Atonement

[daria13]

Pamiętam z prowadzonej onegdaj na FK ozywionej dyskusji, ze jest
wśród nas spora liczna osób, które Pokute czytały. Wczoraj miałam
okazję obejrzeć ekranizację w reżyserii Joe Wrighta (wcześniej
ostatnia wersja Dumy i uprzedzenia) z Keirą Knightley i Jamesem
McAvoyem (dla niektórych byrzydal z Ostatniego króla Szkocji)w
rolach głównych.
Jestem ciekawa, czy ktoś z Was już widział i zechciałby sie
podzielić wrażeniami. Chętnie bym podyskutowała. Na razie powiem
tylko, że jak w większości przypadków ekranizacja nie dorównała
oryginałowi, ale film nie był zły, nawet mimo Keiry;)A McAvoy wcale
brzydki nie jest, nawet wręcz przeciwnie.
Pozdrawiam:)
Ps. Film trafi na nasze ekrany w lutym, więc możemy z dyskusją
poczekać, albo możemy zacząć teraz, ale bez odsłaniania szczegółów.

ja tylko babski sprzeciw!

[formaprzetrwalnikowa]

ten PRZYSTOJNIAK z seksownym szkockim akcentem.
szkoda, ze w Atonement mowi juz bez tego akcentu.
a w filmie najbardzeij podobało mi sie zgranie obrazu z dzwiękiem
(swietna scena klekoczącej w tle maszyny do pisania przechodzącej w
odgłos kroków po szpitalnym korytarzu).
wole książkę.

[nienietoperz]

Ja filmowi z wylaczeniem pierwszych dwudziestu minut i moze
dwudziestu minut z londynskich szpitali mowie nie, nie, nie. Po
czesci pewnie dlatego, ze `Atonement' to jedna z moich ulubionych
ksiazek, ale tez z powodow bardzo konkretnych:
- sceny wojenne nie sluza niczemu oprocz pokazaniu 'Panie, jakie my
to potrafimy porzadne widoki krecic, ilu to statystow i jakie piekne
plonace samochody'
- cala seria wysoce irytujacych dodatkow i modyfikacji, ktore
sprawiaja wrazenie dodanych z uwagi na to, ze Wielki Przeboj Filmowy
musi je miec: `zabawny kolega-przyjaciel' z marszu przez Francje,
brutalne udoslownienie sceny z biblioteki (w powiesci jest ona
znacznie mniej `zaawansowana' a wcale niemniej seksualna), i tak
dalej
- kompletnie niewybaczalny final, scinajacy wszelkie subtelnosci
ksiazkowe do banalnego rozwiazania
- irytujaca muzyka, operujaca na zasadzie prostych skojarzen - a,
teraz romantycznie, to smyczki, teraz dramatycznie, to moze
wiolonczela, i tak dalej. Zgadzam sie, ze na poczatku efekt maszyny
do pisania jest OK, ale juz za 17ym razem mialem wrazenie, ze juz
wiem, co tworcy chca przez to powiedziec, a jesli jeszcze nie wiem,
to juz sie i tak nie dowiem: STOP IT!

Na plus:
- teatralnosc scen z pierwszej czesci
- sekwencje ze szpitalem, gdzie pracuje Briony
- no i mokra Keira Knightley.

Kolega McAvoy skadinad lepiej wypada chyba w rolach mniej idealnych.

Z uklonami,
NN

scena z biblioteki i 'epilog'

[formaprzetrwalnikowa]

a ja myslalam, ze mi sie cos pomylilo i czas mi pamiec uszkodzil!
wiec jednak ta scena nie byla taka doslowna.

'epilog' - juz w ksiazce mi sie nie podobal pomysl 'rozwlekania'
tego na forum publicznym. w filmie w ogole na scene wywiadu
machnelam reka, uswiadamiajac my other half, ze 'to nie tak jak bylo
w ksiazkach'.

sceny wojenne widzialam wczesniej wiele razy w lokalnej telewizji -
do obrzydzenia (byly krecone na plazy w okolicy), jakos nie moglam
zobaczyc tej 'najwspanialszej sceny wojennej od czasow ...(nie
pamietam, co podano)'. ale mnie wojenne sceny w zadnym filmie nie
interesuja.

no nie!

[ydorius]

Po pierwsze więc, wychodzi na to, że czasem lepiej nie czytać :-). Bo dzięki
temu człowiek nie ma specjalnie wygórowanych oczekiwań i może taką pokutę
łyknąć, choć nie powie o niej, że miód i delicje.

Z nienie zgadzam się w jednym: finał jest straszny, amerykańskie "no więc
powiemy wam o co chodzi". Błe.

Ale gromkie "NIE!" dla:
> - irytujaca muzyka, operujaca na zasadzie prostych skojarzen - a,
> teraz romantycznie, to smyczki, teraz dramatycznie, to moze
> wiolonczela, i tak dalej. Zgadzam sie, ze na poczatku efekt maszyny
> do pisania jest OK, ale juz za 17ym razem mialem wrazenie, ze juz
> wiem, co tworcy chca przez to powiedziec, a jesli jeszcze nie wiem,
> to juz sie i tak nie dowiem: STOP IT!"

Tylko z ciekawości któż tak pięknie gra zdzierżyłem do napisów końcowych.
Fenomenalnie zgrana muzyka z filmem. Maszyna do pisania i walenie parasolką
stające się zaczątkiem melodii - świetne. Trochę tylko, miejscami, i nie a
specjalnie nawet - irytujące było to, że motyw główny jest zerżnięty z III
Symfonii Beethovena. Ale wybaczam, bo dawno mi już tak ładnie obraz z dźwiękiem
nie pasował do siebie.

m,
.y.

[nienietoperz]

ydorius napisał:

> Ale gromkie "NIE!" dla:
> > - irytujaca muzyka, operujaca na zasadzie prostych skojarzen - a,
> > teraz romantycznie, to smyczki, teraz dramatycznie, to moze
> > wiolonczela, i tak dalej. Zgadzam sie, ze na poczatku efekt
maszyny
> > do pisania jest OK, ale juz za 17ym razem mialem wrazenie, ze juz
> > wiem, co tworcy chca przez to powiedziec, a jesli jeszcze nie
wiem,
> > to juz sie i tak nie dowiem: STOP IT!"
>
> Tylko z ciekawości któż tak pięknie gra zdzierżyłem do napisów
końcowych.
> Fenomenalnie zgrana muzyka z filmem. Maszyna do pisania i walenie
parasolką
> stające się zaczątkiem melodii - świetne. Trochę tylko, miejscami,
i nie a
> specjalnie nawet - irytujące było to, że motyw główny jest
zerżnięty z III
> Symfonii Beethovena. Ale wybaczam, bo dawno mi już tak ładnie
obraz z dźwiękiem
> nie pasował do siebie.
>

Y. drogi, naprawdę nadal myślisz to co pisałeś byłeś? Zdawało mi
się, że ścieżka dżwiękowa Pokuty wyrażała głęboko to, co w
`klasycznej wersji' muzyki filmowej najgorsze. Fajny pomysł z
maszyną, zarżnięty stukrotnym wykorzystaniem, a poza tym prozaiczne
skojarzenia (wolno, znaczy dramatycznie, głośno, znaczy scena
pejzażowa, i tak dalej). Proponuję jako materiał porównawczy choćby
`No Country For Old Men', gdzie muzyka jest integralną częścią
historii a nie jej podkreślaniem z wdziękiem i delikatnością godną
brytyjskiej nastolatki w czwartek wieczorem.
Z ukłonami,
NN

[ydorius]

Hm, napisałem to dopiero wczoraj, więc przynajmniej do jutra tak właśnie będę
myślał zapewne :-)
Puściłem sobie jeszcze raz soundtrack do Pokuty, tak żeby się przekonać. No i
trafia do mnie ta muzyka, kurczę.

Może zresztą (teraz będę zbliżał stanowiska) ja w gruncie rzeczy oddzielam
muzykę od filmu i funkcjonują one dla mnie autonomicznie (tak mam z godzinami,
aberdeen, requiem dla snu i innymi filmami, które lubię, ale do których muzyka
stała się wydarzeniem zupełnie od obrazu oderwanym). A dla Ciebie - jeśli dobrze
rozumiem - istotne było to, że wali po synapsach, gdy dramatycznie i głaszcze po
głowie, gdy miło. Na płycie tego jednak nie słychać i (mi przynajmniej) słucha
sie tego nieźle (koniec zbiżania stanowisk).
Ale jednak, mimo wszystko, uważam, że ładne było przełożenie obrazu na mzuykę. I
tych denerwujących wzmocnień nie zauważyłem...

m,
.y.

[nienietoperz]

ydorius napisał:

> Może zresztą (teraz będę zbliżał stanowiska) ja w gruncie rzeczy oddzielam
> muzykę od filmu i funkcjonują one dla mnie autonomicznie (tak mam z godzinami,
> aberdeen, requiem dla snu i innymi filmami, które lubię, ale do których muzyka
> stała się wydarzeniem zupełnie od obrazu oderwanym). A dla Ciebie - jeśli dobrz
> e
> rozumiem - istotne było to, że wali po synapsach, gdy dramatycznie i głaszcze p
> o
> głowie, gdy miło. Na płycie tego jednak nie słychać i (mi przynajmniej) słucha
> sie tego nieźle (koniec zbiżania stanowisk).

I tu się możemy zgodzić zupełnie - jakoś tak mam, że o ile ogólnie muzyka nie
jest mi obojetna i jestem się w stanie zaangażować, to podczas oglądania filmu
wolę, żeby była z jednej strony `przezroczysta' a z drugiej bezpośrednio z
obrazem związana. Przykładem niech będzie jedna z moich ukochanych ścieżek
dźwiękowych, czyli `Pi'. Nigdy by mi nie przyszło do głowy słuchać jej od filmu
niezależnie, a za każdym obejrzeniem filmu od nowa zaskakuje mnie energią i
adekwatnością.

No właśnie, Twacze pozostali: czy traktujecie muzykę filmową jako kawałek muzyki
jako takiej (jak zdaje się Y.) czy jako zjawisko ciut odrębne (jak zdaje się
NN.)? Słuchacie soundtracków niezależnie od
towarzyszących im w zamierzeniu obrazów?

Z ukłonami,
NN

[mamarcela]

Słuchamy. Choć oczywiście nie wszystkich.
Niektórych z pasją wielką słuchamy. Niektórych od wielu lat ciągle i na okrągło.

[kubissimo]

no ba, sluchamy i to z wielkim zapalem.
Do tego nawet w ogromnym oderwaniu od filmu, bo moim ulubionym
soundtrackiem jest plyta z "Barry'ego Lyndona", ktorego wciaz
jeszcze nie widzialem :)

[itek1]

Traktuje muzyke filmowa jako zjawisko jednak odrebne, ale niekiedy chetnie jej
slucham w oderwaniu od filmu-b.lubie np.soundtrack z Million Dollar Baby jest
swietny w polaczeniu z obrazem, jak i bez niego.

[beatanu]

Widziałam tylko zajawki, bo u nas film ma wejść na ekrany chyba w
przyszłym tygodniu, ale ponieważ nie przeczytałam jeszcze książki
(która leży na półce od dawna) wstrzymam się z filmem, bo jednak
wolę słowo pisane...

A tak zupełnie a propos słonia, to widziałam wczoraj "Norymbergę",
spektakl teatru telewizji sprzed ponad roku i... nie mogę o nim
przestać myśleć. Kapitalny scenariusz Wojciecha Tomczyka, świetna
reżyseria Waldemara Krzystka i genialna gra Janusza Gajosa i
Dominiki Ostałowskiej. Perełka! Widział ktoś?

[3promile]

Przedwczoraj nie było żadnej ożywionej dyskusji, kochaniutka.

[daria13]

Dzięki, gdzies , kiedyś się utrwaliło i zostało. Teraz będę pamiętała na wieki:)
A co do Pokuty, to choć zgadzam się z zarzutami Nienietoperza, to filmu jako
całosci aż tak bym nie przekreślała. Ciężar gatunkowy unosi pierwsza część
(podobnie jak, moim zdaniem, w książce), zakończenie bardzo uproszczone, wręcz
spłaszczone musiało chyba jednak przybrać taką formę, głównie dla osób
nieczytających książki, bo w inny sposób trudno byłoby całość podsumować,
dopowiedzieć. Wiem, też jestem zwolenniczką niedopowiedzeń i subtelności, ale
tutaj musiał powstać jakiś komentarz, bo brak pewnych informacji bardzo
zubozyłby treść filmu.
Zbierałam opinie osób, które oglądały film bez wcześniejszej lektury książki i w
większości przypadków były to opinie pozytywne.
Nie rozczarowałam się tak bardzo filmem, obawiałam się bowiem, że będzie
znacznie słabszy, zwłaszcza jak zobaczyłam nazwisko Keiry w obsadzie. W sumie
mogło być gorzej.
P:)

[brunosch]

Ciężar gatunkowy unosi pierwsza część (podobnie jak, moim zdaniem, w
książce), zakończenie bardzo uproszczone, wręcz spłaszczone musiało
chyba jednak przybrać taką formę, głównie dla osób nieczytających
książki, bo w inny sposób trudno byłoby całość podsumować,
dopowiedzieć. Wiem, też jestem zwolenniczką niedopowiedzeń i
subtelności, ale tutaj musiał powstać jakiś komentarz, bo brak
pewnych informacji bardzo zubozyłby treść filmu.
***
Genialna fraza! Genialna!

Tengiz Abuładze...

[paolo630]

...nakręcił kiedyś film o takim samym tytule tylko pisanym cyrylicą.
Obejrzenie srajlerów odstrzeliło dogorywające zainteresowanie
płaszczyznami Keiry i wznieciło tęsknotę za prawdziwą Pokutą.
Świetną na Wielki Post jej poświęconej.

[monikate]

"Pokuta" Abuładze jest znakomita. Tak ją zapamietałam.
A co "Pokuty" wg powieści McEwana, powiem przewrotnie, że mam ochotę
zobaczyć ten film właśnie ze względu na Keirę. Niech sobie będzie
drewniana, niech będzie, że talentu nie ma i co z tego? Ja chę
oglądać, jaka jest śliczna. I tyle. Uczestnictwa w codziennej
szarzyźnie mam dosyć, w kinie chcę nacieszyć oczy i swój zmysł
estetyki. Czy inne sprawy przedstawione w filmie nie przytłaczają
aby Keiry? Czy film nie jest tzw. akademicki? Jak np. "Angielski
pacjent", który mnie prawie uśpił?
Nie tak całkiem dawno filmy robiło się pod gwiazdy, bo wiadomo, że
na widowisko z Gretą Garbo, boską Marleną czy Marylin M. każdy
pójdzie. I komu to przeszkadzało?
To na razie tyle dygresji.