moje dziecko nie chce spać samo

[alawinx]

Wiem, to tylko moja wina.
Na poczatku ulewał w nocy, więc chciałam go mieć przy sobie. Potem
karmiłam piersią więc nie chciało mi się wstawać, potem budził mi się
po nocach i nie chciało mi się pół nocy siedzieć przy jego wąskim
łózku lub kursować tam i spowrotem gdy do pracy trzeba wstać o 5.30
rano. Takie moje przerywane spanie po nocach ciągnęło sie chyba pół
roku więc w końcu wzięłam go do siebie.
I został do dzisiaj.
A efekt jest jaki jest. Nie chce sam spać. Boi się, nawet jak go
przeniosę to się budzi z płaczem w nocy.
Nie wiem jak mu wytłumaczyć, że musi spać sam.
Może macie jakiś pomysł jak go nauczyć spać cała noc w swoim łóżku,
bez budzenia się co 2 godziny w nocy?
Tylko proszę o powstrzymanie się od komentarzy, że to moja wina. Ja to
wiem.

i jeszcze

[alawinx]

Tak mi przyszło do głowy. Mały jest bardzo nerwowy, łatwo go
wyprowadzi co bądź z równowagi. Czasami ktoś go zdenerwuje a on
przyjdzie i mnie uderzy albo ugryzie, tylko mnie - ojca nie. Do tego
częso dmucha sobie w plauszki u rączek. Nie wiem czy nie chce mu się
myć i uważa że dmuchanie załatwi sprawę?
Jakoś nie umie wytłumaczyć dlaczego tak robi.
Może to ma jakiś związek z tym spaniem?

wszystko sie da - konsekwentnie i zdecydowanie

[fo.xy]

trzeba tylko konsekwentnie.

Musisz mu codziennie przed zasnieciem powtarzac do znudzenia jak
mantre - jestes juz duzy i mozesz spac sam, bez mamy.

Moze jakas zacheta na poczatek bylaby dobra - nagradzanie za dobre
sprawowanie i spanie u siebie.
Moze lubi kolorowe naklejki, ktore moglby zbierac? albo obrazki z
koknkretnym motywem? Zaopatrz sie w zapas tego typu nagrod i malymi
kroczkami do przodu:

dzien 1: sprobuj zasnac dzisiaj w swoim lozeczku, mama posiedzi z
Toba dopoki nie zasnies, jesli bedziesz spal w swoim lozeczku
dostaniesz <xxx>
dzien 2: wczoraj udalo Ci sie spac tyle i tyle czasu, mamusia jest z
Ciebie bardzo zadowolona. Moze uda Ci sie dzisiaj pospac w swoim
lozeczku godzine dluzej?

Postaraj sie chwalic go nawet za drobne postepy - na poczatku nie
zawsze sie uda, ale konsekwentnie powtarzaj codziennie to samo,
tlumacz do znudzenia, ze jestes w drugim pokoju, nic mu nie grozi,
jest duzy, dzielny, itp., itd.

Nie daj sie zlamac nawet jesli na poczatek bedzie to tylko
godzina spokojnego snu, to w koncu sie uda Teraz jest czas
urlopowy, moze najlepiej byloby zaczac w czasie Twojego urlopu? Nie
musialabys sie denerwowac, ze rano trzeba do pracy.

Trzymam kciuki!

[yula]

może napisz ile ma lat? Moje nie spały same aż skończyły 4 lata. Teraz już śpią
same bez problemów.

[liwia1979]

Hej!
Mój teraz juz 8 letni syn tez długo kursował nocami do nas i też często mu
pozwalaliśmy zostawać.Ale w końcu miałam już dość i zaczęłam od tego żeby
polubił swój pokój.Może kup jakiś mały drobiazg do ozdoby albo razem zaplanuj z
małym gdzie ma stać jego łóżko.U nas zadziałało codzienne czytanie bajek przed
snem a dopełnieniem był zakup odtwarzacza CD dzięki któremu mój syn codziennie
leżąc sobie w łóżku słucha fajnych słuchowisk dla dzieci,oczywiście po 1-szej
bajce już chrapieI przez długi czas bał się spać w ciemności , musiała jakaś
lampeczka być włączona ale w końcu sam doszedł do wniosku ,że woli w ciemności
już spać.Takie metody nam bardzo pomogły,mały wtedy miał 4 lata.

[alawinx]

Faktycznie nie napisałam - mały ma 6 lat.

[bambzgrozja]

U mnie jest podobna sytuacja. Syn ma 6,5 lat i spi ze mną. Ma
bardzo nerwowy sen, jakby to wszystko co stało sie w ciągu dnia
przeżywał jescze raz w nocy . Ale ja się tym nie przejmuję.
Wychodze z założenia, że skoro chce ze mną spać ,to znaczy, ze
bardzo tego potrzebuje.
Córka z kolei spała ze mną do 5 roku zycia, do momentu aż smam
zakomunikowała, że chce już spac oddzielnie.
Takze teraz czekam, aż z synem będzie podobnie.....mam nadzieje, że
to nastąpi przed osiemnastym rokiem zycia

[steamtrain]

> Wychodze z założenia, że skoro chce ze mną spać ,to znaczy, ze
> bardzo tego potrzebuje

Liiiitoooosciiiiiii!!!

A jak bedzie chcial wysikac sie w lozku to mu pozwolisz bo moze tego
potrzebuje i boi sie isc do lazienki ?

To rodzice sa od wychowywania dzieci a nie dzieci od wychowywania
rodzicow.

> Córka z kolei spała ze mną do 5 roku zycia

Niektorzy graja w ruletke ale sie tym nie chwala, wiedza ze lepiej
sie nie przyznawac.

watek do skasowania

[mruwa9]

bo zakladasz go po raz kolejny, na wszystkich mozliwych forach

[alawinx]

Mogę je zakładać na ilu chcę, ufając że dostanę wiele cennych
odpowiedzi.
A jak uważasz, że jest głupi to po prostu się w nim nie wypowiadaj.
Forum edziecko nie należy do ciebie, żebyś decydowała za innych.

[verdana]

Nie, zgodnie z przepisami nie mozesz zakładać "na ilu chcesz".
Dublowanie watkow jest zakazane.

[roza06]

Dziecko ma 6 lat? Czy ty kobieto na głowe upadłaś? To ty masz problem. Za jakiś
czas bedziesz pisała na innym forum ze mąż znalazł sobie kochankę. To juz jakieś
chore jest. Będziesz z nim spała do 18 lat czy dłużej? A może jeszcze pózniej
jego dziewczynę zaprosisz?

[kalam07]

dokładnie to jest jakas patologia, 8 letnie dzieci spiące z
rodzicami, później się ludzie dziwią że małżeństwa się rozpadają, z
powodu zerowego seksu i związków na boku
tak naprawdę to nie te dzieci tego potrzebuja, tylko krzywde robią
im chore nadopiekuńcze matki !

[fo.xy]

no to wlasnie sie kobieta opamietala. Besztanie jej niczego nie
zmieni - przeciez chce zeby jej poradzic cos rozsadnego. Pisanie o
patologiach faktu nie zmieni.

Kazdy wychowuje po swojemu, nie kazdemu sie udaje - ale niektorzy
maja choc troche zdrowego rozsadku i szukaja porady u innych.
Dobrze, ze autorka chce cos zmienic - krytyka ze tak pozno nic nie
pomoze.

[titta]

Przesadzasz. Ja w wieku 9 lat przeprowadzilam sie do pokoju rodzicow
pod pretekstem remontu mojego pokoju i zostalam na kilka miesiecy.
Wyploszylo mnie dopiero... pojawienie sie brata na swiecie. Czlowiek
jest istota stadna i spanie samodzielne dzieci (tak do wieku
dorastania) moze jest komfortowe dla rodzicow, ale na pewno nie jest
naturalne.

mruwa

[szalicja]

Tak odchodząc trochę od tematu, chodzi mi o to dmuchanie w paluszki rączek... Mi
od razu przyszła na myśl stereotypia. Mój mały też tak czasem robi...Co o tym
myślisz?

[mruwa9]

nie wiem, ale dla mnie 6-latek zachowujacy sie jak , powiedzmy 1.5-2-
latek od razu zapalilby lampke kontrolna. Bo ow opis zachowan
zdecydowanie bardziej przystaje do dwulatka, niz szesciolatka.

[mruwa9]

forum.gazeta.pl/forum/w,566,114444963,114485229,Re_Moj_6_cio_latek_nie_chce_spac_sam.html

[onionka]

nie martw sie, to jest doskonala i pewna metoda antykoncepcyjna, a
za kilka lat maly znajdzie sobie mlodsza 'mamuske' do spania.

[blubetty]

moja mala tez tak miala, jak miala 2 latka to sciagnelam barierke z lozeczka i przysunelam je do mojego lozka w ten sposob brzdac mial wrazenie, ze spi caly czas z nami i potem po wolutku odsuwalam ja od nas, teraz ma 3 i pol roku i spi we wlasnym pokoju. U nas metoda malych kroczkow zadzialala, sprobuj i ty!

[fourchet]

Mój syn też spał ze mną długo - mniej więcej do 3 roku życia. Początkowo nie
zależało mi specjalnie na tym, żeby wyeksmitować go ze swojego łóżka, więc
wpadał w nocy, choć miał już swój oddzielny pokój. Kiedy uznałam, że pora
ukrócić ten proceder, zaczęłam budować w nim poczucie niezależności -
podkreślałam, że jest duży, samodzielny i wiele rzeczy potrafi zrobić bez mamy.
Spać również. Niebagatelną rolę odegrało zgromadzenie w łóżku jego ulubionych
gadżetów - poduszek, kocyka, pościeli w wybrane przez Młodego wzorki. Wybraliśmy
się też na małe zakupy, w trakcie których mógł sobie wybrać lampkę nocną - śpiąc
przy świetle czuje się bezpiezniej. Teraz ma 5 lat i jest dumnym władcą
niewielkiego, sypialnianego imperium. Jeśli nocujemy w domu, nic nie skłoni go
do opuszczenia własnego łóżka.

Wydaje mi się, że jeśli Twój synek nie jest z jakiegoś powodu zdenerwowany,
wylękniony to stworzenie mu przytulnego kącika, w którym będzie się czuł "u
siebie" powinno załatwić sprawę.

[kobietoniewariuj]

no cóz, nie pocieszę was - to chore. dziecko, a już SZCZEGÓLNIE niemowlę powinno
spać na materacu odpowiedniej twardości we własnym łóżeczku, a nie w
zapierdzianym i przepoconym barłogu rodziców.

[titta]

Coz zdania sa podzielone. Jesli rodzice spia w barlogu, to pewnie
masz racje. Jednak w kazdym innym wypadku dla samopoczucia mamy i
dziecka lepsze jest spanie razem. Jak sie nie da to przynajmniej na
dolaczanym lozeczku. Przez takie idiotyczne
wymuszanie "samodzielnosci" dzieciaki maja zaburzone poczucie
bezpieczenstwa, a biedne kobiety masohistycznie wstaja co kilka
godzin do karmienia.

[steamtrain]

A ja radze czytanie ze zrozumieniem. Watek dotyczy dzieci
kilkuletnich a nie niemowlat.

[steamtrain]

>Mój syn też spał ze mną długo - mniej więcej do 3 roku życia.

A maz przez 3 lata z asystentka do ktorej sie pozniej przeprowadzil ?

Faktycznie chlopy to swinie.

[gulcia77]

Będę brutalna - spanie z rodzicami jest po pierwsze chore i dość niebezpieczne
dla dzieci, po drugie to prosta droga do całkowitego rozwalenia związku.
Moja siostra też popełniła ten błąd i dopiero, kiedy jej się małżeństwo zaczęło
sypać - oprzytomniała. Jak sobie poradziła? No cóż, była stanowcza i nie
przejmowała się płaczem. To jest jedyny sposób. A moje pytanie. Co na to Twój
mąż/partner?

[magda126a]

Witaj!!! Moja córka ma 20 mies. i od niedawna śpi sama w łóżeczku (obok naszego
łóżka). Próby uśpienia w łóżeczku kończyły się strasznym płaczem małej, histerią
itp. Aż w końcu wpadłam na pomysł żeby do łóżeczka włożyć jej ulubionego misia.
I co? Od razu pomogło. Momentalnie. Teraz przed zaśnięciem wkładam do łóżka
misia i Kitti, córeczka widzi, że pluszaki tam są i czuje się bezpieczna. A ja
kładę się na łóżku i czekam aż mała zaśnie. Misia wyciągam a Kitti zostawiam,
żeby małej ciasno nie było. Często córeczka wystawia rączkę a ja ją trzymam- i
tak zasypia. POWODZENIA!!! P.S. Nie obwiniaj się o to że mały nie sam spać-tak
czasami jest.

[alabama8]

A ja tam będę spać ze swoim do osiemnastki, conajmniej
Chore, nie chore, skoro nikomu nie przeszkadza to nie widzę
przeciwwskazań.
A jak przeszkadza, to należy coś z tym zrobić.

[peryklejtos]

Rozumiem, że chcesz z dziecka uczynić niesamodzielnego, życiowego
kalekę, zależnego od rodziców?

[protoplex]

Już chciałem napisać "czy ty sobie jaja robisz, kobieto?", ale zobaczyłem że wiesz o co biega i mi przeszło. No cóż, może to zapachnie faszyzmem, ale poszantażowałbym go trochę kolegami. Oczywiście delikatnie i z wyczuciem. Poprosiłbym go żeby zapytał swoich kolegów czy śpią sami czy JESZCZE z rodzicami. Oczywiście okaże się, że większość śpi sama i wtedy twój syn baaardzo szybko zapragnie spać sam. 8 lat to już czas budowania hierarchii w grupie - i takie rzeczy czy się jest maminsynkiem czy nie, zaczynają być ważne. Oczywiście syn wyjdzie na maminsynka - na początku. Potem jak już będzie spał sam, zrobisz mu zdjęcie - jedno, drugie, trzecie - i będzie miał dowód przed kolegami, że śpi sam. Ja to tak widzę, ale ja jestem mężczyzną, a 8 lat to już czas kiedy ojciec powinien przejąć "połowę" kontroli nad synem.
Wytłumaczę ci dlaczego. Pierwsze 7 lat, to "lata matki" - ojciec nie pełni wtedy znaczącej roli. I też kiedy piszę "lata matki" mam na myśli raczej macierzyństwo, w pierwszych 7 latach dziecko się tylko kocha i uczy się go nie przekraczania granic (głównie). To nie znaczy że w "latach matki" ojciec ma się nie interesować dzieckiem. Ma jak najbardziej, ale nie w męski sposób, tylko w taki bardziej kobiecy "mniej wymagający" bardziej opiekuńczy. Główną rolę odgrywa pierwiastek kobiecy. Tak więc pierwsze 7 lat to tylko macierzyńska miłość i wyznaczanie granic. 7-14 lat to "lata wspólne" gdzie dziecku daje się i matczyną miłość, ale także uczy się go zachowania społecznego, bycia fair, postawy obywatelskiej. W wieku 7 lat niegdysiejsi królowie i książęta zaczynali uczyć dzieci walki mieczem i walki wręcz. I nie chodziło o zwykłą przemoc, ale o umiejętność budowania pozycji w grupie. I w końcu "lata ojcowskie" czyli 14-21 lat to lata nauki odpowiedzialności, podejmowania obliczonych decyzji (kobiety z natury niedecyzyjne tego nie nauczą), to nauka życia dla mężczyzny, nauka życiowej strategii. Dziś musi się ona zakończyć praktycznie w wieku maturalnym, bo trzeba wybrać studia i życiową drogę. Oczywiście na każdym z tych etapów liczą się obydwoje rodzice, ale z tego co wiem, matki rzadko nauczą dzieci tego co nauczy ich ojciec (brak im pierwiastka decyzyjności), a ojcowie rzadko kochają tak mocno jak matki (brak im pierwiastka macierzyńskiego).

Pozdrawiam

[peryklejtos]

a masz jakies dane statystyczne potwierdzające tezy zawarte w Twoim
poście?

[lavinka]

Po pierwsze - w usypianiu powinna brać udział jeszcze inna osoba, nie
tylko Ty (chyba,że nie ma innej możliwości). Cóż, nie chciało Ci się
wstawać 5 razy w nocy wcześniej, to będziesz musiała teraz.
Stanowczo odkładasz dzieciaka do łóżka. Płacze - wstajesz, usypiasz,
czytasz bajkę, czekasz aż zaśnie i wracasz do siebie. Budzi się i
płacze - wracasz, usypiasz, idziesz do siebie. Żadnych ulg. Inaczej
będzie z Tobą spać do matury

[three-gun-max]

Nic mu się od tego nie stanie a przynajmniej będzie czuło się bezpieczne. Jak przyjdzie pora to mu przejdzie i będzie spało samo.

[ewasuwek]

są jeszcze normalni ludzie na tym świecie...

[steamtrain]

> Nic mu się od tego nie stanie a przynajmniej będzie czuło się
bezpieczne. Jak p
> rzyjdzie pora to mu przejdzie i będzie spało samo

Sluchajac takich rad nie dziwie sie ze swiat jest pelen niedorajdow
wychowanych przez nadopiekuncze matki ktore nie potrafia podjac
swiadomej decyzji. Moze zeby sie czul lepiej karm go butelka (albo
nawet piersia) do 15 roku zycia ?

[roza06]

No i w noc poślubną niech pilnuje żonki żeby zbytnio synusia nie umęczyła.

[emigrantka-1]

Jestem juz babcia i mielismy ten sam klopot najpierw z corka, potem
z wnukiem, nie pomagalo nic, ani prosby, ani grozby, stanelo na tym,
ze dziecko spi z rodzicami. PELNY KOMFORT dla wszystkich, oczywiscie
trzeba miec baaardzo szerokie lozko. I corka i wnuka przstali spac z
rodzicami ok. 6 roku zycia, ale do dzis wspominamy, jak bylo nam
razem milutko.

[verdana]

Tak, ale w tym wypadku najwyraźniej nie ma komfortu dla wszystkich.
I na tym polega problem.

[lavenders27]

6 lat to rzeczywiście trochę za dużo.
Mały na pewno chodzi do szkoły/zerówki, więc każ mu zapytać rówieśników, które z
nich śpi z rodzicami. Zapewne żadne. Jak się o tym dowie, to sam nie będzie
chciał. Zresztą, on w tym wieku sam powinien zrezygnować z takiego spania -
dzieci w wieku 6 lat chcą mieć już własne terytorium.

Swoją drogą, to ja sobie nie wyobrażam spania z 6-latkiem - chocby ze względu na
seks. Wiadomo, że można się kochać w innych miejscach o różnych porach, ale jak
się ma dziecko w domu to nie jest takie proste. W moim związku mamy dla siebie
czas właśnie wtedy, kiedy mała uśnie. Gdyby spała z nami, to bylibyśmy zapewne
białym małżeństwem...

[nena22]

Uwielbiam takie komentarze: "boże 2 lata i jeszcze karmione piersią?
Kogo ty wychowasz?; 6 lat i jeszcze śpicie razem? Przerażające, kogo
ty wychowasz? Opowiedź na pierwsze pytanie brzmi - zdrowego
człowieka, a odpowiedź na 2 - człowieka z poczuciem bezpieczeństwa,
nie odtrącanego na siłę i za wszelką cenę kiedy potrzebuje bliskości
i miłości.
Dzieci są różne, dorośli są różni. Model który sprawdza się w
rodzinie X, niekoniecznie sprawdzi się w rodzinie Y.
A autorka prosi o rady a nie krytykę, bo to już sama uczyniła.

[plaja]

Nie ma się co dziwić dziecku przyzwyczajonemu do spania z rodzicami, że woli ich łóżko od swojego. Trzeba to jednak zmienić, bo chłopiec jest zdecydowanie za duży i na pewno wzajemnie sobie przeszkadzacie w spokojnym śnie. Aby syn czuł się komfortowo w swoim łóżku warto pozwolić mu na wybór pościeli, poduszek, maskotek. Sprawić, żeby miejsce to wyglądało tak, jak syn chce. Wtedy będzie mu przyjemniej nie tylko spać, ale i spędzać tam czas. Dzieci w tym wieku mówią, że nie są małe i nie znoszą porównywania do maluchów, każde ma też swoje zainteresowania. Można więc podczas zwykłej rozmowy wspomnieć "Małe dzieci, które śpią jeszcze z rodzicami nie chodzą na karate. Tylko te duże. Jak już będziesz duży synku, też cię zapiszemy na twoje wymarzone treningi karate." Aby wzmocnić to pragnienie, można pooglądać z dzieckiem zdjęcia karateków itp. (oczywiście karate można zastąpić każdą inną formą aktywności). Można również, odwiedzając inne dzieci w tym wieku, poprosić aby pokazały synowi swoje łózka. Uświadomić, że inne dzieci w jego wieku śpią same. O takich i innych jeszcze metodach pisze Jirina Prekop w książce "Gdy dziecko nie chce spać". Szczególnie polecam w Pani przypadku strony 115-118.

[morekac]

Teraz jest jeszcze bardziej za duży....