dziecko z trudnościami w kontaktach

[cubus1]

Jak można pomóc dziecku 7 letniemu które ma problemy z kontaktami z
równieśnikami.Ogólnie jest bardzo zamknięte w sobie.
Przez to popada w konflikty i jest nielubiane.
Znacie jakiegoś dobrego psychologa w Warszawie a może macie inni pomysł.
Może ktoś miał podobny problem?

[anastasia4]

Pracę z dziećmi prowadzi m.in. Laboratorium Psychoedukacji - mają stronę
internetową, tam znajdziesz więcej informacji. Słyszałam też dużo dobrego o
Panu Marku Dramińskim (nie wiem czy dobrze zapamietałam nazwisko), ale nie wiem
gdzie go szukać. Może w necie. Są tam listy licencjonowanych psychoterapeutów,
więc pewnie można go znaleźć. Z własnych doświadczeń (jestem matką a nie
psychologiem) odradzam psychoanalizę - proces trwa długo, a dziecko ciągle
cierpi - zresztą nie każde jest w tym wieku gotowe by zmierzyć się ze swymi
lękami (moje nie było). Pozdrawiam i życzę powodzenia

[joma2]

Mam podobny problem z prawie sześciolatkiem.Wogóle nie interesują go inne
dzieci.Dostrzega tylko dorosłych,dzieci się boi.Jestem z Krakowa.Czy ktoś
mógłby mi coś doradzić?

[eleanorrigby]

A jak sobie radzi w kontaktach społecznych z dorosłymi i z dziećmi,jeśli już do
nich dojdzie?Potrafi np.nawiązać i zakonczyć rozmowę,prawidłowo odczytuje wyraz
twarzy i mowę ciała,ma bogatą mimikę?Przy rozmowie patrzy w oczy,rozumie
przenośnie i żarty słowne?
eleanorrigby

[joma2]

Wszystko na tak.Natomiast nie pójdzie na rytmikę,bo boi się że dzieci go
stratują.Ucieknie od ulubionego psa gdy warknie.Boi się jedzić n a sankach.Nie
znosi tłoku.Bawi się czasem z dwojgiem dzieci,najmniejszych i najmniej
żywiołowych w okolicy.Tylko z każdym z osobna,gdy są razem to już
odchodzi,pomimo,że zapraszają go do zabawy.W grupie gdy są przez kogoś
prowadzone zajęcia zdyscyplinowany i chętny,gdy na chwilę dzieci pozostawione
sobie bawi się sam i okropnie tego nie lubi.
W domu uparty,chce się bawić tylko we własne zabawy.Bardzo drobny,mimo humorów
lubiany przez panie najpierw w przedszkolu teraz w DK.

[eleanorrigby]

W takim razie ja bym się nie martwiła-widocznie masz małego "wrażliwca" i
trzeba to zaakceptować.Ja też taka jestem,nie znoszę tłoku,hałasu,pracy w dużej
grupie i nie przeszkodziło mi to w ukończeniu studiów,pracy,założeniu
rodziny.Nie mam masy znajomych i przyjaciół,a tylko kilku wybranych,nie chodzę
na dyskoteki tylko na spacer do lasu a na wakacje jeżdżę tam,gdzie cisza i
spokój.Być może Twój synek też taki będzie i nie ma co na siłę go zmieniać.
Gdybyś na moje pytania odpowiedziała "nie"-tak jak ja odpowiadam w przypadku
mojego synka z zespołem aspergera,wtedy dopiero miałabyś problem.
eleanorrigby

[martag2]

Witam!
Ja również mam syna z Zespołem Aspergera. Ma już 14 lat.Olbrzymia pomoc
uzyskaliśmy w Poradni "Uniwerytet dla Rodziców" Na ul. Rabsztynskiej.
Są prowadzone zajęcia dla dzieci uczące zachowań w grupie, oraz zajęcia dla
rodziców jak wprowadzać takie dzieckow w normalny dla nas, a zupełnie
niezrozumiały świat dla dziecka. Pracuje tam sztab psychologów i psychiatrów
dziecych. Niestety wizyty płatne, ale ceny niewygórowane.
Do elenorrigby: moj syn jest w I klasie Gimnazjum, z klopotami z akceptacja w
klasie, przedziera się dalej. Najtrudniej było do 9 roku życia. Trzymaj się
dzielnie!
Marta

[moj_blog]

Witajcie,

Ja tak zbiorowo chciałam coś napisać... ponieważ Rose zaanonsowała nasz
niewielki projekt. Zajrzyjcie proszę na nasz blog www.pierwszakg.blox.pl

Serdecznie pozdrawiam
Matka Mojego Syna

[eleanorrigby]

Napisałam do Ciebie na adres gazetowy.

Pozdrawiam
Kasia

[martag2]

Witaj Kasiu!

Mail nie doszedł, teraz ja napisałam do Ciebie na adres gazetowy.
Gdyby nie doszedł odezwij się tu na forum

Pozdrawiam
Marta

do martag2

[eleanorrigby]

Witaj Marto!
Rzeczywiscie moj mail sie nie wyslal,wyslalam ponownie na podany adres,dziekuje
ze sie odezwalas!

Kasia

[martag2]

Cześć kasiu!

Czy dostałaś mail ode mnie na adres priv?
Jeśli nie to odezwij się prześlę ponowinie
Pozdr.
Marta

dziecko z Zespolem Aspergera

[roseanne]

drogie mamy: eleanorrigby i martag2
tez jestem mama nastolatka z tym rozpoznaniem, wic wiem dokladnie o czym mowicie
mam wielka prosbe, gdybyscie mogly dodac informacje o specjalistach,
terapeutach, przychodniach, ktore opiekuja sie waszymi dziecmi do mnie na forum
bylabym bardzo wdzieczna
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=10034
razem z autorka bloga pierwszakg.blox.pl/ i wspopracujaca z nia rodzicami
chcemy stowrzyc baze danych poswiecona diagnostyce i opiece nad naszymi dziecmi


pozdrawiam serdecznie
roseanne
autorka asperger.republika.pl

cubus1:)

[cruella]

Cały czas zastanawiam się, czy my się nie znamy. Myślę, myślę i ...nie wiem.

Jeśli nie, w takim razie powiedz mi, jak przekonać mamę, że jej dziecko ma
problemy w kontakcie z rówieśnikami (kolejna nauczycielka nie może jej do tego
przekonać). Świetnie, że dziecko jest grzeczne, spokojne nad wyraz. Niepokoi
fakt, że dziecko zawsze stoi w kącie ze spuszczoną głową, jest małomówne, nie
zabiera głosu w dyskusji, nie bierze udziału w grach, występach (no chyba, że
usilnie namówione przez nauczyciela), w czasie zabaw chowa się za plecami mamy.

Znajoma cieszy się, że ma święty spokój, nie to co ja ze swoim...artystą.

[misia695]

mam,a dziś mogę powiedzieć,że miałam podobny problem.syn idzie do 0,nie chodził
do przedszkola,z lękiem myslałam o wrześniu,jest jedynakiem.
a teraz stał się cud.jeżdzimy na różne place zabaw,zagaduje dzieci i ludzi na
ulicy.
myślę,że warto poświęcać dziecku czas dla niego przeznaczony w 100%.jeśli mu
czytam to nie rozmawiam przez telefon.mały musi czuć,że jest dla nas ważny.
warto nawiązywać pierw kontaky z grupka ciut młodszą od naszego smyka,pokazać
subtelnie grupie jego mocne strony.
najważniejsze DZIECI SĄ TAKIE JAK MY,OSTATNIO JA STAŁAM SIĘ PEWNIEJSZA I MÓJ
MALEC TEŻ.pozdrawiam

[anuszkaa]

U mojej małej zdiagnozowano zachowania mutystyczne.
Oznacza to, że w domu lub w obecności najbliższych zachowuje się spontanicznie,
adekwatnie do wieku. Kiedy nie czuje wsparcia (np. w przedszkolu) przestaje
reagować. Po prostu jest i koniec. Nie odzywa się, nie bawi, nie bierze
aktywnie udziału w zajęciach.
I co z tego, że mam diagnozę?
Nikt mojemu dziecku nie chce pomóc.
Kiedy idziemy razem do specjalisty, moja mała jest ujmująco miła, wesoła i
reaguje normalnie. Przecież ja jestem obok.
Kiedy czasami "podglądam" jej zachowanie w grupie jestem bliska rozpaczy.
Nie wiem, jak jej pomóc((.