cc na zadanie

[Gość: joanna]

szukam kogos, kto zrobil sobie cc na zyczenie (albo planuje w bliskiej
przyszlosci)

[Gość: nina]

Ja bym chciała bardzo, bardzo. Z tym, że na razie chcę pozostać bez dzieci, ale
gdy się zdecyduję na ciążę, to tylko będzie cc. Kiedyś rozpoczęłam wątek w
katalogu Zdrowie kobiety "cc na życzenia, dlaczego nie". I w zasadzie oprócz
krzyczących kobiet naturalnie rodzących na zasadzie: bo to niezgodne z naturą
nikt nie podał konkretnego argumentu dlaczego kobieta na życzenie nie może
rodzić jak jej się podoba. Z tym, że jeśli jesteś zainteresowana tą dyskusją,
to musisz trochę poszperać w tym katalogu, bo było to ok. miesiąca (a może i
więcej) temu. Reasumując: podpisuję się pod cc na życzenie obydwoma łapkami,
nie wiem dlaczego ktoś miałby mi tego zabronić. Aha - zawsze (nie wiem
dlaczego) pada argument: a czy wycięłayć sobie wyrostek na życzenie?. Owszem ja
tak zrobiłam, czasami mnie pobolewał, więcgo wycięłam. Wiele szumu o nic. Bo to
niezgodne z naturą: wszystko jest teraz modyfikowane i proszę mi powiedzieć co
w tym złego. Bo zakażenia i te sprawy: dotkną tylko mnie, reszty nie powiny
obchodzić. Że za pieniądze podatników: bez łaski, opłacę sobie sama.
Pozdrawiam

[Gość: mamusia]

ja tez bede chciala cc - bo mi dno miednicy nie wytrzyma porodu naturalnego
(nie tak jak bym sobie tego zyczyla) ale zdaje sobie sprawe, ze realnie rzecz
biorac cc jak kazda operacja wiaze sie z ryzykiem, wiekszym niz porod naturalny
(w normalnym rzypadku, nie mowie o polozeniu posladkowym np).

[Gość: Ola]

To jest normalna operacja. Czy zdajesz sobie z tego sprawę? Widziałaś kiedyś
ranę po cc? Twarda, zgrubiała, ohydna blizna. Do końca życia! Mnie to
przeraziło gdy mi koleżanka pokazała. Nigdy nie "załatwiłabym" sobie tego na
własne zyczenie. Nie bez przyczyny kobiety po cesarce leżą dłużej w szpitalu.
Dłużej dochodzą do siebie, ból sprawia zginanie się, wysiłek, podnoszenie
dziecka, opieka nad noworodkiem wymaga tego non stop. W szpitalu ktoś Ci pomoże
a w domu? zostaniesz sama z tym bolącym brzuchem. Jak się boisz weź
znieczulenie.

[Gość: dodo]

ola, hola hola
znam co najmniej 3 kobiety, ktore rodzily i tak, i tak. wszystkie trzy
twierdza zgodnie, ze po cesarce dochodzily do siebie zdecydowanie szybciej,
rany goily sie latwiej niz rocieta pupa, nie bylo wysilku wiec i nie bylo
zmeczenia. roznie to bywa. blizny tez sa piekne a wlasciwie po tylu latach w
ogole ich nie widac (spotykam te panie w saunie wiec wiem, o czym mowie) -
wszystko zalezy od lekarza. rowniez opowiesci o tym, ze po cesarskim trudniej
karmic dziecko piersia nalezy miedzy bajki wlozyc.
po tej obronie cc, powiem od siebie, ze w zyciu bym sie nie zgodzila na
niepotrzebny zabieg. jezeli mozna dolem, to po co gora? nie rozumiem
motywacji. strach? lenistwo? co innego, gdy nie ma innego wyjscia - wtedy nikt
nie dyskutuje ale tak z wlasnej woli? w imie czego?

[Gość: paula]

Pojechaliśmy do szpitala rodzić "normalnie". Po 12 godzinach tego "normalnego"
rodzenia, wspomaganego oksytocyną, modliłam się już tylko o cud, tak mnie
wykańczały skurcze (które nie posuwały akcji porodowej do przodu - nie było
rozwarcia). I cud nadszedł - skoczyło mi białko we krwi, a więc ryzyko
infekcji, a więc cesarka. Szłam na nią przerażona wizją zejścia z tego świata
wskutek reakcji na znieczulenie, zakażenia, i nie wiem co jeszcze. Pamiętam,
jak mówiłam do lekarzy, że chcę żyć i do męża, żeby (jakby co) zawsze mówił
synkowi, że go kochałam. Znieczulili(zewnątrzoponowe), pocięli, wyjęli Bartka,
pokazali, zaszyli, zawieźli do separatki. Mąż (siedział na sali w trakcie
operacji, wszystko! widział, nie zemdlał) mógł przy mnie pobyć (było już około
północy), przynieśli mi synka. A potem noc, trochę jak w malignie, budziłam się
co chwilkę, było mi zimno to znów gorąco. Rano rana bolała, nie mogłam się
ruszyć, odrętwienie ciała od pasa w dół ustępowało powoli. Nie mogłam wstać,
nie mogłam iść do toalety - pęcherz opróżniałam przez cewnik. Ciężko było mi
się przekręcić do przynoszonego regularnie na karmienia synka (nie miałam
problemu z przystawieniem synka do piersi i nie było kłopotów z tym, żeby
zaskoczył, mimo, że na pierwsze nasze wspólne karmienie dostałam go dopiero
rano). Z racji tego, że nie mogłam się ruszać - leżał na sali noworodków.
Bartek urodził się w niedzielę w nocy, wstać pozwolono mi we wtorek rano - do
umywalki umyć się i spowrotem (pomagała mi położna). Nie mogłam się
wyprostować, rana bolała i swędziała. Ale mogłam przekręcić się w miarę
swobodnie na łóżku (baaaaardzo powoli), mogłam usiąść. Na żądanie miałam środki
znieczulające, nie mające wpływu na B. i na pokarm. Jeść mogłam dopiero w
środę - kleik z ryżu, a fuj.
Potem było lepiej - wstawałam, nosiłam synka (tyle o ile), ból był mniejszy.
Wróciliśmy do domu w piątek, w poniedziałek miałam zdjęcie szwów. Mąż przez
miesiąc był z nami w domu, może dlatego lepiej zniosłam ból pooperacyjny -
miałam pomoc i wyrękę. Cięzko było mi schylić się do wanienki, jakikolwiek
skłon poniżej pasa powodował piekielny ból krzyża. Blina goiła się, ale bolała,
szczególnie ten szef wewnętrzny, zewnętrzny już w tydzień po operacji był
ładnie zagojony. W domu juz nie brałam nić przeciwbólowego. Blizna pooperacyjna
jest mała, blednie,wykonana została równiutko na linii owłosienia łonowego, nie
mam zgrubień. Naprawdę cudo. Widziałam blizny koleżanek po cc, niektóre to
blizny wołały o pomstę do nieba. Mojej niemal nie widać. Ale trafiłam na
wspaniałych lekarzy, którzy bezpiecznie i z humorem przprowadzili nas przez cc
(opowiadali kawały podczas operacji, niewiele z nich jednak pamiętam). Po co ja
to piszę? Z dwóch powodów - aby powiedzieć, że cc to nie takie panaceum na
wszystko - rach, ciach i po krzyku; że boli (może bardziej), że są blizny (może
większe), że dłużej się do siebie dochodzi, że jest się mniej samodzielnym
zaraz po operacji. A drugi powód dla którego to piszę - drugie dziecko
(raczej) chciałabym urodzić przez cc - boję się kolejnych 12 godzin, potwornych
godzin, "wspomaganych" oksytocyną, kiedy z bólu można wyskoczyć przez okno,
boję się nie tak pękniętego krocza (a wiem , że te "pęknięcia" czasami sięgają
aż do odbytu), boję się, że ewentualne nacięcie krocza może zostać zszyte,
nazwijmy to niefunkcjonalnie, że mogę mieć problemy z kręgosłupem , miednicą,
że w póżniejszym wieku mogą być problemy z opadającą macicą.
CC kojarzy mi się z innym bólem - bólem "po", kiedy dziecko jest już na
świecie, a ja inaczej już ten ból postrzegam, nie czekam w obłędzie (ja nie
generalizuję, piszę tylko o swoich odczuciach!)na cud.
I raczej nie chcę "tylko" znieczulenia do rodzenia "normalnie", w moim
przypadku nie było to możliwe, bo do podania tego znieczulenia potrzebne jest
rozwarcie ( o ile dobrze pamiętam ) minimum 5 cm, a ja przez te cholerne 12
godzin miałam ledwo 3.
A poza tym - moim zdaniem - nie ma różnicy jak się swoje dziecko urodzi!!!!
Skoro nawet do borowania zęba ludzie proszą o znieczulenie, a nawet o narkozę.
te dyrdymały (sorry) o pownności naturalnego rodzenia to dla mnie koszmar.
Znieczulenie na żądanie, cc nażądanie - to dla mnie szybszy poród, mozliwość
współpracy z lekarzami, położnymi (byłam po szkole rodzenia, ale w obłędzie
bólu tych cholernych skurczów, nie pamiętałam z tych lekcji nic), to dla mnie
niezmaltretowane przeciskaniem się przez kanał rodny dziecko, to mniejsze
ryzyko skutków "pomagania" przez lekarzy wyjściu dziecka (znam przypadek, kiedy
lekarz z całej siły ucisnął na brzuch rodzącej w celu wypchnięcia dzieciaka -
długo leczyła skutki "pomocy"). Mogłabym mnożyć.
Jestem za prawem do wyboru, ja wybrałabym (raczej) cc, wydaje mi się - mimo
wsystko - bardziej humanitarne.
Przpraszam, że tak dłuuugop.
Pozdrawiam

[Gość: Iza]

Rodziłam dołem, bóle były tak silne, że po godzinie (!!!) w pewnym momencie
wysłałam męża, aby zawołał położną, "bo ja się chyba zdecyduję na cc".
Przyszła położna, zdziwiona, że wcześniej jej nie zawołałam, zaczęła
tłumaczyć, że cesarka to normalna (właśnie - normalna) operacja, z cięciem
macicy. Wymieniła minusy, m.in. że jest ryzyko pęknięcia macicy przy następnej
ciąży, i inne powikłania. Oczywiście ktoś może powiedzieć, że planuje tylko
jedno dziecko, ale w życiu różnie bywa. Jeśli będzie coś nie tak to sala na cc
jest przygotowana, ale na razie to ona proponuje znieczulenie i poród
naturalny. Znieczulenia zewnątrzoponowego bałam się (igła w kręgosłup, brr),
dostałam dożylne znieczulenie, wystarczało na 2 godziny, po 5 godzinach
urodziłam córę, bez cięcia krocza. Po 3,5 godzinach od porodu już poszłam się
wykąpać. Po 3 dniach byłam w domu. Obok na sali "specjalnego dozoru" jak
pisało na drzwiach leżały dziewczyny po cesarkach. Pod kroplówkami, z
cewnikami, na diecie. Kiedy ja biegałam po oddziale z maluchem aby go pokazać
babciom, one leżały unieruchomione. Ja po 3 dniach szłam do domu, po cc pobyt
w szpitalu to min. 7 dni. Tyle różnic zauważonych moim okiem.

[Gość: e]

A ja mialam cc i nie widze absolutnie problemu w postaci tych wszystkich
okropnosci o ktorych pisano powyzej. Znieczulenie w kregoslup; po paru
godzinach pelne czucie, bol to sprawa subiektywna ale ja moge powiedziec, ze
owszem ma sie problemy ze zginaniem ale nie dluzej niz tydzien moze dwa.
Wstalam z lozka po 24h godzinach bo po tym znieczuleniu nie wolno
wczesniej.Moja kolezanka przez 3 tyg miala problemy z siedzenie po porodzie
naturalnym. Blizny nie widac bo jest bardzo nisko ma 10cm i po jakims czasie
jest to jasna kreska. To akurat zalezy od umiejetnosci chirurga. Karmilam tez
naturalnie chociaz nasluchalam sie wiele o problemach z pokarmem po cc. Tak
wiec wszystko to sprawa indywidualna. Ja akurat wole cc, chociaz to
nienaturalne, a inni moga wybrac porod naturalny i tez nie beda gorsi lub
lepsi

[Gość: zaza]

Jestem po dwu operacjach ginekologicznych z cieciem brzucha, rodzilam dolem z
cięciem krocza i nie potrafię sobie wyobrazić, że ktoś może wybrać z wlasnej
woli operację i długa rekonwalescencję niż normalny porod. Poród miałam, co
prawda bez specjalnych komplikacji, ale długi (12 h) i oczywiście bolało. Teraz
pamiętając jedno i drugie, nigdy z własnej woli nie wybrałabym operacji.
Rekonwalescencja jest w ogóle nieporównywalna. Poza tym spotkalam w szpitalu
kobiety po niewłaściwie wykonanym cięciu macicy właśnie w cc. Po długim
porodzie pamiętam jeszcze uczucie euforii (nie mogłam usnąć cała noc). Czy
kobiety po cc też to odczuwają?

[konop]

Rodziliśmy w Damianie. Super anestezjolog- w trakcie i po porodzie, żona była
na chodzie już po 3 dniach i z tego co mówiła nic specjalnie nie bolało.
Wspominamy to jak dobre miłe wczasy...

[Gość: Kasia]

Porównywanie Damiana do zwykłego szpitala , chyba lekkie nieporozumienie.Ten
pierwszy to prywatna , luksusowa klinika z amerykańskimi warunkami i równie
amerykańskimi cenami.A polski szpital to chyba każdy wie......
pzdr

[Gość: zaza]

Rozumiem, że piszesz o cc.

Po 3 dniach, to nawet po najcieższych operacjach ginekologicznych jest się na
chodzie. A po zwykłym porodzie prawie natychmiast. Cięte krocze (a przecież nie
musi byc ciete, nasi lekarze wykonuja ten zabieg w nadmiarze) owszem troche
przeszkadza. Mnie osobiscie najbardziej przeszkadzała lewatywa, ale tej juz się
teraz nie wykonuje.

W dalszym ciągu uwazam, ze jesli nie ma medycznych zaleceń, to po co sobie ciąć
brzuch i macicę? Po co ta blizna wewnątrz? Mam wrażenie, ze z powodu braku
wyobrażni, co do możliwych przyszłych skutków.

Ale "róbta, co chceta". zaza

[Gość: mamusia]

odczulam - szczescie z dziecka jest zawsze, hormony sie troche po cc spozniaja,
ulga ze juz po tez byla bo mialam cc po 24 godzinach bezskutecznej akcji
porodowej.
aha i ja po cc wstalam po 6 godzinach, problemy z podnoszeniem dziecka mialam
tylko w szpitalu, ale przez dluzszy czas w domu jeszcze bylam oslabiona - wiem
to teraz jak widze kobitki na drugi dzien po porodzie ambulatoryjnym z
pierworodnymi i noworodkami na placu zabaw. ja jeszcze po 2 tygodniach z
polgodzinnego spaceru wracalam z ulga.
zaluje, ze drugie taz raczej bedzie przez cc. nie z powodu rekonwalescencji,
tylko z powodu uczucia straty po obudzeniu sie z narkozy, zalu, ze moja mala
plakala gdzies sama zamiast od razu przypelznac do cycka.
ale moja przyjaciolka tak cierpiala przy pierwszym porodzie ze cc wspomina jak
wczasy - mysle, ze to indywidulny poziom wrazliwosci na bol. moja mala nie
placze przy ropnym zapaleniu ucha srodkowego, wspomniana wyzej kolezanka
odjezdza przy znieczuleniu u dentysty. poniewaz ja znam, wiem, ze to nie
klasyczna histeria, choc byc moze jakies inne uwarunkowanie psychosomatyczne .

do mamusi i e

[Gość: joanna]

czy moglybyscie podaj mi swoj adres emailowy? b. chcialabym dowiedziec sie
czegos wiecej. moj to: [e-mail]
pzdr

[Gość: e]

wyslalam Ci adres na konto. e

[slowiczek]

Strasznie jestem zła jak czytam te straszliwe wypowiedzi nt. cc. Ja miałam
cesarkę 6 miesiecy temu i z PRZYJEMNOŚCIA urodzę drugie dziecko tak samo.
Operacja była o 18.00, następnego dnia rano wstawałam, brałam dziecko na ręce,
karmiłam, przebierałam. Oczywiscie, bolało, ale nie brałam żdanych środków
przeciwbólowych, bo nie bolało za mocno. CC zniosłam swietnie, a przez
przypadek w tym samym szpitalu dzien wczesniaj siłami natury rodziła moja dobra
znajoma i - wierzcie mi - była bardziej obolała ode mnie. I wśieka mnie to
straszenie jak ta cesarka okropna. To jest bardzo subiektywne odczucie i -
powtarzam - ja mam swietne wspomnienia (i zupełnie niewidoczną bliznę).

[Gość: paula]

Dlaczego jesteś zła, kiedy czytasz te "okropne rzeczy" o cc, skoro dalej
piszesz, że wrażenia i odczuwanie po cc to sprawa bardzo subiektywna? Tobie się
udało, jesteś zadowolona, inne postrzegają to jako koszmar.
W czym rzecz?

[Gość: słowiczek]

Ojej, chodzi po prostu o to, ze wszytskie dziewczyny opisuja cc jak jakiś
koszmar. A tak nie jest. I tyle.

[Gość: paula]

OK

[Gość: zaza]

W naszych szpitalach ciagle czesto zwleka sie z wykonywaniem cc ze wskazan
medycznych, np. w przypadku b. ciezkich porodów, obciazajacych i matke i
dziecko. Jednak przedmiotem sporu jest cc na zyczenie, a to co innego.

Ja tez kiedys mialam 20 lat. I wydawalo mi sie, ze zawsze bedę taka sprawna i
zdrowa, jak wtedy gdy mialam te 20 lat. Pozniej jednak ma sie lat 30, 40... i
wiecej. Klopoty zdrowotne przychodzą same. Nie trzeba ich szukać.

W dalszym ciagu nie moge zrozumieć, po co na wlasne zyczenie fundować sobie
bliznę na i w macicy (nie myslę o bliznie na brzuchu), z którą za lat ileś tam
mogą być kłopoty.

Rozumiem, że głównym powodem wyboru cc jest chęć unikniecia bólu, ale przecież
przezycia porodowe to pestka w porównaniu z tym, co was czeka w zwiazku z tym,
że w ogóle zdecydowalyscie sie na poczęcie i urodzenie oraz wychowanie dziecka.

Pozdrawiam i życzę rozsadku. zaza

[Gość: aggi]

Ja mam porownanie poniewaz rodzilam naturalnie i przez CC.
Pierwsza coreczke urodzilam prze CC (ulozenie posladkowe) i wspominam to jak
cos tragicznego. Oczywiscie w czasie operacji byl maz ze mna (znieczulenie
zewnatrzoponowe), zaraz potem pokazano mi coreczke, zawieziono do pokoju i
wtedy zaczela sie tragedia. Rana bolala mnie potwornie, nie moglam sie smiac,
kichac itd. Bylam caly czas na srodkach przeciwbolowych, nie wspomne juz o tym
ze w ogole nie moglam nic jesc. Oczywiscie tez nie wstawalam z lozka, a
cewnikowanie wcale przyjemne nie bylo. Do domu wyszlam z coreczka po 6 dniach.
W domu mialam do pomocy tesciowa (a jk juz pojechala do domu) to przez caly
czas byla ze mna oplacona pomoc. I to wcaale nie moje lenistwo, tylko ta
cholernie bolaca rana. A najgorsze w tym wszystki to to, ze ja wcale nie czulam
sie ze urodzilkam dziecko
Druga ciaza przebiegala OK, modlilam sie o to, zebym teraz mogla urodzic
naturalnie. I udalo sie. Wspominam wspaniale. 5h i nasz synek jest z nami.
Na wlasnych nogach po porodzie dotarlam do naszego pokoju (wybralam pokoj
jednoosobowy z mozliwoscia dokwaterowania meza i coreczki).
Od samego poczatku chodzilam, nie bylo mowy o zadnym cewnikowaniu, wspaniale
bylo moc karmic piersia. Na prawde czulam sie duzo lepiej niz po CC.
Nie dopadla mnie depresja poporodow, po pierwszym porodzie meczylam sie z nia
przez 4 tygodnie.

Teraz spodziewamy sie trzeciego dziecka i juz wiem ze bede rodzic naturalnie i
do tego w domu!

Aggi

[Gość: paula]

Aggi - skąd jesteś? I w jakim szpitalu miałaś możliwość dokwaterowania męża (a
zwłaszcza córeczki) do pokoju?
Paula

[Gość: magdusma]

ja rodziałm w warszawie na Żelaznej i tam miałam z mężem pokój. Odpłatnośc za
niego wynosiła ok 250 zł za dobe bez wyzywienia> dodatkowo nalezało zapłacic
za łozko męża i jakąs kwotę (nie pamietam niestety) za wyzywienie.Był to
schludny pokoik z łazienką i całodobową opieką połoznej, która nam bardzo
pomagała, bo mała nioe potrafiłą ssac. I wszystko byłoby pieknie gdyby nie to
że o 6 rano kazano nam opusic pokój poniewaz przyjechała pacjentak majaca
opieke medyczną w firmie Medicover, która ma umowe ze Szpitalem, że ich
klientki mają pierwszenstwo do wynajęcia tych pokoi nawet jezeli te są już
zajęte!

[Gość: aggi]

Niestety nie mieszkam w Polsce, moje dzieci rodzilm tutaj.
Ale zdaje sie mi ze w Centrum Damiana jest taka mozliwosc i na Zelaznej (nie
jestem pewna czy mozna dokwaterowac dzieci).

Serdecznie pozdrawiam

Aggi

[Gość: paula]

No właśnie - tak myślałam, męża dokwaterować można, ale z dzieckiem w polskim
szpitalu to już problem.
Kiedy rodziłam synka to pierworodne dzieci moich współtowarzyszek w sali nie
mogły wchodzić na oddział, żeby nie przyniosły zarazków! A te tabuny cioc,
wujków, koleżanek i kolegów z pracy przewijające się przez oddziały położnicze
to zarazków nie mają?
Tak tylko spytałam, gdzie ten szpital, bo nie chciałabym zostawiać synka na
długo u babci, chciałabym, żeby mógł wejść na oddział i zobaczyć rodzeństwo.
No cóż, poczekamy, może coś się zmieni.
Dziewczyny - dzięki za info.
PA

[Gość: Insomnia]

Tak sobie myślę, że to chyba chodzi o choroby zakaźne. Wiadomo, że małe dzieci
chodzą do przedszkoli gdzie o różyczki, ospy itp. nietrudno. Zanim choroba się
objawi to dziecko już może zarażać. A tabuny ciotek, wujków itp. rzadko
przynoszą zakaźne choroby, choć muszę przyznać, że te tłumy mnie samą
denerwowały. Nie dość, że nie było czym oddychać to i karmić jakoś niemiło przy
obcych facetach. A i niektórzy tak hałasowali jakby sami byli na sali. Dlatego
chyba warto jest wydać pieniądze, żeby mieć osobny pokój. A w takim to chyba
własny brat czy siostra by nie zaszkodzili ))

[Gość: paula]

Hej, moze rzeczywiscie - zakazne. Ale i tak mala 2,3 osobowa salka, zima
(rodzilam w lutym, wiec przeziebienia itp.)i do jednej dziewczyny ktoregos razu
przyszlo 6 osob i wszystkie jednoczesnie do tej salki - horror.
A dziecko, które przyszło z tatusiem na odwiedziny do mamy i siostrzyczki nie
zostalo wpuszczone wogole za drzwi oddzialu!!! pomimo m.in. ochraniaczy na
butach. Chlopiec (mial 4 lata) czekal biedulek sam na korytarzu. Nic tu nie
pomogly tlumaczenia i prosby - nie mogl nawet przejsc przez korytarz, wiec nie
ma co mowic o wejsciu do osobnej sali (bo co, jesli znajduje sie na koncu owego
korytarza?). A z noworodkiem wyjsc na szpitalny "ogolny" korytarz to tez nie za
bardzo. Oni sie zobaczyli - przez lekko uchylone drzwi oddzialu, ale chyba nie
o to chodzilo, prawda?
PA

do Pauli

[Gość: magdusma]

pokoiki "rodzinne" na zelaznej są w zupełnie innej częsci szpitala niz oddział
noworodków i połozniczy. w pokoju obok lezała kobieta która była jeszcze wciazy
i wszpitalu byłka juz baardzo długo i przychodziło do niej dużo ludzi , dziecko
też , wiec może jednak można

[Gość: paula]

Dziekuje za informacje.
A napisz jeszcze, prosze, czy bylas zadowolona z zelaznej, co Ci sie pobobalo,
a co bylo nie tak? Duzo ludzi chwali ten szpital, a ja mam jakies obawy...
Wiem, ze propaguja tak wszystko "pro i ekologicznie" - karmienie, rodzenie, itd.
Dlatego jeslibym miala tam trafic na porod B. to nie wiem jak by to bylo - bo
skonczylo sie cesarka
PA

[Gość: Insomnia]

Racja, racja Paula. Moja starsza córka też bardzo chciała zobaczyć
siostrzyczkę, jak ta się urodziła. Niestety nie została wpuszczona. Na domiar
złego nieźle się rozchorowała na drugi dzień po moim porodzie i kiedy wróciłam
z małą do domu starsza została odesłana na 2-3 dni do babci, żeby się do końca
wykurować. Bez końca gadałyśmy przez telefon, dawałam jej do posłuchania płaczu
malutkiej, opowiadałam jej o siostrzyczce, a ona wróciła ze stertą rysunków dla
nowonarodzonej. Nie mogła się już doczekać spotkania. Strasznie żałowałam, że
starsza nie widzi młodszej od pierwszych chwil, ale z perspektywy czasu myślę,
że to dobrze, że starsza nie została wpuszczona na oddział. Mogła przecież
zarazić młodszą i inne dzieciaczki a tak obyło sie bez choróbsk. Pozdrawiam
cieplutko!

[Gość: paula]

No dobra, niech bedzie racja))
Oczywiscie, ze to rozsadne, ale chorobska moze przyniesc kazdy, nawet polozna,
ktorej dziecko zlapalo ospe - ale juz kreuje scenariusze, hi,hi. A starsze
dziecko tak czeka, glownie na mame i na mozliwosc oceny sytuacji wlasnymi
oczami, takze na rodzenstwo.
No dobra, racja - ale w takim razie nikt nie powinien wchodzic do
szpitala!!!!!!!
PA

[Gość: Insomnia]

Zgadzam się z Tobą w 100%)

[Gość: paula]

To jeszcze raz ja.
Jak to dobrze miec jednakowy poglad na sprawe - ba ja sie zgadzam z Toba.
Bardzo pozdrawiam
PA

do Pauli

[Gość: madusma]

co do żelaznej, to mam mieszane uczucia....
leżałam tam na wszystkich oddziałach, wiec mam oprzekrój)
ginekologia: wczesna ciąza zagrożona: bardzo wszyscy mili , pełna informacja o
mojej sytuacji i planowanym leczeniu,
patologia:takoż cały personel uprzejmy z anielską wręcz cierpliwością do nas:
chlipących , płaczących i zaniepokojnych pacjentek, 6 razy na dobę mierzenie
tętna płodu, raz w tygodniu przychodził ordynator i pytał jak sie czujemy i czy
mamy jaies zyczenia, uwagi...miły Pan doktor, niestety nie pamietam nazwiska
który przychodził do każdej zapłakane j z pytaniem:jak moge pomóc??
co do cesarek:leżałam na 5 osobowej sali:w dniu którym rodziłam(ja naturalnie)
z mojej sali urodziły jeszcze trzy panie wszystkie cesarskim i ogólnie cesarek
było naprwde dużo, rozwazano tu takze mój przypadek ze względu na nadcisnienie
ale szybciutko zaczełam sama....
poród oceniam baardzo ok
najgorzej było potem juz z maleństwem, połozne raczej niezyczliwe, nie za
bardzo pomagały mi przy karmieniu, gdy mała nie chciała ssac, nie mozna
doprosic sie o zmiane pościeli ( z wyjatkiem sali opłaconej gdzie spedziłam 1
dobe)
tak wiec rozwaz sama))

[Gość: paula]

Dziekuje za informacje!
PA

rodzeństwo w szpitalu

[Gość: inka]

Ja druga córcię urodziłam na Madalińskiego - szarpnełam się na pojedyńczy pokój
(był tańszy niz dwuosobowy, bo bez łazienki...)bo rodzinka zasponsorowała. Mój
mąż bez problemu przyprowadził naszą pierworodną - a słyszałąm inne dzieci
przychodzące do "normalnej" sali. Opieka była bardzo dobra - i to ni etylko dla
mnie - położna w nocy szła od sali do sali i sprawdzała czy wszystko w pożądku,
pytała czy czegoc nie trzeba - naprawde fajnie.
A o Żelaznej usłyszałam od własnego ginekologa którego żona pracowałą na
Żelaznej: poród to tam jest na ogół OK - ale później...nie najlepiej. A i znam
osobiscie 2 dziewczyny dosłownie wyrzucone stamtąd do domu w drugiej dobie
(nawet nie po...) - z czego jedna musiała potem jeździć na naswietlania(potężna
żółtaczka) a i sama musiała w Boże Narodzenie szukać pielegniarki która
przyszłaby do domu zrobic jej zastrzyki porzeciwzakrzepowe... Ja tam dziękuje
za taka opieke!