Kazde dziecko moze nauczyc sie spac(?)

[Gość: Kasia]

Czy ktos nauczyl, w oparciu o metode z w/w ksiazki dziecko spac? Czy to w ogole dziala? Bo mnie sie to wydaje
strasznie okrutne (brak mi konsekwencji?), a z drugiej strony marze o samodzielnie zasyp[iajacych
dzieciach...Prosze o Wasze doswiadczenia!

[Gość: magdusma]

witaj
ja osobiście nie próbowałam uczyc małej w ten sposób, wiec nadal (14 miesiecy)
spimy wczyscy razem
ale chodząc na zajęcia w fundacji "początek" spotkałąm wiele mam, które po
przeczytaniu tej ksiązeczki lub książeczki "Uśnij wreszcie"uczyły
zaprezentowaną metodą maluchy spać. Wszystkie twierdziły ze metoda sie
sprawdza.Metoda sprawdziła sie równiez u mojej przyjaciółki.

[Gość: Insomnia]

Czy możecie po krótce powiedzieć o co chodzi w tej metodzie, bo troszkę się
boję jak to będzie z usypianiem mojej małej kiedy już nie będzie cyca-
usypiacza, a pomału myślę o odstawieniu.

[Gość: magdusma]

metoda opisana w ksiączce "Uśnij wreszcie. Jak pomóc dziecku zasnąć" pokrótce
i w uproszczeniu wygląda tak:
po wieczornym rytuale(kąpanie, jedzenie , picie, ksiązeczka, mycie zębów)
kładziemy dzieicko do łóżeczka dajemy zabawke która sami wybierzemy (my a
dziecko)i tłumaczymy (nie dłuzej niz minute)ze: to jest np.Hipolit od dzis
bedzie z tobą spasł itp.i wychodzimy nie zwazając na zadne protesty, prosby
typu chce pic , spac czy przytul mnie . Dziecko płacze, wchodzimy po minucie,
nie biorąc dziecka na rece tłumaczymy, ze jest noc, ze spi samo ze je kochamy
itp.Jesli dalej płacze to wchoddzimy po bodajze 3 minutach i tłumaczymy potem
wchodzimy po 5.Wg.autorów nalezy byc konsekwentym, nie zwazac na lamenty
łacznie z wymiotami bo to szantaz (oczywiscie zmieniamy posciel i apiat z
powrotem). Dzieci nigdy nie płacza dłuzej niz 2 godziny i nawet najorniejsze
ucza sie wciągu 2 tygodni.
A wazne jest a by zasypianiu towarzyszyły zawsze te same elementy.
Jesli ktos z Was jest z Warszawy to moge oddac te książke, bo nie jest mi
potrzebna)))
to tyle

[Gość: Ewa]

Rany, slyszalam o tej metodzie ale w zyciu bym jej nie mogla zastosowac zwlaszcza maluchowi. Moje corka ma juz
prawie 6 lat i czasami wedruje jeszcze ze swojego lozka do mnie ale mi to jakos tak strasznie nieprzeszkadza). A
zaczela spac sama w okolicach 3lat bo chciala miec wlasne lozko i lampke itd. i troszke porozmawialysmy ze bedzie
jej wygodniej ale nic na sile, chociaz jak wspomnialam nam to jakos nieprzeszkadzalo bo strasznie duze lozko
mamy)

[Gość: magdusma]

no i mnie ta metoda jakoś tak nie za bardzo.....nie wiem moze to głupie ale
stwierdzilismy z mezem ze fajnie tak spac razem i ze kiedys jakos naturalnie
zamieni nasze łożko na swoje )) no i kupiliśmy wielki materac i rano nas
budzi usmierch od uch a do ucha

[Gość: Insomnia]

Dzięki za odpowiedź, ale cała metoda brzmi okropnie. Moje 5,5 letnie dziecko do
czwartego roku życia usypialiśmy z mężem na rączkach i to na wysokości, bo na
siedząco się nie dawała. Mimo, że córcia była szczupła to i tak po 15 minutach
ręce nam opadały, a czasem to i pół godziny trzeba ją było usypiać. Dopiero jak
zaszłam w ciążę, a mąż miał na drugą zmianę wytłumaczyłam dziecku, że nie mogę
jej nosić i od tego czasu usypialiśmy ją kładąc się obok jej łóżeczka. Od
jakiegoś czasu usypia już sama. Nie bardzo mam ochotę nosić do 4 roku życia
drugą córcię. Póki co mała usypia przy piersi więc szukam sposobu usypiania,
ale ten książkowy nie podoba mi się wcale, jakoś nie miałabym serca. A dwa
tygodnie to kupa czasu. Ciekawa jestem czy nie wpływa to jakoś na psychikę
dziecka, czy dziecko nie odbiera w ten sposób sygnałów, że nie może liczyć na
rodziców gdy mu źle, płacze, czy nawet wymiotuje. Zastanawiam, czy w ten sposób
nie zostaje zachwiane dziecięce poczucie bezpieczeństwa. Wolałabym nie
ryzykować.

[Gość: Doki]

Nie wiedzialem o tej metodzie, ale sami do niej doszlismy. To dziala! Klopot
byl tylko, gdy odwiedzala nas babcia. Przejmowala sie wyciem dochodzacym z gory.
Dzis nie ma wiekszych klopotow ze spaniem. No, chyba ze za oknem burza, to
wtedy mala przychodzi.

[myszka5]

Ojej,
toż wy sadystami jesteście.
Wycie z góry?? To chyba było wasze dziecko, jeśli dobrze zrozumiałam, tak?
To oczywiście żart, bo nie wierzę, aby ktoś odpowiedzialny pisał takie rzeczy.
A przede wszystkim je robił!
Dobry żart nie jest zły. Choć oczywiście jest rózne poczucie humoru.
Pozdr...

sadysta sie nie kaja

[Gość: Doki]

myszka5 napisała:

> Ojej,
> toż wy sadystami jesteście.
> Wycie z góry?? To chyba było wasze dziecko, jeśli dobrze zrozumiałam, tak?
> To oczywiście żart, bo nie wierzę, aby ktoś odpowiedzialny pisał takie rzeczy.
> A przede wszystkim je robił!
> Dobry żart nie jest zły. Choć oczywiście jest rózne poczucie humoru.
> Pozdr...

Jaki tam sadyzm. dzieci maja wrodzony dar manipulowania, z rozkosza tez manipuluja rodzicami. Jesli pozwolisz, beda cie wolac przez caly wieczor co 5 minut. Nam udalo sie oduczyc takiego zachowania. Wycie nie pomaga.

[myszka5]

Ojej, faktycznie, jak masz t a k i e dziecko, to może nie miałeś wyjścia.
A kaganiec i smyczka też jest??))) Bo dzieci też mają wrodzony dar uciekania,
sypania piaskiem,zabierania łopatki.Pełno by tego wymieniać. Ciekawe jak sobie
poradziłeś z tymi zachowaniami. Wierzę, że z sukcesem....

[Gość: Doki]

myszka5 napisała:

> A kaganiec i smyczka też jest??))) Bo dzieci też mają wrodzony dar uciekania,

Na razie jeszcze biegam szybciej od mojej malej, nawet jak ona jedzie rowerkiem. Trzeba czasem ruszyc dupe, to zreszta dobre i dla mojej kondycji

> sypania piaskiem,

A bylo, bylo. Miala w ogrodku piaskownice, w ciagu jednego sezonu wyniosla caly piasek. Teraz zamiast piaskownicy jest basen. Zabawa rownie dobra, a woda wsiaka bez sladu.

>zabierania łopatki.

Chcialbym, zeby moja mala byla na tyle asertywna, by innemu zabierac lopatke. Niestety, zwykle musze jej tlumaczyc, by sie nie dala i odebrala swoje zabawki.

Dzieci sa wazne. Ale nie moga stac sie calym swiatem, z roznych wzgledow. Nie bede tu teraz tego rozwijal.

[Gość: Saldo]

Dzieki Doki!

Dzieci nie sa calym swiatem! Dziekuje Ci,ze odwazyles sie to tak dobitnie
powiedziec! To rowniez moje zdanie!Choc jestem szczesliwa Mama dwoch coreczek
dbam rowniez o mnie sama,nie tylko dobro dzieci.
Nie poswiecam sie,moze przez to jestem taka szczesliwa! A i moje dziewczyny nie
narzekaja! Wrecz przeciwnie!!!!!

[Gość: awo]

Gość portalu: Insomnia napisał(a):


> ale ten książkowy nie podoba mi się wcale, jakoś nie
miałabym serca. A dwa
> tygodnie to kupa czasu. Ciekawa jestem czy nie wpływa
to jakoś na psychikę
> dziecka, czy dziecko nie odbiera w ten sposób sygnałów,
że nie może liczyć na
> rodziców gdy mu źle, płacze, czy nawet wymiotuje.
Zastanawiam, czy w ten sposób
>
> nie zostaje zachwiane dziecięce poczucie
bezpieczeństwa. Wolałabym nie
> ryzykować.
mam podobne podejrzenia...

[Gość: mika]

Moją Mysię od samego początku kładłam spać do Jej własnego łóżeczka, kiedy
skończyła 4 miesiące i zaczęła przesypiać mi całą noc, przeniosłam łóżeczko do
Jej pokoiku. Wprawdzie bujałam ja do ok. 7 miesiąca na rękach, ale kiedy to
mnie zaczęło wykańczać, bo bujanie trwało z reguły godzinę, dałam jej smoczka.
W moim przypadku to był ratunek, bo Misia nie używała wcześniej smoczka w
ogóle. Teraz kładę ją spać o 20.00 daję smoczka i mam już czas dla siebie. Mała
wstaje o 8.00 - 8.30. w dzień śpi od godziny do dwóch.

ewolucja

[Gość: 5449813]

nigdy tej metody nie stosowaliśmy (świadomie).

Na samym początku usypialiśmy go w wózku i potem przenosiliśmy do łóżeczka (a
niekiedy przesypiał w wózeczku całą noc). Kiedy zrobił się duży i ruchliwy
skończyliśmy z wózeczkiem i usypialiśmy go siedząc/leżąc obok jego łóżeczka.
Potem kupiliśmy mu normalne łóżko i kładliśmy spać razem z nim.

Czasami usypiał po kwadransie, czasami po godzinie. Kiedy to się przedłużało,
stosowaliśmy "konwejer" (ubecka metoda przesłuchań: delikwent był
przesłuchiwany bez przerwy całymi dniami, śledczy zmieniali się co kilka
godzin) - zmienialiśmy się tak co 15 minut.

Teraz ma 3.5 roku i lubimy z nim zasypiać. Czasem opowiadam mu bajki tak
skutecznie, że sam się usypiam. Już już prawię śpię, kiedy budzi mnie
dociekliwe: "no i co było dalej?". Ale niekiedy traci się przez to cały
wieczór, jedyny wolny czas w ciągu dnia (wyłączasz prąd o 21:30, zamiast jak
zwykle około 24).

Więc nauczamy go teraz spać samemu, stosując metodę perswazja + niewielkie
światełko. Jak na razie działa bez specjalnych problemów. To raczej my jesteśmy
problemem, bo zamiast powiedzieć "od dziś zasypiasz sam i już" czasami go
zostawiamy, a czasami zasypiamy z nim (bo lubimy).

[Gość: magda.k]

Opisaną metodę "wymyślił" mój mąż. Kiedy nasz synek miał 11 m-cy i męczył nas 2-
3 godziny codziennie wieczorem zanim zasnął, jego tata postanowił być twardy i
nie dać się. Ja pełna obaw, ale zmęczona psychicznie i fizycznie, uległam i nie
żałuję. Pierwszej nocy Mały płakał kilka minut przed zaśnięciem, a po 3-4
dniach zaczął zasypiać sam, bez najmniejszego protestu. Jest jeszcze troszkę za
mały, żeby mu cokolwiek tłumaczyć, ale wie, że po kolacji i myciu zębów dostaje
swoją ulubioną żabę do łóżka, nakręcamy mu pozytywkęi wychodzimy z pokoju
gasząc światło. Czasem jeszcze nawet przez godzinę "rozmawia" z żabą, ale nie
płacze i zasypia w dobrym nastroju.
Metoda okazała się skuteczna i dzięki niej mamy z mężem choć te 2 godziny
wieczorem dla siebie. A dziecko śpi spokojnie i mocno przez całą noc.
Polecam, ale oczywiście w miarę rozsądku. Nie jestem w tej dziedzinie
specjalistą, ale wydaj mi się, że im młodsze dziecko tym łatwiej.

[Gość: Saldo]

Mnie osobiscie tez sie wydaje,ze mlodsze dziecko jest latwiej nauczyc i
przyzwyczaic do pewnych rytualow.Fakt samodzielnego zasypiania jest o tyle
niesamowicie wazny,ze gwarantuje spokojna cala noc. Dzieci ktore sa usypiane
przez rodzicow spia zazwyczaj bardzo niespokojnie,budza sie co chwilka chcac
sprawdzic czy mama albo tatus jeszcze przy nich sa. W polsnie badaja czy
wszystko jest tak,jak bylo przed zasnieciem,to daje im poczucie bezpieczenstwa!
Biada,jesli czegos brakuje,patrz: Mama czy Tata zostawili malucha samego.....
Dziecko zasypiajace samo przyzwyczaja sie do sytuacji ,ze ma w lozeczku tylko
ulubionego pluszaka,do tego nocna lampke,przy lozeczku moze jeszcze cos do
picia i nie wymaga czegos innego.Oczywiscie,ze tez moze sie obudzic,czegos
przestraszyc ale wierzcie mi,zdarza sie to o wiele,wiele rzadziej....
Jako mama dwojki dzieci wiem o czym mowie! Opisana wyzej metode zastosowalam
rowniez i nigdy nie mialam swaidomosci ,ze krzywdze czy maltretuje moje dziecko!
U nas wieczorem po kapieli sa jeszcze wspolne zabawy,masaz,sluchanie muzyki
klasycznej,ksiazeczka.Potem duuuuuuuuzo przytulania i caluskow i dobranoc!
Moje dziewczynki wiedza i czuja na kazdym kroku,ze mama ich kocha ale tez ze
potrzebuje sama troche czasu dla siebie!
Wazne jest by nasze dziecko widzialo w nas takze czlowieka,a nie tylko maszyne
do spelniania jego zachcianek.

[Gość: anma]

Z moim synkiem zawsze zasypiamy, ale to wynika ze wspólnej chęci i potrzeby.
Nie wiem czy nauczenie go samodzielnego zasypiania byłoby łatwe czy trudne, bo
nigdy nie próbowalismy. Bardzo lubimy cały wieczorny schemat zasypiania. Czyli
też kąpiel, czytanie, trochę wygłupów i...zasypianie. Oczywiście każdy ma
swoje przyzwyczajenia i robi jak mu wygodnie. Z jednym nie moge się tylko
zgodzić, że dzieci, z którymi zasypiają rodzice śpią niespokojnie. To
nieprawda. A przynajmniej nie można generalizować. Mój synek (3 latka) śpi
bardzo spokojnie, przesypia calą noc, czasem budzi się zeby się napić, ale
również ma przygotowane picie koło łóżka i radzi sobie sam. Owszem zdarzy się
czasem , że zawoła, ale naprawdę są to sporadyczne przypadki. Tylko rano jak
się obudzi, a śpi do 8 a nawet 8.30 woła mnie do siebie zanim wstanie
na "przytulanki".
Pozdrawiam

[Gość: Kasia]

Wszystko dobrze, ale co zrobic, gdy dziecko nie grymasi przez kilka minut, ale ryczy jak lew przez 2
godziny? I budzi zasypiajace rodzenstwo? Kiedy nauczyc dziecko samodzielnego spania? Moj synek (4
lata) w przedszkolu zasypia sam, bez problemow, w domu chce, zeby sie z nim polozyc. Coreczka (1.5
roku) zdecydowanie sprawia wrazenie niedojrzalej psychicznie do odstawienia od piersi - zasypia
wlasnie przy piersi i czasem w nocy budzi sie co kilkanascie minut. Oczywiscie, spi z nami w lozku, bo
inaczej umarlabym z przemeczenia. Wsadzona do lozeczka placze tak rozpaczliwie, jakbysmy ja
maltretowali.I nie widze, zeby dziecko spiace samotnie bylo spokojniejsze: moje, gdy budzi sie samo,
placze przestraszona. Gdy budzi sie przy mnie, zawsze sie usmiecha,wyglada na szczesliwa.

[Gość: s.]

Gość portalu: Kasia napisał(a):

> Wszystko dobrze, ale co zrobic, gdy dziecko nie grymasi przez kilka minut,
ale
> ryczy jak lew przez 2
> godziny? I budzi zasypiajace rodzenstwo? Kiedy nauczyc dziecko samodzielnego
sp
> ania? Moj synek (4
> lata) w przedszkolu zasypia sam, bez problemow, w domu chce, zeby sie z nim
p
> olozyc. Coreczka (1.5
> roku) zdecydowanie sprawia wrazenie niedojrzalej psychicznie do odstawienia
od
> piersi - zasypia
> wlasnie przy piersi i czasem w nocy budzi sie co kilkanascie minut.
Oczywiscie,
> spi z nami w lozku, bo
> inaczej umarlabym z przemeczenia. Wsadzona do lozeczka placze tak
rozpaczliwie,
> jakbysmy ja
> maltretowali.I nie widze, zeby dziecko spiace samotnie bylo spokojniejsze:
moje
> , gdy budzi sie samo,
> placze przestraszona. Gdy budzi sie przy mnie, zawsze sie usmiecha,wyglada na
s
> zczesliwa.

Współczuję Ci, naprawdę. A synka (4 lata) odstawiłaś już od piersi? Pozwól
dzieciom żeby nie dały Ci normalnie żyć, a kiedy podrosną, będziesz mogła im to
codziennie wypominać. To, że synek zasypia sam w przedszkolu doskonale dowodzi
tego, że jest już na to dostatecznie duży - a w domu "ryczy jak lew przez 2
godz.", bo mu na to pozwalasz i wie, że to on rządzi i że w końcu mu ustąpisz.
Wiem, wiem, wkładam kij w mrowisko, zaraz dostanę po łbie, ze jestem sadystką,
itp. itd., ale mało się tym przejmę, bo wiem że to nieprawda. Natomiast widzę
co się dzieje później z tak wychowywanymi dzieciakami: są niesamodzielne,
marudne i nieustępliwe - i bardzo często sprawiają problemy swoim rodzicom i
otoczeniu.

[Gość: Agusia]

To jeszcze raz ja. Popieram autorkę listu w 100 procentach. Po za tym jak
dziecko zaczyna płakać, to po prostu trzeba do niego podejść, uspokoić,
powiedzieć, że mama bardzo kocha, ale musi np. uprasować ubrania na jutro, czy
obejrzeć dziennik w TV,i wyjść. I tak do skutku. Pierwszego dnia chodziłam do
mojej córeczki do 24 w nocy - nie wiem ile razy. Ale trzeciego dniarzyszłam już
tylko 2 razy. A po miesiącu jest po prostu super. Mówię dziecku dobranoc,
całuję , głaśzczę, macham przez drzwi i już . A ona mnie tylko pyta na
odchodnym, co bedę teraz robić. i spokojna zasypia.

[Gość: Kasia]

Sorry, prostuje niedomowienia: synek (4 lata) zasypia w swoim lozku, choc najchetniej przy kims z
doroslych. Odpadl od piersi. To poltoraroczna corka dostaje histerii na sam widok lozeczka.

[Gość: Saldo]

Nie chodzilo mi o samodzielne spanie,ale o zasypianie!!! A to duza roznica!!!
Jesli zasnelo samo ,nie bedzie mu przeszkadzala samotnosc gdy sie obudzi.
Jesli natomiast mialo Cie przy boku gdy zaspialo,to moza sobie wyobrazic jak
sie przestarszy gdy Cie nie zobaczy. Tak przynajmniej mowia tutejsi
psychologowie.
Sama musisz sobie zdac sprawe z tego ,czy chcesz by Wasza sytuacja sie
zmienila.Ja czasami mam wrazenie,ze bardzo brakuje Ci konsekwencji,nie tylko w
dzielaniu...jesli nie przeszkadza Ci obecnosc dzieci w lozku,godziny spedzane
wieczorami z nimi nim zasna,a do tego wielka radosc sprawia Ci usmiech corci po
przebudzeniu,to gdzie problem.....

[Gość: Agusia]

Bardzo madry list.
Moja corka w ciagu trzech dni zrozumiala ze musi zasypiac sama, chociaz
wcześniej przez cztery lata siedziałam z nią codziennie po dwie, trzy godziny,
żeby usnęła. Prowadziło to do kompletnego rozpadu małżenstwa, bo mogłam
cokolwiek w domu zrobić dopiero po nocy, kiedy mąż kładł się spać. Nie
rozmawialismy, bo nie bylo kiedy!!!! Nie mowiąc o reszcie Czy to dobre dla
dziecka???? Mam wątpliwości. Nie dość, że teraz zasypia sama, to coraz
wcześniej. Dawniej nie mogłam jej uśpić wcześniej niż o 11 w nocy, chociaż
usypianie zaczynałam ok 21. teraz zaczęła zasypiać właśnie ok. 21!!! I rano to
nie to samo dziecko.
Ludzie!!! Zanim zaczniecie krytykować "metodę" przeczytajcie książkę "Uśnij
wreszcie". Warto. Nauczenie dziecka zasypiania to obowiązek rodziców
. Im bardziej kochacie swoje dziecko, tym szybciej to zróbcie!!!! To nie
bestialsteo, to miłośc powinna wam kazać nauczyć dziecko spania. Pozdrawiam
wszystkich rodziców.

[Gość: mamusia]

jak chodzilam na zajecia PEKIP to prowadzaca je terapeutka zdecydowanie ta
metode odradzala, jako zbyt drastyczna.

[Gość: agusia]

Ale co jest w tym drastycznego? Chyba dla matki koniecznośc kilkudniowego
chodzenia non stop do dziecka!
Mam wrażenie, że nieporozumienia i wątpliwości wynikają z tego, że niektóre z
pań myslą o metodzie "niech ryczy aż się zmęczy". W ksiazce "Zaśnij wreszcie"
jest opisana zupełnie inna metoda, naprawdę łagodna. Dziecku trzeba okazać
bardzo dużo cierpliwości a przede wszystkim miłości. Ja przychodziłam do swojej
czteroletniej córki przez pierwszy dzień od razu jak mnie zawołała, tzn w
praktyce bez przerwy aż zasnęła, powtarzając :dobranoc, kocham cię bardzo,
jestem obok, tylko muszę coś zrobić itd.. Drugiego dnia najpierw wołałam, że
np. zmywam i że zaraz przyjdę, no i przychodziłam po chwili. Az się
przyzwyczaiła i zrozumiała, ze mama ma też inne
ważne zajęcia, które musi w domu zrobić. Bez zadnyh drastycznych posunięć.
To tyle.

[Gość: mamusia]

no wiec to j(wg "zasnij wreszcie" jak piszesz) jest metoda zalecana przez
wspominana przeze mnie terapeutke i zastosowana przeze mnie, z duzym sukcesem.
miara sukcesu jest brak problemow spalniczych do dzisiaj (3 latka).
w ksiazce "kazde dziecko moze nauczyc sie spac" jesli sie nie myle
przedstawiona jest metoda - niech ryczy, pierwszego dnia 3 minuty, drugiego 5
itd do /chyba/ 7 dni i ponad kwadransa. i to jest drastyczne - bo dziecko sie
nie uczy zaufac sobie i rodzicom tylko po prostu rezygnuje. wg mnie.

[Gość: Justyna]

Ta medoda naprawdę działa. W ten sposób nauczyliśmy naszą roczną córeczkę spać.
Dzisiaj ma 22 miesiące i przesypia całe noce od 10 miesięcy. Może ta medoda
jest okropna (przez pierwsze dwa dni siedziałam z poduszką na głowie, żeby nie
słyszeć jak mała płacze), ale już po trzech dniach, sama usnęła!! Teraz
wszystko jest ok. Mała śpi całą noc a rano wstaje wyspana i zadowolona, i my
rodzice też!! Polecam.

[Gość: Ania]

Ja uwazam podobnie jak kilka osob uprzednio, ze dziecko nie uczy sie zasypiac
tylko uczy sie, ze i tak nic nie jest w stanie zrobic i rezygnuje. A to moze
spowodowac, ze jako dorosly czlowiek bedzie bierny, bo ma gdzies zakodowane, ze
jego dzialania i tak na nic sie zdaja. To oczywiscie dotyczy malutkich dzieci.
Dzieciom starszym mozna juz wytlumaczyc o co chodzi i wtedy moze to jest i
dobra metoda, ale na pewno nie dla maluszkow, dla ktorych niesamowicie wazne
jest poczucie bezpieczenstwa i to, ze w kazdej chwili kiedy tego potrzebuja
maja rodzicow kolo siebie. Na marginesie polecam inna ksiazke "Dobra Milosc".
Pozdrawiam. Ania

[Gość: Justyna]

A ja nadal twierdzę, że jest to dobrza metoda. Moja córka (ma 22 miesiące)
przesypia całe noce, nie budzi się z płaczem gdy tylko poczuje, że któregoś z
rodziców nie ma. Nasz wieczór wygląda tak: kąpiel, mleko, bajka a póżniej Zuza
sama mówi, że chce spać, sama idzie(!) do łóżeczka, odwraca się do ściany i
śpi. Naprawdę! Wiem, że nie wyrządziłam jej krzywdy ucząc ją samą spać.
Pozdrawiam.

[Gość: mamusia]

a moja ma trzy lata, i nasz wieczor od 7 miesiaca wyglada podobnie jak justyny -
kolacja, zeby, czytanie, spiewanie, calusy - koniec.

tylko nasze wieczory ok. 7 miesiaca (3?)wygladaly inaczej - bralam mala
natychmiast na rece, przytulalam , mogla byc pewna ze jestem i czuwam. az
drugiej strony (bo tylko krotko i z powrotem do lozeczka)czula moje zaufanie,
ze potrafi sama spac. nie siedzialam pod poduszka, nie trzeslam sie i nie
pekalo mi serce a mala nie byla rozgoryczona. bardziej mi sie podobaja te moje
wieczory niz justyny.

oczywiscie jak kazde dziecko moja mala miala 1 tydzien budzenia sie w nocy bo
cos przezywala (ale jednoznacznie nie miala koszmarow czy lekow, to tez dobry
znak, wyplywa z zaufania; po prostu budzila ja intensywnosc snow), 1 tydzien
jak chciala spac bez pieluchy i musiala uwazac, ostatnio pare tygodni zanim
wpadlam na to, ze lozeczko juz za male i sniac intensywnie ciagle zalicza
kuksance. zawsze do niej chodzilam na krotko.

kazdy stosuje metode, z ktora moze zyc.

[Gość: basia]

przede wszystkim niemowleta nie potrafia same zasypiac
potrzebuja albo mamy, albo kolysanki
moja coreczka ma 3 latka i dalej ja usypiam bo tak sobie mysle, ze kiedy wroce
do pracy bedzie to jedna z niewielu chwil dla niej i warto ja zachowac
a drastyczne uczenie zasypiania samemu uwazam za okrutne
male dzieci nie rozumieja jeszcze zwiazku skutkowo-przyczynowego wiec nie
sa "podstepne"
nie wiem w jakim wieku masz dziecko
na moja mala dziala swietnie cieple mleko

[Gość: mamusia]

jestem zwolennikiem metody lagodniejszej (tej z rytualem i uspokajaniem zawsze
jak placze) ale o usypianiu (czyli wychodze dopiero jak mala spi) nie ma mowy.
dzieci wprawdzie nie sa podstepne ale genetycznie zaprogramowane na
absorbowanie calej uwagi rodzicow. to co noworodkowi/niemowleciu potrzebne jest
do przezycia w pozniejszym wieku daje dziecku poczucie, ze nadal jest bezradnym
noworodkiem. a to demotywacja conajmniej, zeby nie uzyc uzywanego przez specow
slowka "upokorzenie". ja staralam sie moim zachowaniem potwierdzic jej zaufanie
do mnie i dos SIEBIE SAMEJ.

tylko, ze to zaufanie staralam sie jej okzac od ZAWSZE. zawsze mogla decydowac
ile chce jesc (nie tylko piers), nie lapalam przy pierwszych popisach
gimnastycznych - samodzielne spanie bylo tylko kolejnym kroczkiem a nie wielka
przepascia.

nie chce zapeszyc ale chyba mam samodzielne, swiadome soich mozliwosci dziecko -
od tygodnia chodzi do przedszkola, bardzo chetnie (niechetnie to ona wraca do
domu), podobno radzi sobie jak by tam byla od zawsze - lacznie z sytuacjami
konfliktowymi ze starszymi dziecmi. nie demonizuje sprawy spania ale jestem
przekonana, ze oplacila mi sie generalna konsekwencja.

i ja tez uwielbiam wieczorny rytual i za nic go sobie nie dam odebrac (np
babci!). ale po zakonczeniu go wieczor jest moj amala radzi sobie sama, nawet
jesli nie od razu zasypia.

[Gość: basia]

i o to chodzi
mowilam ze nie powinno sie wygonic do lozka i zostawic, a ile dziecko ma nie
wiem

[Gość: dodo]

Gość portalu: basia napisał(a):

> przede wszystkim niemowleta nie potrafia same zasypiac
> potrzebuja albo mamy, albo kolysanki

to bardzo ciekawa teoria. moje lata doswiadczen i spostrzezen kompletnie jej
przecza ale coz, czlowiek uczy sie cale zycie

[Gość: gosiak]

Poruszałam ten sam problem jakiś rok temu. Też czytałam tę książkę. Do nauki
córki zasypiania samej skłonił mnie fakt drugiej ciąży oraz całkowity brak
czasu dla siebie i męża.
Metoda faktycznie wygląda drastycznie - ale tylko dlatego, że dziecko buntuje
się przeciwko zmianom i temu, że traci władzę nad rodzicami ( w kwestii
usypiania oczywiście). Na pewno nie łatwo jest znieść te ataki histerii. Należy
sobie zadać pytanie co jest dla nas ważniejsze:
- usypianie dziecka przez nas(po 2 godz. uwieńczone sukcesem), czujemy się
dobrze, kochane maleństwo zasnęło i teraz już nie mamy na nic innego siły i
także idziemy spać,
- zasypianie dziecka samodzielnie - stały rytuał, po którym dziecko kładzie sie
do swojego (lub rodziców ) łóżka i zasypia.
Jeśli nie przeszkadza nam 2 godzinne usypianie swojego dziecka - to nie ma
problemu.
Po co się sprzeczać o metodę? Każdy postępuje tak jak uważa, ze dla niego i
jego dziecka jest najlepiej i najwygodniej.
Mnie po jakimś czasie naprawdę zaczęło przeszkadzać to kilkugodzinne leżenie
lub siedzenie ze swoim dzieckiem wieczorem. Uważałam, ze jestem z nią przez
cały dzień i naprawdę nie widziałam potrzeby usypiania jej w powyższy sposób.
Potrzebowałam i pragnęłam czasu dla siebie - a to -jak ktoś ładnie ujął -tylko
zdrowy egoizm, nic złego. Udało mi się córkę nauczyć zasypiania. Na szczęśćie
obeszło się bez poważnych histerii, może dlatego, ze miała juz 2 lata. Trochę
popłakała, ale zrozumiała, że tak jest wszystko o.k. Dużo z nią romawiałam na
ten temat, tłumaczyłam. Teraz nie ma problemu - sama mówi, ze chce spać.
Uważam, że małego człowieka należy uczyć szacunku do rodziców poprzez
okazywanie jemu samemu szacunku. Dlatego tak ważne jest przytulanie, całowanie
i mówienie do dziecka jeśli chcemy zastosować tę metodę.
Nie trzymałam sie dokładnie planu - maiałam swój. Ola była bardzo ciężkim
dzieckiem, jeśli chodzi o usypianie, więc myślę, że jeśli mnnie się udało, to
uda się każdemu . Dziś wiem co jest wyznacznikem sukcesu w tej mierze:
stanowczosć, konsekwencja i miłość. Dziecko musi czuć, że nie ulegniemy, ale
również, ze je kochamy i chcemy dla niego dobrze.

Pozdrawiam, gosiak

[Gość: mamusia]

koniec koncow dziecko zasnac musi samo - mama moze tylko rytualem
pomoc "przejsc" od aktywnosci do wyciszenia.
no i co do zwiazku przyczynowo-skutkowego : juz noworodki go znaja w
postaci "jak wrzasne to dostane jesc". tylko chyba ten jeden jedyny pierwszy
raz robia to wylacznie instynktownie. a potem juz leci, krzykiem zwraca sie
uwage mamy na wszelkie niedogodnosci.

Kazdego czlowieka mozna wytresowac

[fnoll]

to sie nazywa trenowanie "wyuczonej bezradnosci" - to juz moze lepiej dac
dziecku lodygi makowe do zucia albo chlebek nasaczony bimbrem? bo i nasi
przodkowie nie grzeszyli brakiem pomyslowosci jesli chodzi o uciszenie
namolnego dzieciaka...

[Gość: s.]

fnoll napisał:

> to sie nazywa trenowanie "wyuczonej bezradnosci" - to juz moze lepiej dac
> dziecku lodygi makowe do zucia albo chlebek nasaczony bimbrem? bo i nasi
> przodkowie nie grzeszyli brakiem pomyslowosci jesli chodzi o uciszenie
> namolnego dzieciaka...

Nie, to się nazywa trenowanie SAMODZIELNOŚCI. Jeśli Twoje dziecko jest NAMOLNE
a Ty BEZRADNA/Y to hmmm... może spróbuj z tym bimbrem, może nawet pare pigułek
nasennych zaaplikuj, ale to raczej mało rozsądne (moim skromnym zdaniem).

[fnoll]

Gość portalu: s. napisał(a):

> fnoll napisał:
>
> > to sie nazywa trenowanie "wyuczonej bezradnosci" - to juz moze lepiej dac
> > dziecku lodygi makowe do zucia albo chlebek nasaczony bimbrem? bo i nasi
> > przodkowie nie grzeszyli brakiem pomyslowosci jesli chodzi o uciszenie
> > namolnego dzieciaka...
>
> Nie, to się nazywa trenowanie SAMODZIELNOŚCI. Jeśli Twoje dziecko jest
NAMOLNE
> a Ty BEZRADNA/Y to hmmm... może spróbuj z tym bimbrem, może nawet pare
pigułek
> nasennych zaaplikuj, ale to raczej mało rozsądne (moim skromnym zdaniem).

w tym sęk, że tak bardzo ceniona "samodzielność" łatwo się przeradza w niezbyt
już pozytywną "samotność" - jakoś łatwo pominąć gorzką cenę jaką się płaci za
uparte dążenie do pełnej, nierealnej autonomii

natomiast ocena "namolności" dziecka bywa bardzo subiektywna - bywa, że
całkiem naturalne odruchy jak chęć przytulania, dzielenia sie odkryciami, czy
nawet potrzeby fizjologiczne są postrzegane przez rodziców jako zbyt wybujałe,
do przycięcia

osobiście jestem sceptyczny wobec wszelkich "metod wychowawczych" pomijających
głos dziecka, które lepiej od niego wiedzą co dla niego dobre, więc nie zadają
zbędnych pytań...

pzdr

fnoll

[Gość: dodo]

fnoll napisał:

>
> osobiście jestem sceptyczny wobec wszelkich "metod
wychowawczych" pomijających
> głos dziecka, które lepiej od niego wiedzą co dla niego
dobre, więc nie zadają
> zbędnych pytań...
>
> pzdr
>
> fnoll

a ja jestem dosc sceptyczna wobec metod wychowawczych nie
dajacych dziecku szansy zobaczenia w rodzicach ludzi
takich samych jakim ono jest. ludzi, ktorzy moga byc
zmeczeni, zmartwieni, chorzy, bezradni, przestraszeni,
znudzeni , zniecheceni czy w ogole "j
acys". jezeli zakladamy wzajemnosc uczuc i
zainteresowania pomiedzy rodzicami i dziecmi, to trzeba
dac dzieciom mozliwosc "zadbania" o rodzicow na ich
wlasna miare.
trudno od 3 miesiecznego niemowlecia wymagac by
rozumialo zmeczenie mamy ale 3-latkowi mozna to juz
wytlumaczyc. trudno od 3-latka oczekiwac pomocy w
zakupach ale tez mozna mu juz wytlumaczyc jak sie ma
zachowywac w sklepie itd. to samo dotyczy spania. sen
jest tak samo swiety dla mamy jak i dla corki. jezeli
corka jest niewyspana, mama ma urywanie glowy ale i corka
musi zrozumiec, ze jezeli mama jest spiaca, to i jej
dzien moze byc beznadziejny. naturalna zaleznosc malych
od duzych i duzych od malych.
na tym miedzy innymi polega wychowanie, ze dajemy naszym
dzieciom posmakowac konsekwencji roznych dzialan
aczkolwiek staramy sie to czynic w sposob kontrolowany by
minimalizowc straty.

To nie tresura!

[Gość: gosiak]

Poruszałam ten sam problem jakiś rok temu. Też czytałam tę książkę. Do nauki
córki zasypiania samej skłonił mnie fakt drugiej ciąży oraz całkowity brak
czasu dla siebie i męża.
Metoda faktycznie wygląda drastycznie - ale tylko dlatego, że dziecko buntuje
się przeciwko zmianom i temu, że traci władzę nad rodzicami ( w kwestii
usypiania oczywiście). Na pewno nie łatwo jest znieść te ataki histerii. Należy
sobie zadać pytanie co jest dla nas ważniejsze:
- usypianie dziecka przez nas(po 2 godz. uwieńczone sukcesem), czujemy się
dobrze, kochane maleństwo zasnęło i teraz już nie mamy na nic innego siły i
także idziemy spać,
- zasypianie dziecka samodzielnie - stały rytuał, po którym dziecko kładzie sie
do swojego (lub rodziców ) łóżka i zasypia.
Jeśli nie przeszkadza nam 2 godzinne usypianie swojego dziecka - to nie ma
problemu.
Po co się sprzeczać o metodę? Każdy postępuje tak jak uważa, ze dla niego i
jego dziecka jest najlepiej i najwygodniej.
Mnie po jakimś czasie naprawdę zaczęło przeszkadzać to kilkugodzinne leżenie
lub siedzenie ze swoim dzieckiem wieczorem. Uważałam, ze jestem z nią przez
cały dzień i naprawdę nie widziałam potrzeby usypiania jej w powyższy sposób.
Potrzebowałam i pragnęłam czasu dla siebie - a to -jak ktoś ładnie ujął -tylko
zdrowy egoizm, nic złego. Udało mi się córkę nauczyć zasypiania. Na szczęśćie
obeszło się bez poważnych histerii, może dlatego, ze miała juz 2 lata. Trochę
popłakała, ale zrozumiała, że tak jest wszystko o.k. Dużo z nią romawiałam na
ten temat, tłumaczyłam. Teraz nie ma problemu - sama mówi, ze chce spać.
Uważam, że małego człowieka należy uczyć szacunku do rodziców poprzez
okazywanie jemu samemu szacunku. Dlatego tak ważne jest przytulanie, całowanie
i mówienie do dziecka jeśli chcemy zastosować tę metodę.
Nie trzymałam sie dokładnie planu - maiałam swój. Ola była bardzo ciężkim
dzieckiem, jeśli chodzi o usypianie, więc myślę, że jeśli mnnie się udało, to
uda się każdemu . Dziś wiem co jest wyznacznikem sukcesu w tej mierze:
stanowczosć, konsekwencja i miłość. Dziecko musi czuć, że nie ulegniemy, ale
również, ze je kochamy i chcemy dla niego dobrze.

Pozdrawiam, gosiak

[ypsilon]

Ta metoda jest stara jak świat. Dobra dla dzieci, które popłaczą nie dłużej niż
5 min. lub dla rodziców o sercach z kamienia. Ja wychowałam już dwoje dzieci.
Pierwsze spało jak anioł, drugie wprost przeciwnie. Wynikała to chyba z
charakteru i temperamentu, gdyż teraz jest to niezwykle ruchliwa i energiczna 8-
letnia osoba. Ale przez 5 pierwszych lat nie przespałam ani jednej nocy w
całości. Dziecko budziło się po kilka razy, wyło, chodziło po domu. Rodzina za
to odchodzila od zmysłów. Każdy chciał być w formie (praca, szkoła). Ale nie
stosowaliśmy żadnych metod książkowych. Zdalismy się na intuicję i serce. Skoro
dziecię jest zdrowe, to należy je po prostu kochać i postepować z nim tak, by
nie robić krzywdy. Jeśli chciało przyjść do nas spać-ok, spało u siebie-też
dobrze. Teraz córka zasypia nawet przy świetle i grającej cicho muzyce (w tym
czasie starsza się uczy), a jak nie może w nocy spać lub po prostu chce się do
nas przytulić-to proszę bardzo. Trzeba tym się cieszyć. Jak będzie starsza, to
juz nie zechce - pamiętajcie o tym.