Mamo, chodź do przedszkola - z Katarzyną Mitros...

[malgosik]

Przeczytałam ten artykuł i tylko się zdenerwowałam.Obejrzałam
kilka przedszkoli w kwietniu, zanim zdecydowała sie złozyć
podanie, ale żadne w ogóle nie zblizało się do ideału opisanego
w artykule. Wybrałam, moim zdaniem, jeszcze nie takie najgorsze,
ale do ideału jeszcze mu daleko. Moi synowie zadebiutowali w
przedszkolu we wrzesniu i bardzo źle to znieśli. Na moją
propozycję, że może trochę z nimi zostanę, pani stwierdziła, że
inne dzieci będą płakać, jak zobacza, że jedne dzieci są z mamą,
a one nie i to jej będzie przeszkadzać w pracy. Zabierałam więc
ich wczesniej przez tydzień, po 2-3 godzinach, o co tez pani
miał pretensje, bo inne dzieci płaczą, jak widzą, że oni
wychodzą, a one muszą zostać i pani nic nie może już zrobić z
grupą, bo dzieci juz nic nie chcą robić, tylko czekają na
rodziców. Teraz moje dzieci były cały czas chore, ale cały czas
się zastanawiam, czy w ogóle ich jeszcze posłać do tego
przedszkola. Jednak znalezienie innego nie jest łatwe, dzwoniłam
do kilku i nie ma miejsc. Chyba, że w społecznych, ale na to
mnie nie stać. Dziwi mnie jeszcze jedno, dlaczego w społecznych
przedszkolach, które przewaznie mają gorsze warunki lokalowe,
można zabrac dziecko, które nie chce leżakować, do innej grupy
na czas leżakowania, a "naszym" przedszkolu jest to niemozliwe,
bo dezorganizuje zajęcia, jest ciasno ( a sale mają po 80m kw.,
osobna sala gimnastyczna, językowa, aula...)

[Gość: Jolka]

Małgosiu pamiętaj, że przedszkole jest dla twoich dzieci a nie
odwrotnie. Gdy widzisz i czujesz, że tak wiele rzeczy nie
pasuje Tobie i twoim dzeciom a one chyba są tu najważniejsze to
porozmawiaj z innymi rodzicami i starajcie się razem wywrzeć
presję na personeli wprowadzić interesujące Was zmiany. Dziecko
spędza w przedszkolu tyle czasu i musi!!! tam czuć się dobrze.
Przecież to jeden z ważniejszych okresów w jego życiu! Jest w W-
wie sporo przedszkoli odpowiadających ideałowi z artykułu a w
tych pozostałych już chyba najwyższy czas na zmiany. No cóż
znowu mają coś robić rodzice, no ale chyba jesteśmy najbardziej
zainteresowani. Gazeta prowadzi świetną akcję jeśli chodzi o
szkoły może już pora na przedszkola. W przypadku szpitali
położniczych pomogliście bardzo! Jestem pedagogiem i po
obejrzeniu kilku odcinków telenoweli
dokumentalnej "Przedszkolandia", gdy zobaczyłam jak pani
dyrektor i jej personel postępuje z dziećmi to ręce mi opadły.
Ja na jej miejscu zapadłabym się ze wstydu pod ziemię!
Pozdrawiam twoje dzieciaczki! Głowa do góry!

[Gość: mamusia]

latwo mi mowic, bo pisze z niemiec, gdzie przedszkola sa genialne. otwarte
grupy wiekowe, kazda zabawa to propozycja a nie przymus, dzieci wychowuje sie
do samodzielnosci etc etc. moja corka nie zaplakala ani raz, ze chce do mamy i
jak ja wczesniej odbieram to jest rozczarowana.
co do odbierania - ustalone sa godziny o 12 odbiera sie maluchy (jak sie chce),
o 13 dzieci, ktore nie jedza w przedszkolu obiadu, o 14 te z obiadem. moze to
jest jakis kompromis - przejrzysty i logiczny dla dzieci.
nie pozostaje ci nic innego jak sie postawic -jest moze taka nielubiana
instytucja jak komitet rodzicielski ? wykorzystaj go do swoich celow -
przedszkole jest czesto zdane na pomoc tego komitetu (wycieczki etc) wiec sie
musi z nim liczyc, poza tym taki jest jego status - komitet ma pomagac i
uczestniczyc w pracy przedszkola, a konstruktywna krytyka to nieoceniona pomoc.

[Gość: Beata]

Kochane mamy, ja znam przedszkole idealne, jest to społeczne przedszkole
integracyjne przy ul. Wolumen 3. Obecnie wożę tam(z dosyć daleka) moje drugie
dziecko, a będę woziła i trzecie. Polecam- sprawdżcie.

[Gość: Nauczycielka liceu]

Do tej pory dostawalo sie w mediach tylko nauczycielom, ktorzy
jak powszechnie wiadmo znecaja sie nad dziecmi w szkole i tylko
kombinuja jak dokuczyc rodzicom. A teraz zabrali sie za
przedszkolanki. Nie jest to jednak zadna dla mnie pociecha ze
nie naleze do jedynej grupy zawodowej, ktora jest obiektem
nagonki w mediach.
Oto moj skromny postulat: wyrzucic z pracy te wszystkie niedobre
pszedszkolanki!!!! Albo ustawic pregierz i zakuwac w dyby te
zlosliwe malpy, ktore nie dosc ze zarabiaja krocie to jeszcze
nie umieja sie zajmowac dziecmi.

[Gość: agnieszka z małego]

[Gość: Danuta Hołub]

Z dużym zainteresowaniem przeczytałam artykuł poświęcony
pobytowi dzieci w przedzszkolu. Sama jestem matką prawie
dorosłych dzieci, ale mam kontakt z przdszkolem w Krzeszowie
kamiennogórskim, ucząc, a właściwie bawiąc sie z dziećmi w język
obcy. Przedszkole małe, wiejskie i jak większośc tego typu
placówek, biedne. Co roku wisi nad nim wizja likwidacji. Ale
jakie jest? To najwspanialsza placówka jaką kiedykolwiel
widziałam, a mam kontakt z wieloma. Przedszkole jednooddziałowe.
Grupa licząca 25, a czasami i więcej dzieci. Do dyspozycji dwie
sale, w tym jedna przechodnia.Jednak klimat tej placówki
tworzony jest przez pracowników. To jedna wielka rodzina.
Rodzice mogą przebywać ze swoimi dziećmi jak długo chcą. Nikt
nie zmusza dzieci do brania udziału w zajęciach. Dzieci
angażowane sa w proste prace domowe. razem sprzatają , nakrywają
do stołu, opiekują się małuchami. Dzwonią do mam jeżeli jest im
smutno. uczą sie godzin na zegarku oczekując na powrót rodziców.
Decydują o jadłospisie. Posiłki układane są pod upodobania
kulinarne dzieci. Każde dziecko może wypłakać się na kolanach
pani dyrektor, wychowawczyni, pani kucharki czy woźnej. Dyrektor
bez skrępowania potrafi leżeć na podłodze "obłożony" dziećmi i
czytać im bajki. Robi na własny kosz remonty, "żeby było
ładniej". Najlepszym dowodem na to, że dzieci kochają swoje
przedzkole jest fakt, iż w dniach wolnych od pracy najchętnie
przyszłyby do przedszkola, w okresie wakacji i ferii kiedy cześć
dzieci mogłaby zostać ze starszym rodzeństwem przychodzi do
przedszkola. W tym przedszkolu szanuje sie uczucia dzieci,
traktuje je jako małych ludzi mających swoje prawa i obowiązki.
To nie maszyny mające spełniać życzenia pań nauczycielek.
Dlaczego nie jest tak we wszystkich przedzszkolach? Może
dłatego,że nayczyciele za bardzo skupiają sie na stronie
dydaktycznej chcą nauczyć , a nie zachęcić dzieci do poznawania
świata. Traktują dzieci jako grupę , a nie jako jednostki mające
swoje upodobania i potrzeby. Bulwersujący był dla mnie fakt, nie
zapisania przez mamę do tego przedszkola dziecka ponieważ pani
psycholog, z którą mama rozmawiała stwierdziła, że wysoce
niekorzystne jest dla rozwoju psychicznego dziecka przebywanie w
mieszanej grupie. Zastanawiam sie tylko czy w domu rodzinnym
znajdują się osoby w tej samej grupie wiekowej. Przedszkola
reklamują sie dzisiaj ilością grup, liczebnością dzieci
posiadaniem stron internetowych, pomocy dydaktycznych, udziałem
w zajęciach dodatkowych, za które mają płacić rodzice Nie mam
nic przeciwko takie reklamie. Jest to walka o byt każdego
przedszkola . Jednak przy wyborze przedszkola zachęcam rodziców
aby nie kierowali sie samą reklamą, bo każda jest
atrakcyjna.Pytajmy innych rodziców o przedszkole. Sami
sprawdźmy jak jest stosunek kadry do dzieci. Zobaczmy czy
zostaniemy wpuszceni na salę czy pozostawi się nas za drzwiami
nie wpuszczajac do środka ze względu na wypastowane podłogi.To
jedyna możliwośc uchronienia naszych dzieci przed niepotrzebnymi
stresami.

Danuta Hołub

[mirka12]

Bylo mi przykro po przeczytaniu artykulu. Ja wspominam czas
spedzony w polskim przedszkolu bardzo pozytywnie, ale moze
teraz po latach jest to idealizacja. Najgorsze jest jednak to,
iz do tej pory twierdzilam, ze nie ma wielkich roznic miedzy
polskimi przedszkolami a dunskimi. O jakze sie mylilam. W swoim
doroslym zyciu nie mialam do czynienia z ta instytucja w
Polsce, natomiast mam doswiadczenie dunskie. Jestem pania
przedszkolanka w dunskiej instytucji. Trudno jednak "moje"
przedszkole nazwac instytucja. Nawet w mowie potocznej mowimy o
przedszkolu jako o domu i rzeczywiscie jest to dom. Rodzice,
jesli tylko zaistnieje taka potrzeba, moga pozostac w
przedszkolu jak dlugo tylko zechca. Jedynym "przymusem" sa
wspolne posilki, ale jesli maluch nie ma ochoty jesc, to nie
jest zmuszany. Dzieci maja mozliwosc przebywania na swiezym
powietrzu ile tylko dusza zapragnie i nie wazne jest, ze pada
deszcz, jesli dziecko to lubi, to trzeba mu to umozliwic.
Dlatego obowiazkiem rodzicow jest zaopatrzenie dziecka w
kombinezon przeciwdeszczowy. A my przedszkolanki, coz, tez mamy
takie kombinezony, tylko w wiekszych rozmiarach i naprawde
niemal bawimy sie w blocie z tymi maluchami. Efekt jest taki,
ze wiekszosc, podkreslam wiekszosc dzieci chce bardzo chodzic
do przedszkola. Sa oczywiscie pojedyncze wypadki, ze maluch
placze i chce do mamy, ale wowczas bardzo precyzyjnie staramy
sie tlumaczyc temu malemu czlowieczkowi kiedy mama przyjdzie.
Innym zagadnieniem jest integracja dzieci innojezycznych.
Przedszkole, w ktorym pracuje jest jedynym w naszej
miejscowosci, ktore ma specjalny program integracyjny dla
dzieci nie mowiacych po dunsku. Miejscowosc nie jest duza, w
sumie znajduja sie tutaj 3 przedszkola, kazde ma 3 grupy
niejednolite wiekowo, w grupie jest nie wiecej niz 20 dzieci i
3 opiekunki na te "20". W moim urozmaiconym pod wzgledem
narodowsci przedszkolu jest 8 dzieci, ktorych pierwszym
jezykiem nie jest dunski i te dzieci wraz z kilkorgiem dunskich
dzieci, ktore tez maja problem z mowieniem po dunsku (nie sa to
problemy logopedyczne) biora udzial w specjalnych zabawo-
lekcjach jezykowych. Takie zajecia odbywaja sie raz w tygodniu
po 20-30 minut. Ponadto codzienne zabawy, zajecia sa bardzo
czesto ukierunkowane na poznawanie jezyka. I w takiej
instytucji pracuje ja, ktora sama ma czesto problemy z
jezykiem, ale uczucia i pomysly nie sa artykulowane w zadnym
znanym nam jezyku.

[Gość: binka]

Uważam ,że artykuł przedstawia stan idealny a nie rzeczywistość polską.Mam
przedszkole blisko,słyszałam o nim dużo dobrego,ale na moje pytanie w czerwcu o
możliwosć początkowego przebywania z synem odpowiedziano mi ,że lepiej nie,bo
dzicko dłużej się będzie przyzwyczajać.Po czasie dowiedziłam się,że jakieś mamy
przychodziły w sierpniu z dziećmi.Mój synek bardzo przeżywa pójście do
przedszkola i ciągle nie wiem czy to był dobry pomysł choć ma 4 lata i wiem ,że
ma tam szansa na rozwój jakiego babcia- z którą był do tej pory-mu już nie
zapewni.Jest jedynakiem i nie ma kontaktu z dziećmi a w przedszkolu ma szanse
na naukę takich kontaktów.W grupie jest 30 dzieci!!! i jedna opiekunka
+pomoc ,na ogół jednak obecnych jest ok.20.Nigdy pani nie wyprosiła mnie kiedy
siedziałam z nim/raz 1,5 godz/,ale faktem jest,że inne dzieci zaczęły płakać
patrząc na moją obecnosć a mój wcale lżej nie zniósł rozstania.Brakuje mi tam
pomocy psychologa,który widząc zachowania mojego synka umiał mi doradzić czy
faktycznie w tym roku to niewypał czy tylko próba szantażu z jego strony i bunt
przeciwko temu,że nie jest w centrum zainteresowania jak dotąd.Panie
przedszkolanki sa kompetentne i zawsze rozmawiają ze mną na temat moich
watpliwości i syna.Jesli on nie chce się bawić to nie jest do tego
zmuszany,choć oczywiście nie mają czasu,żeby się nim indywidualnie zająć przy
tylu dzieciach.A przedszkola prywatne są niestety za drogie.Ciężko być mamą
przedszkolaka/póki co/.mam nadzieję,że z czasem będzie coraz lepiej.Pozdrawiam
wszystkich.

[Gość: kasia]

Rzeczywiście wszystko zależy od pani przedszkolanki i przedszkola.
Przykład 1 z zeszłego roku: mój zastraszony synek mocno trzymający się mnie
został powitany słowami: no i cooo....? uda się ciebie wreszcie oderwać od
cycusia mamusi?
A gdy wreszcie zajął się budową klockami i chcąc sobie przynieść samochodzik z
półki (ku mojej uciesze - stałam obok) został skarcony, że jak się bierze nową
zabawkę, to się tą sprząta itd.
To był jedyny dzień mojego syna w tym przedszkolu (co go widzę z okna).
Przykład 2 z tego roku (do przedszkola dowożę): ta sama sytuacja - synek stoi
zastraszony i kurczowo się mnie trzyma. Ku niemu biegnie pani dyrektor z
radosnym okrzykiem: o cześć Piotrek! Fajnie, że jesteś. Jestem ... .
(mój syn do dziś się pyta, skąd znała jego imię).
Ja do przedszkola chodziłam przez trzy tygodnie (od rana do obiadu), w ramach
poznawania zawodów rodziców wszystkie przedszkolaki pracowały z naszym tatą,
przed wrześniem odbył się festyn rodzinny, gdzie razem z mężem i dziećmi
startowaliśmy w różnych konkurencjach, co jestem święcie przekonana dało
poczucie, że nie jest to tylko przechowalnia, a co do pobytu w przedszkolu, to
są tam najsmaczniejsze zupy (syn jest wielkim niejadkiem), a piosenek po
miesiącu wyśpiewuje ze sto.
Pozdrawiam serdecznie i radzę szukać, szukać, zwłaszcza w przypadku dzieci
wrażliwych.

[Gość: Gosia]

Problem wyboru przedszkola dla mojego dziecka jeszcze mnie nie
dotyczy, mam 24 lata,rodziny na razie nie zamierzam powiekszyc
ale chcialabym sie podzielic moimi wlasnymi przedszkolnymi
przezyciami,ktore do dzis wywoluja zimne dreszcze na mojej
skorze,gdy tylko o tym wspominam. Gdy mialam 5 lat,rodzice
przeniesli sie do miasta.Opiekuncze skrzydla babci, dom z
ogrodem,totalna wolnosc i ukochane podworko zamienilismy na
mieszkanie w bloku, betowy plac i oczywiscie przedszkole.
Poniewaz nie bylo miejsca w grupie dla 5 latkow przeniesiono
mnie do zerowki,mlodsza siostra zostala w innym budynku.
Pamietam to straszne uczucie kiedy nasze 2 grupy spotykaly sie
na placu zabaw, ja po jednej stronie plotu, ona po drugiej,
panie przedszkolanku usilnie probowaly nas rozdzielic, dwie
wrzeszczace uczepione plotu siostry. Potem za wszelka cene
unikano takich spotkan a moja mama zupelnie nie rozumiala
dlaczego odstawiamy taka histerie. W mojej grupie byli sami 6
latkowie, pamietam ze bardzo chcialam robic to robili oni,
zajecia z pisania literek wydawaly mi sie o wiele ciekawsze niz
zabawa lalkami. Nie pozwalano mi robic tego co robili oni, nie
bardzo umialam sie znalezc w grupie i tesknilam za siostra. Do
dzis troche zarzucam rodzicom, ze nie pozwolili mi zostac z
dziadkami, chociaz to nie stanowilo problemu, rodzice wiecznie
zapracowani, nie mieli dla nas czasu, a dom moich dziadkow
stanowi nawet po kilkunastu latach ciagle prawdziwy dom do
ktorego wracam z przyjemnoscia jak tylko pozwala na to czas.
Teraz tylko wspomnieniami bo dzieli mnie od niego 8 godzin lotu
samolotem. Jesli bede musiala w przyszlosci podjac decyzje do
jakiego przedszkola wyslac moje dziecko polskiego czy
amerykanskiego- jesli podejme dezycje o pozostaniu w Stanach,
gdzie akurat przebywam decyzja ta bedzie naprawde trudna, ale na
pewno bede chciala oszczedzic mojemu dziecku przezyc, ktore byly
moim udzialem.

[Gość: Tata szesciolatka]

Przedszkole w Polsce jest miejscem, gdzie zostawiaa sie dzieci,
kiedy rodzice ida do pracy. Nie jest miejscem, gdzie zostawia
sie dzieci, zeby nauczyly sie zycia w grupie. Zeby poznaly inne
dzieci. Nauczyly sie z nimi bawic. To z pewnoscia krzywdzace dla
wielu opiekunek. Krzywdzace dla pani Ani, opiekunki mojego
szescioletniego dziecka. Pani Ania, jak wiekszosc opiekunek w
przedszkolach, codziennie rano musi podjac sie zorganizowania
czasu 25. dzieciom. To wszystko w jednej sali. Dosc
niefrasobliwie i ubogo wyposazonej. Pani Ania jednak jakos sobie
z tym radzi. Powiem wiecej, radzi sobie doskonale. Jasnowlosa,
usmiechnieta, pyzata, czasami nieco rubaszna, pani Ania, zdaje
sie sprawiac wrazenie, ze weekend spedza w oczekiwaniu na
poniedzielek. Ze wyruszajac rano z domu mysli juz o Julce, ktora
nie rozstaje sie ze swoja lalka, o dosc krnabrnym i wiecznie
zwracajacy na siebie uwage grupy, Igorze, o nieco zagubionym i
zamyslonym Adasiu.. I mysli wcale nie ze wstretem. Mysli czule i
tak samo, jak dzieci, ona rowniez, czeka na to spotkanie. Moze
wychwalam ja za bardzo. Chociaz nie sadze. Chwale ja, zeby
pokazac, ze przedszkolu jest rowniez pani Dorota. Ona opiekuje
sie dziecmi w grupie na przemian z pania Ania. Na pozor wyglada,
ze dzieci bawia sie z pania Dorota dobrze. Klaszcza, machaja
raczkami, cwicza rozne figury gimnastyczne. Jednak, kiedy
zajrzec im w oczy, sa smutne. Robia to wszystko, te wszystkie
zaprogramowane "dzialania tworcze", bo pani Dorota im to
narzuca. Nie maja z reszta wyboru. Pani Dorota rzadzi, pani
Dorota realizuje program. Moje dziecko jednak wychadzac z
przedszkola, w ktorym byla pani Ania, opowiada chetnie o tym, co
robilo i czego sie nauczylo, jest usmiechniete. Kiedy bylo z
pania Dorota, nie pamieta nic. No, moze jakas piosenke, czy
wierszyk. Ale opowiada o tym ze smutkiem i z radoscia, ze jutro
w przedszkolu znow bedzie pani Ania.
Wiem, troche przydlugo sie zwierzam. Chce jedynie powiedziec, ze
owszem, wazne jest wyposazenie przedszkola, wazne sa pomoce
naukowe, duze, ladne sale i dobre jedzonko. Najwazbiejesze jest
jednak, aby wychowczynie umialy robic to, za co dostaja
pieniadze. Wiem, wiem, zaraz odezwia sie nauczyciuelki,
przedszkolanki, wozne, ze dostaja grosze. Jednak bez wzgledu na
to, ile zarabiaja przedszkolanki, powinny umiec nie tylko
realizowac program. Powinny umiec kochac dzieci...

[Gość: ela]

Szukłam najlepszego przedszola dla mojego trzylatka, ale
zapisałam Go do najbliższego, bo poszły tam również dzieci,
które dobrze znał z piaskownicy, bo nie mogłam go odwozić na
drugi koniec miasta... Było mi łatwiej, gdy widziałam jak się
wita ze znajomymi i razem - choć przez pierwsze dni ze łzami -
wchodzi do sali. Było gorzej, bo ja nie mogłam być z nim, bo
zamykano mi drzwi przed nosem, tłumacząc, że inne dzieci będą
płakać, co było prawdą. Przez pierwszy tydzień zza krzaków
przypatrywałam się synkowi czy dobrze się bawi, czy nie dzieje
się mu żadna krzywda, choć wolałabym to robić jawnie. Pierwsze
dwa tygodnie były trudne i często zastanawiałam się nad innym
rozwiązaniem. Życie przyniosło je samo - okazało się, że będę
miała drugie dziecko i dzięki temu, że jestem na zwolnieniu
lekarskim mogę po mojego Malucha przychodzić o 12. Odbieram Go
zadowolonego, w domu śpiewa mi piosenki, których się nauczył,
uczymy się nowych. Z chęcią chodzi do przedszkola natomiast
kategorycznie nie chce leżakować. Póki będę mogła nie zmuszę Go
do tego. Pamiętam jaką dla mnie zmorą było leżakowanie w
przedszkolu.
Ciągle mam nadzieję, że może jednak nie wybrałam tak najgorzej,
choć wolałabym, żeby było bardziej jak w przeczytanym artykule.

[Gość: MAMA]

Moja córeczka poszła do przedszkola najbliższego domu i chodziła
do niego 4 dni - w kwietniu siedziała samotna w samych
rajtuzkach w piaskownicy, a sznowne panie przedszkolanki
zajmowały się poprawą makijażu i sobą nawzajem (było ich 4).
Kiedy chciałam porozmawiać o adaptacji mojego dziecka w nowym
dla niej środowisku, te panie w ogóle nie chciały rozmawiać, a
w końcu usłyszałam "przystosuje się". Zrobiło mi się strasznie
szkoda mojej córeczki. Zabrałam ją z tej "przechowalni".Teraz
uczęszcza do przedszkola u Sióstr Prezentek (zakonnic). TO
NAJLEPSZE PRZEDSZKOLE, jakie znam. Chodziłam z nią tam przez 2
tygodnie na kilka godzin, następne dwa płakała strasznie, a
teraz jest naprawdę strasznie, kiedy przedszkole ma np. wakacje.
W tym przedszkolu przy obiedzie są wszystkie akurat będące w
domu siostry, które pilnują, by dzieci zjadły, dzieciaczki są
wyprzytulane, siostry rozmawiaja z nimi jak z partnerami,
wszystko tłumaczą i bardzo ciepło się do nich odnoszą. Nawet
tarzają się po dywanach z dzieciaczkami. Te zakonnice NIE
ŚPIESZĄ się do domu, do męża, po zakupy - mają czas dla naszych
dzieci.
To przedszkole w Świdnicy przy ul.Piekarskiej.
Myśle, że nie zaprowadziłabym dziecka do przedszkola, gdzie nie
mogłabym być z nim i nie sprawdziłabym, jak tam naprawdę jest,
choć sama mam bardzo dobre wspomnienia z mojego przedszkola.

[Gość: NAJLEPSZE]

A moje NAJLEPSZE PRZEDSZKOLE, jakie znam to Anielinek prowadzony przez Siostry
Benedyktynki Misjonarki w Otwocku.

[Gość: ollie]

Droga MAMO!
Też jestem ze Świdnicy. Słyszałam co nieco o przedszkolu Sióstr Prezentek.
Gdybyś mogła jednak przedstawić mi dokładniejszą opinię na jego temat byłabym
wielce wdzięczna. Od września 2003 planujemy z mężem wysłać tam naszego synka.
Podaję maila [e-mail] i czekam

[kataa]

Mnie w przedszkolu zmuszano do jedzenia zupy mlecznej(nawet raz
zmuszona przez panią "przedszkolankę" jadłam ją w toalecie). Mój
synek jeżeli czegoś nie lubi lub nie chce jeść nie musi tego
robić, może dlatego czasami przychodzi do domu z przedszkola
taak bardzo głodny

na prawdę można inaczej

[olga03]

Cieszy mnie, że ktos ma identyczne zdanie jak ja. Sama podjęłam ten wątek kilka
tygodni temu, po obejrzeniu pierwszego odcinka i zbulwersowałay mnie dokładnie
te same fragmenty (patrz wątek z 16.09).
I NAPRAWDĘ MOŻNA INACZEJ.
Mój synek poszedł do najbrzydszego przedszkla w okolicy i byłam tym
zrozpaczona. Było to jednak jedyne przedszkole, które zgodziło się bez
najmniejszych protestów przyjąć dziecko na diecie bezglutenowej.
Bez najmniejszych problemów mogłam z nim zostać tak długo jak chciałam, odberać
i oddać go wtedy, kiedy chciałam. Zaczynałam od pozostawienia, go na 1 godz.,
aby po dóch tygodniach djść do całego dnia. Był szczęśliwy i wierzcie mi,
płakał, kiedy zbierałam go z przedszkola. To wszystko dzialo się w maju i
czerwcu, a ja żeby miećna to czas wzięłąm 2 tygodnie urlopu, który zaplanowałm
sobie już w styczniu.
We wrześniu trafił do nowej grupy, gdzie większość dzieci płakała od rana do
15. I niestety nie była to wina pań w przedszkolu, ale rodziców którzy
zostawial dziecko niefrasobliwie, bo "popłacze i mu przejdzie". Myślę, że
większość z nas ma właśnie takie podejście do dzieci.
Nie zgadzam się również z tym, że przedszkole to miejce pobytu podczas pracy
rodziców i nie ma co wymagać. Można i należy wymagać. A właściwie wspłópracować
z przedszkolankami i negocjować z nimi co można i co należ robić dla
przedszkola.

[Gość: binka]

olga03 napisała:

>
> tygodni temu, po obejrzeniu pierwszego odcinka i zbulwersowałay mnie
dokładnie
> te same fragmenty (patrz wątek z 16.09).
> I NAPRAWDĘ MOŻNA INACZEJ.
> Mój synek poszedł do najbrzydszego przedszkla w okolicy i byłam tym
> zrozpaczona. Było to jednak jedyne przedszkole, które zgodziło się bez
> najmniejszych protestów przyjąć dziecko na diecie bezglutenowej.
Olgo! Niestety sama przyznajesz ,że dałaś go jedynego przedszkola jakie
zgodziło się na dietę-więc jak widzisz nie wszystko można negocjować.Jesli mi
pani dyrektor przedszkola przy zapisie mówi,że nie będzie potrzeby bycia z nim
i potwierdza to przedszkolanka to znaczy,że takie są warunki ale też ogólne
podejście-nie tylko rodziców-popłacze to nic mu nie będzie! Ja czułam bunt ,ale
miałam nadzieję ,że tego płaczu nie będzie dużo.Skoro takie doświadczone osoby
mi o tym mówiły!!!Moje dziecko płacze dużo - jak nikt w grupie.Niestety czasu
nie cofnę.Pracuję w szkole i urlopu nie mogę wziąć.Rozumiem twoją złosć na
innych rodziców ,ale być może winne jest pokutujący stereotyp ,który należy
zmienić poprzez media.Ale ja też jestem winna-faktycznie powinnam walczyć o
swoje dziecko.
> We wrześniu trafił do nowej grupy, gdzie większość dzieci płakała od rana do
> 15. I niestety nie była to wina pań w przedszkolu, ale rodziców którzy
> zostawial dziecko niefrasobliwie, bo "popłacze i mu przejdzie". Myślę, że
> większość z nas ma właśnie takie podejście do dzieci.
> Nie zgadzam się również z tym, że przedszkole to miejce pobytu podczas pracy
> rodziców i nie ma co wymagać. Można i należy wymagać. A właściwie
wspłópracować
>
> z przedszkolankami i negocjować z nimi co można i co należ robić dla
> przedszkola.

absurd leżakowania

[Gość: konstanze]

Chodziłam do przedszkola 4 lata i pamiętam, że tylko jeden jedyny raz udało mi się usnšć w czasie leżakowania.
Pamiętam zimne stopy, nudę i totalnie zmarnowany czas. Do dzis nie wiem, w imię czego musiałam się tak męczyć.
Myslałam, że to przeszłosć, ale tu czytam, że dzieci nadal muszš się w srodku dnia kłasć do łóżek, czego nie robiš w
domu w soboty i niedziele. Czy to jakies zalecenie pediatrów sprzed 40 lat czy czas na kawę i ciastka dla pań
przedszkolanek?

[Gość: Joanna]

Moje dzieci (5,5 i 2,5 roku) chodzą do przedszkola, gdzie nie ma
leżakowania, nie ma tez zupy mlecznej ani rozdzielania
rodzenstwa. Są płatki śniadaniowe, dziecko jak nie chce brać
udziału w niektórych zajęciach, to może się bawić, a jak jest
zmeczone to może poleżec na materacu specjalnie do tego
przygotowanym. Nie jest to przedszkole prywatne, tylko normalne,
miejskie, z taką jak w każdym inny opłatą.
Uważam, że paniom się chce i wiem, że na kawę też mają czas jak
dzieci są np na zajęciach dodatkowych.
Wszystkie mają co najmniej dwie specjalności.
I myślę, że tu leży klucz. Nasze społeczeństwo jest
niewykształcone, nikomu nic sie nie chce. Chcieliby dostać na
życie od państwa... , czyli od siebie ale tu już wchodzimy w
zupełnie inny temat...

[Gość: Shigella]

Zajmowalam sie dziecmi nieco starszymi (zuchy). Z moich doswiadczen wynika, ze dzieci po posilku nie musza (chyba ze chca)
lezec, natomiast zalecana jest jakas spokojna zabawa, np maluchy siedza a pani czyta ksiazke z bajkami. Obiad powinien sie "ulezec"
w brzuszku mlodego czlowieka, bowiem zdarzalo sie nam nie raz i nie dwa, ze dziecie dostawalo torsji pod wplywem wysilku.
Co do zmuszania dzieci do jedzenia - uwazam, ze czasem trzeba. Moj brat byl zywiony przez matke zgodnie z haslem "niech je co
chce", wiec zywil sie chlebem z dzemem i makaronem. Efekt jest oplakany - smarkacz ma zniszczone i niewyksztalcone porzadnie
zeby, uklad kostny (oprocz skoliozy i plaskostopia, ktore sa wadami postawy) tez pozostawia wiele do zyczenia.
Niestety dziecko nie zawsze zdaje sobie sprawe z tego, co jest dla niego dobre, a przedszkole oprocz bycia pokojem zabaw pelni role
Przed Szkoly - wdrozyc dziecko do rygoru szkolnego. Najlepiej oczywiscie jezeli odbywa sie to spokojnie i z poszanowaniem
godnosci dzieciecia, jednak dziecko musi sie dowiedziec, ze oczekuje sie od niego pewnych zachowan. Tu duza pomoca powinni byc
rodzice, wprowadzajacy powtarzalny rytm dnia dziecka najwczesniej jak to mozliwe. Pamietam, ze duzo lepiej czulam sie u dziadka,
gdzie posilki otrzymywalam o okreslonych porach, przed snem byla obowiazkowa bajka opowiadana przez dziadka a zabawki
nalezalo uporzadkowac i ulozyc, niz w domu rodzinnym, gdzie dostosowywano sie do moich zachcianek (albo i nie).
Rodzice powinni rozwijac samodzielnosc dziecka i wdrazac je do obowiazkow, zeby dziecko w wieku lat 19 nie bylo kaleka
spoleczna, ktora nie umie zrobic sobie kanapki i butow zawiazac.
Pozdrawiam
Shigella

[Gość: dorota]

"Czy to jakies zalecenie pediatrów sprzed 40 lat czy czas na
kawę i ciastka dla pań przedszkolanek?"

Leżakowanie nie jest absurdem ani czasem na kawę (nb. czy my
zawsze musimy kogos obrazić, wyrażając swoją opinię?).
Moje dziecko ma trzy lata i od miesiąca uczęszcza do
przedszkola. Nie wyobrażam sobie żeby moja mała Misia nie spała
przynajmniej 1,5h w ciągu dnia (w weekendy, w domu śpi 3h). Jest
bardzo aktywnym dzieckiem i gdy minie południe zaczyna być
marudna i senna, zasypia w ciągu pięciu minut. Nie przeszkadza
jej to zasnąć wieczorem zaraz po dobranocce i kolacji.
Sen i leżakowanie nie został wymyślony za karę i nie wynika
głupoty przeszłych pokoleń. To że obecenie dzieci nie śpią w
ciągu dnia szybciej przypisałabym rodzicom którzy nie mają
czasami siły i ochoty przekonać dziecka do swoich słusznych
racji.

[Gość: Agusia]

Moja córka zawsze spała podczas leżakowania i nawet niedawno mówiła mi, że
czasem była tak zmęczona, że nie mogła się doczekać kiedy pani rozłozy
leżaczki.Teraz jest w 3 gtupie i nie ma leżakowania - jakoś się przyzwyczaiła,
chociaż w domu w soboty i niedziele wciąż kładzie się po południu, choćby na
pół godziny.
Jeden jest plus braku leżakowania w przedszkolu: wieczorem udaje mi się ją
wcześniej położyć do łóżka, do tej pory miałam z tym kłopot.
W przedszkolu, do którego chodzimy problem spania rozwiązano w ten sposób, że
śpią te dzieci, których rodzice wyrażą taką wolę. Reszta może się bawić. Myślę,
że to jest rozwiązanie najlepsze z możliwych.
A jesli chodzi o atmosferę w przedszkolu, to WSZYSTKO zależy od pani. U nas
jedna jest wspaniała, kochana a druga - nie. I kiedy rano ma dyżur ta gorsza
pani, to córeczka wpada w rozpacz i nie chce zostać w przedszkolu; kiedy jest
pani Bogusia - zostaje z radością. Tylko jak to zrobic, żeby w przedszkolu były
same panie Bogusie?
pozdrawiam.

[Gość: Magda]

No tak, ja przez 4 lata przedszkola rowniez nie zmruzylam oka wiec jest chyba absurdem zmuszanie dzieci do spania
kiedy tego nie potrzebuja. Dwie godzinny lezakowania dziennie wspominam raczej jako nude i frustracje niz
regeneracje i relax. Zaczne swoja wypowiedz od dwoch wspomnien ze swojego przedszkola. Bylo to jedno ze
szczecinskich (pominmy ktore), ponoc wzorcowych, przedszkoli. Trzech chlopcow, 4-5 latkow bawi sie w
pokazywanie suisiakow i pup reszcie grupy. Jak to dzieci ktore odkrywaja tajemnice swego ciala. Panie
przedszkolanki jak tylko dowiaduja sie o tym incydencie decyduja ze wszyscy trzej beda stac nadzy i pokazywac
swoje genitalia calej grupie przez pol lezakowania. Jakze dokladnie pozostal w mojej pamieci ten obraz ich trzech -
jeden z majtkami na udach, drugi na kolanach a trzeci na kostkach - wrzeszczacych w nieboglosy z upokorzenia i
wstrzasu emocjonalnego jakim byla owa kara. Mam wielka nadzieje ze ta metoda wychowawcza, polegajaca na
ponizeniu i glebokim dotknieciu psychiki malego czlowieka to juz przeszlosc. Drugie wspomnienie jest jeszcze bardziej
bolesne - doswiadczone na wlasnej skorze. W czasie lezakowania panie wychodza (na kawe? na omowienie
waznych spraw? Bog wie po co) i daja za zadanie jednemu z bardziej przebojowych chlopakow opieki nad cala
grupa. Tenze postanawia uzyc twardej reki - kazdy kto ma otwrte oczy, odzywa sie, smieje lub po prostu Jackowi nie
podoba sie dostaje porzadne pregi skakanka. Ja miedzy innymi. Co tu mowic, glupota ludzka nie zna granic.. Mam tylko
nadzieje ze dzisiaj jakas tam pani Lila, Maryla czy Eulalia maja wyrzuty sumienia. Ale nie o tym chcialam mowic. Moj
trzyletni syn jest w przedszkolu w Anglii. Nie twierdze ze jest to ideal, ale daleko mu do przedszkola mojego
dziecinstwa. Pomijajac juz wspominane przez innych sprawy, np. ze w jego przedszkolu jest jedna pani na 4 dzieci,
ze dzieci nie musza zmieniac butow (choc moga jesli chca i my to praktykujemy), ze nikt ich nie zmusza do
lezakowania, ze jest czas przystosowania dziecka, ze grupy sa wiekowo zmieszane - u nas akurat od 2 do 5, ze
przedszkole ma dwadziescioro dzieci, ze nikt nie zmusza ich do jedzenia czy tez robienia tego co pan/i sobie
zaplanowal/a, jest kilka innych istotnych, jak mi sie wydaje, pozytywnych cech. (1) Duza wage przyklada sie do
samodzielnosci i niezaleznosci dzieci; nie ma mycia rak na komende tylko dzieci wtedy ida do lazienki kiedy akurat
tego potrzebuja. Na stoliku zawsze stoi dzbanek z woda i kto jest spragniony wlewa sobie do kubeczka i juz.
Kazdego ranka rozstawionych jest kilka roznych kacikow w ktorych mozna robic co sie chce - malowac, wycinac,
budowac, moczyc sie w wodzie, lepic z gliny, bawic sie na komputerze czy tez drewnianym pociagiem. Oznacza to
ze dzieci idac rano do przedszkola wiedza ze na poczatku beda robic to co lubia - daje im to lagodne przejscie do
bardziej spolecznej i wymagajacej aktywnosci. No i maja wybor - jakze nam tego zawsze brakowalo w polskim
szkolnictwie. (2) Ostatnio, kiedy odwiedzilam Polske i jedna z moich kolezanek powiedziala mi ze zabrala swoje
dziecko z pewnego przedszkola bo panie nigdy nie raczyly sie do dzieci nachylic, zejsc do ich poziomu, zdalam sobie
sprawe ze tutaj jest to na porzadku dziennym. Opiekunowie sa zawsze na podlodze, przy malych stolikach, na
kuckach. Sadze, ze to bardzo wspomaga pierwsze kroki w partnerskim traktowaniu. Co ciekawe, moj syn nie
podkresla, wprost nie robi, zadnej roznicy pomiedzy jego kolegami/zankami a opiekunami. Panie w przedszkolu sa tez
kolezankami. (3) W angielskim systemie duzy nacisk kladzie sie na uczestniczenie i zaangazowanie rodzicow w
proces edukacji. Rodzice moga byc w przedszkolu kiedy i ile chca, moga przychodzic i pomagac w czasie obiadu,
musza przyniesc co tydzien pol kilo owocow (to raczej dla przypomnienia ze powinni sie udzielac), ktore dzieci jedza
rano i na podwieczorek i zawsze sa proszeni o rekwizyty w powiazaniu z aktualnym tematem zajec, np zdjecia
swojej rodziny, dziwne przedmioty, tradycyjne warzywa ze swojego kraju itp. (4) Nie wiem czy w Polsce jest taki
sam system, ale tutaj kazdy opiekun ma swoich wychowankow - zwykle 4-5 i rejestruje ich rozwoj w ich ksiegach
przedszkolnych, rozmawia z rodzicami na ich temat, spedza z nimi ciut wiecej czasu niz z innymi, jest odpowiedzialny
za "przejmowanie" dziecka rano od rodzicow i ogolnie dba zeby np zaden blad w sztuce nie uszedl uwadze. (5) W
kazdym semestrze sa organizowane party dla dzieci wraz z ich opiekunami. Moze to byc impreza noworoczna czy
wiosenny wyjazd. Dzieki temu poznalismy wielu rodzicow z ktorymi utrzymujemy kontakt. No i dzieci sa dumne. (6) No
i ostatnia i dla mnie chyba najwazniejsza kwestia - w naszym przedszkolu nikt nie krzyczy i nie podnosi glosu.
Wszelkie konflikty rozwiazywane sa droga pokojowa. Moj 3-letni synek jak i inne dzieci uwielbia swoje przedszkole,
wszystkich swoich przyjaciol, nie chce wracac do domu, jest zawsze pochloniety zabawa i pewny siebie. Mysle
wiec ze powyzsze metody zdaja egzamin. Na koniec dodam ze opiekunowie w angielskich przedszkolach sa czesto
wysylani na szkolenia i tam dowiaduja sie o nowych badaniach, trendach i metodach. Dzieki temu staja sie coraz
lepszymi specjalistami z coraz szerszymi horyzontami. Moze polskim paniom przedszkolankom tez by sie to przydalo?
Nie watpie jednak ze i w Polsce sa dobre przedszkola. Pozdrawiam wszystkich zaangazowanych.

[Gość: maga]

No tak, w Anglii są opiekunowie (jak to dostojnie brzmi, a w Polsce -
"przedszkolanki" (czyli mniej wartościowe nauczycielki). Ciekawe dlaczego?
Przejrzałam cały wątek i nikt nie nazwał pań pracujących w przedszkolach
nauczycielkami. Coś w tym jest, ten lekki odcień pogardy odczuwam bardzo często
w kontaktach z rodzicami i niestety z niektórymi dziećmi, przy których (jak
przypuszczam) dyskutuje się w domach o nauczycielkach z przedszkola.

[Gość: malgosia87]

Gość portalu: maga napisał(a):

> No tak, w Anglii są opiekunowie (jak to dostojnie brzmi, a w Polsce -
> "przedszkolanki" (czyli mniej wartościowe nauczycielki). Ciekawe dlaczego?
> Przejrzałam cały wątek i nikt nie nazwał pań pracujących w przedszkolach
> nauczycielkami. Coś w tym jest, ten lekki odcień pogardy odczuwam bardzo
często
>
> w kontaktach z rodzicami i niestety z niektórymi dziećmi, przy których (jak
> przypuszczam) dyskutuje się w domach o nauczycielkach z przedszkola.

O przepraszam, jak przeczytałaś też mój list napisałam Panie Przedszkolanki
(wielkimi literami) tak właśnie , żeby podkreślić szacunek dla kompetencji
tych Pań. Ale zgadzam się, że jest coś lekko lekceważącego w tym określeniu,
myślę jednak, że zamiast szukać innych określeń (opiekunka, nauczycielka) osoby
pracujace w przedszkolach powinny same zadbać o poprawę wizerunku swojego
zawodu i zwalczyć stereotyp, iz do pracy w przedszkolu (bardzo odpowiedzialnej
i trudnej) trafiaja osoby przypadkowe i często niedouczone.

[Gość: binka]

może faktycznie dobrze by było zrobić listę przedszkoli i przyznawac im
serduszka jak w akcji " rodzić po ludzku"?

[Gość: oma]

Witam wszyskich. Pracuję w przedszkolu, jestem przedszkolanką i ze sporym
zainteresowaniem czytam wszystkie wątki dotyczące przedszkoli. Zresztą sama mam
dzieci i na to jak jest w przedszkolu patrzę z dwóch stron- jako matka i jako
nauczyciel. Wiem, że przedszkola są i lepsze i gorsze, ale zależy to przede
wszyskim od tych , którzy tam pracują, jak traktują swoją pracę, jaką
wytwarzają atmosferę. Dziwie sie bardzo niektorym rodzicom , którzy narzekają
na przedszkole, do którego chodzi ich dziecko, ale nic nie robią aby cokolwiek
zmienić, ze zmiana przedszkola łącznie. W kilku wątkach pisaliście, że nie
pozwolono wam przebywać z dziecmi w piwerwszych dniach, wtedy kiedy ono jest
zagubione, zrozpaczone i traci poczucie bezpieczeństwa, gdy zostaje samo z
obcymi ludźmi w obcym środowisku. Powiem wam szczerze , że gdyby moje dziecko
płakało, nie chciało zostać w przedszkolu, a ja nie mogłabym z nim wejśc na
salę i tam z nim zostać, to zbrałabym je odrazu z szatni i więcej do tego
przedszkola ne wróciła. Powiedzenie pań tam pracujących, że inne dzieci bedą
płakać gdy zobaczą, że są inne mamy nie jest do końca prawdą. Do przedszkola, w
którym pracuję rodzice wchodzą i wychodzą kiedy chcą, przyprowadzają dzieci i
zabierają tak jak im to odpowiada, siedzą z dziećmi w przedszkolu godzinę, dwie
albo i cały dzień jeżeli jest taka potrzeba. Ale jest jedna niepisana zasada,
której wszyscy rodzice przestrzegają. Otóż biorą aktywny udział w zabawach i
zajęciach, szybko uczą sie imion innych dzieci, poznają je i traktują je tak
samo jak swoje. Nie siedzą ze swoim dzieckiem na kolanach tylko wspóldziałają
razem z personelem przedszkola, współtworzą przedszkolny dzień. Niejednokrotnie
są pomysłodawcami ciekawych zabaw, wycieczek, imprez, zajęć otwartych dla
wszystkich rodziców. A problem spania? Śpią tylko te dzieci, które chcą spać i
wtedy kiedy chcą spać, kiedy czują się zmeczone. Jednym dzieciom odpoczynek
jest potrzebny ok.10 po drugim śniadaniu, innym po obiedzie, a są też takie ,
które kładą się na leżak zaraz po przyjściu do przedszkola i dosypiają sobie do
śniadania. Napradę wszystko da się zrobić i zorganizować - tylko trochę dobrej
woli i elastyczności potrzeba ze strony personelu przedszkola. A tymczasem
pozdrawiam wszystkich rodziców i życzę powodzenia w poszukiwaniu takiego
przedszkola dla wszych pociech , z którego bedziecie naprawdę zadowoleni.
Zapewniam , ze takie istnieją

[Gość: monia]

Jestem mamą przedszkolaka z tego przedszkola gdzie kręcono
film "Przedszkolandia".Córka moja chodzi już do ostatniej grupy
i nieodczułam jako matka żeby była znechęcona do przychodzenia
do przedszkola.Wręcz przeciwnie nawet w dni wolne chciała by do
niego chodzić.Natomiast Panią Katarzynę która wypowiadała się na
temat przedszkola i filmu chętnie zaprosiłabym do naszego
przedszkola żeby przekonała się że nie jest tak jak to
wygląda.Gdyby pracowała w polskim przedszkolu może nie
porównywała by go do amerykańskich.

[Gość: mama sześciolatki]

Nasze przedszkole jest najlepsze i nawet złe opinie na temat
filmu "Przedszkolandia" kręconego w naszym przedszkolu nie
pogorszy opinii o nim.Dzieci są zadowolone i niechcą wracać do
domów.Tak więc niech niewypowiada się ktoś o przedszkolach
polskich jeśli w nich niebył.

[Gość: iza2]

Te same adresy IP, czyzby to Pani Dyrektor robila akcje
na rzecz obrony swojego przedszkola ? Obowiazkowa
pozytywna opinia od kazdej mamusi...
Bez nerwow, polozne tez sie oburzaly, ze mezowie chca byc
przy porodach, szpitale, ze mamy chca byc przy lozkach
dzieci. Gleboko wierze, ze i polskie przedszkola wreszcie
beda zmuszone zaakceptowac rodzicow na sali. I nie ma to
nic wspolnego z pieniedzmi, z naduzywana "polska
rzeczywistoscia" i niewiadomo czym jeszcze. Jest to tylko
brak dobrej woli przedszkoli i beznadziejna edukacja
pedagogow i przedszkolanek. Juz na studiach powinni miec
zajecia ze wspolpracy z rodzicami, z podmiotowego
podejscia do dzieci, poszanowania ich osobowosci itd.

[Gość: [e-mail]]

Sz. Pani Górnicka – Boratyńska
Redakcja „Wysokich Obcasów”


Bardzo dziękuję Katarzynie Mitros, autorce materiału „Mamo chodź
do przedszkola” za podzielenie się swoimi spostrzeżeniami o
naszych przedszkolach, nauczycielkach, ale przede wszystkim
dzieciach. Pisze o potrzebie uczenia dzieci samodyscypliny,
negocjacji, współpracy , odpowiedzialności za własne decyzje, o
prawie do doświadczania , eksperymentowania i akceptacji oraz o
dziecięcej wrażliwości i ciekawości świata.
Kiedy zamkniemy oczy i postaramy się choć na chwilę wrócić do
czasów, kiedy sami byliśmy dziećmi, lubiliśmy zabawy w błocie,
wodzie, zbieranie nikomu wydawało by się niepotrzebnych rzeczy,
gdzie najważniejsze było dotknąć, spróbować, doświadczyć może
uda nam się popatrzeć na nasze dzieci pełniej, ze zrozumieniem,
aprobatą i pozwolić na to, na co sami kiedyś mieliśmy ochotę..
Już słyszę głosy, że w przedszkolu jest tyle dzieci, że nie
można pozwolić na to, żeby każdy robił co chce, że są pewne
zasady, reguły i organizacja pracy. To wszystko można zmienić,
kiedy wiemy, co jest najważniejsze. Ze nauczycielki realizują
program, że przecież mają coraz lepsze wykształcenie (coraz
częściej podyplomowe) i wiedzą, co dzieciom jest potrzebne.. No
cóż oczywiście wiedzą, ale często mam wrażenie, że ważniejsze
jest to, co jest im potrzebne, a nie dziecku. Często też po
prostu nie posiadają odpowiednich umiejętności, chociażby
radzenia sobie z płaczem dziecka, jego złością czy uporem,
radzenia sobie z własnymi, w tym negatywnymi emocjami.
Wiedza teoretyczne znowu wygrywa z praktyką. W dalszym ciągu w
programach studiów pedagogicznych za mało jest treningów np.
umiejętności wychowawczych, sztuki rozmowy z dzieckiem i
słuchania. Nie wiem też czy ktokolwiek sprawdza przydatność
kandydata do tego zawodu., a skoro jest to praca mająca olbrzymi
wpływ na osobowość dziecka, jego np. przyszłe postrzeganie i
odbieranie świata taka weryfikacja powinna być bardzo wnikliwa.
Zdarza mi się słyszeć w sklepie, autobusie rozmowy mam o
przedszkolach, nauczycielkach i przykro powiedzieć, są to często
uwagi krytyczne. Przeczytałam wiele wypowiedzi nauczycieli
przystępujących do programu „Szkoła z klasą”, gdzie mówili bez
fałszywego wstydu o swoich osiągnięciach ale i problemach.. Może
warto, żeby środowisko nauczycieli przedszkoli z troską, uwagą i
szczerością przyjrzało się sobie, swoim mocnym i słabym stronom,
żeby zaczęło wyciągać wnioski i dążyć do poprawy jakości naszych
przedszkoli. Przydało by się u nas więcej „Przeszkoli z klasą”,
bo na szczęście są i też takie.
Sama jestem nauczycielką przedszkola z wieloletnim stażem, a od
8 lat dyrektorką przedszkola i jestem dumna z tego kim jestem.

Jadwiga Dybysławska

Wychowanie bezstresowe+rozhisteryzowane mamusie

[Gość: noam]

Jedyna rozsądna informacja w tym artykule to to, że w polskich
przedszkolach bez sensu kręci się mnóstwo "personelu
pomocniczego", który nic nie robi (tzn. ma roboty na mniej
więcej 2 h dziennie, a pensje bierze za cały dzień). Skutkiem
tego grupy dziecięce są bezsensownie duże. Cała reszta to
bzdury, na dodatek mające pozory racjonalności.

Fascynacja amerykańskimi przedszkolami i - szerzej -
amerykańskim modelem wychowania jest ujmująca. Szkoda tylko, że
nie podzielają jej sami Amerykanie. Bywam często w USA, jakiś
czas tam mieszkałem i nie znam Amerykanina, który dobrze
mówiłbym o tamtejszym wychowaniu przedszkolnym. A o szkołach
mówią jeszcze gorzej. Zresztą, przede wszystkim model
kształcenia sprawia, że amerykańskie dzieci przegrywają w
konkurencji z dziećmi imigrantów.

Osobna sprawa to pęd do "wychowania bezstresowego". Zachodnie
społeczeństwa już dawno zrozumiały, że to droga do egoizmu
całych pokoleń i zarzuciły ten model. Niemcy myślą, jakby tu
naprawić swoje szkoły, bo wskutek działań pokolenia '68 mają
jedno z nagorzej wykształconych społeczeństw w Europie. Ale co
Amerykanin wymyśli to Polak polubi, choćby nawet juz idea
zbankrutowała w samej Ameryce. Mieliśmy pobłażliwość dla
bandytów, mamy polityczną poprawność w języku (Afroamerykanin),
mamy prymitywny feminizm rodem z późnych lat osiemdziesiątych,
teraz będziemy zaszczepiać zbankrutowany model wychowania
przedszkolnego. Tako rzecze Gazeta Wyborcza.

Pogarda, jaką żywi pani pedagog z Ameryki dla "realizowania
programu" też jest charakterystyczna. Rzecz w tym, że żeby pójść
do szkoły i móc normalnie funkcjonować potrzebna jest pewna
baza. Nie chodzi nawet o wiedzę (trudno jej uczyć trzy-,
czterolatka), ale o pewien zbiór zachowań społecznych - np.
szacunek dla przyrody, respekt dla pracy innych, umiejętnośc
słuchania co ktoś ma do powiedzenia. Zamiast kształcenia tych
umiejętności pani pedagog proponuje "podążanie za dzieckiem".
Łamie gałężie - proszę bardzo, może lubi? Wylewa zupę - ależ
tak, to wspaniały pomysł! Nie chce myć zębów po posiłku -
świetnie, przecież nie będziemy tłamsić indywidualności.

Jeżeli chłopczyk porozrzucał pracowicie poskładane przez innych
klocki bo "lubił sprzątać", pani uważa, że należy mu
przyklasnąć - furda praca innych dzieci, furda zasady, chłopiec
ma się bawić i realizować swoją indywidualność. Za paręnaście
lat ten chłopiec pojedzie pożyczonym od tatusia porschakiem
dwieście na godzinę, wpadnie na inny samochód i zabije rodzinę z
dwójką dzieci. Ale czemu macie pretensje, przecież on TYLKO
CHCIAŁ SIĘ REALIZOWAĆ. Patologie takie wzmacniane są przez
rozhisteryzowane mamusie (których nie brak i na tym forum),
które uważają, że zwrócenie uwagi ich kochanemu misiowi
ptysiowi, że nie powinien sypać piaskiem na inne dzieci, to już
zbrodnia nad zbrodnie. Olaboga, stresują moje dziecko!

Polskie przedszkole nie jest ideałem. Sam mam wiele zastrzeżeń
do przedszkola mojego syna. Dlatego często rozmawiam z
wychowawczyniami, z dyrektorką i z innymi rodzicami - co
poprawić, co zmienić, czego nie chcemy (np. udało nam się
wytrzebić z przedszkola japońskie i amerykańskie kreskówki i w
to miejsce wprowadzić Krecika, Żwirka i Muchomorka oraz Bolka i
Lolka). Generalnie jednak muszę powiedzieć, że panie z
przedszkola swój rozum i swoje argumenty mają i często im
zdarzało się mnie przekonać, że tak jak one robią jest jednak
lepiej.

Na szczęście polscy rodzice mają dość rozsądku, żeby dzieci
wychowywać podobnie do tego, jak wychowywano ich. Większych
szkód w polskich rodzinach nie wyrządził dr Spock i jego
książka, pewnie też szkód nie wyrządzą pani pedagog i Wysokie
Obcasy.

[Gość: Asia]

No i na koniec udalo mi sie dojsc do jakiejs zdroworozsadkowej
opinii...
Przyznaje, ze podzielam po czesci poglady Noama. tym
bardziej,ze sama mam doswiadczenia zwiazane z wysylaniem synka
do polskiego i amerykanskiego przedszkola. Przy czym to polskie
bylo typowa placowka publiczna, a pierwsze amerykanskie, do
ktorego trafil Alek - elitarna (nawet jak na warunki USA). I
musze przyznac, ze najbardziej odpowiadalo nam wszystkim (tj.
Alkowi i nam - jego rodzicom) polskie przedszkole - moze i
tradycyjne, ale na pewno nie w zlym tego slowa znaczeniu. Alek
wracal z niego radosny, mial przyjaciol, nikt nie tlumil jego
osobowosci , z pania mozna bylo porozmawiac zawsze i na kazdy
temat, odebrac dziecko kiedy sie chcialo (za uprzedzeniem -
zeby nie dezorganizowac pracy i - co wazniejsze - nie przerywac
dziecku zabawy w najciekawszym momencie); natomiast
rzeczywiscie niewykorzystany jest potencjal pozostalego
personelu i moze nalezaloby sie nieco skupic na jego lepszym
wykorzystaniu... Z amerykanskiego przedszkola integracyjnego
mamy zas jak najgorsze wspomnienia - brudno, grupy male (8
dzieci), ale stale zmieniajace sie w nich dzieci (system
rotacyjny), brak jakiegos stalego wlasnego miejsca , koszmarna
kuchnia (hamburgery i hot - dogi niemal na okraglo),
horrendalne czesne (nawet jak na Ameryke)i do tego - w ramach
tzw. kooperacji rodzicow z przedszkolem - dodatkowe 6 godzin
miesiecznie do odpracowania (mozliwe do zamiany na dodatkowa
oplate $60). Oczywiscie o zadnej pomocy jezykowej (Alek
niemowil wowczas po angielsku)nie bylo mowy - oczywiscie
zostalo to ukryte pod przykrywka teorii naturalnego oswajania
sie z jezykiem etc. Staralismy sie znalezc inne miejsce dla
naszego synka tak szybko jak to bylo mozliwe. I udalo nam sie
znalezc inne - zdecydowanie lepsze - a jednoczesnie blizsze
modelowi polskiego przedszkola. Tam Alek spedzil nastepne 1,5
roku i dzis jest szczesliwym uczniem klasy kindergarten.
Tak wiec - drodzy rodzice - nie zapatrujcie sie tak w Ameryke -
nie warto - sami Polacy tez maja sporo do zaoferowania - a
naprawde wiele kompromisow jest mozliwych. Warto rozmawiac z
nauczycielami - zazwyczaj sa oni milymi ludzmi, dosc otwartymi -
i - co najwazniejsze - maja obiektywny stosunek do Waszych
dzieci !! A dobre i zle przedszkola sa wszedzie - pod kazda
szerokoscia geograficzna!
Serdeczne pozdrowienia dla wszystkich rodzicow przedszkolakow!

[Gość: Ewa]

A ja mysle, ze prawda lezy jak zwykle po srodku. Bardzo duzo zalezy od osoby
kierujacej przedszkolem jak i nauczycielek. Moja corka chodzila do przedszkola
w Polsce i w Anglii. I jej wlasne spostrzezenie po pierwszym dniu pobytu w
przedszkolu zagranicznym, "Fajnie jest bo do niczego nie zmuszaja" wprawilo
mnie w oslupienie bo uwazalam i nadal uwazam, ze chodzila do dosc dobrego
przedszkola publicznego w Polsce. W tym wlasnie przedszkolu pozwalano mi
zostawac rano do momentu kiedy dziecko sie nie oswoji z nowa sytuacja itd.
Pierwsza pani nauczycielka byla cudowna i ciepla osoba, ktora dzieci
uwielbialy, niestety nie moge tego powiedziec o nastepnej pani, ktora wyraznie
dala rodzicom do zrozumienia, ze za pieniadze jakie zarabia nie ma zamiaru
nadmiernie sie wysilac. I to jest jakies nieporozumienie. Oczywiscie ze
nauczyciele sa fatalnie oplacani w Polsce ale przeciez podpisuja umowe o prace
i tym samym wyrazaja zgode na prace na okreslonych warunkach!! i wysokosc
pensji nie moze decydowac o tym, ze beda wykonywac swoja prace na cwierc
gwizdka.
Inna sprawa jest czasami kompletny brak oktywnosci rodzicow (w Polsce),
przeciez po to istnieja zebrania i rady rodzicow zeby dyskutowac rozne
problemy.
Natomiast mysle, ze przedszkole Angielskie wcale nie wychowywalo bezstresowo,
przeciwnie dyscyplina byla tam wymagana nawet od calkiem malych dzieci, ale w
nieco inny sposob niz w Polsce. Przedwszystkim nie bylo rownania w dol i
wytykania, co niestety wydaje mi sie dosc charakterystyczna nasza cecha
narodowa. Nie bylo tez obsesji czystosci, lakierowanych parkietow i ukladania
zabawek natychmiast po zainteresowaniu sie inna, owszem na koniec wszyscy
sprzatali ale nie tak zeby dziecko musialo co chwila przerywac zabawe bo wzielo
nowa zabawke z polki. Dlatego uwazam, ze dobre przedszkole to nie tylko dobry
personel ale tez aktywni choc nierozchisteryzowani rodzice.

[Gość: tomek]

Nareszcie !!!
Cieszę się że nie tyko ja mam takie zdanie na temat
"Przedszkolandii".
Moje doświadczenia przedszkolne są dość duże, sam pracowałem w
przedszkolu jako wychowawca a i posiadam troje dzieci z czego
najmłodszy syn jeszcze jest przedszkolakiem. W karierze moich
dzieci było to Dobre przedszkole - w którym sam pracowałem i
było to Złe przedszkole do którego trafili moi dwaj synowie z
przyczyn ekonomicznych (to dobre kosztowało dwa razy tyle co
złe). Dobre jest tym z artykułu p. Katarzyny a Złe tym
z "Przedszkolandii".
W dobrym we wrześniu dzieci płaczą sporadycznie, rodzice mogą
zostać w nim ile chcę - w czasie mojej w nim pracy jedna mama
która była Czeszką i której dziecko słabo mówiło po polsku
spędziła w naszym przedszkolu ok. 2 miesięcy ( zaczęła pomagać w
kuchni).
O Złym wolę się nie wypowiadać za dużo. Mój młodszy syn spędził
w nim miesiąc po tym czasie oboje z żoną podieliśmy decyzję o
przeniesieniu syna do Dobrego przedszkola.
Nie wytrzymaliśmy, cierpieliśmy wszyscy, Teofil i my.
W Dobrym przedszkolu Teofil poczuł się dobrze od razu i tak jest
do dziś.
Zastanawiam się na czym polega różnica między przedszkolem
dobrym i złym na pewno nie jest to sprawa pieniędzy, bo to dobre
mimo że jest dwa razy droższe od złego jest tym biedniejszym
(ciekawe?), nie jest też to za sprawą wielkości grup i ilości
personelu bo to jest ilościowo tak samo, może inaczej się go
nazywa. Myślę ze tez nie jest to sprawa przepisów bo jednak te
Dobre istnieją legalnie.
Różnica według mnie polega na podejściu do dziecka. W Dobrym
jest ono osobą. W złym jest zadaniem dla pań wychowawczyń.
W Dobrym dziecka się słucha, rozmawia się z nim, nie polega to
na pozwalaniu mu na wszystko – zasady są jasne i przejrzyste-
uczy się odpowiedzialności za swoje postępowanie.
W Złym dba się żeby dziecko nie płakało – stosuje się różne
sposoby – kłamstwo, kary, przekupstwo,
Było czyste i pięknie powiedziało wierszyk na akademii z
udziałem władz gminy. To jak to dziecko odbiera jest miej
istotne, liczy się wynik. Dzieci i ryby głosu nie mają. Niestety
tak myśli duża częśc polskich rodziców odprowadzających swoje
dzieci do przedszkola do którego one wcale nie chcą pójść –
czasami płacz dzieci trwa cały rok albo i dłużej - to te
bardziej odporne które nie mogą przystosować się do sytuacji
która panuje w przedszkolu. Czasami są to warunki ekonomiczne bo
jednak nie wiele osób ma szczęście mieś w pobliżu własnego domu
Dobre przedszkole.
Zróbmy akcję na wzór „Rodzić po Ludzku”.
Z oddziałami położniczym się udało – są dla ludzi – zróbmy to
samo z przedszkolami.

Jestem do dyspozycji
Tomasz Kiliś
022 835 49 53 lub 0502 025 163

[Gość: Kasia]

Tomku,
Napisz coś więcej o tym Dobrym przedszkolu. Gdzie ono się mieści? Masz zdaje
się żoliborski numer telefonu, ja mieszkam na Bielanach. Od września mój synek
chodzi do przedszkola. Niby wszystko jest ok, a jednak ja nadal mam masę
wątpliwości, czy dokonałam dobrego wyboru. Maluch początkowo miał iść do
przedszkola prywatnego, ale po roku chodzenia na zajęcia adaptacyjne, doszliśmy
do wniosku, że tak naprawdę nie jest takie super - za to bardzo drogie.
Zdecydowaliśmy się na przedszkole państwowe, podobno dobre. Ale czy napewno....
Pozdrawiam - Kasia.

[Gość: Kasia]

Tomku,
Napisz coś więcej o tym Dobrym przedszkolu. Gdzie ono się mieści? Masz zdaje
się żoliborski numer telefonu, ja mieszkam na Bielanach. Od września mój synek
chodzi do przedszkola. Niby wszystko jest ok, a jednak ja nadal mam masę
wątpliwości, czy dokonałam dobrego wyboru. Maluch początkowo miał iść do
przedszkola prywatnego, ale po roku chodzenia na zajęcia adaptacyjne, doszliśmy
do wniosku, że tak naprawdę nie jest takie super - za to bardzo drogie.
Zdecydowaliśmy się na przedszkole państwowe, podobno dobre. Ale czy napewno....
Pozdrawiam - Kasia.

[Gość: tomek]

witaj Kasiu
To dobre przedszkole to Społeczne Przedszkole Integracyjne na
ul. Wolumen 3 tel. o ile sie nie mylę to 663 55 21
pozdrawiam
Tomek

[Gość: Maria Lehman]

Gratuluję podjęcia tematu !!!!

Dobrze znam funkcjonowanie przeciętnych, polskich przedszkoli ze swoich
kontaktów zawodowych. Pracuję w Poradni Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i
Młodzieży. Co roku we wrześniu i październiku przychodzą do Poradni przerażeni
rodzice z małymi dziećmi, u których występują zaburzenia lękowe, trudności ze
snem, poranne wymioty podwyższona temperatura, zaburzenia apetytu, itp.. Są to
dzieci, które zaczęły chodzić do przedszkola i często według słów
nauczycieli „do niego się nie nadają”

Dwa razy w tygodniu w Poradni prowadzimy dla rodziców grupy wsparcia, aby
ich „zreanimować” po kontakcie z przedszkolami. Dzieci i rodzice w przeciętnych
polskich przedszkolach czują się źle.
Rzadko w przedszkolach prowadzony jest specjalnie przemyślany i zorganizowany
okres adaptacji.
Rodzice, bez względu na godzinę rozpoczęcia pracy muszą przyprowadzać dzieci
rano, bo inaczej „dezorganizują pracę przedszkola”.
Rodzice MUSZĄ wysłuchiwać słów krytyki, ( !!! przeważnie nad głową
dziecka !!!) jakie jest ono niegrzeczne i co źle zrobiło.
Dzieci MUSZĄ się przyzwyczaić najlepiej od razu, MUSZĄ jeść tyle ile dorośli
sobie życzą i to co dorosły im da, MUSZĄ spać w dzień (koszmar
leżakowania), MUSZĄ brać udział w zajęciach, MUSZĄ wyjść na dwór, często
nie mogą iść do toalety kiedy chcą.
Z opowieści rodziców, z obserwacji zabaw projekcyjnych dzieci, a także z
kontaktów z nauczycielami, wynika wyraźnie, że w przedszkolach stosowana jest
wobec dzieci na szeroką skalę przemoc psychiczna, a czasem i fizyczna.

DZIECI SĄ SZARPANE I POTRZĄSANE
DZIECI SĄ SZANTAŻEM, RÓŻNORODNYM NACISKIEM, A TAKŻE GROŹBAMI ZMUSZANE DO
JEDZENIA
OGRANICZANA JEST ICH AKTYWNOŚĆ RUCHOWA
WŚMIEWANE SĄ ICH UCZUCIA
ZAKAZUJE SIĘ IM OKAZYWANIA SMUTKU, TĘSKNOTY, ZŁOŚCI, A TAKŻE NADMIERNEJ
RADOŚCI – przecież w przedszkolu nie wolno płakać, ani zbytnio się śmiać.

Dzieci są głównie krytykowane, uwłaczająco porównywane, nadawane są im
ośmieszające przezwiska, komentowany jest publicznie ich wygląd. Wobec nich są
stosowany krzyk i częste groźby:
- Jak będziesz tak się zachowywać, to mama po ciebie nie
przyjdzie !!!!!!!!!!!

Ostatnio, z września 2002 znana jest mi historia dziecka, które zostało
zamknięte w schowku ponieważ nie chciało leżakować !!!!!!!!!!!!!!

Takie zachowania dorosłych wynikają: z bardzo silnych stereotypów wychowania
zwanych przez panią Alice Miller czarną pedagogiką, z bardzo niskiego poziomu
wiedzy nauczycieli dotyczącej rozwoju emocjonalnego dzieci, z trudności
emocjonalnych samych nauczycieli ect.
Oczywiście my psychologowie wielokrotnie próbowaliśmy i próbujemy interweniować
na różnych szczeblach nadzoru nad przedszkolami (dyrektorzy, naczelnicy
Oświaty, Kuratorium) ale bez rezultatu. Wygodniej udawać, że wszystko w
porządku i robić kolejną akcję - ostatnio o prawach dziecka )))))))))


Może by tak rodzice i dzieci (lub media) dawali przedszkolom tak jak hotelom
gwiazdki, albo odznaki „Przedszkole przyjazne dzieciom i rodzicom”



Maria Lehman
Kliniczny Psycholog Dziecięcy

PS.
Po Warszawie krąży anegdota o znanej pani wizytator, która oddała niedawno
swego wnuka do przedszkola i zaczęła walczyć o to by:
NIE MUSIAŁ jeść
NIE MUSIAŁ leżakować (patrz wyżej)
Wcześniej jakoś nie mogła zrozumieć, że konieczny jest szacunek dla uczuć
każdego dziecka, że każde dziecko ma własny rytm snu i czuwania, własny
indywidualny apetyt i smak.

Ewentualny kontakt:
Poradnia Zdrowia Psychicznego dla Dzieci i Młodzieży
Tel. [phone]

[malgosia87]

Witam wszystkie mamy

Moja córka (lat3) i ja mamy już za sobą roczne doświadczenie przedszkolne. Z
tego co przeczytałam na forum najbardziej poruszyło mnie:
1) traktowanie dziecka przedmiotowo:
jak leżakujemy to wszyscy, jak tańczymy to wszyscy , masz to i to zjeść,a jak
będziesz płakać to mama po ciebie nie przyjdzie, itd.
2) jak mama będzie zostawać z dzieckiem to ono się przyzwyczai a innym
dzieciom będzie przykro
A teraz napiszę o naszych doświadczeniach. Zaczełysmy przychodzic kiedy Julka
miała 2 lata,dlatego że chciałam dać jej mozliwosc obcowania z równieśnikami,
ona sama takiej potrzeby nie przejawiała. Na poczatku wydawało się, że pójdzie
gładko i jest już gotowa do rozsatnia z mamą na 2-3 godz.x2tyg. Ale potem było
niestety gorzej, nie było mowy zebym wyszła z sali na dłużej niż 5 minut, a do
tego dochodził strach przed grupa (cytat:bo dzieci moga mi zrobic cos złego),
od razu dodadam, że nie poparty żadnym traumatycznym doswiadczeniem. Ale ja
postanowiłam, że bedziemy jednak kontynuować edukację przedszkolna, do niczego
jej nie zmuszałam ani ja ani Panie Przedszkolanki, mogła patrzeć jak np. tańcza
inni, albo w tym czasie zajmowac się czymś innym. No i teraz będzie happy end:
W sierpniu Julka zaprzyjaźniła się z Paniami Przedszkolankami , nawet mogłam
na godzinę wyjśc, potem przestała dostrzegać w dzieciach zagrozenie, a potem
przyszedł czas na nawiązywanie kontaków towarzyskich. No i teraz mamy niemalze
sielankę, buziaczek na do widzenia, krotkie pytanie (coraz Krótsze) kiedy
wrocisz mamo i zdanie którego myślałam że nigdy nie usłyszę: Lubię chodzic do
przedszkola. to wszystko udało się nam osiągnąc poprzez dyskretne sugestie,
pokazywanie pozytywów, nie zmuszanie do niczego i nie wyśmiewanie zadnych
nawet najbardziej absurdalnych (z punktu widzenia dorosłego) lęków. Ale i co
jest bardzo ważne nie ma to nic wspólnego z wychowaniem bezstresowym, to że
szanuje się dziecko i widzi w nim małego człowieka z prawem do odczuwania całej
gamy uczuć, to nie znaczy że wszystko mu wolno a rodzice są tylko do
spełniania jego zachcianek. Chyba że ktos za kazde wychowanie bezstresowe
uważa wychowanie bez krzyków, grózb czy klapsów. W kontekscie tego co powyżej
aż mnie ciarki przechodzą jak czytam i słyszę co się dzieje w innych głównie
państwowych przedszkolach. Przedszkole do którego chodzi Julka uważam za
prawie idealne, jedyny mankament to spore opłaty miesieczne, niemniej jednak
warto, szczególniwe jeśli ktoś ma wrażliwe i trudno adaptujące się dziecko.

[Gość: Monika]

Jest takie przedszkole w Warszawie - działa od wielu lat na Ursynowie - tutaj
dzieci naprawdę są szczęśliwe. Czytalam artykul i wszystko sie zgadzalo! Moje
dzieci (12 i 9 lat) byly tu szcsesliwe. ul Dunikowskiego 4. 644 66 32. Monika.

[Gość: mama]

To przedszkole przy Dunikowskiego 4 to "Baśniowy świat dziecka". Mój synek
chodzi tu już trzeci rok. Delikatny,wrażliwiec zaadaptował się błyskawicznie.Tu
lubi się dzieci i traktuje się je po prostu jak osoby. Rozmawia się z nimi i
słucha co mają do powiedzenia. Dzieci mają czas na swobodną zabawę, są aktywne
i twórcze. A jednocześnie jest też tu miejsce na zorganizowane zajęcia, ale
elastycznie bez nacisków,ciągłego oceniania i przymusu. Złoty środek.