Kara - jakbyście postąpiły?

[gabrysia_s]

Sama nie wiem jaką podjąć dezycję, więc może jak spojrzy na to ktoś spoza
rodziny podsunie mi jakiś pomysł.
Mój syn jest dość trudnym dzieckiem, ciągle są z nim problemy, głównie z
zachowaniem. Czasem jest wszystko w porządku, ale czasem niestey nad sobą nie
panuje. I jak się "nakręci" tak ciężko go przywrócić do porządku. Od początku
września było w szkole OK - przez 3 tygodnie. Niestety bardzo narozrabiał. A
ja w nerwach powiedziałam mu, że za karę nie zrobię mu w tym roku przyjęcia
urodzinowego dla kolegów.
Kara naprawdę nie na wyrost za jego przewinienie.
Teraz jednak mam mieszane uczucia, z jednej strony chcialabym być
konsekwentna, bo inaczej wejdzie wszystkim na głowę, z drugiej srony trochę mi
go szkoda, bo urodziny są w końcu raz w roku, sporo czasu spędza w szkole,
właściwie 8 godzin, jak na II klasę to dużo.
Już sama nie wiem. Mąż i mama twierdzą, że absolutnie nie powinniśmy robić
tych urodzin, ja na zdrowy rozsądek też tak twierdzę, a jednak...

Wymyśliłam już dziś, że może po prostu zabierzemy się na weekend w góry, jemu
nie będzie przykro, odpoczniemy, a tylko w piątek zaprosimy dziadków na tort i
szampana.

Co sądzicie, jak powinniśmy się zachować. Czy konsekwencja przede wszystkim?

[kwirynia]

Przez chwilę myślałam, że to ja napisałam o swoim drugoklasiście.
i wiem również, że w wychowaniu dzieci najbardziej brakuje mi konsekwencji.
Mam nadzieję, że w tym roku będzie jej więcej.
Pozdrawiam
Ania

[verdana]

O ile uważasz, ze kara jest nieadekwatna do przewinienia - wycofaj się.
Konsekwencja w wychowaniu nie polega na tym, by trwać przy błędnych decyzjach.
Niejednokrotnie przekonałam się, że wycofanie się ze zbyt surowej kary,
pokazanie, ze bardziej mi zależy na dziecku, niż na trwaniu przy swoim dały
rewelacyjne efekty wychowawcze.

[sir.vimes]

Kara jest poważna, ale zdecydowanie zasłużył na poważną karę. Bądż konsekwentna.

[scher]

gabrysia_s napisała:

> Co sądzicie, jak powinniśmy się zachować. Czy konsekwencja przede wszystkim?

A co sam syn na to wszystko? Uznał, że źle zrobił? Wyraził szczery żal?
Przychodzi łasić się o te urodziny, czy akceptuje karę? A może guzik go to
wszystko obchodzi?

Dla mnie kluczowa jest postawa dziecka.

Sz.

[verdana]

Racja.
Piszesz poza tym, ze kara jest adekwatna do przewinienia - z trudem wyobrazam
sobie, co mógł zrobić II-klasista takiego, żeby zastosować aż taką karę. Na
swoje urodziny dziecko cieszy się cały rok. Trzeba pamietac, ze wycofanie sie z
obiecanego przyjecia zepsuje mu nie tylko te urodziny, ale - jak sądzę -
wszystkie nastepne. Bo nie bedzie wiedział, czy ma się na nie cieszyć, czy nie.
Dziecko aż tak nie panuje nad soba, by mogło być pewne, ze w przyszłym roku ani
razu nie narozrabia. przypominam tez, że w wielu klasach panuje wzajemność X
zaprosił mnie na urodziny, to ja zaproszę X. Skoro Twój syn nie zaprosi w tym
roku kolegów, wysoce prawdopodobne, ze wielu z nich i jego potem nie zaprosi.
Ale moze przeze mnie przemawia bardzo niedobre doswiadczenie. Ja raz odwołałam
urodziny syna (miał 14 lat). Tez narozrabiał. A powiem szczerze, ze to była
jedna z najgłupszych i najokrutniejszych rzeczy, jakie zdarzyło mi się zrobić w
życiu. Do dzis jest mi przykro, a syn nie chce nawet o tym mowić, choć jest juz
dorosłym człowiekiem.
I zeby chociaż pomogło - nie pomogło.

[gabrysia_s]

Dzięki za wypowiedzi. Też raczej składniam się do zrobienia tych urodzin, ale
jego postawa jest taka jak napisała scher - "guzik go to obchodzi", przynajmniej
takie robi wrażenie. Ale to wynika z bardziej z jego charakteru, syn jest
uparty, zawzięty i jeśli się uprze, że czegoś nie zrobi to nie zrobi. Bardzo
ciężko niestety do niego przez to dotrzeć.
A co zrobił - kopnął dziewczynkę z klasy w klatkę piersiową tak, ze dostała
bezdechu. Całe szczęście, ze nie straciła przytomności. W każdym razie sprawa
nieprzyjemna chyba bardziej dla mnie niż dla niego. Po rozmowach z nami
przeprosił ją następnego dnia przy całej klasie, ale dla mnie to i tak nie
zamyka sprawy. Nie było to pierwsze jego agresywne zachowanie w szkole, ale
pierwsze poważne.
Dodam, że nie stosujemy przemocy w domu.

[dlopa24]

A dlaczego ją kopnął?

[gabrysia_s]

Bo ponoć złapała go za rękę w miejscu gdzie miał sporą ranę po grze w piłę
(przewrócił się na boisku). Taka jest wersja mojego syna, dziewczynka
oczywiście twierdzi, że bez powodu. Niestety nie miałam możliwości
skonfrontować tego przy obojgu dzieci, ale fakt jest faktem, ze nie chcę agresji
ze strony mojego dziecka z żadnego powodu, a szczególnie wobec dziewczynek.

[neospasmina]

Zdecydowanie uważam, że to zły rodzaj kary;
chyba lepsza będzie kara lżejsza, ale długoterminowa;
pzdr!

[dlopa24]

> Bo ponoć złapała go za rękę w miejscu gdzie miał sporą ranę po grze w piłę
> (przewrócił się na boisku).
Wygląda wiarygodnie,
a jesteś pewna , ze ta rana od zwykłego przewrócenia się? Byłas przy tym?
rana była na wierzchu i było ją widać (w domysle dziewczynka zrobiła to
świadomie?), czy rany nie było widać?

[lola211]

Co za roznica? Chlopak KOPNAŁ inne dziecko w klatke piersiowa.To nie jest
zwykle popchniecie, tylko solidne uderzenie.

[scher]

gabrysia_s napisała:

> Dzięki za wypowiedzi. Też raczej składniam się do zrobienia tych urodzin, ale
> jego postawa jest taka jak napisała scher - "guzik go to obchodzi",
> przynajmniej takie robi wrażenie. Ale to wynika z bardziej z jego charakteru,
> syn jest uparty, zawzięty i jeśli się uprze, że czegoś nie zrobi to nie
> zrobi. Bardzo ciężko niestety do niego przez to dotrzeć.
> A co zrobił - kopnął dziewczynkę z klasy w klatkę piersiową tak, ze dostała
> bezdechu.

W takich okolicznościach ja bym raczej tej kary nie cofnął.

Sz.

[zebra12]

Wycofać się już absulutnie z zapowiedzianej kary nie należy! To go utwiedzi w
tym, że może robić chce, olewać sprwę, nawet nie poprosić o te urodziny, a i
tak dostanie co chce! Rozegrajcie to inaczej. Może nich dziadkowie wpadną niby
niezapowiedziani z ciachem i prezencikiem? Żadnych tortów i imprez!

[verdana]

No, wymiekłam, niestety.
Mój syn dostał kare za nieprzygotowanie się do lekcji i całkowite olewanie
szkoły (zeszty na podłodze itd).
Za kopniecie, niezaleznie od przyczyny dziewczynki w klatke piersiową należy
się najwyższy wymiar kary.
Nie ukrywam, choc nie zachęcam - moje dziecko musiało by sie w takiej sytuacji
obejść i bez wizyty dziadków - co najmniej.

[salma75]

Nie cofać kary, jest adekwatna do przewinienia.
Nie cofać tym bardziej, że dziecko "guzik to obchodzi"...

dla mnie nie wszystko jest takie proste...

[nchyb]

> Nie cofać kary, jest adekwatna do przewinienia.
hnm na pewno?

Kopnąć kopnął. Wiemy dlaczego, bo go panna w ranę ucisnęła, pewnie nielicho
zabolało...

I teraz dla mnie najważniejsza sprawa, ale zapewne bardzo trudna do odkrycia -
czy kopnął jakiś czas potem, świadomie, w ramach ukarania, celował dokładnie w
klatkę piersiową, wszystko tak na zimno, w ramach kary (już nie będe wspominać
z czym mi się to kojarzy, ale te wątki znacie)...

Czy też może z bólu kopnął, by się od bólodawczyni uwolnić i akurat w tę
nieszczęsną klatkę trafiło...

Bo dla mnie te dwa kopnięcia to dwie całkiem różne sprawy. Zupełnie inne
sytuacje i innych rozwiązań potrzebujące. O ile w pierwszym przypadku kara
byłaby zasadna, o tyle w drugim moim zdaniem doprowadzi do poczucia wielkiego
skrzywdzenia przez chłopca.

Dziewczynka mówi, że bez powodu ją kopnął. No przecież ona mogła nie zauważyć
rany, nie poczuła bólu chłopca. Złapała go za rękę, on się odkopnął. Ona nie
wie dlaczego, uważa że kopnął bez powodu.
A on mógł z bólu, by się do tej ręki uwolnić. To bywają tylko chwile, odruchy,
gdy nie myśli się racjonalnie, ale się chce pozbyć źródła bólu, niewygody itp.

I teraz jeszcze sytuacja chłopca. Mama mówi, że nie czuje się winny, nie
okazuje skruchy. Może właśnie on uważa, że nie ma powodu. To jego bolało,
bronił się - niestety, przekroczył granice obrony koniecznej, ale mógł działać
w afekcie
A tu robią z niego bandytę, kopacza, agresora itp. Może czuć się skrzywdzony,
opuszczony, jego bolało, bronił się, a tu każą mu przepraszać i jeszcze na
dokładkę dotkliwie karają.

Dla mnie to nie jest takie proste, kopnął, zasłużył na karę. Dla mnie to może
(nie musi, ale naprawdę może) być taka pomniejszona wersja spraw dotyczących
wspomnianej obrony koniecznej
Niby brzmi wesoło w tym kontekście, ale tak odbieram. I tu nie będze dobrego
rozwiązania. Bo chłopiec, jeżeli było tak, jak mogło być, ukarany poczuje się
dotkliwie skrzywdzony. A w tym drugim przypadku to nie kara powinna być (moim
zdaniem), ale rozmowy, tłumaczenia dot. skutków zbyt silnego bronienia się.

Przy okazji, rodzicom polecam lekturę książki Harlana Cobena pt. Niewinny. To
taki sensacyjny thrillerek.
www.merlin.com.pl/frontend/towar/441389
Dlaczego polecam? Dlaczego sama opowiedziałam jego fragment swojemu
nastoletniemu synowi?
Głównym bohaterem jest młody mężczyzna Matt. Wyszedł z więzienia, w którym
przesiedział kilka lat za nieumyślne zabójstwo człowieka.
A to był przypadek. Bili się, nawet nie między sobą, ot głupia studencka
bijatyka, jakich nieraz jest pełno nie tylko wśród studentów, ale i uczniów
szkół nie tylko średnich. Tamten drugi miał pecha, jego skroń uderzyła o
kamień, czy coś w tym stylu. Tamten zginął...
Po prostu przypadek, ale drugi uczestnik bójki odsiedział w więzieniu.
I to ku przestrodze opowiedziałam synowi, podając też przykłady z realnego
życia...

Dlatego z synem trzeba pomówić o ewentualnych, możliwych konsekwencjach jego
silnych reakcji. Bo konsekwencje można ponosić całe życie. Czyli rozmawiać z
synem, tłumaczyć, że nie tędy droga w razie takich sytuacji, ale w tym
przypadku odstąpiłabym od kary i wytłumaczyła dlaczego.

Pierwszy przypadek, kopnięcia dla kopnięcia - kary wymaga, co do tego nie ma
wątpliwości. Ale jestem głeboko przekonana, że będzie trudno dość do tego, z
którym kopniakiem mieliśmy do czynienia. A że ja akurat jestem zwolenniczką
unikania ewentualnego karania niewinnych, więc o ile nie masz 100% pewności,
jaki był ten kopniak, by uniknąć skrzywdzenia syna, darowałabym karę.

I tak na koniec, z moich wspomnień. Miałam chorą nogę, coś tam bolało mnie
straszliwie, w sklepie ktoś obcy przypadkiem nadepnął na to najbardziej bolące
miejsce. Gwiazdy w oczach, zero tchu, nie ma myślenia w tym momencie. Odruchowo
odepchnęłam, dość mocno, aż się pani o półkę prz kasie oparła. Po chwili, gdy
już mogłam powiedzieć, a raczej wykrztusić z siebie słowo, przeprosiłam,
powiedziałam, że na bolącą nogę mi stanęła i że to był odruch. Poprosiłam, by
uważała i na czyjeś nogi nie stawała. Całe szcześćie że jej się nic nie stało,
ale ja w tym momencie o tym nie myślałam.

I bardzo możliwe i prawdopodobne, ze tak było w przypadku syna autorki wątku...
Pozdrawiam

to jest 2 klasa?

[nchyb]

druga klasa? Podstawówki czy gimnazjum? Jak podstawówki, to dziecko ma dopiero
8 lat, tak>
No to jeszcze pytanko do autorki wątku. A ranę dziecka obejrzałaś?
Zainteresowałaś się dzieckiem, czy wyłącznie tym kopniakiem?
W sumie, jeżeli ranę dziecka olałaś, to ja się dziecku nie zdziwię, ezeli
będzie na Ciebie smutne, wręcz obrażone. Jego bolało, kopnął, jest ukarany. A
mama nawet nie spojrzała, czy dziekcu pomóc nie trzeba... hm...

Konsekwencja ma to do siebie, że zarówno jej brak, jak i nadmiar sa bardzo
szkodliwe...

[verdana]

Ale tu problem polega na tym, ze nie jest to z natury spokojne dziecko, ktore
raz kogos kopnęło. Wtedy i ja nie widziałabym problemu, a karę uznalabym za
kompletnie chybioną.
O ile rozumiem, chlopiec jest agresywny i czesto zdarzają się mu róznego typu
agresywne wyskoki - a przecież mało jest prawdopodobne, by za kazdym razem on
byl tym pierwszym pokrzywdzonym.

[gabrysia_s]

Tak, to jest II klasa podstawówki. W gimnazjum chyba taka sytuacja by się nie
zdarzyła.
Czytałam to co napisałyście (-liście) i jest mi jeszcze trudniej podjąc decyzję.
To sytuacja z typu tych, że cokolwiek sie zrobi będzie się załowało.

Co do rany na ręce, to była ona sprzed 2-3 dni, faktycznie syn przewrócił się
na boisku u rodziców, bo przybiegł zaraz do babci. Rana była spora, taki strupek
wielkości może 3-4 cm, miała prawo boleć. Nie wierzę w to, że zaatakował
dziewczynkę od tak sobie, ale jeśli przekroczenie granic obrony koniecznej to z
pewnością spore przekroczenie. Problem polega na tym,że mój syn jest impulsywny
i bardzo często nie panuje nad emocjami. Widzę to szczególnie wobec młodszej
siostry.
Co do urodzin w domu dla dziadków, to te na pewno się odbędą bo jest jeszcze
kilka innych powodów dla których muszą się odbyć (połączone z urodzinami męża,
chory dziadek - mój tata, dla którego wielką przykrością byłoby gdybym nie
zaprosiła go na urodziny do wnuczka).
Naprawdę nie wiem jak to rozegrać. Z jednej strony naprawdę wiem że zasłużył na
karę, z drugiej jest mi go zwyczanie żal. Spędza w szkole sporo czasu, niekiedy
jest przemęczony i wtedy najgorzej egzystuje.

[gabrysia_s]

verdana napisała:
> O ile rozumiem, chlopiec jest agresywny i czesto zdarzają się mu róznego typu
> agresywne wyskoki - a przecież mało jest prawdopodobne, by za kazdym razem on
> byl tym pierwszym pokrzywdzonym.

Zazwyczaj bardzo łatwo ulega wszelkiego rodzaju prowokacjom. Nigdy nie zaczyna
sam, ale szybko można wyprowadzić go z równowagi,a wtedy nie panuje nad emocjami.

[nchyb]

> O ile rozumiem, chlopiec jest agresywny i czesto zdarzają się mu róznego typu
> agresywne wyskoki - a przecież mało jest prawdopodobne, by za kazdym razem on
> byl tym pierwszym pokrzywdzonym
Verdano, ale tu nie rozpatrujemy różnych zdarzeń, tylko to jedno kokretne i
zdaje się, że była to raczej silna reakcja tfu odwetowoobronna, a nie atal
agresji...

[lola211]

W odwecie mozna kogos odepchnac, ale nie kopac.Dla mnie nie ma zadnego
usprawiedliwienia dla takiego zachowania i basta.Moja córa ostatnio zdarla do
krwi oba kolana, bo ja kolega z klasy popchnal w biegu.Rozumiem, ze powinna go
skopac w ramach odwetu, tak? No sorry, ale na szczescie moje dziecko ma zerowy
poziom agresji i nie posuwa sie do takich rozwiazan.Mimo ze ja boli.
Cale szczescie, ze rodzice tego chlopca widza, ze cos jest nie tak i reaguja,
jest szansa, ze chlopiec nie bedzie zagrozeniem dla rowiesnikow.

[gabrysia_s]

lola211 napisała:
No sorry, ale na szczescie moje dziecko ma zerowy
> poziom agresji i nie posuwa sie do takich rozwiazan.Mimo ze ja boli.

Moje młodsze dziecko też nie ma, pomimo, że wychowują się razem, więc to raczej
nie kwestia wychowania, ani wartości przekazywanych w rodzinie. Naprawdę nikt
nikogo nie bije, mąż w życiu nie podniósł na mnie ręki (jesteśmy ze sobą ponad
15 lat), podobne relacje panują u dziadków, wiec to nie kwestia dawanego
przykładu.

[lola211]

Wierze i daleka jestem od obwiniania kogokolwiek.

[acorns]

> Moja córa ostatnio zdarla do krwi oba kolana, bo ja kolega z klasy popchnal w
> biegu.Rozumiem, ze powinna go skopac w ramach odwetu, tak?

Różne są przypadki. Popchnięcie kogoś w biegu to raczej bezmyślność niż
złośliwość i można to podciągnąć pod wypadek przy zabawie. Zapewne nie pierwszy
i nie ostatni w jej karierze. Przeczytaj sobie na JoeMonster Wielką Księgę
Zabaw Traumatycznych to zobaczysz co do czego małolaci są zdolni.
Ale gdyby ten kolega popchnął ją złośliwie i z premedytacją, to czy naprawdę
uważasz, że nie powinna mu oddać w ramach odwetu?

[lola211]

>że nie powinna mu oddać w ramach odwetu?


Uwazam, ze powinna wowczas go popchnac, ale nie dopuszczam absolutnie kopania.

[kasiapfk]

Ja też bym utrzymałą karę.
Choćby i dlatego, by wiedział,ze przemoc jest okropnym przewinieniem.

[agatka_s]

A moze porozmawiac z synem, powiedziec ze kara zostala wybrana impulsywnie, ze
teraz przemyslalas ze odwolanie urodzin dotknie tez osoby ktore nie zawinily
(koledzy, dziadkowie, wy rodzice)-i w zwiazku z tym nie jest to dobra kara, i
zaproponowac aby syn sam wymyslil jakis odpowiednik kary.

Mnie sie tak czesto zdarzalo, ze w pierwszym odruchu wyznaczalam jakas dotkliwa
kare, ale potem sie reflektowalam i proponowalam zeby jednak kara byla inna, a
najczesciej wlasnie czekalam na propozycje syna.

Mysle ze w tym ,ze pogadasz otwarcie z synem jakie masz powody aby zmienic
decyzje nie ma nic zlego, to nie jest objaw slabosci, wrecz odwrotnie to dobrze
swiadczy ze traktujesz go jak osobe z ktora mozbna porozmawiac, nie tylko karac
bezrefleksyjnie. Kazdy ma prawo zmienic zdanie po przemysleniu za i przeciw, i
dobrze sie do tego przyznac, mysle ze syn to doceni.

[nchyb]

> Choćby i dlatego, by wiedział,ze przemoc jest okropnym przewinieniem.
tyle tylko, że tu jednak chyba nie mamy do czynienia z przemocą, a ze zbyt
silną reakcją instynktowną zdaje się. A to naprawde nie jest to samo. Kara
będzie utwierdzeniem dziecka, ze zostało podówjnie skrzywdzone...

[lola211]

Nchyb, czy Twoje dziecko jakis rowiesnik kopnal tak, ze doznalo bezdechu?
Rozumiem, ze w takiej sytuacji rownie latwo przyjdzie Ci doszukiwania sie
intencji napastnika?

[agawamala]

Tak silne kopnięcie, w którym dochodzi do bezdechu jest zgrożeniem życia a
napewno zdrowia. I jest dokładnie obojętne czy takiego czynu dopuścił się
chłopak impulsywny, chuligan czy sprowokowany. Dopuścił i tyle.
Czy gdyby zabił Gabrysia też zastanawiałaby się czy anulować karę?
A gdyby dziecko Gabrysi zostało tak potraktowane co powiedziałaby o napastniku?

[nchyb]

> czy Twoje dziecko jakis rowiesnik kopnal tak, ze doznalo bezdechu?
nie potrasfimy chyba w pełni ocenic jak to z tym bezdechem było. To mogło byc
równie dobrze zwykłe zapowietrzenie się na skutek zaskoczenia.

Osobiście sądzę, że ośmiolatek nie ma raczej siły wykopu równej Chuckowi
Norrisowi. Stawiam na zaskoczenia itp.

I druga sprawa - staram się zawsze doszukiwac motywów postępowania, same efekty
to dla mnie za mało. I dążę do poznania, czy efekt spowodowany był celowym
działaniem, czy też wynikał z zamierzeń osoby coś robiącej.

A co do mojego dziecka, samo raz miało rękę w gipsie, bo go inne dziecko w
przedszkolu pchnęło na drzewo. Nie doszukiwałam się złych intencji, był to po
prostu wypadek. Podobnie jak mój czterolatek niechcący odepchnął inną
dziewczynkę i tamta też miała rękę w gipsie. Zarówno ja, przedszkolne panie,
rodzice dziewczynki, jak i przedstawiciel towarzystwa ubezpieczeniowego obydwa
przypadki rozpatrywaliśmy w kategorii wypadków...

[lola211]

Kopniecie nie jest wypadkiem, przypadkiem, "niechcacy"- jest to swiadome
agresywne dzialanie.Moze jeszcze sie z taka sytuacja nie zetknelas, to nie
wiesz jak dzieci potrafia bic.Moja córa miala kolezanke w zerowce ktora z
piesci uderzala w twarz.Nie interesuje mnie, ze ma emocjonalny problem- dostala
zakaz kontaktowania sie z moim dzieckiem.Nie chce miec nic wspolnego z takimi
jednostkami.

[agawamala]

Ja też spotkałam się z taką dziewczynką. Też w zerówce. I razem z innymi
rodzicami doprowadziłam do tego, że musiała zmienić szkołe.

[renja]

> Osobiście sądzę, że ośmiolatek nie ma raczej siły wykopu równej Chuckowi
> Norrisowi.

skoro ośmiolatek potrafi uderzeniem pięści rozwalić pod okiem(kolega z klasy
mojemu mlodemu) to potrafi tez tak kopnać, żeby doprowadzić do bezdechu

[rysa9]

Ja podobnie jak Agatka przyznałabym, że karę wybrałam pod wpływem zdenerwowania
i zamieniła na inną.
My z mężem staramy się nie wymyślać kary na gorąco, tylko mówimy dziecku, że
potem usiądziemy i ustalimy jakie będą konsekwencje jego czynu. Niestety
czasami i nam nerwy puszczą, i potem trzeba główkować jak wyjść z trudnej
sytuacji, w którą się sami wpakowaliśmy

Natomiast myślę o jeszcze jednym. Jeżeli mojemu dziecku zdarzałyby się często
reakcje agresywne, to szukałabym pomocy u specjalistów.
Po to by znaleźć przyczynę takich zachowań, by pomóc mojemu dziecku radzić
sobie z emocjami i by uniknąć na przyszłość takich zachowań jak wyżej opisane.
Ale to już sama Gabrysia oceni, czy to jest potrzebne.

[acorns]

Przede wszystkim nie karać za to bez względu na to czy kopnął ją w afekcie, bo
złapała go za bolącą ranę czy kopnął ją za karę bo go złapała za bolącą ranę
czy kopnął ją bo miał zły humor a ona pierwsza stanęła na jego drodze. Jeśli
kopnął dziewczynę, to czas najwyższy, żeby ojciec z nim porozmawiał na temat
traktowania kobiet przez mężczyzn. Młody musi zrozumieć to sam i przeprosić tę
dziewczynę powinien z własnej woli a nie bo mu każą. Wymuszone przepraszanie
przy całej klasie jest goowno warte. Ja na miejscu Twojego męża przekonałbym
Młodego, że dziewczyn się nie bije i zaproponowałbym mu, że pójdziemy razem do
niej do domu, po drodze kupimy jej dobrą czekoladę i ładny bukiet kwiatów i on
ją przeprosi w cztery oczy, a ja z rodzicami jakoś załagodzimy tę sprawę. A w
ramach rekompensaty powinien ją teraz bronić przed innymi np. jak ją ktoś
popchnie albo będzie ją gnębił.

[aga_wa1]

nie całkiem na temat-ale troche-a propos niekonsekwencji.
Karamy czasem swojego syńcia..choc ja oczywiscie mam "miękkie serce"....
no i w efekcie na wiesc o ostatnim moim "szlabanie" spytal lekko szyderczo:na
ile, na pięc minut"???dobrze ze to kochane dziecko-inaczej bym go sprala....
ale wbrew pozorom-respektuje szlaban jak nigdy...wiec w sumie jest ok..

[agawamala]

Absolutnie (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) nie cofać kary. Jeśli się ugniesz
następnym razem uzna, że można tłuc do woli. Należy mu się bardzo surowa i
dotkliwa kara. No chyba, że chcesz wychować mordercę.
To ostre, pewnie mnie skrytykują, ale jestem zwolenniczką kary adekwatnej do
winy. A tu wina była przeogromna. Syn uderzyłby nieco mocniej i mógłby zabić
koleżankę.

[acorns]

Nie zabiłby. Ośmio czy dziewięciolatek nie jest w stanie zabić pięścią czy
nogą. Trafił ją w splot, przytkało ją na chwilę, ale do zabicia w ten sposób
jeszcze droga daleka. Bardziej niebezpieczne jest uderzenie w krtań.

Głosujesz za surową i dotkliwą karą, ale nie przewidujesz jednej rzeczy - ten
chłopak jest twardy, zawzięty i ma skłonności do stosowania przemocy. Posiada
też takie coś, co nazywamy charakterem. Dotkliwa kara mogłaby być dla niego
motywacją do zemsty na tej dziewczynie.

[agawamala]

Jest! Zapewniam cię - jako doktor nauk wychowania fizycznego -że może zabić i
trwale uszkodzić inną osobę, tak, że do końca życia będzie zdana na wózek
inwalidzki.
Czy uważasz, że chłopaka twardego i zawziętego nie można wychować?
Ze nie można spowodować, aby zaprzestał stosowania przemocy?
Można. Gabrysia popełniła w przeszłości błąd - za mało zajmowała się dziećmi.
Fakt, że 8 latek spędza w szkole wiele, wiele godzin ma wpływ na jego
osobowość. W tej rodzinie prawdopodobnie mało się rozmawia, dzieci obserwują
rodziców od święta.
Ale dlaczego inni ludzie mają ponosić konsekwencje błędów wychowawczych Gabrysi?
Chłopak być może woła o pomoc, być może chce na siebie zwrócić uwagę, nie tędy
droga.
Łagodna kara spowoduje, że przemoc odniesie skutek. Chłopakowi nic wielkiego
sie nie stanie, a rodzice sie nim zainteresują. Co, zatem robić dalej? Ano
pobić kolejną ofiarę. Kara będzie niewielka, mało dotkliwa, a rodzice zajmą
się, zainteresują. I kto tu jest górą?

[gabrysia_s]

agawamala napisała:
Gabrysia popełniła w przeszłości błąd - za mało zajmowała się dziećmi.
> Fakt, że 8 latek spędza w szkole wiele, wiele godzin ma wpływ na jego
> osobowość. W tej rodzinie prawdopodobnie mało się rozmawia, dzieci obserwują
> rodziców od święta.

Nie wiem na jakiej podstawie wywnioskowałaś, że mało czasu spędzamy z dzećmi i
z nimi nie rozmawiamy. Mój syn jest w szkole i na świetlicy kiedy jestem w
pracy, wybacz, ale żeby jeść i nie mieszkać pod mostem TRZEBA PRACOWAĆ. I wierz
mi rozmawiamy, czytamy, spędzamy wspólnie wakacje, weekendy i wszystkie możliwe
wolne chwile. Nie pracuję w nadgodzinach, nie siedzę do 21 w pracy, spędzamy z
dziećmi niemal cały wolny czas i staramy się go w mierę rozsądnie organizować.
Więc prosze Cię nie posądzaj mnie o zaniedbywanie dziecka, bo tak nie jest.

[acorns]

Trener aikido pokazywał Młodej jak bić, żeby zabić, jak uszkodzić, wyłamać
który staw. Ale żeby to zrobić, trzeba bić w odpowiedni sposób, odpowiednie
chwyty zastosować. Chłopak musiałby bić tak, żeby zabić. W przeciwnym razie
musiałby to być po prostu nieszczęśliwy wypadek.

> Czy uważasz, że chłopaka twardego i zawziętego nie można wychować?

Można. Ale nie za pomocą kar. Znam taki typ ludzi od zawsze. Taki jest mój
ojciec, ja taki jestem i Młoda też taka jest. Z takimi dzieciakami nie pograsz
tak jak rysa9 "mówimy dziecku, że potem usiądziemy i ustalimy jakie będą
konsekwencje jego czynu". Takie dziecko roześmieje Ci się w twarz i powie, że
go to je**e. A jak wojnę z takim dzieckiem zaczniesz, to tracisz kontrolę i
wpływ na niego. Być może uda się usadzić ośmio czy dziesięciolatka. Ale co
potem? Co zrobić z trzynastolatkiem, który wyjdzie z domu, trzaśnie drzwiami i
zrobi sobie imprezę urodzinową u któregoś kumpla? Takie dzieci to nie są
pokorne cielaczki, które gdzie postawisz tam stoją. Z takimi trzeba usiąść przy
stole i rozmawiać, negocjować, starać się przekonać do swoich racji. Dlatego
poradziłem Gabrysi, żeby jej mąż porozmawiał z synem na temat męskości i
traktowania kobiet przez mężczyzn.

[agawamala]

Takie dziecko boi się silniejszego, siły, kary, konsekwencji. Próby rozmowy
uzna za dowód słabości ze strony dorosłych ( stary pogada, a ja zrobię swoje i
może mi naskoczyć).
Zapewniam Cię, że jednym ciosem można zabić. 8 latek nie odpowiada.Nic mu nie
grozi. Ciekawe jak by Gabrysia spojrzała w oczy rodzicom zabitego dziecka, czy
wystarczyłoby jej odwagi, czy może dalej rozmawiałaby z synem, że zrobił źle,
że nie należy zabijać ludzi, że rodzice/dziadkowie tej dziewczynki płaczą, że
zakopią ją do gróbka, że już jej nie będzie.
Może ukarałaby go nie wyprawiając urodzin dla kolegów, ale w nagrodę zabrała z
dziadkami w góry i kupiła prezent ( bo przecież to tylko dziecko).
Wiem, że to co piszę jest niepopularne, ale w jednej, jedynej sprawie zgadzam
się z Giertychem ( którego z całego serca nienawidzę), wobec sprawców przemocy
stosować BARDZO SUROWE KARY. Kara ma odstraszać.
Słyszałaś powiedzenie o skorupce? Jeśli nasiąknie za młodu agresją, na starość
będzie ją stosować wobec wszystkich - słabszych, niżej ustawionych, uboższych.

[acorns]

> Takie dziecko boi sie silniejszego, sily, kary, konsekwencji. Próby rozmowy
> uzna za dowód slabosci ze strony doroslych ( stary pogada, a ja zrobie swoje
> i moze mi naskoczyc).

I tu się mylisz. Pamiętasz scenę ze Shreka, w której Shrek tłumaczy osłu, że
ogry są jak cebula? Parafrazując - takie dzieci są jak cebula. Im więcej warstw
odsłonisz tym bardziej docierasz do ich prawdziwej osobowości. To mogą być
bardzo wrażliwe dzieciaki, ale skrywają to pod wieloma warstwami, przez które
trzeba się przebić. To nieprawda, że próby rozmowy będą przez nich traktowane
jako dowód słabości. Rozmowy z takim dzieckiem to odsłanianie kolejnych warstw,
aż dojdzie się do tej właściwej. Ale trzeba umieć rozmawiać. To nie może się
odbywać na zasadzie, że stary pogada, a dzieciak dalej robi swoje. Przerabiam
to praktycznie od 9 lat. Od czasu kiedy Młoda stała się istotą w miarę
komunikatywną w języku zbliżonym do ludzkiego. Młoda ma matkę Rosjankę i
dziadka Gruzina. Przejęła poprzez geny tamtejszą zawziętość i tamtejszą
wrażliwość. Ja mam ojca z podobnym charakterem i sam taki jestem. Stąd wiem, że
tylko rozmową można do takiego dzieciaka dotrzeć. Kary nic nie zdziałają.
Powiesz takiemu człowiekowi, że utniesz mu rękę, a on Ci poda siekierę i
podstawi rękę mówiąc "masz - tnij". Nie zrobisz tego oczywiście, a on Ci powie,
ze jesteś słaba, jesteś miękka jak goowno, które przed godziną spuścił w
bardaszce. W ten sposób nic z nim nie ugrasz. Może ja nie potrafię tego ubrać w
słowa, ale mam nadzieję, że czujesz o co tu chodzi.

> Zapewniam Cie, ze jednym ciosem mozna zabic.

Wiem o tym. Znam takie ciosy. I wiem też, że są trudne i wymagają sporej
precyzji. A przede wszystkim trzeba bić tak, żeby zabić. Tym niemniej jednak
nieszczęśliwy wypadek zdarzyć się może i można przypadkiem trafić tak
precyzyjnie, że skończy się to dla przeciwnika zejściem śmiertelnym.

> 8 latek nie odpowiada.Nic mu nie grozi.

Czy w przypadku śmierci odpowiedzialność jest najważniejsza? Odpowiedzialność
jest przed systemem, wymiar sprawiedliwości jest częścią systemu państwowego.
System jest bezduszny, nie ma uczuć. Dramat rozgrywać się będzie w rodzinie
zabitego dziecka i w sumieniu osoby, która zabiła.

> Slyszalas powiedzenie o skorupce? Jesli nasiaknie za mlodu agresja, na
> starosc bedzie ja stosowac wobec wszystkich - slabszych, nizej ustawionych,
> ubozszych.

SłyszaŁEŚ. Ja facet jestem. Nikt niczym nie nasiąknie jeśli nauczy się go
używać rozumu. Mam wrażenie, że mówisz o takiej agresji typowo dresiarskiej. A
to o czym ja tu mówię i to jaki jest syn Gabrysi dalekie jest od dresiarstwa.

[agawamala]

Pozwolę sobie na osobistą refleksję. Jestem córką adwokata, i choć nie poszłam
w ślady ojca, wiele godzin spędziłam jako widz na sali sądowej. Widziałam
sprawców okrutnych zbordni - i tych, których ojciec bronił, i tych przeciwko
którym występował jako pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego.
Życiorysy tych ludzi są dość podobne - nikt nie postępował z nimi ostro,
należeli do "twardzieli", życie i zdrowie ludzkie nie miało od niepamiętnych
czasów dla nich żadnego znaczenia. I zarazem różne - pochodzili z dołów
społecznych, środowisk kryminogennych i tzw. porządnych domów, w których
brakowało twardej ręki, a z dzieckiem się rozmawiało i tłumaczyło.
Wielu z nich popełniało morderstwa. Niszczyło życie, nadzieje, szczęście
niewinnych ludzi. Matki nigdy nie pozbierały się po śmierci swoich dzieci. To
niewyobrażalna tragedia i dramat.
Dramat dla pokrzywdzonych , nie dla sprawców.
Ci, najczęściej dostawali żenująco niskie wyroki, wychodzili z więzienia po
odbyciu połowy kary, mieli liczne przepustki. Śmiali się w twarz rodzinom ofiar.
A przestępczego rzemiosła uczyli się już w 8-10 roku życia.
Nie zgadzam się, że kary nic nie zdziałają. Jest to od wielu lat mój spór z
ojcem.
I na koniec - stań w sytuacji, w której Twoja Młoda zostaje zabita przez syna
Gabrysi ( oczywiście nie bierz tego dosłownie, spróbuj jednak sobie wyobrazić).
Twierdzisz, że nie powinien ponieść kary?
Wybaczasz?
Zapominasz o Młodej i żyjesz dalej tak, jakby nic się nie stało?
A może domagasz się zadośćuczynienia ( choć jest to określenie złe, bo nie ma
zadośćuczynienia za śmierć).
I pamiętaj - od zachowań, które prezentuje syn Gabrysi do zamordowania
niewinnego człowieka nie jest tak daleko. I nie znaczenia z jakiego pochodzi
omu.
Przepraszam, że nie doczytałam faktu, że rozmawiam z mężczyzną.
Agata.

[acorns]

Mylisz młodocianych przestępców z charakternymi dzieciakami. Nie każdy człowiek
z silnym charakterem musi zostać mordercą, ale każdy morderca musi mieć silny
charakter. Żeby kogoś zabić trzeba mieć jaja, albo działać w afekcie. Moim
zdaniem demonizujesz zachowanie syna Gabrysi. Jeśli on jest niedaleko
popełnienia morderstwa, to moja Młoda jest już tylko o krok od tego. A jakoś
nie zanosi się na to, żeby miała komuś zdjąć łeb z kołnierzykiem.

> Twierdzisz, że nie powinien ponieść kary?

Znaczy się jaką? Za kratki w wieku 8 lat? Oczywiście że trzeba zapobiegać
zachowaniom typowo agresywnym, ale nie z każdym się da postępować w taki sam
sposób. Jeden przestraszy się kary, inny nie. Pamiętaj, że teraz rozmawiamy o
dziecku a nie o przestępcy skazanym za morderstwo.

[agawamala]

Bardzo śmieszne i bardzo dobre, że Twoja Młoda jest o krok od zabicia człowieka.
Bardzo '"dowcipnie" określiłeś mordercę "aby zabić kogoś trzeba mieć jaja".
Bardzo delikatnie i subtelnie nazwałeś pozbawienie kogoś życia "zdjęciem głowy
z kołnierzykiem".
Wybacz, ale Twoje poczucie humoru jest co najmniej dyskusyjne.
I uważaj, bo za rok, dwa, pięć może się znaleźć ktoś kto zrobi krzywdę Twojemu
dziecku - zgwałci, dotkliwie pobje, a nawet zamorduje.
Nie życzę Ci tego, bo wogóle nie mam w zwyczaju źle życzyć ludziom, ale bywa
różnie.
Czy nad łóżkiem umierającego dziecka też będziesz tak liberalny dla mającego
jaja 8 latka, który zdjął łeb Twojej córce razem z kołnierzykiem?
I raz jeszcze powtórzę- znakomita większość morderców, w tym także z tzw.
porządnych rodzin, już we wczesnym dzieciństwie przejawiała patologiczne
zachowania. A takie właśnie przejawia syn Gabrysi.

[acorns]

> Bardzo smieszne i bardzo dobre, ze Twoja Mloda jest o krok od zabicia
> czlowieka.

Idąc Twoim tokiem rozumowania, ten wniosek jest bardzo słuszny. Zdarzyło jej
się kilka razy kogoś oprawić. Przy czym nigdy nie zaatakowała pierwsza.

> Bardzo '"dowcipnie" okresliles morderce "aby zabic kogos trzeba miec jaja".

Zgodnie z prawdą. Trzeba mieć do tego jaja. Podobnie jak do wielu innych rzeczy
niekoniecznie patologicznych i przestępczych.

> Bardzo delikatnie i subtelnie nazwales pozbawienie kogos zycia "zdjeciem
> glowy z kolnierzykiem".

Delikatny i subtelny to ja nigdy nie byłem. Jako mężczyzna nie mam cech typowo
kobiecych Nawet u Młodej z subtelnością i delikatnością różnie bywa, choć
kobietą niewątpliwie jest.

> I uwazaj, bo za rok, dwa, piec moze sie znalezc ktos kto zrobi krzywde
> Twojemu dziecku - zgwalci, dotkliwie pobje, a nawet zamorduje.

Owszem. Zdarzyć się to może każdemu. Próby pobicia Młodej już były i skończyły
się interwencją chirurgiczną. Nie dla Młodej. Dla starszej o 5 albo 6 lat
tipsiary - dresiary, która wystartowała do Młodej. Górna warga przebita na
wylot na zębie i rozerwany piercing na pępku. O drobniejszych urazach nie
wspominając. Młoda nie przejawiła tu agresywnego zachowania. Została
zaatakowana i się broniła.

> Czy nad lózkiem umierajacego dziecka tez bedziesz tak liberalny dla majacego
> jaja 8 latka, który zdjal leb Twojej córce razem z kolnierzykiem?

Musiałbym się w tej sytuacji znaleźć, żeby wiedzieć jakbym myślał i co bym
robił. Jednak nie podejrzewam żadnego ośmiolatka o mordercze skłonności. Chyba,
że trafi się jakiś maniak, co za dużo grał w Quake'a albo inną strzelankę i mu
się rzeczywistość miesza z grą. Ale to też nie mordercze skłonności tylko
błędne postrzeganie rzeczywistości. Winiłbym za to przede wszystkim rodziców,
którzy pozwalają dzieciakowi przel;ewać hektolitry krwi na ekranie monitora i
nie widzą co się z nim dzieje. Młoda w Quake'a grała długo i z upodobaniem, ale
jak odeszła od kompa była zupełnie normalna i nie przenosiła zachowań z gry do
świata realnego.

Moim zdaniem przesadzasz. Nie można robić z dzieciaka mordercy. Ważna jest
świadomość tego, że jeśli się z takimi zachowaniami nic nie zrobi, może to się
skończyć np. ciężkim pobiciem. Od tego są rodzice, żeby dzieciakowi pokazać
drogę. I co do tego nie ma wątpliwości. Ja o tym wiem, Ty wiesz, Gabrysia o tym
wie. Problem jest nie w świadomości, ale w tym jak do chłopaka dotrzeć. Ty
proponujesz surową karę, a ja to uważam za błąd w przypadku dzieciaka z takim
charakterem. Nie znam syna Gabrysi. Tylko tyle co sama o nim pisze. Wnioski
wyciągam poprzez analogię do Młodej. Ona każdy zakaz, nakaz, karę uważa za atak
na siebie, zamach na swoją wolność, za szkodzenie jej, a osobę, która nakazuje,
zakazuje, wymierza karę automatycznie uznaje za wroga z którym należy walczyć.
A wojna domowa jest czymś niepożądanym. Ale na szczęście takie osoby pomimo
dużej niezależności, potrzebują swego rodzaju przewodników duchowych. I
naprawdę lepiej żeby to był ojciec albo matka, niż ma nim zostać miejscowy
dresiarz.

[agawamala]

Nie życzę Ci, i nie życzę nikomu, aby znalazł się nad łóżkiem umierającego
dziecka. Na szczęście nie byłam, ale widziałam człowieka, który odchodził od
zmysłów. Nastolatek zabił jego jedyną córkę, dziewczynę w wieku 13 lat. Tak dla
jaj, dla zgrywu, dla zabicia czasu.
Ten człowiek więcej dzieci już nie miał ( dziewczynka urodziła się, gdy żona
dobiegała do 40).
Morderca niestety nie mógł być sądzony jak dorosły. Dostał jedynie kilka lat
poprawczaka. Pochodził z normalnej, nie patologicznej rodziny. Matka lekarka,
ojciec pracownik naukowy.
Matka dziewczynki pół roku po jej śmierci zmarła . Po prostu straciła cel i
sens życia.
Chłopak opuścił poprawczak. Butny jak dotąd, z poczuciem ogromnej krzywdy. Po
pół roku zginął pod kołami pociągu w trudnych do ustalenia okolicznościach.
W tym samym czasie samobójstwo popełnił ojciec dziewczynki.
To prawdziwa historia sprzed wielu lat. Znana. Zmieniłam kilka szczegółów, żeby
nie udało się zidentyfikować bohaterów.
Morderca był twardzielem od kołyski, a rodzice zwolennikami dialogu. Może nie
doszłoby do dramatu, gdyby jednak zastosowali mniej modne, także i wtedy,
metody wychowawcze.

[verdana]

Ta dyskusja zaczyna być po prostu śmieszna. Nie można prognozować, ze 8-latek,
ktory załatwia konflikty siłą, wyrosnie w przyszłości na patologicznego
mordercę. Owszem, ja tez jestem za ukaraniem (bo to może powstrzymać go od
dalszego bicia, skoro rozmowy nie działają), ale niewatpliwie "przemówienie mu
do rozsądku" byłoby najlepsza drogą do celu.
Przyjmując, ze każde bijące dziecko jest potencjalnym mordercą, większość
ludzkości zostałaby już dawno wymordowana. Nie da się ukryć - w tym wieku
dzieci się biją. A że - nad czym ubolewam - dzieciom po prostu zabrania się
bić, a nie uczy, jak robić to w sposób cywilizowany, biją się na oślep, bez
żadnych zasad.
8-latek, ktory uderzył moze zostać w przyszłości zarówno mordercą, jak i
tłumaczem poezji łacińskich. Podobnie, jak 8-latek, który nikogo wprawdzie nie
uderzył, ale buzuje w nim wściekłość na cały świat.

[gabrysia_s]

verdana napisała:

> Ta dyskusja zaczyna być po prostu śmieszna.

Masz rację dlatego przestałam sie wogóle wypowiadać. Ktoś robi z mojego dziecka
potencjalnego seryjnego mordercę bo uderzył dziecko. Fakt, zachował się
fatalnie, to nie ulega wątpliwości, ale mam 100% pewność, że nie było to
zrobione typowo z premedytacją, karę poniesie, wg mnie wystrczająco surową. Ale
wg agawamala spędzam z dzieckiem za mało czasu, bo jak każdy cywiliowany
człowiek pracuję, ale zamiast spędzić z nim weekend poza domem, wyciszyć
wędrując po szlakach, powinnam chyba zamknąć w piwnicy aby poniósł dostatecznie
wysoką karę.

[agawamala]

Bądź tak uprzejma i czytaj ze zrozumieniem. I nie falandyzuj, nie przekręcaj,
nie dorabiaj ideologii do faktów.

[sir.vimes]

To ty dorabiasz ideologię do faktów!
Naprawdę im więcej czytam twoich postów, oceniających przede wszystkim gabrysię
(bo problem odpowiedniej kary już dawno rozmył się we mgle) tym bardziej mam
wrażenie, że coś tu jest nie tak. Znacie się prywatnie, że tak szczegółowo
opisujesz i wartościujesz jej sposób życia???

[agawamala]

Nie, nie znamy się, natomiast umiem czytać i wyciągać wnioski.
1. To Gabrysia opisała swojego syna i to co zrobił.
2. To Gabrysia napisała, że dziecko siedzi 8 godzin w świetlicy i
zasygnalizowała, że jest to problem.
3.To Gabrysia zastanawiała się nad rodzajem kary.
Oczywiście - można stosować bezstresowe wychowanie, unikać kar, prowadzić
rozmowy, zajmować się dzieckiem 2 godziny dziennie w trakcie gotowanie obiodu i
udawać, że wszystko jest ok.
Gabrysia zabrala syna w góry- ok. Ma prawo uważać, że za ciężkie pobicie
koleżanki należy mu się "kara" w postaci wędrówki po górach. Ja uważam inaczej.
Gdyby coś takiego zrobiło moje dziecko - w 100% nie pojechałoby na wycieczkę.
Ale może dlatego, że poświęcałam swoim dzieciom więcej czasu, że nie siedziały
w świetlicy nie miałam takich problemów.
Natomiast bałam się, że padną ofiarą niewychowywanych dzieci ( wychowywanych
bezstresowo), które agresją będą zwracać na siebie uwagę.

[gabrysia_s]

Nie będę komentowała wszystkiego co tu i w poprzednich wątkach napisałaś bo mi
się już po prostu nie chce.
Ale Ty raczej czytaj ze zrozumieniem - nie wiem gdzie napisałam, że moje dziecko
spędza 8 godzin w świtlicy???? 8 godzin spędza w szkole - czyli 5 na lekcjach +
2,5-3 w świetlicy. To tak dla jasności sytuacji. No, chyba, ze uważasz, że do
szkoły też powinno nie chodzić.

I wcześniej dostatecznie dużo napisałm ile czasu zajmuję się dzećmi (a nie
dzieckiem), a obiadów w tygodniu nie gotuję - szkoda czasu. Wolę ten czas
poświęcać dzieciom.

A co do dojrzałości i wieku, to też mogłabym mieć już dzieci w liceum - kwetstia
wyboru.

Niniejszym uważam dyskusję z Toba na temat mojego syna za zakończoną.

[verdana]

Wyluzuj, Gabrysiu.
Są osoby z którymi warto dyskutować. Są osoby, których wypowiedzi należy
pomijać wyniosłym milczeniem.

[agawamala]

Najlepiej pomijać milczeniem, gdy ktoś ma odmienne zdanie. Bo o ile przyjemniej
przeczytać, że jest się cacy, dziecko ok, tylko "temperamentne".
Fajnie jak potwierdzą, że nie popełnia się błędów wychowawczych, a z dzieckiem
trzeba rozmawiać, dyskutować, wyjaśniać na zasadzie partnera.
Gorzej gdy przeczyta się o własnych metodach wychowawczych krytyczną uwagę. A
krytyka, zwłaszcza konstruktywna boli, oj boli...........
Bo nikt nie lubi nawet sam przed sobą przyznać się do porażki wychowawczej, i
do tego, że z jego dzieckiem dzieje się coś groźnego.
Wtedy na zasadzie odreagowania należy nawrzucać krytykującemu.
Obym się myliła, ale nie zdziwiłabym się, gdyby był to początek dużych
problemów wychowawczych Gabrysi.
Ciekawe co by czuła, gdyby musiała sporzeć w oczy matce ciężko pobitego dziecka
przez jej syna. Być może uznałaby, a inne mamusie przyklepałyby tę tezę, że w
szkole dzieci sie biją i jakiś procent musi zostać ciężko uszkodzony. Ot
wypadek przy pracy, dobór naturalny.
Interesujące jest jednak także to, co by czuła Gabrysia czuwając przy łóżku
ciężko pobitego własnego dziecka, które miało pecha bo trafiło na podobnego
sobie tyle, że silniejszego. Takiego, którego matka także wolała dyskutować niż
być konsekwentna wychowawczo.
Czas pokaże czy nie mam racji. Obym się myliła.

[sir.vimes]

Fajnie jak potwierdzą, że nie popełnia się błędów wychowawczych, a z dzieckiem
trzeba rozmawiać, dyskutować, wyjaśniać na zasadzie partnera.

Dużo piszesz o spędzaniu czasu z dzieckiem , że osiem godzin w szkole i
świetlicy to za dużo, że to żle na dziecko wpływa. No to po co właściwie spędzać
więcej czasu jeżeli jesteś przeciwna rozmowie, dyskusji z dzieckiem???
Żeby zlać wystarczy 10 minut. Sama sobie zaprzeczasz.

[acorns]

Teraz dajesz przykład z zupełnie innej półki. Od ośmiolatka zadającego
przypadkowo śmiertelny cios przechodzisz do nastolatka zabijającego tak dla jaj
z premedytacją. Gdyby moją córkę coś takiego spotkało, sprawiedliwość
wymierzyłbym sam. Śmierć miałby okrutną i tak doskonałą, że nikt nigdy nie
odnalazłby zwłok. Wiem jak to zrobić, szczegóły zatrzymam dla siebie.

> Morderca byl twardzielem od kolyski, a rodzice zwolennikami dialogu

Pozostaje tylko pytanie jaki ten dialog był? Czy było to tylko na zasadzie
wysłuchiwania kazań przez synka, czy też prawdziwy dialog. Ja na przykład z
Młodą przeprowadzam wychowawcze rozmowy tylko w nocy, gdy nikt nie przeszkodzi
i nic jej nie rozprasza. Nieraz i całą noc przegadamy. I to jest dialog. Ja
naprowadzam ją na pewną ścieżkę i oddaję jej inicjatywę. Niech myśli, niech
kombinuje, niech wyciąga wnioski. I jak tak pewne rzeczy przeanalizuje to
wychodzi jej coś zupełnie przeciwnego niż zrobiła.

[kasiapfk]

Podtrzymuję zdanie,że młody powinien być ukarany.
Ale tak jak częśc ywpowiadających się, uważam, że problem nie w tym, że uderzył
i trzeba go spacyfikować, a w tym, iż nie umie poradzić sobie z emocjami -
złością, furią czy co go tam bierze.
W tym jest problem.
Ja bym próbowałą szukać porady u specjalisty -niekoniecznie w obecnosci
młodego, ale zapewne nie w ciągu 1 spotkania.
Niespecjalnie podobały mi się rady niekktórych psychoplogów, ale musze
przyznać, że w coś z nich odniosło genialny skutek.
Gabrysiu powodzenia.

[agawamala]

Tylko pozornie z innej. Syn Gabrysi nie zabił, podobnie jak nie zabił
późniejszy morderca w wieku 8 lat. Zrobił to nieco później.
Znam akta sprawy i orzeczenia biegłych, wiem, że nie była to patologiczna
rodzina, ale szczegółów nie znam. Ów chłopak, podobnie jak syn Gabrysi wiele
godzin spędzał w świetlicy, rodzice byli zajęci poza domem.
Chłopak, podobnie jak syn Gabrysi, w dzieciństwie był krnąbrny, twardy (
niektórzy określają to mianem "charakterny", inni "z jajami").
Chłopaka kochali i dziadkowie i rodzice. I jedni i drudzy uważali, że trzeba
postępować z nim łagodnie, rozmawiać, tłumaczyć, a kara nie może być zbyt
surowa. ( Dostrzegasz analogię?)
Minęły lata i dopuścił się okrutnego czynu.
Nie twierdzę, że syn Gabrysi w 100% kogoś zabije albo trwale uszkodzi. Być może
wyrośnie na porządnego człowieka, ale ma złe skłonności, które nieposkromione
mogą być brzemienne w skutkach.
Nastolatek, który zabił był starszy, ale nie drastycznie od syna Gabrysi. Sam
twierdzisz, że gdyby spotkało to Twoją rodzinę zemsta byłaby okrutna.
Może więc warto o tym pomyśleć przy wychowaniu właśnie takich dzieci.
Agata.

[sir.vimes]

Można znależć milion przykładów morderców , który w dzieciństwie byli łagodni i
posłuszni i bez jaj. Tylko po co?
Wiadomo, że syn Gabrysi, jak i dzieci każdej mamy z tego, forum ma j.akąś tam
możliwość zostania w przyszłości paserem, włamywaczem, pijanym kierowcą lub
"piratem płytowym". A nawet mordercą. Każda z nas też nie wie czy nie zdarzy jej
się w życiu popełnić jakiegoś zabronionego czynu, mniej lub bardziej poważnego.
Z całą pewnością jednak sposób wyciągania wniosków i wróżenia przyszłośći z
wątpliwych przesłanek, jaki tu prezentujesz, jest wyrazem jakiejś obsesji, manii
prześladowczej.
Poza tym obrażasz nieznaną ci kobietę, matkę nieznanego ci dziecka. W jakim celu?

[agawamala]

Czy mam manię prześladowczą - nie wiem. Wiem natomiast, że mam dość dużo
doświadcznia życiowego i z racji wieku - mam dzieci w liceum, więc jestem nieco
starsza od mam przedszkolaków i pierwszoklasistów, i z racji środowisk, w
których się obracam: mam ojca adwokata, męża lekarza, sama jestem nauczycielem
akademickim na AWF.
Nie obrażam nikogo i nigdy. Po prostu wyrażam swoją opinię i obawy - a to dwie
różne rzeczy. A, że ta opinia nie jest landrynkowa, że nie proponuję, aby
strawę zbagatelizować - to już inna bajka.

[sir.vimes]

Wielokrotnie w swoich postach zasugerowałaś , że gabrysia_s jest kiepską matką,
która nie zajmuje się i przejmuje dzieckiem - to obrażliwe.
Zresztą, gdyby nie przejmowała się i nie zajmowała - nie rozważała by tu
problemu kary (a wymyśliła karę surową, adekwatną do poważnego przewinienia)
tylko zlałaby pasem. Bo tak jest szybciej.
Twoja opinia jest właśnie w pewnym sensie landrynkowa - myślisz, że znalazłaś
gotowy przepis na ludzi. Że jest jakiś szamański sposób na wykrycie przyszłych
morderców czy dilerów. Że wystarczy ostro karać i przypadkiem nie stosować
dialogu - a będzie "wszystko ok".

[agatka_s]

tak, zgadzam sie ze czasem wypowiedzi agawamali byly mowiac oglednie malo
taktowne...

Niestety swiat nie jest taki czarno-bialy, i nie ma prostej metody na
wychowanie dzieci na dobrych uczciwych ludzi. Natomiast serdecznosc, takt i
empatia (czyli umiejetnosc siedzenia w czyis butach) przydaje sie zawsze,
szczegolnie wobec osob ktore i tak juz cierpia....

Ja rozumiem ze mozna ostro zaatakowac rodzica ktory olewa swoje dziecko, jest
egoista, kompletnie nie przejmuje sie dzieckiem tylko soba (ja tak np zrobilam
wobec pani z forum wychowanie, ktora zlala dziecko, ale jako najgorsze w tym
wszystkim widzi to ze szwagierka zwrocila jej uwage-wobec takiej osoby nie mam
oporow aby potraktowac ja ostro i tak jak na to zasluguje)-mysle ze do takich
rodzicow warto czasem uzyc nawet ostrzejszych slow, po to chociazby aby
naprawde bronic dziecko-istote z definicji bezbronna.

Gabrysia jest madra, kochajaca i przejmujaca sie swoim dzieckiem mama- ktora
jak kazda z nas ma watpliwosci i poszukuje naszych opinii i wsparcia-takiej
osobie trzeba pomoc, a nie obrazac i krok po kroku wmawiac cos co nie jest
poprostu prawda. Naprawde czytajac posty agawy na miejscu Gabrysi chyba
wpadlabym w totalna depresje i byloby mi strasznie strasznie przykro. A na
forum nie powinnismy sie tak czuc.

Syn Gabrysi kopnal dziewczynke (prawdopodobnie w jakims odruchu)-nie jest
morderca, nie jest nawet o krok od jakiejs patologii-ot zdarzyla mu sie
niedobra rzecz , ale przeciez naszym dzieciom ciagle zdarzaja sie zle rzeczy-i
cala sztuka polega na tym aby wspolnie z nimi wyciagac lekcje na przyszlosc.
Aby nie pograzac sie "w dol", tylko odwrotnie isc "do gory"-wyciagac z tego
lekcje na przyszlosc.

Ja kompletnie inaczej niz agawa, uwazam ze z dziecmi nalezy obchodzic sie
delikatnie i raczej pozytywnie, nie jestem zupelnie "fanem" kar.


A Gabrysi tak po mamemowemu zycze duzo cierpliwosci i zeby szybko wszystko sie
wyprostowalo...

[agawamala]

Nigdy nikogo nie obrażam, a że wypowiadam się jasno i wyraziście, nieporawnie
politycznie ( bo nie lituję się, nie głaszczę po głowie) to już inna kwestia.
Wskaż mi post, w którym zachowałam się po chamsku? Nie znajdziesz. Nie używam
wulgaryzmów, nie obrzucam nikogo inwektywami, a inni robią to aż w nadmiarze.
Bardzo jestem ciekawa, czy gdyby Twój syn został skatowany ( czego Ci nie
życzę) zastanawiałabyś się czy sprawca zrobił to odruchowo czy z premedytacją.
Moim zdaniem, a mam dwoje dzieci, więc nie jestem teoretykiem, gdy od początku
wyznaczy się jasne i jednoznaczne granice, gdy dziecko wie kto jest
przewodnikiem stada, jakie zachowania są akceptowane w danym środowisku, a do
tego dziecko nie spędza kilkunastu godzin dziennie wśród obcych ludzi, a
następnie przed komputerem albo telewizorem - szansa na wychowanie łotra jest
minimalna.
Gabrysię oceniłam tylko i wyłącznie na podstawie jej wypowiedzi.

[agatka_s]

agawo,

Przepraszam ale my nie jestesmy "stronami" w tej sytuacji, nie jestesmy w tej
chwili w szkole w trakcie dziania sie tej sytuacji. Nie rozwazamy tu kwestii
czy dziecko postapilo dobrze czy zle (bo wszystkie lacznie z gabrysia zgadzamy
sie ze postapilo bardzo., bardzo zle)

Jestesmy na forum, gdzie zrozpaczona mama, pyta o nasze zdanie jak ma postapic
w tej sytuacji. Naprawde "wyjezdzanie" z anologiami do mordercow i zarzucanie
gabrysi "poblazliwy stosunek" ktory kiedys moze doprowadzic , ze inna matka
bedzie oplakiwac smierc swojego dziecka jest:

-glupie (bo takiego automatu poprostu nie ma, nawet statystycznie, a co dopiero
w konkretnym jednostkowym przypadku). Ja znam za to tysiace dobrych ludzi,
ktorzy nigdy nie byli karani, ktorym tlumaczono , ktorych traktowano jak ludzi
a nie obiektow do wyznaczania kar. Znam ich wielu, i mysle ze jest ich duzo,
duzo wiecej niz tak samo traktowanych przyszlych mordercow. Poprostu znak
rozwnosci ktory stawiasz : dziecko traktowane delikatnie i z
szacunkiem=przyszly morderca to ABSURD !
-malo taktowne (ja bym tak to odebrala, poprostu jako niegrzeczne i zwyczajnie
malo przemyslane)
-bardzo okrutne (bo mam wrzazenie ze wrecz pastwisz sie nad gabrysia, ktora i
tak bez twoich komentarzy ma za swoje, ty jeszcze dosypujesz soli do jej "ran"-
po co, po co byc tak malo sympatycznym ?)


To tyle, poprostu co innego mowi prokurator w czasie rozprawy sadowej, a co
innego jedna mama drugiej, bardzo zatroskanej, szukajacej pomocy mamie.

[agatka_s]

Ja rozumiem ze mozesz byc zwolennikiem, takich lub innych metod wychowawczych,
ze u ciebie w domu panuja takie a nie inne zasady (przewodnik stada itd). To
jest OK.

Raczej niz same poglady (z ktorymi sie nie zgadzam ale je szanuje)nie podoba mi
sie forma bronienia swojego zdania prZez ciebie, niejako "po trupach", bez
brania pod uwage ze czasem Twoje wypowiedzi moga byc dla kogos przykre i moga
zabolec.

Mozna powiedziec to samo, ale tak aby komus tym nie sprawiac przykrosci.
Poprostu

[gabrysia_s]

agatka_s napisała:

> Ja rozumiem ze mozesz byc zwolennikiem, takich lub innych metod wychowawczych,
> ze u ciebie w domu panuja takie a nie inne zasady (przewodnik stada itd). To
> jest OK.
>
> Raczej niz same poglady (z ktorymi sie nie zgadzam ale je szanuje)nie podoba mi
>
> sie forma bronienia swojego zdania prZez ciebie, niejako "po trupach", bez
> brania pod uwage ze czasem Twoje wypowiedzi moga byc dla kogos przykre i moga
> zabolec.
>
> Mozna powiedziec to samo, ale tak aby komus tym nie sprawiac przykrosci.
> Poprostu

Dzięki, widzisz są osoby, które uznają tylko swoją rację i nigdy nie przekonasz
ich do innego spjrzenia na świat, na ludzi. I takim ludziom życze spotkania
osoby która nauczy je pokory wobec świata.Agawamala jak na osobę dobrze
wykształconą ma bardzo wąski horyzont - ocenia wszystko i wszystkich z
perspektywy siebie. Szkoda, ale całe szczęście, że nie wszyscy od uderzenia
drugiej osoby stają się seryjnymi mordercami, inni od wypicia na pocieszenie
dwóch piw alkoholikami krzywdzącymi rodzinę. Całe szczęście, ze świat nie
wyglada tak jak widzi go ta Pani.

[gabrysia_s]

agawamala napisała:
> tego dziecko nie spędza kilkunastu godzin dziennie wśród obcych ludzi, a
> następnie przed komputerem albo telewizorem - szansa na wychowanie łotra jest
> minimalna.

Nie spędza bo telewizji nie mamy, a komputera po prostu nie lubi - jest
dzieckiem zbyt aktywnym aby usiedzieć przy komputerze.

[renja]

popieram, znam to z autopsji. Rozmowa potrafi zdziałać u takich dzieci dużo
więcej niż kara. Niemozność kontrolowania emocji i agresji u dziecka to wg mnie
problem dla psychologa, a nie "kata"

[gabrysia_s]

acorns bardzo Ci dziękuję za Twoje słowa, trafiłaś chyba w sedno tego o co
chodzi z moim dzieckiem, zresztą psycholog, u której byliśmy na konsultacji
(przed zdarzeniem, chodziło o ew.wykluczenie lub potwierdzenie ADHD)
powiedziała bardzo podobnie.
Co do rozmowy to takie juz wielokrotnie były, po zdarzeniu również ale i
wcześniej.

Jeśli można w wolnej chwili napiszę do Ciebie na priv, mam pytanie odnośnie
treningu.

[acorns]

> Co do rozmowy to takie juz wielokrotnie były, po zdarzeniu również ale i
> wcześniej.

A jak one wyglądały? Bo to ważne. I jakimi wnioskami się zakończyły? Napisz
proszę jak rozmawialiście z nim, a ja napisze jak ja bym rozmawiał. Może jakoś
to Wam pomoże. Mam sporo doświadczenia w kontaktach z osobami o charakterze
typowego czeczeńskiego albo inguskiego watażki

> Jeśli można w wolnej chwili napiszę do Ciebie na priv, mam pytanie odnośnie
> treningu.

Nie ma sprawy. Pisz.

[agawamala]

I jeszcze jedno - wyjedzie w góry, dostanie tort, szmpana, prezenty od
dziadków, żyć nie umierać! I przyrżnąć komuś jeszcze mocniej. Może w nagrodę
rodzice dadzą prezent?
Żadnych urodzin, żadnych przyjemności. Za taki czyn musi być bardzo dotkliwa
kara.

[gabrysia_s]

Więc jednak postanowiliśmy po różnych przemyśleniach i dyskusjach tych urodzin
nie robić.
Ponieważ jednak całej sytuacji nie widziałem, wersje są różne (rozmawiałam
jeszcze z innym dzieckiem z klasy) trudno jednoznacznie powiedzieć, że mój syn
nie został sprowokowany, jednak uważam, że 8-latek powinien panować nad takimi
reakcjami.
Sam zresztą kiedyś został pobity w przedszkolu, miał szytą powiekę więc wiem jak
czuje się matka, której dziecko skrzywdzono, ale wiem też, że dzieci różnie
reagują (on też tylko kogoś niefortunnie dotknął i został przewrócony na kant
stolika). Potraktowałam to jak nieszczęścliwy wypadek.
Dlatego w tym przypadku nie twierdzę, że zrobił to z premedytacją, bo np. kogoś
nie lubi.
A co do prezentów i wyjazdu - nie widzę potrzeby karania podwójnie, moim zdaniem
jedna kara wystacza. Wyjazd ma być nas wszystkich, również dla córki, która jest
niczemu nie winna i uważam, że rodzinny wyjazd robi więcej dobrego niż
"obijanie" się 2 dni po domu, szczególnie, że w tygodniu nie mamy dla siebie
zbyt wiele czasu. Zresztą weekendowe wyjazdy nie są dla nas czymś szczególnym,
co robi się okazjonalnie.
Dodam jeszcze, że urodziny dla kolegów poza domem, są najdotkliwszą z kar,
ponieważ syn zamieniłby je na wyjazd, urodziny dla dziadków i prezenty razem
wzięte.

Mam nadzieję, ze podjęłam dobrą decyzję, która będzie skutkowała w przyszłości.

[scher]

gabrysia_s napisała:

> Mam nadzieję, ze podjęłam dobrą decyzję, która będzie skutkowała
> w przyszłości.

Skłaniam się, że dobrą. Jak wysoko trzeba zadrzeć nogę, żeby silnie kopnąć
kogoś w pierś?

Sz.

[gabrysia_s]

scher napisał:
> Skłaniam się, że dobrą. Jak wysoko trzeba zadrzeć nogę, żeby silnie kopnąć
> kogoś w pierś?
>
> Sz.

Nie trzeba - można kopnąć osobę która jest schylona/kuca.

[agatka_s]

a moim zdaniem to nie kara czy jej brak jest tu problemem...

Wyobrazilam sobie siebie gdybym to jak tak kogos kopnela, zalozmy ze w afekcie.

Co pojawilo by sie u mnie, jakie uczucia ?

Po pierwsze potworny wstyd, po drugie wspolczucie i empatia dla osoby ktora
skrzywdzilam. Bylo by mi potwornie glupio, czulabym wyrzuty sumienia i
staralabym sie za wszelka cene pomoc ofierze mojej
chwilowej "niepoczytalnosci" (bo na zimno doskonale wiem ze takich rzeczy
robic nie mozna). Poprostu czulabym sie z tym co sie stalo fatalnie.

Zadne juz kary nie bylyby mi potrzebne, poprostu wstyd i olbrzymie zazenowanie
mojim postepowaniem, na dlugo dlugo nie dawaloby mi spokoju.


Potem wyobrazilam sobie mojego syna w takiej sytuacji i jestem przekonana ze
jego reakcja bylab dokladnie taka sama: po pierwsze nieslychane zaskoczenie tym
ze cos takiego mogl w ogole zrobic, zal, wstyd chec naprawienia szkody ktora
wyrzadzil- z pewnoscia bardzo by sie interesowal ta uderzona dziewczynka i
mysle ze bardzo bardzo by sie staral aby ona mu wyubaczyla.

Mysle ze moje dziecko poprostu bardzo bardzo by to przezylo, ze zrobil cos
takiego, ze skrzywdzil kogos-mysle ze to byloby takie wydarzenie ktore mialoby
na niego olbrzymi wplyw. Jestem pewna ze ja w takim przypadku nie mialabym
ochoty na jakas straszna kare-bo mysle ze widzac jak syn przezywa i jak jest
myu zle, nie chcialabym juz "znecac" sie nad nim dodatkowo.

Gabrysiu, mysle ze naprawde kwestia nie lezy w karze, kwestia raczej lezy w tym
co zrobic aby dziecko zrozumialo ze zrobilo cos bardzo bardzo niedobrego, aby
samo a nie dlatego ze tak mowia dorosli potraktowalo swoj czyn jako rzecz
straszna , ktora nie moze sie wydarzyc nigdy wiecej-to dziecko samo musi poczuc
wyrzuty sumienia, samo-a nie dlatego ze zostalo ukarane.

Mam czasem wrazenie ze my dorosli karzac od razu niejako "na oslep" czasem nie
dajemy dzieciom szansy aby same przemyslaly sprawe. W tej chwili wyglada na to
ze caly ciezar tej sprawy, przeszedl z samego czynu na kare. I obawiam sie ze
ma to jakis odwrotny skutek, dziecko wrecz zamyka sie i czuje ze jest
skrzywdzone (paradoks !), ale wlasnie dlatego ze czyn jest mniej istotny-wazna
stala sie kara.

Dlatego nie jestem przekonana czy samo karanie sprawe zalatwi...

[xxxxx1233]

Zmieniłam nicka, bo może to forum podczytuje jakaś mama ze szkoly mojego
dziecka. W klasie mojego dziecka jest dziecko, ktore było bite, poszturchiwane
przez inne dzieci. W klasie zrobil sie szum, rodzice wkorczyli do akcji, co
wieksze "łobuzy" dostaly w domu kary - w szkole zrobila się sielanka.
Pojechalam z dziecmi na wycieczke i wierzcie mi to temu dziecku - ja sama
chetnie bym przylozyla pare razy, choc jestem bardzo tolerancyjna wobec
rozrabiakow. Czasem trezba znalezc przyczyne dlaczego dziecko tak sie
zachowuje. Mojej kolezanki syn gryzł w przedszkolu, jego wyrzucenie wisiało na
włosku. Był w grupie najmniejszy i fizycznie najsłabyszy, wiec aby dac rade
wiekszym i silniejszym - gryzł.
Marzeniem moim jest aby w szkole, przedszkolu nauczyciele patrzyli co robią
dziecki. Aby starali się zobaczyc co bylo przyczyną takiego zachowania dziecka,
a nie karanie.
Ale tez, sama miala przyklad na wycieczce z klasa mojego dzecka, pani szla na
poczatku, ja na koncu. Ja widzialam co robia dzieci, pani nie. Pozdrawiam

[agatka_s]

a i jeszcze jedno, ja zawsze staram sie aby kary byly "pozytywne", czyli w
efekcie przynosily jakies zadoscuczynienie (to tak jak sad zasadza wplate na
rzecz PCK, albo iles godzin pracy spolecznej).

W odwolaniu urodzin nie ma niczego pozytywnego....


U nas kary "pozytywne" bywaja takie (oczywiscie skala przestepstw inna niz
tutaj !)-robienie mamie kawy do lozka przez tydzien, wyczyszczenie odkurzaczem
samochodu (to nie jest normalny obowiazek domowy), podlewanie kwiatow zamiast
mamy na balokonie przez 2 tygodnie, itp). Przy czym kara jest uzgadniana na
spokojnie, po rozmowach, po jakiejs ekspiacji i wyrazeniu zalu, kiedy mam
pewnosc ze dziecko rozumie ze zrobilo zle i akceptuje ze musi poniesc
konsekwencje swego czynu.

Nigdy dziecka nie karze gdy widze ze dziecko nie jest samo przekonane ze
postapilo zle, bo wedlug mnie wtedy kara przynosi wiecej szkody niz pozytku.
Zdarza mi sie krzyczec cos w afekcie, ale jak napisalam wczesniej umiem sie z
tego wycofac i potem na spokojnie sprawe przegadac i niejako wspolnie z
dzieckiem podjac decyzje o "zadoscuczynieniu"-karze

[verdana]

Problem w tym, że zupełnie inna jest sytuacja, gdy dziecko po prostu
narozrabia - wtedy kary "pozytywne" są naprawdę świetne, a inna, gdy dziecko ma
tendencję do krzywdzenia kogoś i jego zachowanie trzeba powstrzymać za wszelka
cenę.
W wypadku gdy dziecko nie odrobi lekcji, napyskuje mamie, spóźni się, po raz
dziesiaty zapomni zeszytu - naszym celem jest w pewnym sensie ochrona dziecka
przez nim samym - takie działania, aby zachowywało się lepiej, aby samo na tym
zyskało. Problem lezy w tym, ze w przypadku dziecka agresywnego powinno się
mieć na wzgledzie równiez inne dzieci, innych ludzi - i to oni mają być
szczególnie chronionieni. Nie można w takim wypadku czekać na skruchę, bo jesli
ona nie nastapi to i tak nie mozna pozwolić, by nasze dziecko biło inne dzieci.
Gdy nic innego nie pomaga, w takich wypadkach jestem za karą odstraszajacą.
Jezeli brak empatii, to może choć uczucie strachu przed karą powstrzyma dziecko
od kolejnego aktu agresji.

[agatka_s]

verdano, zgoda

Tylko ja mowie o tym konkretnym przypadku.

Mam wrazenie ze to dziecko nie kopnelo z premedytacja, nie jest "recydywista".
Dziecku temu zdarzyla sie okropna rzecz, ktora pewnie jego samego nawet
zdziwila, czy byl to odruch (np z bolu), czy byl to jakis niekontrolowany
impuls-nie ma takiego znaczenia. Wazne jest ze bylo to po raz pierwszy.

I mysle ze w takim przypadku jest spora szansa aby dziecko "uratowac".
Oczywiscie kara powinna byc adekwatna do czynu i z pewnoscia powinna byc surowa
i powinna nastapic. Nie wiem tylko czy nie istotniejsze w pierwszym momencie
powinno byc przegadanie sprawy, sprobowanie dotarcia do syna i przelamanie tej
jego obecnej postaey zaciecia (ktora daje sobie reke odciac jest reakchja na
kare, zserwowana od razu, bez rozmowy bez wysluchania, bez jakiegos wspolnego
zrozumienia co sie stalo). Moim zdaniem karanie dziecka, bez wczesniejszego
obgadania sprawy, nie skutkuje niczym dobrym. Dlatego moim zdaniem dobrze jest
jak kara ustalana jest z jakims opoznieniem, na spokojnie w atmosferze milosci
i poczuci a bezpieczenstwa, a nie w emocjach gdy czasem mozemy uzyc slow czy
gestow ktore rania (bo tez moze sie zdarzyc ze dzieciak nawet nie zacial sie z
powodu samej kary, tylko ze cos niesprawiedliwego mama powiedzial, a potem
jeszcze dolala oliwy do ognia ta kara i on juz caly jest jeden wielki zal jak
potwornie go potraktowano).

[verdana]

O ile się zorientowałam, to dziecko jest właśnie "recydywistą" - może nie w
dziedzinie kopania, ale agresji wobec innych dzieci. I na tym polega problem.
Agresja jednostkowa może się zdarzyć od czasu do czasu, nie zawsze wymaga kary,
czasem nawet jest w pełni usprawiedliwiona. Ja sama uscisnęłam kieys dloń mojej
córce, za to, ze przylała pewnemu chłopakowi.
Ale powtarzajaca się agresja, jako sposób zachowania - to inna sprawa. Chyba
rozmowy już były, i to nie jeden raz, problem był omawiany z dzieckiem - a
zachowania wracają.

[agatka_s]

no dobrze, moze sie nie znam na wycjowywaniu takich agresorow.

moje dziecko poki co dpouscilo sie najgorszego "ataku" w postaci oblania kolegi
woda z hydrantu, bo tamten go zamknal za jakims plotem i nie chcial wypuscic.
(tez wstyd sie przyznac ale gdzies miedzy wierszami nawet go pochwalilam ze
umial sobie dac rade...)

Stad moze moja wyobraznia rodzicielska w tej kwestii szwankuje.

Tylko tak sobie mysle ze to "zaciecie" ma jakas przyczyne...

[verdana]

Na pewno.
Ja bym z jednej strony surowo ukarała, z drugiej jednak zasięgnęła porady
specjalisty.

[croyance]

Trudna sprawa.
Uwazam, ze urodziny nie powinny sie odbyc a kara powinna zostac utrzymana -
sama bylam dzieckiem, na ktore nie dzialaly zadne rozmowy (kiedy, jako juz
dorosla kobieta, poszlam na psychoterapie, po dwoch latach gadania i zerowych
efektow - a sama jestem psychologiem i studiowalam podyplomowe techniki
terapeutyczne! - pani terapeutka po konsultacji z innymi stwierdzila, ze zadne
psychoterapie i Gestalt-y na mnie nie dzialaja, tylko terapia behawioralna).
Z dziecinstwa najlepiej pamietam kiedy raz jeden rodzice zastosowali kare
konsekwentnie - i czuje respekt do tej pory. Rozmowy uwazalam za lekkie
wywiniecie sie od jakiejkolwiek odpowiedzialnosci, zawsze wiedzialam, co
powiedziec, zeby sprawy zalagodzic i robilam sobie potem, co chcialam. Zawsze
manipulowalam doroslymi i niestety uwazalam ich za frajerow, chyba, ze byli
konsekwentni.
Niestety, ja po kopnieciu kogokolwiek sama czulabym sie strasznie pokrzywdzona
i dodatkowo zadowolona z siebie. Niemniej, nie jestem morderczynia ani
przestepca, wprost przeciwnie wrecz - po prostu taki akurat styl wychowawczy
nie mial na mnie absolutnie zadnego wplywu a partnerskie relacje nie bardzo sie
sprawdzaly, bo zawsze postrzegalam ludzi hierarchicznie i chcialam byc jak
najwyzej na spolecznej drabinie.

[agatka_s]

moj syn kiedys (chyba 2-ga klasa podstawowa) w wypracowaniu na temat "Kim
chcialbys zostac,i dlaczego" na ktoryms miejscu po pilkarzu, managerze druzyny
pilkarskiej i itp wymienil policjanta-bo moglby lapac bandytow, jezdzic
szybkimi samochodami i strzelac. A w nastepnym zdaniu napisal, ze jednak chyba
by nie chcial bo jakby byl policjantem to by musial codziennie chodzic do
kosciola i sie spowiadac.

(w nastepnym zdaniu chcial juz zostac adwokatem aby pomagac nieslusznie
aresztowanym)

[agatka_s]

Uuuuups to mialo byc do watku o humorze zeszytow !!!!!!!


PRZEPRASZAM !

[ela_tuptus]

A nie myślałaś żeby o małym porozmawiać z psychologiem?
moje dziecko bardzo impulsywnie reagowało np. jak ktoś go chwycił, dotknął za
ramie, podchodząc do niego z tyłu. Czasami ograniczało się to do "nie dotykaj
mnie" a czasami niestety szły w ruch ręce
mały ma nadwrażliwość dotykową. a to jedna z cech takich dzieci plus pare
innych.
po diagnozie ograniczyliśmy rzeczy, ktore powodowały jego zdenerwowanie, wiemy
jak z nim rozmawiac, czego unikać na co kłaść nacisk..jest spokojniej.
jest lepiej )

[amerykapolnocna]

ja swojej corce daje kary na komputer.odlaczamy internet i szybko widac
skutki...

do gabrysi, w obronie agawy...

[agatka_s]

Mysle ze agawa ma bardzo pryncypialne poglady, ktorych broni konsekwentnie, i
czasem w ferworze umyka jej ze moze komus zrobic przykrosc.

Mam jednak nadzieje (a nawet jestem przekonana) ze nie wynika to z jej zlych
intencji, ot czasem zapominamy ze mimo ze dyskutujemy sobie ananimowo i
elektronicznie, tam po drugiej stronie jezt zywy czlowiek, z uczuciami i
emocjami (a jak juz to dotyczy naszych dzieci to emocje sa ogromne a uczucia
bardzo latwe do zranienia). Czasem warto to sobie przypomniec (ja tez mialam
kilka niezbyt milych epozodow na forum i wiem ze to boli, mimo ze powinno
splywac jak po kaczce, bo w koncu sie nie znamy itp, ale jednak czasem
ta "pisanina" potrafi zabolec do zywego)-jak juz zapedzimy sie w jakies malo
fortunne porownania np...


Tak czy siak zycze WSZYSTKIM sporo dystansu do wypowiedzi na forum, bo tak jest
latwiej i bezpieczniej (dla psychiki).

[gabrysia_s]

Celowo napisałam na tym forum, bo na emamie już dawno byłabym zadziobana,
szczgónie przez mamusie roczniaków,dla krórych wszystko jest idealne i
książkowe. Ale niestety nie dla wszystkich jest.
Oczywiście, że mam dystans do wypowiedzi innych, ale akurat nie zdarza mi się
często o coś pytać na forum, zwykle radzę sobie sama, mam oparcie w rodzinie,
ale niestety są sysuacje, które przerastają każdego. I wtedy dobrze znać opinie
innych.

Nie lubię jednak, kiedy ktoś wydaje osądy nie znając dobrze sytuacji. Czy
naprawdę nie można pojąć tego, że spędzam z dziećmi dużo czasu, tyle ile mogę,
że moje dziecko przebywa na świetlicy kiedy jestem w pracy (przecież nie jako
jedyne). Czy wykształcona, pracująca osoba nie rozumie, ze inni też moga mieć
pracę, która daje im utrzymanie i satysfakcję? I wreszcie, że mam jeszcze drugie
dziecko, któremu ze względu na starsze, poświęca się często mniej czasu i nie
ma z nią problemów. Więc to może jednak nie tylko kwestia wychowania?

[agawamala]

Gabrysiu, mam wyraziste poglądy i w sposób bardzo jednoznaczny je przekazuję.
Na forum wymieniamy rady, opinie i uwagi. Na podstawie informacji pochodzących
z internetu (np. od matki mającej problem)i żadnym innym . Nie widzimy dziecka,
nie znamy rodziny. Trudno zatem, żebyśmy znali dobrze sytuację.
Decydując się na dziecko/dzieci myślący człowiek bierze pod uwagę różne
warianty - nie zawsze będzie ono dobrze się uczyło, zdrowo chowało, nie
sprawiało problemów wychowawczych. Dobrze, jesli tak jest, gorzej, gdy coś
szwankuje.
A gdy dochodzi do sytuacji trudnej czasem trzeba z czegoś zrezygnować. Bo jeśli
tego się nie zrobi jest źle. Pracująca matka zaprowadzi do przedszkola chore
dziecko, bo musi iść do pracy. Nieistotne, że dziecko zarazi całą grupę, że
samo może dodatkowo się nadkazić. Ważne, ż dzień minął w przedszkolu i w pracy.
Dziecko , z różnych powodów, potrzebuje indywidualnego wsparcia, zajęcia się,
pomocy. Wiem, że to trudne, sama pracuję( dzięki Bogu mam nienormowany czas
pracy), ale zostawianie dziecka na 8 godzin w świetlicy powoduje tylko
eskalację agresji.
Nie kto inny jak Ty piszesz o cechach syna - uparty, agresywny, trudny.
Najłatwiej wszystko zrzucić na geny, trudniej wychowywać. A jak mówić o
wychowywaniu, jeśli spędza się z dzieckiem niewiele czasu? Przecież wychowuje
świetlica ( a tak naprawdę co dzieje się w świetlicy nie jest nigdy do końca
pewne).
Mała ilość czasu spędzonego z dzieckiem jest zwykle rekompensowana. W rózny
sposób - najczęściej bardzo atrakcyjny dla dziecka. To takie zagłuszenie
własnego sumienia - pojedzie na wycieczkę, będzie fajnie, ale zwykle nie
pamięta się, że nie mialo się czasu na rozmowę, gdy zdarzyło się coś istotnego.
Sumienie zabrania całego zestawu kar. Nie będę karać, bo nie do końca sama
jestem w porządku. No i koło zamyka się. Dziecko jest bezkarne, lub ukarane
nieadekwatnie do przewinienia robi co chce. Często jest to krzyk rozpaczy.
Równie często utrwalają się złe nawyki, złe zachowania, agresja, poczucie
pogardy dla innych, słabszych, stojących niżej w szkolnej hierarchii. A potem
bywa już równia pochyła.
Dobrze wiem czym jest praca dająca i pieniądze i satysfakcję. Wiem także, że
czasem trzeba z czegoś zrezygnować, zredukować, poprosić o pomoc.
Bardzo nie lubię głaskać po głowie i mówic, że jest cacy, jak jest be. Wiedzą o
tym moi studenci. Nie znoszę krętactwa. Za to wściekałam się na swoje dzieci,
na studentów. Nienawidzę oszukiwania samego siebie. Jak jest problem, trzeba go
rozwiązać, a nie udawać, że go nie ma.
Wyciągnęłaś mi, z innego wątku, skrytykowanie kobiety pijącej piwo "na smutki".
Oczywiście, do 2 puszek nikt nie popadł w alkoholizm, ale zagłuszanie problemów
piwem, winem czy wódką jest najlepszą drogą do uzależnienia. I ważne jest
brutalne uświadomienie tego faktu.

[evee1]

Agawa, przeczytaj jeszcze raz swoje posty, bo jak na osobe, ktora z racji
koligacji rodzinnych miala duzy kontakt z systemem sadowniczym i powinna umiec
trzymac sie faktow, za duzo dopisujesz, koloryzujesz i sugerujesz.

> Decydując się na dziecko/dzieci myślący człowiek bierze pod uwagę różne
> warianty - nie zawsze będzie ono dobrze się uczyło, zdrowo chowało, nie
> sprawiało problemów wychowawczych. Dobrze, jesli tak jest, gorzej, gdy coś
> szwankuje.
Z listow Gabrysi absolutnie nie wynika, ze spodziewala sie ona rodzicielstwa
lekkiego i latwego. Nic nie pisze, ze jest rozczarowana wlasnym synem i ze
sobie nie radzi. Owszem miewa rozne watpliwosci, ale nie wiem czy sa rodzice,
ktorzy ich nie maja.

> A gdy dochodzi do sytuacji trudnej czasem trzeba z czegoś zrezygnować. Bo
jeśli
> tego się nie zrobi jest źle. Pracująca matka zaprowadzi do przedszkola chore
> dziecko, bo musi iść do pracy. Nieistotne, że dziecko zarazi całą grupę, że
> samo może dodatkowo się nadkazić. Ważne, ż dzień minął w przedszkolu i w
pracy.
A skad wiesz, ze Gabrysia stosowala taka metode, ze prowadzala chore dziecko do
przedszkola nie dbajac o to jak to sie odbije na innych dzieciach. Dlaczego w
ogole opisujesz to postepowanie? Bo moze taka sytuacje potencjalnie mogla miec
miejsce i moze w ten sposob nasze zle zdanie na temat tej matki z przytoczonej
przez Ciebie historii jakos "przyklei" sie do Gabrysi?

> Dziecko , z różnych powodów, potrzebuje indywidualnego wsparcia, zajęcia się,
> pomocy. Wiem, że to trudne, sama pracuję( dzięki Bogu mam nienormowany czas
> pracy), ale zostawianie dziecka na 8 godzin w świetlicy powoduje tylko
> eskalację agresji.
A Ty znowu swoje! Nie osiem godzin w swietlicy, tylko 8 godzin poza domem -
szkola plus swietlica. Ja tez chodzilam do swietlicy, podobnie jak wiele innych
dzieci i morderca ze mnie nie wyrosl. Czego nie moge powiedziec o moim koledze
z klasy, ktory wracal po szkole wprost do domu do niepracujacej matki. I co z
tego wynika? Bo jak dla mnie nic.

> Nie kto inny jak Ty piszesz o cechach syna - uparty, agresywny, trudny.
> Najłatwiej wszystko zrzucić na geny, trudniej wychowywać. A jak mówić o
> wychowywaniu, jeśli spędza się z dzieckiem niewiele czasu? Przecież wychowuje
> świetlica ( a tak naprawdę co dzieje się w świetlicy nie jest nigdy do końca
> pewne).
Niektore dzieci maja pewne cechy charakteru. Jedne sa spokojne, inne bardziej
impulsywne. I tego nie zmienisz. Mozesz tylko starac sie nauczyc dziecko
reagujace bardziej emocjonalne radzenia sobie z wlasnymi emocjami.
Ja bardzo dobrze rozumiem Gabrysie, bo moj syn ma bardzo podobny charakter jej
syn - jest bardzo impulsywny i bardzo gwaltownie reaguje. Moj ma teraz 9 lat i
jak do tej pory na szczescie nie bylo z nim zadnych problemow w szkole, ale
moze glownie dlatego, ze on unika sprzeczek i nie wdaje sie w rozne awantury.
Jestem jednak w stanie bardzo latwo sobie wyobrazic, ze jakby mu kto nadepnal
na odcisk, to syn by sie odwinal w ogole nie myslac.

> Mała ilość czasu spędzonego z dzieckiem jest zwykle rekompensowana. W rózny
> sposób - najczęściej bardzo atrakcyjny dla dziecka. To takie zagłuszenie
> własnego sumienia - pojedzie na wycieczkę, będzie fajnie, ale zwykle nie
> pamięta się, że nie mialo się czasu na rozmowę, gdy zdarzyło się coś
istotnego.
Alez ten wyjazd wlasnie JEST spedzanie czasu z dzieckiem. I na wyjezdzie tez
rozmawiac mozna, tym bardziej, ze czesto jest wtedy wiecej czasu do rozmowy niz
w domu, gdzie zawsze znajdzie sie cos do robienia.

> Sumienie zabrania całego zestawu kar. Nie będę karać, bo nie do końca sama
> jestem w porządku. No i koło zamyka się. Dziecko jest bezkarne, lub ukarane
> nieadekwatnie do przewinienia robi co chce. Często jest to krzyk rozpaczy.
To znaczy, ze dlatego, ze ja sama pracuje, to czuje sie winna i dlatego nie
karam dzieci za to, ze zrobily cos zlego? A jaki to ma zwiazek?
Poza tym przeciez Gabrysia chce ukarac, tylko zastanawia sie jak. Nie sadze,
zeby te rozwazania byly jakims krzykiem rozpaczy. Takie mysli na temat
adekwatnosc kary ma chyba kazdy myslacy rodzic. Sa to bardzo zdrowe rozwazania
zamiast walenie najciezszej kary bez pomyslunku.

> Równie często utrwalają się złe nawyki, złe zachowania, agresja, poczucie
> pogardy dla innych, słabszych, stojących niżej w szkolnej hierarchii. A potem
> bywa już równia pochyła.
I wychodzi na morderca, buuuu! Sorry, ale Twoje myslenie zyczeniowe jest
porazajace. Zakladasz tylko jeden scenariusz - rownia pochyba w dol. A ile
jeszcze jest mozliwosci skretu w bok, zatrzymania sie, refleksji i zmiany
swojego postepowania. Sadzac z postow Gabrysi, nie zostawia ona dziecka samemu
sobie z jego problemami, ale z nim rozmawia.

> Dobrze wiem czym jest praca dająca i pieniądze i satysfakcję. Wiem także, że
> czasem trzeba z czegoś zrezygnować, zredukować, poprosić o pomoc.
???? A to na jaki temat? Chyba tylko zeby dopisac kolejne wady biednej Gabrysi,
ktora poswieca przyszlosc dzieci (ktore niewatpliwie zostana mordercami, tak
jak dzieci wszystkich pracujacych rodzicow) dla swojej wlasnej kariery i
satysfakcji.

> Bardzo nie lubię głaskać po głowie i mówic, że jest cacy, jak jest be. Wiedzą
o
> tym moi studenci. Nie znoszę krętactwa. Za to wściekałam się na swoje dzieci,
> na studentów. Nienawidzę oszukiwania samego siebie. Jak jest problem, trzeba
go
> rozwiązać, a nie udawać, że go nie ma.
Tylko, ze narazie zamiast rozwiazywac problem, to analizujesz zycie rodzinne
Gabrysi i stawiasz kompletnie chybione hipotezy. Na dodatek przewidujesz czarna
przyszlosc.

[agawamala]

Mój post, był swego rodzaju podsumowaniem. Nigdzie nie napisałam, że GABRYSIA
posyłała chore dziecko do przedszkola itp. Być może nieco uoglniłam rysując w
ten sposób portret dziecka, z którym najczęściej są problemy.
Trzymając się jednak faktów:
- Jest konkretne dziecko i jest konkretny problem.
- Matka zastanawia się jak ten problem rozwiązać - karać - surowo czy nie, w
tzw. międzyczasie informuje, że dziecko jest wiele godzin poza domem - dla 8
latka 1/3 doby to cała wieczność.
- W kolejnych postach poznajemy charakter dziecka - uparte, impulsywne o
cechach agresji ( bardzo dotkliwie pobiło koleżankę).
Rozwija się dyskusja. Mamy proponują rozmowy, łagodne kary, tłumaczą, że
niektórzy "tak mają".
Ośmielam się mieć odmienne zdanie. Uważam, że są sytuacje ( a do nich należy
uszkodzenie ciała innej osoby), w których należy być ostrym i konsekwentnym.
Pokazuję, w bardzo jaskrawy i łopatologiczny sposób, do czego MOŻE PROWADZIĆ CO
NIE OZNACZA , ŻE W 100% doprowadzi, pobłażliwość i łagodne karanie.
Przedstawiam z życia wzięty opis dramatycznie zakończonej sytuacji.
Usiłuję nakłonić przeciwniczki ( i przeciwników) stosowania kar, aby postawiły
(li) się w sytuacji rodziców ofiar.
Zostaję zakrzyczana, bo jak można proponować, aby dziecko nie pojechało w góry
i odczuło w sposób BOLESNY I UCIĄŻLIWY skutki swojego postęppowania.
Przypisuje mi się rózne dziwne rzeczy, których nie napisałam ( na szczęście są
posty do wglądu).
Reasumując: KAŻDY MA PRAWO DO SWOJEJ INDYWIDUALNEJ OCENY I OKREŚLONEGO
WYCHOWANIA. Sądzę, że znaleźliby się i tacy, którzy uznaliby, że dobrze zrobił,
że przylał skoro stanęła na jego drodze ( i bardzo proszę nie wkładajcie w moje
usta, że przypisuję to Gabrysi).
Tylko nie dziwmy się, że wokół jest tyle agresji, przemocy, fali, znęcania się
nad słabszymi ( po latach nad rodzicami), brak szacunku dla innych- chorych,
upośledzonych.
Nie dziwmy się, że są rozboje, wymuszenia, morderstwa ( i znów proszę, żebyście
nie wkładali, w moje usta, że za 5 lat syn Gabrysi zamorduje staruszkę z chęci
zysku).
Tego typu zachowania prezentują także dzieci/młodzieńcy z porządnych domów. W
znakomitej większości jednak z domów, w których nie było jasnych zasad i reguł.
Dziecko było partnerem.
I jeszcze na koniec przypadek z mojej pracy na uczelni. Jeden ze studentów
został aresztowany za udział w bójce. Uczelnia sportowa, chłopak fizycznie
sprawny, trenujący boks. Musiałam napisać o nim opinię, podpytywałam innych
studentów.I okazało się, że chłopak w dzieciństwie sprawiał trudności
wychowawcze, bił się. Matka była wielokrotnie wzywana do szkoły, a były to te
nieliczne chwile, które poświęcała jemu i tylko jemu. Inicjował burdy, by
zwrócić na siebie uwagę. Agresja rosła i weszła mu w krew.

[agatka_s]

to nie tak !

Moim zdaniem caly problem z synem gabrysi to nie jest to ze on kopnal
dziewczynke (wiadomo rzecz okropna !). Nie jest tez to czy powinien poniesc
konsekwencje-POWINIEN !!!!

Moim zdaniem najpowazniejsze w tej calej sytuacji jest to, ze dziecko
sie "zacielo", ze dziecko nie uzewnetrznia ze cala ta sytuacja sie przejelo
(pisze ze nie uzewnetrznia, bo mysle ze tak naprawde bardzo to przezywa ale cos
mu nie pozwala sie do tego przyznac).

Ja jestem pewna ze ukarac dziecko nalezy, pewnie nawet surowo (akurat jak
poisalam wolalabym aby to byla inna kara niz zabranie przyjemnosci i
innym !!!). Ale moim zdaniem to nie kara jest najistotniejsza-na nia przyjdzie
czas tez. Moim zdaniem kwestia polega na tym aby po takim traumatycznym
wydarzeniu (bo nie wierze aby po osmiolatku to wszystko splynelo jak po kaczce,
wtedy to rzeczywiscie bylby chyba takim zwyrodnialcem jak opisujesz !!!) byc z
dzieckiem, aby to dziecko wiedzialo ze mimo ze bardzo, bardzo narozrabialo
rodzice sa razem z nim, ze moze u nich znalezc zrozumienie, ze moze z nimi
porozmawiac. Wiadomo ze potem jest czas na przeprosiny, na pokute , na
odpracowanie. Ale dziecko po pierwsze musi poczuc ze jest kochane, mimo
wszystko.

Kara-wymierzona bez dania szansy sie wytlumaczenia, nie jest kara-jest zwyklym
znecaniem sie nad dzieckiem.

Nawet w sadzie (rozumiem ze ta tematyka jest ci znana wiec stad powolanie sie
na nia) zanim zostanie wymierzona kara, oskarzony ma szanse sie bronic, ma
szanse poczuc ze jego bliscy sa z nim, ma szanse zrozumiec na czym polegalo zlo
ktore dokonal. Jesli skazemy zloczynce bez wysluchania, to skazaniec tylko
bedzie mial ochote sie mscic nic wiecej. O jakiejkolwiek resocjalizacji nie ma
mowy...

I ja poprostu mysle, ze zanim syn gabrysi sam do konca nie zrozumie jak bardzo
zle zrobil, karanie go nie przyniesie, zadnych poza bardzo zlymi skutkow.
Poprostu wpierw on sam musi miec swiadomosc ze dopuscil sie zlych rzeczy, musi
chciec przeprosic i musi chciec poniesc zasluzona kare.


Karac tak z rozpedu, to mozna za glupoty, w takich powaznych sprawach kara musi
nastapic dopiero po calym procesie "przetrawienia" tego co sie stalo przez
winowajce. A rola rodzicow to pomoc w tym przetrawieniu... (wczorajszy odcinek
Superniani to dobrze pokazal, czemu chlopiec ktory uderzyl mame nie chcial jej
przeprosic, wcale nie dlatego ze jest w nim maly zabojca...)

[agawamala]

Agatko, a gdzie ja napisałam, że nie należy przesłuchać winowajcy? Należy.
Trzeba wysłuchać , jeśli to możliwe obu stron, "przesłuchać" świadków.
Rozumiem, że tak się stało. Rozumiem, że są dowody winy.

[agatka_s]

tylko ze winowajca jakos nie bardzo poczuwa sie do winy. Z jakiegos powodu
zacial sie i prezentuje postawe "mnie to nie dotyczy"...fajnie byloby do tego
zacietego osmilatka dotrzec, tak zeby go nie zlamac (bo zlamac osmilatka to dla
doroslego zadna sztuka !), tylko wzbudzajac zaufanie- dac poczucie ze na
rodzicow moze zawsze liczyc. Pojscie razem w gory to dobra okazja na taka
rozmowe od serca.


Potem przyjdzie czas na kare.

[scher]

agatka_s napisała:

> I ja poprostu mysle, ze zanim syn gabrysi sam do konca nie zrozumie jak
> bardzo zle zrobil, karanie go nie przyniesie, zadnych poza bardzo zlymi
> skutkow.
> Po prostu wpierw on sam musi miec swiadomosc ze dopuscil sie zlych rzeczy,
> musi chciec przeprosic i musi chciec poniesc zasluzona kare.

Nie chcę odnosić się do całości dyskusji, ale z powyższym się zupełnie nie
zgadzam. Jest taka maksyma: Czasem dopiero kara rodzi poczucie winy.
Jej prawdziwości doświadczyłem w wychowaniu niejednokrotnie.

Tłumaczenie dziecku zasadności kary - tak, ale czekanie, aż sam ją zechce
ponieść - nie.

Sz.

[agatka_s]

nie rozumiemy sie !

To nie chodzi o to czy chce czy nie chce kary (bo kazde zdrowe na umysle
dziecko kary ponosic nie chjce !)

Tu chodzi o to ze syn gabrysi nie czuje (albo raczej mowiac inaczej, on czuje
ale nie pokazuje tego, woli trwac w swoim zacieciu) jak bardzo zla rzecz
zrobil. Tak jak napisalam wczesniej moim zdaniem, naturalne byloby to zeby
dziecko po takim czynie bylo przerazone i samo mialo ochote naprawic to co zle
zrobilo. Taka wlasnie reakcja wydaje mi sie typowa dla takiego wieku. A tu
nie.... Czemu ? Wydaje mi sie ze syn gabrysi czuje sie skrzywdzony,
odsamotniony, czuje ze to jemu dzieje sie krzywda, czuje ze cala ta "heca" jest
niesprawiedliwa. On czuje sie ofiara, nie sprawca. Dobrze byloby z dzieckiem
pogadac, dac mu sie wygadac ale jednoczesnie wytlumaczyc jak bardzo zle
postapil. Wytlumaczyc ze zadne zachowanie dziewczynki nie usprawiedliwialo
jego zachowania, ale pozwolic aby on tez mial szanse powiedziec jak on widzi to
co sie stalo.

Dopiero jak dojdziemy z dzieckiem do wspolnej konkluzji ze zrobil zla rzecz,
mozna myslec o karze, bo wtedy dziecko poprostu wie za co jest kara.

Kara teraz jest tylko kolejna niesparwiedliwoscia, ktora tylko poglebi poczucie
krzywdy i zaciecia sie. Dajemy dziecku sygnal "jestes zly" i nie mamy ochoty z
toba gadac, zaslugujesz tylko na kare. Koniec kropka- adziecko odbier ato jako
cholernie niesprawiedliwe (bo takie jest zreszta, bo kazdy zasluguje na to aby
go wysluchac i zrozumiec)

Naprawde nie sadze aby to mialo pomoc, wrecz odwrotnie moim zdaniem

[scher]

agatka_s napisała:

> wczorajszy odcinek Superniani to dobrze pokazal, czemu chlopiec ktory uderzyl
> mame nie chcial jej przeprosic, wcale nie dlatego ze jest w nim maly
> zabojca

Zauważ jednak, że siedział w pokoju konsekwentnie dopóty, póki nie zdecydował
się uznać swojej winy. A więc kara była ZANIM zrozumiał.

Sz.

[fasolka3]

Hej,

ja troche z drugiej strony. Moj syn-hucherko zostal dosc mocno pobity przez
swojego kolege z klasy. I co? Kolega go przeprosil, mial jakas kare, chodzi na
terapie (bo to tez b. agresywne dziecko) I dalej sie rozbija. A moj dzieciak
choc uplynelo juz pol roku nadal sie boi sam chodzic na przerwy ( bez swoich
kolegow) nie chodzi na podworko i wydaje mi sie ze stracil wiare we wlasne
bezpieczenstwo. To straszne nie miec zaufania, ze w razie czego ktos cie obroni
albo sam sie obronisz.

Nie mam pojecia, jak nalezy wychowywac takie agresywne dzieciaki. Chyba
konsekwentnie i z wyczuciem. Moze poszukaj dla niego jakichs pozytywnych meskich
wzorcow, ktorzy sa silni a pomagaja slabszym: harcerze, sportowcy.. Mysle ze
sport jest dobry uczy fair play, zasad i wytrwalosci a przy okazji daje
mozliwosc spozytkowania nadmiaru energii.

Kiepska sytuaja dla obu stron.

FFF

[wwww_wwww]

Jak już się powiedziało A (nie będzie przyjęcia urodzinowego), to nie trzeba
być konsekfentnym, bo jak się nie będzie konsekfentnym to żadnej kary nie
będzie trktował kolejnych poważnych