Mój syn nie chce chodzić na religię

[sanis]

Mój syn nie chce chodzić na religię, ponieważ tuż przed jego 1-sza komunią
katechetka go uderzyła (ponieważ "przeszkadzał" podczas cwiczeń
przygotowujacych do tak wielkiego dnia). Byłam bardzo oburzona tym
zdarzeniem, a mój syn jest świadomy tego, że nikt nie ma prawa go bić.
Nie jestem zwolenniczką bezstresowego wychowania i uwazam , że kary sa
potrzebne, ale wymierzane TYLKO przez rodziców. Katechetkę zjechałam równo za
to co zrobiła, bo to nie sa czasy że nauczycielom wolno wszystko. Obcy ludzie
moga co najwyżej zwrócic sie z pretensjami bezposrednio do rodziców.

[sanis]

Zapomniałam dopisac, że nie jestem jakąs tam fanatyczka, ani nie chodzę do
kościoła i tym bardziej nie bede zmuszała dziecka, aby uczestniczylo w tych
zajeciach z religii. Poszedł do komuniii, bo bardzo tego chciał i to był JEGO
wybór.

[mam-darynka]

I ta katechetka jeszcze pracuje w tej samej szkole? W ogole uczy jeszcze
dzieci? Gdyby jakikolwiek nauczyciel, wychowawca, katecheta, trener,
instruktor uderzyl kiedykolwiek moje dziecko, zrobilabym WSZYSTKO zeby juz
nigdy wiecej ZADNYCH DZIECI nie uczyl. To jest niedopuszczalne zachowanie ze
strony personelu pedagogicznego, nic tego nie usprawiedliwia. Twojemu synowi
sie nie dziwie - tez bym wiecej nie poszla na zajecia z taka pania.

[anulex]

Nauczycielka uderzyla kiedys moja siostre cioteczna i wujek poszedl z tym do
kuratorium. Nie pamietam juz czy dostala nagane, czy moze tylko upomnienie,
ale w kazdym razie o zwolnieniu z pracy nie moglo byc mowy.

[praktycznyprzewodnik]

A czemu własciwie o tym piszesz ?

O co Ci chodzi ???

[nurek69]

Dostał bez powodu ???
Skatowała go do nieprzytomności, czy dała klapsa ???
Jak nie chce chodzić to bardzo dobrze, przynajmniej inne dzieci na tym
skorzystają.
Bezstresowe wychowanie to sobie ćwicz w domu i nie utwierdzaj jeszcze dziecka
w przekonaniu, że mu wszystko wolno i nauczyciele mu mogą skoczyć.
Mało masz dookoła przykładów co się teraz dzieje z młodzieżą?

Pozdrawiam
R

[sanis]

nurek69 jesli jeszcze raz przeczytasz mój post, zrozumiesz o co mi chodzi.
Nie wychowuje dziecka bezstresowo, bo nie popieram takiego wychowania.
Mój syn potrafi sie zachowac i często spotykam sie z pochwałami ,ze jest dobrze
wychowany. Jednakze nie popieram wymierzania kar przez inne osoby, które nie są
do tego upowaznione. Uważam, że TYLKO rodzice maja prawo do wymierzania kar a
zwłaszcza cielesnych.

Faktycznie ...

[nurek69]

nie zauważyłem tego "Nie" przy bezstresowym wychowaniu.
Za to mocno do mnie przemawia: "Katechetkę zjechałam równo za
to co zrobiła"
Nie mogę oczywiście wydawać wyroku na podstawie kilku zdań, ale Twoja wypowiedź
wydała mi się taka typowa ostatnio. Nauczyciele są do bani, to matoły, a w
zasadzie są po to żeby służyć naszym dzieciom i nie podskakiwać.
A we mnie się gotuje jak słyszę, że nauczycielka na lekcjach u mojej córki
większość czasu traci na użeranie się z jakimiś nadpobudliwymi gnojami zamiast
realizować program.
Widziałem też taką dziwną niepewność w oczach wychowawczyni kiedy skarżyła się
na moje dziecko na zebraniu (jakby się bała, że na nią zaraz naskoczę).

Pozdrawiam
R

W sumie objechać nauczyciela...

[nurek69]

jest stosunkowo najłatwiej.

A co robisz kiedy uderzą go rówieśnicy, albo dzieciaki na podwórku?
Też jesteś taka stanowcza?
Kogo wtedy objeżdżasz, sprawców czy może idziesz do ich rodziców?
Pytam poważnie, bo sam miałem ostatnio podobny problem.

Pozdrawiam
R

[mam-darynka]

Nurek - czy naprawde uwazasz, ze nauczyciel wymierzajacy kary cielesne uczniom
jest najlepszym wychowawca? Czego dokladnie on uczy w takich okolicznosciach?
Wedlug mnie, glownie tego, ze jak sie ma przewage fizyczna, to mozna swoje
racje "wbic" komus w glowe lub "wybic" jakis pomysl z tej samej glowy. W takim
razie czyz to nie bedzie logiczna konsekwencja, ze uczniowie starszych klas
potraktuja podobnie nauczyciela? Albo nawet mlodsi uczniowie zbiora sie w
grupe i zrobia nauczycielowi przepisowa "kocowe"?
Nie rozumiem dlaczego niechec do bicia dzieci stawiasz na rowni z wychowaniem
bezstresowym? Jedyny "stres" jakiemu mozesz poddac dziecko to bicie? No to
wybacz, ale masz mala wyobraznie. Nie twierdze, ze dawanie klapsow przez
rodzicow to przestepstwo - zdarza sie - nie ma sie czym chwalic ale i nie ma
co rozdzierac szat. Ale przemoc fizyczna ze strony nauczyciela jest wedlug
mnie NIEDOPUSZCZALNA. O ile ja - rodzic - mam prawo nie znac sie dokladnie na
wychowaniu i mam prawo popelniac bledy, bo postepuje glownie w oparciu o
instynkt i dobre checi, to nauczyciel jest FACHOWCEM, od ktorego ja - laik -
oczekuje, ze bedzie wiedzial jak postepowac z dzieckiem niegrzecznym,
agresywnym, wstydliwym, leniwym, zahukanym, chamskim, smutnym, madrym, glupim,
jakimkolwiek. Jezeli dla nauczyciela jedynym rozwiazaniem jest przylac, to dla
mnie jest to rownoznaczne z tym, ze nie mam do czynienia z fachowcem a nie
zycze sobie by w szkole moim dzieckiem zajmowali sie ludzie do tego nie
przygotowani. Amatorstwo w wychowywaniu to praktykuje ja, od nauczyciela
oczekuje profesjonalizmu.

[Gość: agatka_s]

Według mnie po pierwsze to, że to była lekcja religii nie ma tu nic do rzeczy.
Problem tkwi w zachowaniu nauczyciela. Ja zastanowiłabym się czy pozwolenie
na niechodzenie na lekcję religii jest najlepszym rozwiązaniem tego problemu.
A gdyby to była nauczycielka polskiego ? Pozwoliłabyś dziecku zrezygnować z
lekcji polskiego ? Zastanów się czy, aby nie robisz krzywdy dziecku w ten
sposób, moze jednak można tę sprawę załatwić inaczej, tak aby dziecko nie
musiało rezygnować z lekcji religii.

Nauczyciel nie ma prawa bić dziecka i to jest dogmat, z którym nie ma co
dyskutować. Jednak zanim zrobi się awanturę trzeba zrozumieć co zaszło i czy
rzeczywiście zaszło. Dlatego lepsza jest spokojna i rzeczowa rozmowa z
nauczycielką niż jej jak to nazwałaś "zjechanie". W rozmowie takiej musisz
jasno dać do zrozumienia, że takie zachowanie wobec twojego dziecka (i innych
też oczywiście ) jest nieakceptowalne. Dopiero po takiej rozmowie można
podejmować następne kroki. Ja nie wiem jakbym sie zachowała gdyby np ta pani
przyznała ze puściły jej nerwy, przeprosiła dziecko i mnie, chyba bym
wybaczyła (no cóż mnie czasem tez puszczają nerwy) i potem bardzo bacznie bym
obserwowała co się dzieje dalej. Tak sobie głośno myślę.

Ja skolei miałam ostatnio inny problem, odbierając swojego syna ze świetlicy
widziałam jak Pani świetliczanka (nie mojego syna tylko jakaś "obca")
krzyczała (bardzo głośno, ekspresyjnie i z dużą doza agresji i troche szarpało-
poszturchiwała pierwszoklasiste, który guzdrał się z ubieraniem w szatni.
Trochę się we mnie zagotowało ale naprawdę nie wiedziałam czy powinnam
zareagować czy nie. Nic nie zrobiłam, ale cały czas mam trochę kaca
moralnego ? Powinnam cos zrobić (wtedy ? teraz ? )?

do agatki s

[sanis]

Jeśli chodzi o religię, to temat mojego postu nie był taki przypadkowy. Chodzi
mi również o katechetów, którzy z jednej strony nauczając o miłości do Boga i
do BLIŹNICH robią rzeczy, które temu wszystkiemu przeczą.
Moje dziecko nadal chodzi na lekcje religii (udało mi się w końcu je przekonać)
i tak samo chodziłoby na lekcje polskiego. Jednak nie można porównywać tych dwu
przedmiotów, bo religia nie jest obowiązkowa i myślę, że nie stałaby się wielka
krzywda, gdyby ostatecznie z niej zrezygnował.
Wracając do "zjechania" przeze mnie katechetki, w pierwszej kolejności
wysłuchałam wersji swojego dziecka, następnie próbowałam porozmawiać z
katechetka, lecz ta uznała ,ze należało mu się. Wtedy wybuchłam (niestety).
Sama nie ukarałbym NIGDY niczyjego dziecka w taki sposób za zwyczajne szeptanie
podczas lekcji. Fakt, że nie należy się tak zachowywać, ale sami przecież
wiemy, że dzieci już takie są i zdarza im się nieuważać podczas zajeć.
W takim przypadku powinno się zwrócić uwagę, nawet podnieść głos, wpisać uwagę
do dzienniczka a ostatecznie wezwać rodzica do szkoły.

Co do zdarzenia w świetlicy (które opisałaś) to rozumiem, że miałaś dylemat czy
zareagować czy tez nie wtrącać się w " nie swoje sprawy". To smutne,że
współtworzymy społeczeństwo, które dziś jest POZORNIE obojętne na cudza krzywdę
(mamy jednak tego moralnego kaca). Może bierze się to z tego, że sami jesteśmy
osaczeni naszymi własnymi problemami i zwyczajnie nie starcza nam chęci ani
siły, aby walczyć z innymi.

[Gość: agatka_s]

Nie jestem pewna czy nie opacznie rozumiesz, to że religia jest
nieobowiązkowa. To chyba nie jest tak że religia to jedno z zajęć dodatkowych
dla dziecka (jak taniec czy kółko matematyczne...), z którego po kilku
zajęciach, bo mu się nie spodobało może się wycofać. To, że jest wybór czy
dziecko chodzi czy nie, dotyczy wyboru czy chcesz dziecko wychowywać, (sorry
za skrót myślowy) "po katolicku" czy nie. Jeżeli się decydujesz (lub dziecko
gdy jest starsze i moze odpowiedzialnie podjąć taką decyzję) to już jest to
lekcja taka sama jak inne obowiązkowa, no i nie za bardzo chyba mozna tak
sobie z niej zrezygnować. To sa oczywiście moje osobiste przemyślenia, nie
jakaś tam oficjalna wykładnia.

Jeżeli katechetka (nauczycielka, pedagog bo to jest clou, a niekoniecznie to
że akurat od religii ) nie widzi problemu w tym, że uderzyła dziecko, to
bardzo jest to niepokojące i ja chyba nie zostawiłabym tego tak, tylko
porozmawiałabym o tym incydencie, ale raczej o tym że dla Pani Katechetki jest
to poprawny sposób rozwiązywania problemów, z przełożonymi nauczycielki.

Apropos świetlicy nie zareagowałam z 2 powodów: aby sie nie wtrącać (tak jakoś
mi głupio było), a po drugie bo gdzieś mi tam chodziło po głowie że potem mój
syn może mieć nieprzyjemności w swietlicy. No i z tego ostatniego powodu mam
wielkiego kaca moralnego i cały czas biję się z myslami...

[praktycznyprzewodnik]

sanis napisała:

> Jeśli chodzi o religię, to temat mojego postu nie był taki przypadkowy.
Chodzi
> mi również o katechetów, którzy z jednej strony nauczając o miłości do Boga i
> do BLIŹNICH robią rzeczy, które temu wszystkiemu przeczą.

"I wszedłwszy do swiatyni zaczął wyrzucać tych, którzy tam sprzedawali i
kupowali..., powywracał stoły i ławki... mówiąc "Nie czyńcie z domu Ojca
mojego targowiska".

mam-darynka :)

[sanis]

mam-darynka napisała:

> Nurek - czy naprawde uwazasz, ze nauczyciel wymierzajacy kary cielesne
uczniom
> jest najlepszym wychowawca? Czego dokladnie on uczy w takich okolicznosciach?
> Wedlug mnie, glownie tego, ze jak sie ma przewage fizyczna, to mozna swoje
> racje "wbic" komus w glowe lub "wybic" jakis pomysl z tej samej glowy. W
takim
> razie czyz to nie bedzie logiczna konsekwencja, ze uczniowie starszych klas
> potraktuja podobnie nauczyciela? Albo nawet mlodsi uczniowie zbiora sie w
> grupe i zrobia nauczycielowi przepisowa "kocowe"?
> Nie rozumiem dlaczego niechec do bicia dzieci stawiasz na rowni z wychowaniem
> bezstresowym? Jedyny "stres" jakiemu mozesz poddac dziecko to bicie? No to
> wybacz, ale masz mala wyobraznie. Nie twierdze, ze dawanie klapsow przez
> rodzicow to przestepstwo - zdarza sie - nie ma sie czym chwalic ale i nie ma
> co rozdzierac szat. Ale przemoc fizyczna ze strony nauczyciela jest wedlug
> mnie NIEDOPUSZCZALNA. O ile ja - rodzic - mam prawo nie znac sie dokladnie na
> wychowaniu i mam prawo popelniac bledy, bo postepuje glownie w oparciu o
> instynkt i dobre checi, to nauczyciel jest FACHOWCEM, od ktorego ja - laik -
> oczekuje, ze bedzie wiedzial jak postepowac z dzieckiem niegrzecznym,
> agresywnym, wstydliwym, leniwym, zahukanym, chamskim, smutnym, madrym,
glupim,
> jakimkolwiek. Jezeli dla nauczyciela jedynym rozwiazaniem jest przylac, to
dla
> mnie jest to rownoznaczne z tym, ze nie mam do czynienia z fachowcem a nie
> zycze sobie by w szkole moim dzieckiem zajmowali sie ludzie do tego nie
> przygotowani. Amatorstwo w wychowywaniu to praktykuje ja, od nauczyciela
> oczekuje profesjonalizmu.

Sama lepiej nie ujęłabym tego. Dziękuję za zrozumienie.

[sanis]

nurek69 napisał:

> jest stosunkowo najłatwiej.
>
> A co robisz kiedy uderzą go rówieśnicy, albo dzieciaki na podwórku?
> Też jesteś taka stanowcza?
> Kogo wtedy objeżdżasz, sprawców czy może idziesz do ich rodziców?
> Pytam poważnie, bo sam miałem ostatnio podobny problem.
>
> Pozdrawiam
> R
>
Odpowiem więc powaznie. Mój syn sam rozwiązuje takie problemy. Nie wtrącam się
w jego układy z rówiesnikami. Dzieci takie już są. Kłócą sie, a następnego dnia
(czasem o wiele później) godza się. Nie ma sensu kłócić się o to z rodzicami.
Jeśli sytuacja okazałaby się bardzo poważna (np. ciężkie pobicie), próbowałabym
porozmawiać z rodzicami dziecka, które nawyraźniej przejawia sporą agresję.
Niestety agresja jest coraz częstszym zjawiskiem wsród młodzieży a także dzieci.

Kiedyś, kilka lat temu ganiłam moje dziecko za to ,że próbowało uzywać siły (a
raczej łopatki do piasku) aby miec rację. Przestało tak robić i myślałam, że na
tym koniec. Ale kiedy (po jakimś czasie) moje dziecko przychodziło z podwórka
poobijane, z podbitym okiem czy rozerwaną wargą, doszłam do wniosku, że nie
moze tak być.
W końcu ma prawo się bronić, i jeśli ktoś go uderzy (czy tylko będzie próbował)
musi reagować. Niestety nie obeszło się bez "wymiany zdań" z nadopiekunczymi
mamusiami, które święcie były przekonane o tym, że ich "dzieciatka" są bite
przez mojego syna. No cóż, każdy kij ma dwa końce.
A dzisiaj nasze dzieci chodzą razem do sklepu, jeżdzą razem na rowerach i
pewnie zimą razem będą zjeżdzac z górki.

[Gość: matematyk]

Powiedzcie proszę tak dla mojej własnej ciekawości;Dlaczego najczęsciej słyszy
się ,że to ksiądz, albo katecheta na lekcji religii uderzył dziecko?

[Gość: agatka_s]

Ja tego nie słyszę, ale to pewnie zależy gdzie kto ucho przykłada...

[kathy38]

a) Bo takie zachowanie ze strony katechetów nas najbardziej szokuje - ludzi,
którzy własnym zachowaniem zaprzeczają naukom, które wpajają młodzieży i takie
zachowania się nagłaśnia

b) nie są to "prawdziwi" pedagodzy - czytaj, nie są obyci z dziećmi, nie umieją
sobie radzić z ich wybrykami, nie potrafią okiełznać klasy, itp. Nie wiem czy
aby zostac katechetą trzeba zaliczyć kurs pedagogiczny, praktyki w szkołach tak
jak to odbywają przyszli nauczyciele, być może religii ucza ludzie (oczywiście
nie wszyscy), którzy nie nadają się do pracy z dziecmi, stąd ich nerwowość i
wychodzenie z siebie.

Takie sa moje przypuszczenia.

już odpowiadam

[Gość: Paola]

Już wam odpowiadam, ponieważ sama jestem katechetką i mam nadzieję, że
rozwieję co niektóre wątpliwości.
Aby uczyć religii w szkole bądź w przedszkolu trzeba skończyć 5-letnie studia
teologiczne i mieć wyższe wyksztalcenie pedagogiczne wraz z praktykami. Tak
więc to nie jest tak, że religi uczy sobie ot ktoś z ulicy. Ponadto nauczyciel
religii ma prawo do takiego samego awansu zawodowego jak nauczyciele z innych
przedmiotów, oraz do wynagrodzenia opartego na identycznych zasadach. W
prawach i obowiązkach nauczyciel religii też nie różni się od innych
nauczycieli...może tych obowiązków ma więcej, bo musi chodzić na konkretne
spotkania przygotowujące do I Komunii, różaniec dla dzieci w parafii i za to
nikt mu nie płaci. Tu przydaloby się trochę tego katechetę docenić kiedy w
zime nie zimę towarzyszy dzieciom w kościele za darmo.
A co do tej syt. z uderzeniem dziecka uważam, że faktycznie nie powinna tego
zrobić tym bardziej katechetka. Ale faktem jest, że dzieci też powinny mieć
wpojony szacunek do nauczyciela, powinny wiedzieć gdzie są granice. Jeśli
rodzice tych granic nie uczą w domu, to ich sprawa, ale w szkole muszą być
granice, bo inaczej będzie więcej takich przypadków jak z tym naucz. z
angielskiego.
Z wlasnego doświadczenia wiem, że niektóre dzieci potrafią być bezczelne i
okrutne wobec nauczycieli, a ich zachowanie przechodzi wszelkie granice. I
czesem bywa, że nauczyciel musi zamiast realizować program, to te dzieci
wychowywać, czyli odwalać robote za niektórych rodziców. Bez stanowczości
nauczyciel zginie w dzisiejszych czasach, a zwlaszcza katecheta, bo to dzieci
w domach są świadkami nagonki na religię kościol, katechetow i z domów często
wynoszą swój stosunek do katechety.
Kiedy u mnie dzieciaki są nie do wytrzymania, wyprowadzam je po prostu na
rozmowę do p. dyrektorki. To jest już wystarczający dla nich obciach, a i ja
nie muszę szarpać zdrowia na użeraniu się z nimi. Nigdy nie poniżylabym się do
takiego poziomu, żeby uderzyć dziecko. Staram się zauważać też dobre
zachowanie poprzez jakieś nagrody w postaci naklejek i to często brak tej
nagrody jest już karą dla dziecka, które nie było grzeczne. Karą, a zarazem
wydarzeniem po którym dziecko wnioskuje, że jednak warto byż dobrym.
A Pani, która rozpoczęła ten wątek, uważam, że niewłaściwie się wyrazila o
swoim zachowaniu do katechetki, i to właśnie chyba gożej świadczy nie tyle o
katech. ale właśnie o tej Pani. Przykro mi to pisać, ale tak już jest, że
jeśli dzieci widzą u rodziców w rozmowie ton pogardzający katechetą, czy
kościolem, to myślą, że ten katecheta wlaśnie taki jest jakigo go widzą
rodzice. I tu pytanie do rodziców, a raczej prośba: zanim coś mówicie w
towarzystwie dziecka, zastanówcie się, czy nie wyrządzicie mu większej szkody,
niż jakbyście zachowali to czy tamto dla siebie. Autorytet nauczyciela może
bowiem upaść nie tylko przez jego zachowanie, ale też przez zachowanie
rodziców.

do kathy38

[sanis]

kathy38 napisała:

> a) Bo takie zachowanie ze strony katechetów nas najbardziej szokuje - ludzi,
> którzy własnym zachowaniem zaprzeczają naukom, które wpajają młodzieży i
takie
> zachowania się nagłaśnia
>
> b) nie są to "prawdziwi" pedagodzy - czytaj, nie są obyci z dziećmi, nie
umieją
>
> sobie radzić z ich wybrykami, nie potrafią okiełznać klasy, itp. Nie wiem czy
> aby zostac katechetą trzeba zaliczyć kurs pedagogiczny, praktyki w szkołach
tak
>
> jak to odbywają przyszli nauczyciele, być może religii ucza ludzie
(oczywiście
> nie wszyscy), którzy nie nadają się do pracy z dziecmi, stąd ich nerwowość i
> wychodzenie z siebie.
>
> Takie sa moje przypuszczenia.
>

kathy38 , cieszę się ze Ty takze rozumiesz o co mi chodzi. W pełni popieram
kazde słowo, które napisałas w powyższym poście.

[wasza_bogini]

tez mnie to ciekawi- jak uczylam w szkole to dzieci najabrdziej nie lubily
katechetki.

[grrrrw]

Interesuje mnie:
1.Czy byłas swiadkiem tego pobicia dziecka, czy tylko znasz to z relacji
dziecka ?
2. Czy uderzyła, pobiła, klepneła po plecach ?
3. Dlaczego uwazasz, ze nauczyciel nie ma prawa karac twojego dziecka ?
4. czy nie sadzisz, ze to dość obciazające dla dziecka, by samo miało decydowac
o tym,czy chce isc do Komunii. Moze jego nadpobudliwe zachowanie w kosciele
wynikało z tego, ze było "skołowane". NAwet w sadzie rodzinnym w tak młodym
wieku dziedcko nie decyduje za siebie w rozpatrywanych tam kwestiach.
Psychologowie uwazają,ze to za wczesnie. Dziecko moze zeznawać, moze sie
wypowiadać, ale sad nie ma obowiazku brac dziecka zdania pod uwagę.

[Gość: Paola]

Grrrww całkowicie się z Tobą zagadzam.

[Gość: melmire]

Zawsze mi sie wydawalo ze komunia to przystapienie do wspolnoty i tak dalej.
Ale dziecko nie ma o tym prawa decydowac bo za mlode? To czemu nie polaczyc
chrztu z komunia, mniejsze koszty. Ja zadecydowalam sama - i nie poszlam I
zyje!

[beata5555]

Moje zdanie jest takie że jeżeli rodzice są wierzący i PRAKTYKUJĄCY to dziecko
przejmuje od nich szacunek do kościoła i religii.
Mi osobiście nigdy nie przyszłoby do głowy źle wyrażać się o nauczycielu w
obecności dziecka.
Tak uczyła mnie mama i ja tak uczę moje dziecko.
Może któraś z mam poszła by na lekcję i zobaczyła jakie są teraz dzieci.
Niedawno byłam świadkiem jak pani z zerówki zwróciła uwagę mamie na
niestosowne zachowanie jej syna wobec kolegów i jej samej, a mama na to że jej
syn jest grzeczny tylko mu pewnie inne dzieci przeszkadzają.
Fakt jest taki że to on wszystkich zaczepia a mamusia tego nie widzi i wierzy
tylko synowi.
Nauczyciel jest takim samym człowiekiem jak my tylko on ma ok 20 dzieci a my
jedno lub dwoje i nerwy nam puszczają.

[sanis]

beata5555 napisała:

> Moje zdanie jest takie że jeżeli rodzice są wierzący i PRAKTYKUJĄCY to
dziecko
> przejmuje od nich szacunek do kościoła i religii.
> Mi osobiście nigdy nie przyszłoby do głowy źle wyrażać się o nauczycielu w
> obecności dziecka.

Nie wyrażam się NIGDY źle o nauczycielu przy dziecku.

Paola i Ty Beato nie czytałyscie dokladnie mojego postu. NIGDZIE nie
napisałam , że rozmowe z katechetka przeprowadziłam przy swoim dziecku czy
kimkolwiek innym. Rozmowa w pierwszych momentach był spokojna, ale gdy
katechetka stwierdziała, ze należało mu sie, ze nastepnym razem dostanie
mocniej, to pusciły mi nerwy.

> Tak uczyła mnie mama i ja tak uczę moje dziecko.
> Może któraś z mam poszła by na lekcję i zobaczyła jakie są teraz dzieci.

To prawda, że dzieci w obecnych czasach sa rozbrykane. to efekt bezstresowego
wychowywania, czego ja absolutnie nie popieram.

> Niedawno byłam świadkiem jak pani z zerówki zwróciła uwagę mamie na
> niestosowne zachowanie jej syna wobec kolegów i jej samej, a mama na to że
jej
> syn jest grzeczny tylko mu pewnie inne dzieci przeszkadzają.

Właśnie. Czujesz do mnie niechęć, ponieważ (jak podpowiedziała Ci wyobraźnia)
zrobilam to przy świadku (czyli moim dziecku). Z drugiej strony bronisz
nauczycielki, kóra także beszta mamę tego dziecka przy świadku ( czyli przy
Tobie). Błąd nauczyciela.

> Fakt jest taki że to on wszystkich zaczepia a mamusia tego nie widzi i wierzy
> tylko synowi.
> Nauczyciel jest takim samym człowiekiem jak my tylko on ma ok 20 dzieci a my
> jedno lub dwoje i nerwy nam puszczają.

Nauczyciel to PEDAGOG. Podczas studiów uczy sie także psychologii dziecka i jak
z nim postepować, gdy jest niegrzeczne. Wychowawczyni mojego syna "uważała" na
wykładach, dlatego dzis jest znakomitym pedagogiem i cieszy sie ogólnym
szacunkiem dzieci i ich rodziców. Daje sobie znakomicie rade z rozbrykaną
grupką (bez używania przemocy).Podziwiam JĄ za to i szanuję.

[sanis]

grrrrw napisała:

> Interesuje mnie:
> 1.Czy byłas swiadkiem tego pobicia dziecka, czy tylko znasz to z relacji
dziecka ?

Zdarzenie znam z relacji mojego dziecka. Wierzę mu, ponieważ darzymy się
wzajemnym zaufaniem i ono wie, że może mi powiedzieć wszystko, co je trapi.
Wtedy razem (jeśli to konieczne) próbujemy znaleźć rozwiazanie problemu.

ɮ. Czy uderzyła, pobiła, klepneła po plecach ?

Uderzyła go „w pupę”, co wywołałąo ogólną sale smiechu wśród zebranych dzieci.
Mój syn poczuł się zawstydzony i poniżony. Wiemy przecież, ze bicie kogoś czy
obrzucanie go epitetami przy innych wywołuje takie uczucia.

ɯ. Dlaczego uwazasz, ze nauczyciel nie ma prawa karac twojego dziecka ?

Ma prawo. Lecz posuwanie się do przemocy nie jest najlepszym świadectwem dla
pedagoga.
To my, rodzice powinniśmy uczyć się od nauczycieli, jak radzić sobie z
nieposłuszeństem.
Wychowawczyni w klasie mojego syna jest właśnie takim wzorem do naśladowania.
Wyobraź sobie, że doskonale radzi sobie z 28 – osobową grupą. Jest wymagająca,
czasem surowa , ale sprawiedliwa. Wystarczy że wypowie magiczne słowo „ PROSZĘ
O CISZĘ” i jest spokój.

> 4. czy nie sadzisz, ze to dość obciazające dla dziecka, by samo miało
decydowac
o tym,czy chce isc do Komunii.

Moje dziecko nie było tym obciazane. W mojej rodzinie wszyscy starają się
zachować tradycję i dzieci te idą do Komunii i koniec (czy chcą czy nie). Mój
syn chciał i dlatego nie musiałam go do niczego przekonywać. Jeśli upierałby
się, że nie chce , nie zmuszałabym go to tego.

Moze jego nadpobudliwe zachowanie w kosciele
wynikało z tego, ze było "skołowane".

Tak. Był skołowany, szczęśliwy. Był pod wrażeniem tego „Wielkiego Dnia”,
mówionych z pamięci wierszyków i w ogóle całej ceremonii. Po kilku próbach
dzieci zaczęły się niecierpliwić, rozmawiały, szeptały, chichotały. Wiadomo,
że mój syn też. No i dostało mu się.

NAwet w sadzie rodzinnym w tak młodym
> wieku dziecko nie decyduje za siebie w rozpatrywanych tam kwestiach.
> Psychologowie uważają,ze to za wczesnie. Dziecko moze zeznawać, moze sie
wypowiadać, ale sad nie ma obowiazku brac dziecka zdania pod uwagę.

Racja. Lecz ono ma prawo decydować o tym, jakiego koloru maja być buty, która
chce spodnie (oczywiście w zbliżonej cenie). Ale także ma prawo decydować jakie
chce mieć zainteresowania, w co ma wierzyć, kim chce zostać i która dziewczyna
(kiedyś , kiedyś ) zostanie jego żoną.
Dla mnie moje dziecko jest przede wszystkim CZŁOWIEKIEM takim jak ja , Ty czy
ktokolwiek inny, który ma swoje prawa.
Jeśli już mówimy o prawach, to jest takie jak „NIETYKALNOŚĆ CIELESNA” (nie mam
pewności czy słyszałaś o tym).

[Gość: Paola]

"Uderzyła go „w pupę”, co wywołałąo ogólną sale smiechu wśród zebranych
dzieci.
Mój syn poczuł się zawstydzony i poniżony. Wiemy przecież, ze bicie kogoś czy
obrzucanie go epitetami przy innych wywołuje takie uczucia."

Saniu, odnoszę wrażenie, że jakkolwiek zareagowalaby katechetka, nawet jeśli
bylaby to zwykla uwaga upominająca...to też mogloby spowodować podśmiechiwanie
się dzieci....też wówczas mialabyś pretensje, że Twój syn zostal zawstydzony i
poniżony? A jak myślisz katechetka ma uspokoić grupę, glaskaniem i blaganiem,
czy w razie nieposluszeństwa konsekwentnością. Ja bym conajmniej twojemu
synowi zwrócila uwagę-upomnienie, jeśli w ogóle bym się nie spotkala z Tobą i
nie postawila sprawy jasno: że są pewne reguly i to nie ty byś mi wygarnęła,
tylko ja Tobie skoro nie potrafisz nauczyć syna szacunku. Nie uderzyłabym
Twojego dzieciaka, ale na pewno dalabym mu do zrozumienia, że jego zachowanie
nie jest mile widziane. Takie są metody mojej pracy pedagogicznej....i wierz
mi: nie trzeba być wychowawczynią, żeby na lekcjach byl spokój. Na moich
lekcjach jest spokój i nikt nigdy nie mial pretensji do mojego nagradzania czy
karania dzieci. Ale panują też jasne reguły: jeśli dziecko uważa, że na
religii jest w buszu i zachowuje się jak niewyżyta malpka....to po pewnym
czasie tlumaczę rodzicom, że chodzenie tego dziecka na religię mija się z
celem i tracą na tym inne dzieci. Daję to rodzicom pod rozwagę i sami dochodzą
do wniosku, że ich dziecko nie będzie chodzić, skoro jego zachowanie świadczy
o tym, że jest niezainteresowanie treściami wiary.

[Gość: melmire]

Z tego co pamietam przygotowanie do komunii niewiele ma wspolnego z
zainteresowaniem "wiara". Ja zrezygnowalam po tym jak zakonnica mnie
opieprzyla za to ze nauczylam sie katechizmu....nie na pamiec slowo w slowo,
tylko ze zrozumieniem. Efekt : ja nigdy nie mialam trudnosci ze zrozumieniem o
co chodzi z "zamienieniem sie w slup soli", "staniem jak zona Lota" itp
podczas gdy moje bardzo wierzace i "komuniujace" kolezanki z klasy musialy
szukac w slownikach.

[Gość: Paola]

zainteresowanie wiarą ujęłam w bardzo szerokim tego slowa znaczeniu....pewne
modlitwy z katechizmu są niejako elementem wiary...elementem, który ma pomóc
czlowiekowi, a tym bardziej dziecku porozumieć się z Bogiem.

odp. dla Paoli

[sanis]

Szkoda, że nie przeczytała Pani moich poprzednich postów. Uważam, ze zbyt
pochopnie ocenia Pani zachowanie mojego syna. Mój syn jest jest lubiany przez
dzieci i innych nauczycieli. nie słyszałam nigdy zadnych uwag pod adresem mego
dziecka. Sama nie mam z nim wiekszych problemów wychowawczych. Jest mądrym
chłopcem i naprawdę (tu będę nieskromna )niektóre mamy mogą mi pozazdrościć
takiego dziecka. Rozumie, o co mi chodzi, jeśli mam jakieś uwagi co do
zachowania.

Saniu, odnoszę wrażenie, że jakkolwiek zareagowalaby katechetka, nawet jeśli
> bylaby to zwykla uwaga upominająca...to też mogloby spowodować
podśmiechiwanie
> się dzieci....też wówczas mialabyś pretensje, że Twój syn zostal zawstydzony
i
> poniżony?

Chyba nie do końca rozumie Pani moje myśli. Proszę nie usprawiedliwiać
zachowania tej katechetki, bo NIKT (czy to osoba obca, czy ciocia czy też
nauczyciel) NIE MA PRAWA bić innych dzieci.

Ja bym conajmniej twojemu
> synowi zwrócila uwagę-upomnienie, jeśli w ogóle bym się nie spotkala z Tobą i
> nie postawila sprawy jasno: że są pewne reguly i to nie ty byś mi wygarnęła,
> tylko ja Tobie skoro nie potrafisz nauczyć syna szacunku.

Właśnie o to mi chodzi. Jeśli moje dziecko zachowało sie niegrzecznie, to
oczekuję od nauczyciela, ze zwróci na to uwagę, porozmawia ze mną, następnie ja
w domu z dzieckiem i napewno było by dzis po sprawie.
Co do okazywania szacunku, bardzo się Pani myli. Moje dziecko wie, jak należy
odzywać sie do dorosłych, na dowód tego słyszę wiel pochlebnych słów od innych
osób, nawet obcych. Nie zapomina o magicznych
słowach "przepraszam", "dziekuję", "proszę". Wchodząc do sklepu zawsze móiw"
dzień dobry" i przy wyjściu "dowidzenia" o czym zapominają nawet dorośli.
Jeśli chodzi o zachowanie mojego dziecka owego feralnego dnia, to myślę, że i
grzecznym dzieciom zdarza sie być czasami niegrzecznymi. Osoby, które mają
swoje dzieci wiedza, o czym mówię.
I nie trzeba sobie nic wygarniac, aby dojść do porozumienia. Jeśli ktoś bije
moje dziecko, poniżając je w ten sposób , to nie znajdzie u mnie szacunku.
Proszę przeczytać moje poprzednie posty i proszę rozeznać sie w sytuacji.

[Gość: moboj]

nauczyciel nie ma prawa do tego, by ucznia uderzyć. sama jestem nauczycielem z
wykształcenia i do głowy by mi to nie przyszło, żeby na ucznia podnieść rękę.

[Gość: Ginny]

A ja nie rozumiem jednej rzeczy: dlaczego w tylu postach pojawia się zdanie, że
nie wolno przy dziecku skrytykować nauczyciela? W końcu nauczyciel nie jest
bogiem, popełnia błędy, czasem bardzo rażące - zatem w imię czego nie wolno
osłabić jego "autorytetu" przy dziecku (które o tych błędach samo wie)? Czy Wy,
rodzice, na tej samej zasadzie nie przyznacie się przed dzieckiem do własnego
błędu? Jeśli od tego ma upaśc autorytet, to musi być on oparty na bardzo
słabych podstawach...

[Gość: anma]

Myślę, że chodzi o krytykowanie w nieodpowiedni sposób. To znaczy ja uważam,
ze można skrytykować i nauczyciela i rodzica, ale własnie w sposób nie
obrażający go, nie poniżający. Można wskazać, ze nauczyciel czy rodzić się
pomylił, że w tej sprawie postąpił źle, że mamy inne zdanie na dany temat. Ale
nie należy mówić, ze nauczyciel, rodzić, jest głupi, beznadziejny, na niczym
sie nie zna, nie nadaje się do tego co robi...bo wtedy krytykujemy osobę a nie
postępowanie tej osoby i wtedy rzeczywiscie moze stracić jakokolwiek szacunek
i może stwarzać jeszcze większe problemy wychowawcze. To taka moja refleksja.
Ja czy ąż w domu często zawsze przyznajemy się do błędu przed dzieckiem,
zawsze mówię, ze się pomyliłam jeśli tak jest, mówię jeśli czegoś nie wiem, ze
musze sprawdzić w książce. Nie sądzę zeby to wpływało na nasz autorytet, a
jeśli tak to raczej pozytywnie. Mam nadzieję.

Poprawka...

[Gość: anma]

Troszkę w pośpiechu pisałam, i sporo błędów się wkradło) Sprostuję tylko ze
w mijscu gdzie pisze o kłopotach wychowawczych chodzi mi o kłopoty wychowawcze
sprawiane przez dziecko, bo z kontekstu wynika jakoś tak, ze te kłopoty może
sprawiać nauczyciel...
Przepraszam