KOŚCIÓŁ A DZIECKO

[Gość: green]

jESTEM KATOLICZKĄ, ALE NIE PRAKTYKUJĄCĄ, NIE CHODZĘ DO KOŚCIOŁA, TYLKO W
ŚWIĘTA, MĄŻ TAK SAMO,NIE WIEM JAK MAM POSTĄPIĆ W TEJ SYTUACJI Z DZIECKIEM,
CZY CHODZIĆ Z NIM CO NIEDZIELĘ NA MSZĘ, SKORO PRZEDTEM TEGO NIE ROBIŁAM. NIE
CHCĘ ŻEBY KTOŚ MI ZARZUCIŁ, ŻE WYCHOWUJĘ DZIECKO W NIEWIERZE, ALE NIE WIEM
JAK TO POGODZIĆ. ZMUSZAĆ SIĘ?CZY KTOŚ MOŻE MA TAKI SAM PROBLEM, CZY PO PROSTU
NIE TRAKTOWAĆ TEGO JAKO PROBLEM I NIE CHODZIĆ NA SIŁĘ.jAK SĄDZICIE?

[Gość: tedy]

Wkurzają mnie takie posty jak cholera.
Po pierwsze nie jesteś katoliczką tylko wierząca w coś i czasami dwa razy do
roku chodząca do kościoła chyba tylko ze względu na tradycję typy święcone i
dla szopki i kilku choinek.
Katolik to nie to samo co wierzący a nie praktyjący.
Katolik z nazwy uznaje Kościół Katolicki jako wspólnotę i przestrzega
przykazania "abyś dzień święty święcił". Spowiada się i przyjmuję komunię św.
SIC!!
I nie robi tego z przymusu czy dla tradycji ale dlatego, że ma taką potrzebę.
Nie każdy chrześcijanin czyli osoba ochrzczona jest katolikiem, może być
protestantem, babtystą, luteraninem itd. Może zmień kośćiół masz problem z
głowy.
Po prostu łopatologicznie Katolik ma obowiązek - chodzić do kościoła co
niedziela.!!
A trzy, daj sobie spokój z wywoływaniem ponownej dyskusji na forum pt: dziecko
a rodzice niewierzący?, religia w przedszkolu?, itp...
Nie chodzisz do Kościoła Twoja sprawa,
a dziecko wychowuj jak chcesz i nie zmuszaj się do pseudo udawanej troski o
jego życie duchowe. Widocznie jak Tobie tak pasuję to i dziecko będzie
szczęśliwe.
Powodzenia!

Dzięki !!! :))

[Gość: Kasia]

Podpisuję się rkami i nogami też

[mamago1]

Podpisuję się również. Bądź albo wierząca, albo nie wierząca w pełnym tego
słowa znaczeniu. Od jutra wierzę w mój związek z mężem, ale go nie praktykuję -
przecież to śmieszne ?!!

[lola211]

Co ma wiara w Boga do chodzenia na msze? Mozna w Boga wierzyc ale nie nalezec
do zadnego koscioła.

[mamalgosia]

tak, lola, można wierzyć w Boga i nie chodzić do kościoła, ale niech taka
osoba nie nazywa siebie katolikiem

[kiitek]

mamalgosia napisała:

> tak, lola, można wierzyć w Boga i nie chodzić do kościoła, ale niech taka
> osoba nie nazywa siebie katolikiem

A dlaczego,bo Ty tak powiedziałaś?Ja jestem katoliczką chodzącą NIE CO
NIEDZIELE do Kosciola.

[lola211]

> Wkurzają mnie takie posty jak cholera.
Ale czemu tak sie denerwujesz? To nie po chrzescijansku.

> A trzy, daj sobie spokój z wywoływaniem ponownej dyskusji na forum pt:
dziecko
> a rodzice niewierzący?, religia w przedszkolu?, itp...

A ja chetnie poczytam, bo nie miałam okazji.

Dyktujesz tu kto jaką dyskusje ma wywołac?


> Nie chodzisz do Kościoła Twoja sprawa,
> a dziecko wychowuj jak chcesz i nie zmuszaj się do pseudo udawanej troski o
> jego życie duchowe.

Dlaczego pseudo? Zycie duchowe moze wrecz zyskac, gdy nie bedzie od narodzin
faszerowane doktrynami.To własnie jest troska o zycie duchowe.


Widocznie jak Tobie tak pasuję to i dziecko będzie
> szczęśliwe.

[mamalgosia]

bardzo dobry post

[mamalgosia]

miałam na myśli post tedyego. Szkoda tylko, że się zdenerwował/ła

[Gość: Kasia]

A dlaczego wyprodukował Ci się wyrzut sumienia? Chrześcijaninem można zostać
nawet na 1 minutę przed śmiercią, więc w czym problem? Nie chcesz należeć do
Kościoła - Twoja sprawa, ale przynajmniej nie pisz tego idiotycznego jestem
wierząca niepraktykująca! Jeśli wierzysz w Boga, Jezusa to potrzebujesz spotkań
z Nim, nie z księdzem czy kimkolwiek innym TYLKO Z CHRYSTUSEM !!!

[Gość: Ala]

Dziecko zawsze a właściwie zregóły bierze przykład z rodziców. Więc musisz się
zastanowić.... Nic chyba nie stoi na przeszkodzie, by wychować go w wierze, bo
w przypadku kiedy nie przekażesz mu tego typu wartości, to nie sądzę by chiał/a
kiedykolwiek w przyszłości pójść do kościoła (no, chyba że 2 razy w roku na
święta - tak jak Ty)....

[Gość: Kasia]

Rzecz w tym, że aby dać dziecku przykład wiary ono musi faktycznie ją widzieć.
Dziecko doskonale widzi pozory. Jeśli tak nie jest to Msza Św będzie dla niego
odstaniem godziny i liczeniem much na suficie. To może już lepiej wcale nie
chodzić. Po co wychowywać kolejnego krytyka, który ma za złe księdzu, że jeździ
samochodem, albo kupuje nowe ławki do kościoła?

[Gość: tempus]

Nie pisała, że jest wierząca, tylko że jest katoliczką. A to niestety nie to
samo...

[lola211]

No dobrze, uzyła nie tej terminologii co powinna, ale to nie powód by tak na
nią naskoczyc.

Witaj i przeczytaj

[Gość: beatapl]

nie bywam czesto na tym forum ale zdziwila mnie jak szybko Cie oceniono. Jak
drazliwym tematem jest wiara.......a zarazem jak indywidualnym.
Piszesz o zmuszaniu sie do zasad religii (chodzeniu do kosciola). Moim zdaniem
zadne zmuszanie sie nie powinno miec miejsca w Twoim zyciu. Ani w tej ani w
zadnej innej kwestii.
Odpowiedz sobie na pytanie czy wolisz byc w zgodzie z soba czy podobac sie
innym tzn uczeszczac do kosciola.
Jezeli chcesz chodzic z dzieckiem tylko w swieta - rob tak, jezeli nie chcesz
wogole - nie chodz, jezeli nagle ktoregos dnia poczujesz ze musisz isc - idz
wlasnei wtedy.

Jestem zwolenniczką postepowania przede wszystkim wedlug wlasnego sumienia i
Tobie tez tak radze.

........a teraz na pastwe sępów tego forum dowartosciowujacych sie
krytykowaniem innych:


moje dziecko jest bez chrztu bo sadze ze jak bedzie swiadome to zadecyduje jaka
religie i czy wogole wybierze. Kazdy wybor mojej corki uszanuje bo to odrebny
czlowiek. Moim obowiazkiem jest wskazywac jej rozne mozliwe sciezki (tez
religijne) a nie ograniczac jej do jednej drogi religijnej w dodatku moim
zdaniem watpliwie slusznej

[lola211]

Moim obowiazkiem jest wskazywac jej rozne mozliwe sciezki (tez
> religijne) a nie ograniczac jej do jednej drogi religijnej w dodatku moim
> zdaniem watpliwie slusznej

[Gość: tomjk]

no jasne. Idąc dalej - nie wychowuj brzdąca. Dorośnie to się sam wychowa. Nie
pokazuj mu co dobre, co złe - człowiek żyje długo, ma czas, by wybrać.
Eskapizm do potęgi. Brrrr.

[Gość: tempus]

Gość portalu: tomjk napisał(a):

> no jasne. Idąc dalej - nie wychowuj brzdąca. Dorośnie to się sam wychowa.
Nie
> pokazuj mu co dobre, co złe - człowiek żyje długo, ma czas, by wybrać.
> Eskapizm do potęgi. Brrrr.

A co to ma wspólnego z tematem wątku???

[Gość: tomjk]

służę uprzejmie:
to co napisałem wyżej dotyczy wyboru religii przez pociechę beatypl.

[lola211]

Zeby dziecku pokazac co dobre a co złe nie trzeba wpajac mu zadnej religii,
tylko zasady.

[Gość: tempus]

lola211 napisała:

> Zeby dziecku pokazac co dobre a co złe nie trzeba wpajac mu zadnej religii,
> tylko zasady.

Zgadzam się!

[Gość: tomjk]

"Zeby dziecku pokazac co dobre a co złe nie trzeba wpajac mu zadnej religii
tylko zasady."

zasady bywają żrące (np soda kaustyczna), stanowczo odradzam wpajanie ich
pociechom.

[lola211]

Gość portalu: tomjk napisał(a):

> zasady bywają żrące (np soda kaustyczna), stanowczo odradzam wpajanie ich
> pociechom.

Mysle, ze duzo szkodliwsze są kwasy))

[Gość: tomjk]

a wracając do meritum - wpajać zasady, czyli np uczyć katechizmu?

[lola211]

Zasady bycia dobrym człowiekiem.Uczciwosc, pracowitosc, poszanowanie drugiego
człowieka.O takich zasadach mysle.

[Gość: tomjk]

niektórzy uważają, że bycie dobrym wymaga wyrzeczeń. Ale jest dobra wiadomość -
jest nagroda do odbioru, (choć już w innym świecie).Trzeba tylko dopełnić paru
formalności. Wchodzisz?

[Gość: tempus]

Gość portalu: tomjk napisał(a):

> niektórzy uważają, że bycie dobrym wymaga wyrzeczeń. Ale jest dobra
wiadomość -
>
> jest nagroda do odbioru, (choć już w innym świecie).Trzeba tylko dopełnić
paru
> formalności. Wchodzisz?

A ja myślę, że bycie dobrym często bywa wynagradzane i na tym świecie.

[lola211]

> jest nagroda do odbioru, (choć już w innym świecie).Trzeba tylko dopełnić
paru
> formalności. Wchodzisz?

"Formalnosci"- jak słysze to dostaje gesiej skórki.
Ufam, ze nagroda mnie czeka nawet bez nich.

[Gość: tomjk]

"A ja myślę, że bycie dobrym często bywa wynagradzane i na tym świecie. "

"Ufam, ze nagroda mnie czeka nawet bez nich. "

Chyba nie jest źle. "...Myślę...", "...Ufam...", może jeszcze trochę i
napiszecie "...Wierzę..." (choć chyba boicie się tego słowa jak diabeł
święconej wody).

pozdrawiam
kontent
tomjk

[lola211]

Ja sie nie boje bo wierze i nawet sie do tego przyznaje, ale do kosciola nie
chodze na msze tylko czasem siedze w samotnosci, bo msze sa dla mnie nie do
strawienia.

[lisowie]

Kościół to wspólnota ludzi wierzących umacniana Duchem Świętym. Założył go Pan
Jezus, bo wiedział, że człowiek potrzebuje wspólnoty, by go wspierała i
potrzebuje widzialnych znaków obrazujących to, co duchowe (są to sakramenty,
m.in. Eucharystia). Dlatego też wiara i przynależność do Kościoła są ściśle ze
sobą związane, a uczestnictwo w życiu Kościoła nie powinno być przykrym
obowiązkiem, lecz naturalną konsekwencją wiary i miłości Boga. I nie powinny tu
zniechęcać wady innych członków Kościoła zwłaszcza hierarchów, choć zdarza się
to, jest to ludzkie. Reasumując, jeśli kocha się Boga, to kocha się Kościół i
problem rozdziału wiary od praktyki nie istnieje. To zaś w co wierzymy i czym
żyjemy przekazujemy dzieciom, bo traktujemy to, jako coś najlepszego i
najwspanialszego i dlatego dajemy to naszym dzieciom. Jednak w wychowaniu
najtrudniejszym chyba elementem jest przykład: nie nauczymy niczego dziecka
jeśli sami tego nie robimy. Myślę, że jasno się wyraziliśmy, resztę wniosków
proszę sobie wyciągnąć samemu.
Na koniec małe porównanie WIERZĄCY NIEPRAKTYKUJĄCY, to jak ABSTYNENT
NIEPRAKTYKUJĄCY. (sic!)

[mam-darynka]

lisowie napisał:

> Na koniec małe porównanie WIERZĄCY NIEPRAKTYKUJĄCY, to jak ABSTYNENT
> NIEPRAKTYKUJĄCY. (sic!)

A moze jednak jak NIEPRAKTYKUJACY ALKOHOLIK ;o)
No i komu sadzic, co jest "praktykowaniem"?
Dziwie sie autorce watku, ze szuka na Forum rozwiazania Jej dylematow - to, co
mozna nazwac spirytualizmem czlowieka czy bardziej z polska - duchowoscia -
jest chyba bardziej intymna sprawa niz seks czy zdrowie. Nie wyobrazam sobie
dyskutowania tego az tak publicznie.
Dzieciom potrzebny jest jasny system wartosci, uczciwy rozdzial dobra od zla
ale poza tym kwestie obrzedow i "praktykowania" pozostaja zawsze sprawa
poszczegolnych ludzi i poszczegolnych rodzin.

[tempus]

lisowie napisał:

> Kościół to wspólnota ludzi wierzących umacniana Duchem Świętym. Założył go
Pan
> Jezus, bo wiedział, że człowiek potrzebuje wspólnoty, by go wspierała i
> potrzebuje widzialnych znaków obrazujących to, co duchowe (są to sakramenty,
> m.in. Eucharystia).

Kościoła Rzymskokatolickiego nie założył żaden Jezus! To Watykańczycy tak
twierdzą i przypisują sobie monopol na tego Jezusa. Połowa ich nauk jest
sprzeczna z Biblią.

Dlatego też wiara i przynależność do Kościoła są ściśle ze
> sobą związane, a uczestnictwo w życiu Kościoła nie powinno być przykrym
> obowiązkiem, lecz naturalną konsekwencją wiary i miłości Boga. I nie powinny
tu
>
> zniechęcać wady innych członków Kościoła zwłaszcza hierarchów, choć zdarza
się
> to, jest to ludzkie. Reasumując, jeśli kocha się Boga, to kocha się Kościół
i
> problem rozdziału wiary od praktyki nie istnieje.

Wg. Ciebie wierzący chrzescijanie to tylko członkowie Kościoł rzymsko-
katolickiego? Więc przyjmij do wiadomości, że jest wiele kościołów
chrześcijańskich - nie tylko tej "jedynie prawdziwy"...

To zaś w co wierzymy i czym
> żyjemy przekazujemy dzieciom, bo traktujemy to, jako coś najlepszego i
> najwspanialszego i dlatego dajemy to naszym dzieciom.

Osobiście nie widzę nic "najlepszego i najwspanialszego" w opowiadaniu
dziecku starożytnych legend które nie trzymają się kupy...

Jednak w wychowaniu
> najtrudniejszym chyba elementem jest przykład: nie nauczymy niczego dziecka
> jeśli sami tego nie robimy.

Z tym się zgadzam.

Myślę, że jasno się wyraziliśmy, resztę wniosków
> proszę sobie wyciągnąć samemu.
> Na koniec małe porównanie WIERZĄCY NIEPRAKTYKUJĄCY, to jak ABSTYNENT
> NIEPRAKTYKUJĄCY. (sic!)

Chyba masz rację.

[Gość: annie]

Zapewne zostanie to odebrane jako czepianie się, ale to nie Pan Jezus założył
Kościół, tylko Jego następcy (patrz apostołowie). I nie jest to mój wymysł.
Pozdrawiam

[mary_ann]

Przeraża mnie kategoryczność sądów w tym wątku.

Nie porównujmy okreslenia "wierzący niepraktykujący" do "abstynenta
alkoholika", to nieporozumienie i, co gorsza, nadużycie. Określenie "wierzący
niepraktykujący" to powszechnie używany skrót myślowy. I nie oznacza on na
ogół dla stosujących go ludzi "wierzącego niepraktykującego WIARY" (to
rzeczywiście byłoby moralnie wątpliwe...), ale osobe nie chodzącą do kościoła
(katolickiego) z wszystkimi tego konsekwencjami. Skąd wiecie, jak autorka
wątku praktykuje wiarę? Dla wielu osób to ostatnie oznacza po prostu wiarę w
Boga, popartą dobrym postępowaniem, dobrymi uczynkami płynącymi z tej wiary,
moditwą, życiem w zgodzie a przykazaniami boskimi w skrócie (nie mylić z
przykazaniami koscielnymi), a także przekazywanie analogicznych wzorców
dzieciom.

Green, takich osób jak Ty jest wiele. Moje dzieci są ochrzczone (po długim
namyśle), starsza córka-pierwszoklasistka chodzi na religię, która w jej
szkole prowadzona jest akurat bardzo sensownie. Staram się (i starałam od
samego początku) przekazywać jej wiarę i wiedzę o Biblii w domu, ale nie
widzę powodu, dla ktorego nie miałybyśmy dodatkowo skorzystać z lekcji w
szkole. A że żyjemy w Polsce, a nie Holandii czy USA, to chyba sztuczne
byłoby zapisywanie jej do baptystow, Świadków Jehowy czy innych protestantów
lub kogokolwiek, nie sądzicie? Mnie jest naprawdę obojęte, KTO przekaże moim
dzieciom to "jądro" wspólne wszystkim wyznaniom chrzescijańskim. Jeśli z
jakimś stwierdzeniem p. katechetki się nie zgadzam (a ma to jak dotąd miejsce
rzadko) to mówię to córce jasno i wyraźnie. Niczego i nikogo nie udaję. Nie
jestem katoliczka, ale wychowałam się tutaj, a nie na Księżycu, TA tradycja
jest mi niesłychanie bliska, i bliżej mi do katolicyzmu niż do jakiegoolwiek
innego wyznania.

Do kościoła chodzimy z rzadka, co do I komunii nie podjęłam jeszcze
ostatecznej decyzji, ale wydaje mi się,żę raczej się na nią nie zdecydujemy,
bo wymagałaby zbyt daleko posuniętych kompromisów "ideowych".

Myślę, że dziecko powinno mieć wybór, ale żeby naprawdę go miało, musi mieć w
czym wybierać, czyli kontakt z religią mieć powinno, chociażby po to, żeby
jako wolny człowiek kiedyś ją odrzucić... To moje zdanie prywatne i nikogo nie
osądzam źle, jeśli myśli inaczej).

A, jak powiadają, Duch Święty wieje, kędy chce. Niekoniecznie po kościelnych
nawach


Z pozdrowieniami dla wierzących i nie wierzących, praktykujących
i "niepraktykujacych"


Mary_ann

Paniom od jedynej słuszności polecam

[anndelumester]

www1.gazeta.pl/wyborcza/1,42786,1776311.html
do przeczytania i przemyślenia

[Gość: Marta]

No tak...i znowu "wojna". Tylko, że to nie na tym chyba rzecz polega. Ja też
uważam, że wiara w życiu pomaga, dlatego wierzę i praktykuję. Pewnie miło by
było, gdyby każdy odkrył w życiu sens wiary, tyle, że każdy ma własną drogę do
Boga i trzeba mu pozwolić na nią trafić.
Dziecku nawet praktykujący rodzice nie zawsze są w stanie wiarę zaszczepić,
więc powstrzymajmy się od sądów.
Myślę, ale to tylko moje zdanie, więc nie zamierzam go narzucać, że wierząc
łatwiej jest w życiu postrzegać pewne sprawy, dlatego dziecko ucząc się wiary,
uczy się też pokory i nadziei na to, że nic nie dzieje się przypadkiem i że
zawsze mozna odnaleźć sens pewnych zdarzeń. Za to praktyka bez wątpienia uczy
dyscypliny. To faktycznie warto przekazać dziecku. Z całą jednak pewnością,
jak pisał ks. Twardowski, na końcu życia rozliczani będziemy przede wszystkim
z miłości. Nic nie zastąpi bycia dobrym człowiekiem. W miom odczuciu wiara
może w tym pomóc, ale takie przekonanie wyrabia się indywidualnie.
I proszę, nie bulwersujmy się, bo jak ktoś pyta i szuka odpowiedzi, to
świetnie i dużo lepiej, niż gdyby się nie zastanawiał. Wątpliwości to pewnie
jakaś część sumienia. A stanowcze, jedyne i słuszne rady przynoszą często
odwrotny skutek.
Pozdrawiam

[Gość: green]

Nie sądziłam, ze tak mnie skrytykujecie, za nieodpowiednie sformułowanie
zdania. Od dziecka byłam wychowywana przez ludzi wierzących i praktykujacych
wiare, wiec chodziłam do kościoła praktycznie na przymus, do tego domu Bozego,
do którego trzeba załozyc naiładniejsze buciki, białą bluzeczkę... A i tak cię
potem podsumują, że ta bluzka "nie jest do kościoła". Mieszkam w małym
miasteczku, 10 tys mieszk, wszyscy prawie się znają i wiedzą kto chodzi a kto
nie w niedzielę i gdzie.
Denerwuje mnie to, że teściowa każe mi chodzić, rodzice też bo niby dziecko
wyrośnie na antychrysta. To, że modlę się co wieczór, i staram się zła wyrzekać
i uczyć wiary mojego dziecka to nic nie znaczy, bo ja nie chodzę do kośioła i
jestem przegrana, dla mnie to bezsens.
Myślałam, że jak już będę na swoim to będę mogła sama decydować o swoim jak i
mojego dziecka życiu.
Dzięki mary_ann za zrozumienie, w gruncie rzeczy wiem ,że jest dużo takich
ludzi jak ja i też mają dzieci, ale do kościoła nie chodzą i nie mają dylematów-
dziecko ochrzczone, to wystarczy, będzie chciało chodzić na msze, to będzie,
ale nic na siłe. Ja jedna mam po prostu dylemat, jak zrobić, żeby dziecko nie
ucierpiało, czy to takie dziwne?

[judytak]

A ja to tak całkiem tylko z praktycznego punktu widzenia.
Myślę, że póki dziecko jest małe, to idź z nim do koścoła kiedy masz ochotę.
Małe dziecko i tak w zasadzie pojmuje tylko wymiar tradycyjno-obyczajowy, plus
jakąś nieokreśloną mistykę, ale tego niekoniecznie w kościele.
Nawet jakbym chodziła co iedzielę do kościoła, nie brałabym ze sobą trzy-
czteroletniego dziecka.
A później, jeśli zapiszesz dziecko na naukę religii, i będzie tam wymagane,
żeby co niedzielę chodzić do kościoła, to i tak będziesz chodziła razem z nim.
Nie ma co z góry robić sobie sztucznych problemów, a innym okazji do wykazania
się... no właśnie...nie chcę napisać, czym...
Pozdrawiam
Judyta

[Gość: Magdi]

Green-wydaje mi się, że wiem, o czym myślisz. Ja też miałam podobne rozterki
nawet zanim miałam dziecko (teraz mam dwójkę). Odkąd wyprowadziłam się z domu -
z dużą ulgą - nie chodzę co niedziela do kościoła. Tak naprawdę to zdarza mi
się to rzadko. Jestem zrażona do Kościoła jako ludzi ślepo dukających modlitwy,
przeciągle śpiewających radosne przecież pieśni, uznających siebie żarliwie za
katolików (celowo piszę katolików, a nie chrześcijan, mając na myśli hasło:
Polak to Katolik) a w rzeczywistości nieznających Biblii, którzy tuż po wyjściu
z kościoła leją swoje żony itd. Razi mnie stawianie wódki na stół w dniu
Komunii Świętej. Mimo to, mam ogromny szacunek do wiary, tradycji, modlitwy i
chciałabym te wartości przekazać moim dzieciom i staram się, aby były to dla
nich rzeczy naturalne. Zabieram starszego na fajne msze dla dzieci, żeby
odbierał kościół jako miejsce "przyjazne". Chciałabym nauczyć moje dzieci, że
to Kościół jest ważny, bo jest źródłem tradycji i nieodłącznym elementem
historii naszego kraju i muszą być tego świadomi, ale tak naprawdę
najważniejsze jest, aby czerpiąc z niego byli DOBRYMI ludźmi.
Życzę Ci wszystkiego dobrego.

[Gość: czlowiek]

Czytaj dziecku Bibile. Tam jest prawda. Nauka rozrozniania dobra i zla. A
chodzenia do Kosciola - wytlumacz o co chodzi w tym zjawisku i juz.
Wiecej nie pisze, bo pytalas o to, a nie inne zagadnienia, ktore wywolaly
tutaj burze. Tak naprawde ci co sie tutaj wyrzywaj na Tobie musza sami miec
cos na sumieniu. winny sie tlumaczy...

[Gość: PP]

Może zacznij od tego po co chodzisz do koscioła.
Ja na przykład głównie dlatego, by iść do komunii.
Pomodlić sie i poczytac Pismo Święte mogę w domu, ale sakramentów juz w domu
sie nie da przyjąć (chyba ze w obłoznej chorobie).
Na to - na komunię świeta - kładłam nacisk wychowując dzieci.

[froggie]

Jezeli chodzenie do kosciola jest dla kogos kara- to chyba nie powinien sie tam
udawac. A jednak, nawet idac nie z wlasnej woli do miejsca swietego mozna
przezyc cos niesamowitego i na tym polega wiara.Na wierzeniu w Boga, jego moc,
cuda. Ale sama wiara tez nie wystarcza, potrzebna jest dyscyplina, praktyka
wiary. Po to wlasnie katolicy co tydzien razem odprawiaja msze sw.By umocnic
sie w tej wierze. Nie chodzac do kosciola oddalamy sie od Boga.I nie wierze
osobom, ktore twierdza ze same sie modla(w domu) i dlatego nie potrzebuja w
kosciele. jezeli ktos jest zbyt leniwy by pojsc raz na tydzien na msze to na
pewno nie modli sie codziennie wieczorem.Czlowiek wierzacy prawdziwie nigdy nie
wierzy do konca i nigdy za takiego sie nie bedzie uwazal i bedzie chodzil do
kosciola na msze niedzielna bo TAM JEST BOG, a nie na lace,czy innym pieknym
miejscu.
A co do wychowania dzieci w wierze. W kazdej kulturze dzieci musza wierzyc w to
co rodzice. Inaczej beda same wybierac, kiedy dorosna i moga to byc nieciekawe
wybory.

[lola211]

bo TAM JEST BOG, a nie na lace,czy innym pieknym
> miejscu.

To cos nowego, bo zawsze uwazałam ze Bóg jest wszedzie.
>W kazdej kulturze dzieci musza wierzyc w to
> co rodzice.
Muszą? I do czego jeszcze te dzieci zmuszac, w imie ich dobra rzecz jasna?

>inaczej beda same wybierac, kiedy dorosna i moga to byc nieciekawe

Odmawiasz ludziom prawa wyboru? A moze własnie to dziecko dokona własciwego
wyboru w odróznieniu od jego rodziców.

[mary_ann]

Nie chodzac do kosciola oddalamy sie od Boga.I nie wierze
> osobom, ktore twierdza ze same sie modla(w domu) i dlatego nie potrzebuja w
> kosciele.

No, to bardzo się mylisz, bo znam wiele takich domów. Ze swoim wlącznie.


jezeli ktos jest zbyt leniwy by pojsc raz na tydzien na msze to na
> pewno nie modli sie codziennie wieczorem.


Wychodzisz z fałszywego założenia, ze do kościoła nie chodzi sie z lenistwa. A
może z organicznej niemożności wysłychania kolejnego "przemówienia" na
poziomie wypracowania średnio zdolnego ucznia klasy siódmej?? Albo tysiąca
innych przyczyn?


Czlowiek wierzacy prawdziwie nigdy nie
>
> wierzy do konca

????? I co, potrzebny mu przymus i dyscyplina, bo jak go puścić wolno, to...
zgroza

i nigdy za takiego sie nie bedzie uwazal i bedzie chodzil do
> kosciola na msze niedzielna bo TAM JEST BOG, a nie na lace,czy innym pieknym
> miejscu.


Oj, coś chyba słabo znasz podstawy teologiczne swojej wiary. O przymiotach
Boga słyszałaś?

[froggie]

> jezeli ktos jest zbyt leniwy by pojsc raz na tydzien na msze to na
> > pewno nie modli sie codziennie wieczorem.
>
>
> Wychodzisz z fałszywego założenia, ze do kościoła nie chodzi sie z lenistwa.
A
> może z organicznej niemożności wysłychania kolejnego "przemówienia" na
> poziomie wypracowania średnio zdolnego ucznia klasy siódmej?? Albo tysiąca
> innych przyczyn?
>
Jezeli istnieja jakies powody niepozwalajace wierzacemu isc do kosciola to
slaba jest jego wiara w to, ze odwiedza Stworce swego. Jesli kogos kocham(lub
chce kochac)to pragne go widywac. Ale wlasnie wielu uczeszcza na kazanie i
popatrzec na ludzi, pokrytykowac ksiedza(ze nie elokwentny i za brak
porywajacych kazan)a nie na Eucharystie.



Czlowiek wierzacy prawdziwie nigdy nie
> >
> > wierzy do konca
>
> ????? I co, potrzebny mu przymus i dyscyplina, bo jak go puścić wolno, to...
> zgroza


Moze nie zaraz zgroza bo ludzie niewierzacy tez potrafia postepowac wedlug
wewnetrznego kodeksu moralnego, a newet palcami mozna pokazac tych wierzacych i
praktykujacych, ktorzy tych zasad nie przestrzegaja. Nie jest to najwazniejsza
rola wiary by wychowywac.Wiara czlowiekowi pomaga. Jezeli czlowiek jest pewny
siebie i swojej moralnej postawy to nie ufa on Bogu tylko sobie. TYm samym nie
moze uwazac sie za wierzacego katolika.Jesli sam sobie radze, modle sie kiedy
chce jak chce i gdzie chce to po co mi religia?Wlasnie wymyslilem swoja.

A jesli chodzi o teologie to nie na temat dyskusja.Rozmawiamy o religii
katolickiej.Bog oczywiscie jest w kosciele(tak wierze jako katolik), a nie na
lace, w lesie itp. TAM SA TYLKO JEGO SLADY. I zawsze mnie zachwyca co stworzyl
i jak pieknie szczegolnie gdy jestem w gorach.I widze w tym Boga, ale hold
oddaje mu w kosciele bo wierze, ze tam jest pod postacia chelba i wina.

[Gość: ket]

U mnie w spożywczym jest super stoisko z winami - pod wszelką postacią ))) na
wypadek gdyby Cię dopadł szał modlitewny Pozdrawiam

[froggie]

Gość portalu: ket napisał(a):

> U mnie w spożywczym jest super stoisko z winami - pod wszelką postacią )))
na
>
> wypadek gdyby Cię dopadł szał modlitewny Pozdrawiam

No widzisz, jak nie rozumiesz.Takie czary mary musi odprawic ksiadz w
kosciele.I dopiero po tym pijemy krew CHrystusa.TAAAAAAAAAAAk. Zdziwiona, co?
Jestes przykladem jak wielu katolikow nie wie co w kosciele sie dzieje.

[froggie]

przepraszam za zbyt szybki osad bo moze nie jestes katolikiem.

[mary_ann]

froggie napisała:

> Jezeli istnieja jakies powody niepozwalajace wierzacemu isc do kosciola to
> slaba jest jego wiara w to, ze odwiedza Stworce swego. Jesli kogos kocham
(lub
> chce kochac)to pragne go widywac. Ale wlasnie wielu uczeszcza na kazanie i
> popatrzec na ludzi, pokrytykowac ksiedza(ze nie elokwentny i za brak
> porywajacych kazan)a nie na Eucharystie.
>

Pasuję w tym miejscu, bo skoro nie odrzucasz, ze Boga mozna widywac poza
kościolem, to znaczy, że uzywając tych samych słów mówimy o zupełnie róznych
sprawach. Wtedy dogadać się nie sposób.
Ja spotykam Boga np. czytajac codziennie rano maila z czytaniami na dany dzień
(polecam /katolicki jak najbardziej/ serwis Mateusz - zapisujesz się na liste
i wpada Ci codziennie do skrzynki).

>
> Moze nie zaraz zgroza bo ludzie niewierzacy tez potrafia postepowac wedlug
> wewnetrznego kodeksu moralnego, a newet palcami mozna pokazac tych
wierzacych i
>
> praktykujacych, ktorzy tych zasad nie przestrzegaja. Nie jest to
najwazniejsza
> rola wiary by wychowywac.Wiara czlowiekowi pomaga. Jezeli czlowiek jest
pewny
> siebie i swojej moralnej postawy to nie ufa on Bogu tylko sobie. TYm samym
nie
> moze uwazac sie za wierzacego katolika.


W tym sensie ok.


Jesli sam sobie radze, modle sie kiedy
> chce jak chce i gdzie chce to po co mi religia?Wlasnie wymyslilem swoja.


Dlatego, że istnieje jeszcze pewien wymiar społeczny zjawiska (poczucie
przynależności do współnoty wierzących), ktory ludzie maja w RÓŻNYM zakresie.
Dla Ciebie będzie to uczestniczenie co niedzielę i we wszystkie swięta we mszy
itd, dla kogoś innego uczestniczenie we mszy w kilka głównych swiąt, opłatek,
święcenie pokarmów, msze z okazji ważnych wydarzeń życiowo-rodzinnych itp.
Jesli czynione jest to (mam na mysli drugi wariant)z potrzeby serca, a nie na
uzytek ludzi,to naprawde nie musi oznaczać ani lenistwa, ani hipokryzji.


> A jesli chodzi o teologie to nie na temat dyskusja.Rozmawiamy o religii
> katolickiej.Bog oczywiscie jest w kosciele(tak wierze jako katolik), a nie
na
> lace, w lesie itp. TAM SA TYLKO JEGO SLADY. I zawsze mnie zachwyca co
stworzyl
> i jak pieknie szczegolnie gdy jestem w gorach.I widze w tym Boga, ale hold
> oddaje mu w kosciele bo wierze, ze tam jest pod postacia chelba i wina.


Nie da się oddzielić religii od teologii, sam(a) o nią zahaczyłeś/łas mówiąc o
(nie)obecności Boga tu czy tam. Jednym z przymiotów Boga jest właśnie
wszechobecność.
A jakos nie chce mi się wierzyc, ze wierzysz,że Bóg materialnie występuje
wlaśnie w BUDYNKU zwanym kosciołem. No, bo co jak bomba spadnie? E, nie
żartuj

(Co prawda w teologii katlickiej uparcie się utrzymuje,że w komunii (=opłatku)
CHrystus jest obecny FIZYCZNIE (to jedna z róznic w stos. do protestantow),
ale ciekawam, jak duzy procent katolików o tym wie i w to wierzy.)

Ciepłe pozdrowienia
Mary_ann

[froggie]

Ja wierze w Boga, ale i w Chrystusa jego syna. Ten ostatni wlasnie ustanowil
msze sw. i kazal sie wiernym spotykac by modlic sie do Boga Ojca( tak wlasnie
jest w kosciele katolickim). Staram sie to wypelniac i spotykac z Bogiem w
sakramencie komuni na niedzielnej mszy sw. Nie bede wypisywac jakie z tego mam
korzysci, ale na pewno wieksze niz tylko z modlitwy w domu i samych czytan.

> A jakos nie chce mi się wierzyc, ze wierzysz,że Bóg materialnie występuje
> wlaśnie w BUDYNKU zwanym kosciołem. No, bo co jak bomba spadnie? E, nie
> żartuj
>
> (Co prawda w teologii katlickiej uparcie się utrzymuje,że w komunii
(=opłatku)
> CHrystus jest obecny FIZYCZNIE (to jedna z róznic w stos. do protestantow),
> ale ciekawam, jak duzy procent katolików o tym wie i w to wierzy.)

No wlasnie i tutaj juz argumenty nic nie zdzialaja. Bo ja w to wierze.Nie
tlumacze sobie, nie udowadniam, tylko wierze, ze w kosciele obecny jest Bog, i
przyjmuje go pod postacia chleba ( czasem wina).
A co do bomby, to co, myslisz, ze Boga zabije? No wiesz, chyba nie wierzysz w
jego moc.

Piszesz tez o spolecznym wymiarze naszej religii. No wlasnie sa to wszystko
czesto tradycje i trzeba dbac o ich duchowy wymiar (tak tez wynika z twojego
listu)bo inaczej prosta droga do zeswiecczenia.
Milo sie z toba dyskutuje wiec przyznam ci sie do jednej sprawy. Mianowicie
niekoniecznie odpowiada mi ta wspolnota koscielna. Jakos nie moge sie przekonac
do tych wszystkich spotkan rozancowych, ruchow przykoscielnych itp. Po prostu
nie mam natury spolecznikowskiej. Natomiast lubie czuc te wspolnote podczas
mszy kiedy uswiadamiam sobie, ze tylu ludzi modli sie o to samo wiec sila mojej
modlitwy sie zwieksza.

[mary_ann]

froggie napisała:
> A co do bomby, to co, myslisz, ze Boga zabije? No wiesz, chyba nie wierzysz
w
> jego moc.


Hej, to było przewrotne pytanie- żart! Po prostu taka byłaby logiczna
konkluzja przekonania (moim zdaniem fałszywego) o FIZYCZNEJ obecnosci Boga w
kościele.


> Piszesz tez o spolecznym wymiarze naszej religii. No wlasnie sa to wszystko
> czesto tradycje i trzeba dbac o ich duchowy wymiar (tak tez wynika z twojego
> listu)bo inaczej prosta droga do zeswiecczenia.


No, właśnie. Ja tylko uważam, że ludzie mają prawo akceptowac ten wymiar
spoleczny w różnym zakresie. Bo po prostu sa rózni, o czym jeszcze dalej.


> Milo sie z toba dyskutuje wiec przyznam ci sie do jednej sprawy. Mianowicie
> niekoniecznie odpowiada mi ta wspolnota koscielna. Jakos nie moge sie
przekonac
>
> do tych wszystkich spotkan rozancowych, ruchow przykoscielnych itp. Po
prostu
> nie mam natury spolecznikowskiej. Natomiast lubie czuc te wspolnote podczas
> mszy kiedy uswiadamiam sobie, ze tylu ludzi modli sie o to samo wiec sila
mojej
>
> modlitwy sie zwieksza.

Mnie równiez było miło Co do czucia wspólnoty, to w wyjatkowych wypadkach
tez tak mam, ale na ogół odrzuca mnie od tłumów - poza świętami wolę wchodzic
do pustego kościoła. Po prostu ten typ tak ma
Do ruchów, oaz itd kiedys mnie trochę ciągnęło, ale nie trawię ich na poziomie
estetycznym. Po prostu wiele przejawów religijności w nich, na pewno w
odczuciach uczestników szczerych i płynących z serca, odbieram jako zbyt
egzaltowane.
Myślę, że kazdy musi mozolnie szukac swojego miejsca. Grunt to nie popaść w
samozadowolenie, prawda?
Życzę wszystkiego dobrego
Mary-ann

[Gość: AMen]

Zawsze zastanawia mnie dlaczego wszelkie wypowiedzie antyklerykalne są w tym
kraju tak zajadle atakowane ? To Wy Katolicy głosicie miłosierdzie,
poszanowanie itd tylko z przykładem troszkę u Was gorzej.
Dzisiejsza informacja prasowa po której raczej nie posłałbym dziecka na
religię :
Na karę trzech lat więzienia skazał łódzki sąd 39-letniego księdza Wincentego
P. za seksualne wykorzystywanie dzieci. Wyrok jest prawomocny. Stronom
przysługuje wniesienie kasacji do Sądu Najwyższego.

Sąd Okręgowy podniósł wymiar kary z roku i ośmiu miesięcy więzienia, jaką
wymierzył księdzu w lipcu Sąd Rejonowy w Łęczycy. Od tego wyroku apelację
wniosły obie strony. Prokurator domagał się dla oskarżonego czterech lat
więzienia. Obrońca wnosił o karę w zawieszeniu. Poniedziałkowa rozprawa, jak i
uzasadnienie wyroku były niejawne.

Według prokuratury, do przestępczych czynów księdza miało dojść w latach 1998-
99 w miejscowości Witonia w okolicach Łęczycy, gdzie skazany był wikarym w
miejscowej parafii. Jak ustalono, w tym czasie "doprowadził pięciu małoletnich
chłopców poniżej 15 roku życia do wykonywania i podania się czynnościom
seksualnym". W trakcie przesłuchania ksiądz przyznał się do stawianych mu
zarzutów.
Na początku listopada 2002 roku za księdzem rozesłano list gończy, bo
prokuratura i policja nie mogły przesłuchać duchownego i przedstawić mu
zarzutów. Okazało się, że ksiądz wyjechał na Ukrainę. Zatrzymano go na polsko-
ukraińskim przejściu granicznym w Dorohusku przy wjeździe do Polski pod koniec
listopada ubiegłego roku.


I coś jeszcze komentarz do komentarza prasowego :
Zapomnieli oczywiście dodać, że tego pedofila dość umiejętnie ukrywał przed
prokuraturą biskup Orszulik, a do schwytania go na Ukrainie przyczynili się
dziennikarze "Faktów i Mitów". No ale to już standard, że się w naszych mediach
nie podaje całej prawdy. A tak przy okazji to bardzo miło, iż sąd wyższej
instancji podniósł karę (która i tak jest śmiesznie niska za te czyny, których
się dopuścił).

AMEN

[Gość: tempus]

Zawsze powtarzam że organizacja ukrywająca świadomie w swoich szeregach
przestepców jest organizacją przestępczą i jako taka powinna być
zdelegalizowana.

frogg ;-)

[Gość: ket]

to jest naprawdę ładny uśmiech do Ciebie. Co prawda nie jestem katoliczką,
ale wiem coś o Waszej liturgii, chciałam "troszkę" spłycić, żeby zakończyć te
momentami niesmaczne dysputy . I wiesz co? Spodziewałam się, że mnie
ostro "zjedziesz", zbluzgasz z pozycji "guru" i matołka, a tu w sumie i
normalnie i z jajem i pozdrowienia ... chciałabym napisać jak "niekatolik"
ale w sumie ... hmmm chyba właśnie jak katolik, bo z poszanowaniem nawet
bardziej trzaśniętego na umyśle człowieka się zachowałeś. Serdecznie Cię
pozdrawiam Kasia

[froggie]

Dzieki za usmiech.Widac nie trzeba ulegac stereotypom. Zmylilo Cie cos jeszcze-
jestem zenska. Szkoda tylko,ze cie nasze dysputy zniesmaczyly.

religijna schizofrenia

[ant777]

Jak dla mnie to jesteś niewierzącą osobą udającą wierzącą.
Ja to nazywam religijną schizofrenią. myślisz że dziecko to jakieś debilne
stworzenie? W końcu dzieciak zauważy że prowadzisz dwa życia: jedno prawdziwe a
drugie na pokaz. "Co ludzie o mnie pomyślą" - typowe zaściankowe podejście.

Może się skończyć tak że za 20-30 lat twoje dziecko na jakimś forum
napisze: "jESTEM KATOLICZKĄ, ALE NIE PRAKTYKUJĄCĄ, NIE CHODZĘ DO KOŚCIOŁA,
TYLKO W ŚWIĘTA, MĄŻ TAK SAMO,NIE WIEM JAK MAM POSTĄPIĆ W TEJ SYTUACJI Z
DZIECKIEM..."

[Gość: Beata]

Ja nie bardzo rozumiem określenie: "wierząca ale niepraktykująca". Dla mnie to
pachnie obłudą. Albo ktoś jest katolikiem i w tej wierze wychowuje dzieci albo
nie. Jeżeli zdecydowałaś się ochrzcić dziecko to według kościoła masz obowiązek
chodzić na msze co niedzielę. Inaczej to nie ma sensu. Czego nauczysz malucha
postępując w ten sposób? Raz trzeba iść na mszę a kiedy indziej nie. Dla
katolika każda niedziela jest świętem. Tyle pamietam z religii. Nie mam ślubu
kościelnego, nie ochrzciłam córki bo nie mam zamiaru nazywać się
niepraktykującym katolikiem. Mam swoje zdanie na temat kleru i całego tego
zakłamanego środowiska i dlatego uczciwie postawiałam sprawę. A jak moje
dziecko dorośnie to samo zdecyduje. Ja nie będę jej ciągnąć na siłę do
kościoła. Dziwny z Ciebie katolik. A kolendę pewnie wpuszczasz bo tak wypada?
Śmieszy mnie taka wiara na pokaz. Obłuda, obłuda i jeszcze raz obłuda.

drodzy współforumowicze, apeluję...

[mary_ann]

... gorąco, by zanim dopiszemy sie do jakiegos wątku, zadać sobie trud
przeczytania już zamieszczonych wyżej postów (wyjątek moze stanowic jedynie
dopisywanie sie do wątku liczacego 100 lub więcej wpisow - tu rozumiem
trudność). Inaczej dyskusja kręci sie w kółko.

Z pozdrowieniami dla Beaty - bo jej listem zainspirowana -
Mary_ann

[Gość: Meelka]

Tez tak myślę. Określenie wierząca niepraktykująca jest równie popularne w
naszym pięknym kraju co bezsensowne. Ja mówię o sobie, ze jestem katoliczką(bo
w tej wierze wychowana, z wszystkimi sakramentami itd.) tyle tylko , że złą,
naprawdę nie warta przykładu. Jstem katoliczką , ale wciąz błądzę i upadam. Do
kościoła na liturgię chodzę a czasem tygodniami nie chodzę. Wciąż szukam
właściwej dla siebie drogi duchowej, ( a w przeszłości próbowałam już wielu
innych - medytacja transcendentalna i takie tam inne buddyjskie podróze i
uniesienia zaliczyłam) i przenigdy (teraz przynajmniej) nie mogłabym wyrzec
się katolcyzmu i powiedzieć, że katoliczką nie jestem. Ale wiem , że jestem
zła. Tylko rzeczywiście w takiej sytuacji pozostaje problem rozwoju
religijnego dziecka. Co robić? Też nie wiem.
Wiem natomiast, ze na ogół dzieci sa wrażliwe na te sprawy i mają w sobie
naturalną religijność. Tak jak moja córka , która pięknie modli się ( modlitw
nauczyła ją troche babcia, ja też a i lekcje religi w przedszkolu zrobiły
swoje) jest w niej ocean miłosci do Boga, wiara w Anioły i itd. I tego szkoda
dziecka pozbawiać bo to wielka wartośc!!! Sfery sacrum, nieważne czy to
katolicyzm czy inna wiara) jest tak mało w świecie. Przyznaci chyba??
Ale problem w tym, że my rodzice -ja też- musimy się jakoś zdeklarować.
Czytanie Biblii i uczenie zdrowasiek to chyba za mało.
Bóg jest w sakramentach , w liturgii a nam rodzicom, którzy w tym
nieuczetniczymy co niedziela, jak Pan Bóg przykazał jest trudno wychowywać
religijnie, bez obłudy nasze dzieci. NA razie nie wiem jak z tego problemu
wybrnąć, w każdym razie na mszę dzieciaka nie ciągnę i myślę że sprawa powróci
już wkrótce, przy Pierwszej Komunii. Zazdroszczę trochę tym wspólnoto
neokatechumenalnym i odnowom w Duchu Św. że tak pięknie sobie modlą się całymi
rodzinami. W mojej rodzinie mąż to katolik z tradycji i wychowania a tak
naprawdę agnostyk, którego jak dotąd nie udało mi się nawrócić.
Trochę chyba wynurzyłam się za bardzo, ale leży mi na sercu ta nasza dziwna,
polska schizofrenia religijna.
W pokoleniu 30-latków jest trudno, bo nikt nie chce ślepo naśladować
konformizmu rodziców ( nie te czasy, nie?)ani tez nikt w mieście przynajmniej
nie obawia się opinii sąsiadów.
Byłam ostatnio na sakramencie małżeństwa ludzi takich właśnie 30-latków z klasy
średniej, wszyscy zaproszeni goście podobni wykształceni, obyci, sympatyczni i
otwarci, w ogromnej większości z małymi dzieciaczkami i wiecie co? Do
sakramentu Eucharystii nie przystąpił NIKT z gości poza parą młodą i drużbami,
NIKT z całej duzej swiątyni pełnej ludzi. Wyglądało to baaaardzo dziwnie, jakby
wszyscy innej wiary jakiejś byli a pewnie tez ochrzczeni i taki sam ślub przed
laty brali. I co oni zrobią ze swoimi dziećmi ????
Nie wiem. RZecz jest warta przemyślenia. Pa.

[orvokki]

Hej!

Wiele osób pisało tu o swoistej schizofrenii religijnej... Ja jestem typowym
przykładem takiego schizofrenika i uważam, że w dużej mierze bierze się to ze
schizofrenicznego wychowania. Moi rodzice ochrzcili mnie jak miałam dwa lata,
za namową dziadków. Potem chodziłam na religię, do komunii, i jakoś tak
dotrwałam do bierzmowania. Przy tym wszystkim, moi rodzice nie są katolikami,
nie wiem nawet czy wierzą w Boga, albo czy w ogóle się tym problemem zajmują.
Ciężko wychować katolika w świeckim domu. Zawsze byłam jedną nogą tu i jedną
tu... i zawsze zazdrościłam osobom wychowanym konsekwentnie, zarówno ateistom,
jak i osobom głęboko wierzącym i praktykującym.
Teraz zawsze mówię, że nie jestem katoliczką. W wielu miejscach moja wiara
pokrywa się z doktryną kk, chodzę na mszę (ale tylko do dominikanów, bo gdzie
indziej zaraz się wkurzam, gdy ktoś obraża moją inteligencję), ale nie
przystępuję do sakramentów - wiem, że to właśnie sakramenty są najważniejsze,
ale nie potrafię przeskoczyć wymogu spowiedzi... zawsze był to dla mnie gwałt
na psychice, nawet kiedy była to rozmowa z naprawdę mądrym człowiekiem. Nie mam
ślubu kościelnego (podobnie jak moi rodzice), bo właśnie w poglądach na
małżeństwo często nie zgadzam się z kk.
I tak mozolnie drążę sobie swoją ścieżkę i naprawdę czasem myślę, jak by było
dobrze, gdyby moi kochani rodzice, którzy są dobrymi uczciwymi ludźmi,
wychowali mnie na dobrego uczciwego ateistę, skoro nie mogli mnie wychować na
prawdziwego katolika.
Dlatego green- odpowiedz sama sobie na kilka pytań. Na ile ważna jest dla
Ciebie wiara, co dla Ciebie znaczy? Co Ci daje tak na co dzień? Ile miejsca
zajmuje w Twoim życiu? Zastanów się, czy chcesz i czy będziesz w stanie dać
swojemu dziecku dar wiary, oparcie w wierze - a to coś bardzo dobrego, czy
zamiast tego przez własne niezdecydowanie nie zaoferujesz mu wiecznych
moralnych dylematów, wiecznego bycia na rozdrożu. Wiele osób tutaj pisało, że w
tym, co robisz musi być prawda - nie da się niczego udawać. Zastanów się, co
jest tą prawdą, którą żyjesz na co dzień i to przekaż swojemu dziecku. Jeśli to
będzie wiara w Boga, to dobrze, jeśli to będzie wiara w dobroć, uczciwość i tak
dalej, nie oparta na szkielecie żadnej religii - też dobrze. Byle konsekwentnie.