pierwsze zajecia

[michasia24]

poradzcie prosze i podpowiedzcie, jak wygladaja pierwsze zajecia z
3latkami, jak powinny wygladac, co zrobic zeby pomoc maluchom
bezbolesnie rozstac sie z mama, co wogle z nimi robic na tych
pierwszych zajeciach? jak to u was wygladalo, powiem szczerze ze
wlasnie najbardziej sie boje tego pierwszego zostania z
dzieciaczkami sam na sam

[vienx]

Witaj!
Też się tego bałam ale tak naprawdę strach ma wielkie oczy. Pierwsze zajęcia
odbyły się w towarzystwie rodziców (tego dnia było oficjalne rozpoczęcie).
Najpierw dzieci oswajały się z salą- dałam im trochę czasu na podejście do
wszystkiego, dotknięcie, sprawdzenie. Później wszyscy razem, z rodzicami,
przeszliśmy się po przedszkolu, pokazałam dzieciom szatnię, jadalnię, łazienkę,
a nawet sekretariat . Po powrocie usiedliśmy w okręgu i najpierw poznawaliśmy
swoje imiona, porozmawialiśmy o tym, co można, a czego nie wolno robić w
przedszkolu- można "spisać" z dziećmi coś na kształt kontraktu, tylko, że
zamiast spisywać zasady, są przedstawione w formie obrazków, a dzieci
"podpisują" się odciskiem dłoni. A później jakieś integracyjne gry i zabawy -
nie za dużo, tak, aby było wesoło. Te zajęcia nie mogą trwać zbyt długo. A potem
rodzice poszli na spotkanie- zebranie organizacyjne z panią dyrektor, a dzieci
zostały w sali. Część tych rodziców, których dzieci bardzo płakały, zostały
trochę dłużej. A później poszliśmy na podwórko, bo pogoda była przepiękna.
Miałam trochę łatwiej, bo nie miałam tych dzieci dużo (pracuję w przedszkolu
prywatnym i wtedy miałam grupę bodajże 10-osobową) i rodzice mogli poświęcić
trochę dnia na zostanie z nami. Natomiast jestem w grupie sama, więc łatwo sobie
wyobrazić, jak się czułam, jako młodziutka nauczycielka w grupie maluszków, z
których połowa płakała!

Tak naprawdę trudniejsze były dni kolejne Niektóre dzieci bez problemu
dostosowały się do tego, że są w przedszkolu, a rodzice idą do pracy, ale część
miała ogromny problem, płacz był ogromny, no ale wtedy zamieniałam się w ciocię
"kwokę" i te które miały ochotę się przytulić- przytulałam, a te, które chciały
stać z boku, zostawały tam. W każdym razie pierwszy tydzień był luźniejszy,
jeśli chodzi o zajęcia, bo zależało mi na przeczekaniu tej najtrudniejszej fazy
rozstania w miarę łagodnie, stąd dzieci bawiły się w wybrane przez siebie
zabawy, a płaczącym czytałam książeczki, malowaliśmy itp. W kolejnych tygodniach
nie wszystkie płacze ustały, ale konsekwentnie wprowadziłam zajęcia, dzięki
czemu rozstania z rodzicami nie przedłużały się w nieskończoność- jak dzieci
przychodziły, zajęcia już trwały, więc ja po prostu przejmowałam szkraba od
rodzica, zapewniając oboje o tym, że krzywda się nie dzieje, że wszystko w
porządku, że ma prawo do płaczu, bo to coś nowego i że będzie trudniej, jak
rodzic będzie się żegnał przez pół godziny (bywało tak)itp itd.
Ale chyba bezbolesne rozstanie się z mamą/ tatą zależy od samego dziecka, trudno
znaleźć jedno rozwiązanie na wszystkie dzieci.

Spokojnie, dasz radę

[michasia24]

dzieki! milo sie to czytało

[przedszkolanka_anka]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=47465

[przedszkolanka_anka]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=47465&w=67565537&a=67565537