Kwiatek.

[grzech_o_1]

"Polny kwiatek na wietrze się kłania.
I zaprasza do wąchania, oglądania.
Nawet mniszek uśmiecha się do nas.
Gdy przekwitnie, w białej głowie ma nasiona.
Po co zrywać, by rzucić za chwilę?
Niech mieszkają w kwiatkach żuki i motyle".
[B. Lewandowska]

[del.wa.57]

Cudny wiersz Grzeszku
Masz rację,wiosna to pora kwitnących łąk i cudnego kwiecia,nic tylko chodzić po
łące i wąchać.

[bogatka1]

To pewnie czosnek ozdobny, wiem, że nie stosuje się go w kuchni.
A wierszem Jendrek utrafiłeś w moje odczucia.
Niech kwiaty sobie rosną i dożywają wydania nasion.
Jeśli już kwiaty w prezencie, to doniczkowe albo wirtualne.



Śliwiak Tadeusz - Czytanie mrowiska

Wcześniej od łąki poznać źdźbło trawy
drzewo wcześniej od lasu
i zwierzę od stada
to jest rzeczy porządek
- przed morzem jest rzeka
a przed rzeką strumień

Pośpieszne dzieciństwo
odwróciło prąd
pomieszało rytmy
(...)
przed zabawą w wojnę
przyszła ona sama

Więc nie dziw się że dzisiaj
staję przed drzewami
oglądam od korzeni
po ich wiatr w gałęziach

Nie dziw się że oswajam
dłonie ze strumieniem
że czytanie mrowiska
zaczynam od mrówki

[bogatka1]

Delwuniu, to pewnie widok z Twojego balkonu.
Mam także widok z okna na zieloność wiosną pokrytą mniszkami,
a potem władza należy do dmuchawców, jeśli przedtem nie ma sianokosu.
Ludzie robią miodek i wino z mniszka, ja nie próbowałam.



Znalazłam w necie taką ciekawostkę dotyczącą modraszka poniżej, a która ma związek z "czytaniem mrowiska": "gąsienice modraszka, przenoszą się do mrowisk kusząc mrówki słodką wydzieliną („miodzio”. A tam zjadają larwy mrówek, które niczego nie podjerzewają. Te, które wywęszą podstęp, są natychmiast przekupione „miodziem”! Należy dodać, że miodzio pochodzi z gruczołów odbytowych gąsienicy." - No też "ładne kwiatki!"

[del.wa.57]

Bardzo przebiegłe te gąsienice,bestyjki!
To nie widok z mego balkonu Bogatko,fotka z wycieczki rowerowej a widok z
balkonu mam na krówki pasące się na łące,na potężne dęby,rosną nie daleko na
''kawałek''pola,rośnie tam żyto i na sąsiedni budynek.

[bogatka1]

„Dziwna i nigdy nie zaspokojona jest tęsknota człowieka za światem, który byłby nieustannym źródłem radości i uśmiechu. Tak dziwnie jest w świecie dobro splecione ze złem. Warkocz dobroci i złości przeplata się przez dni, w których żyjemy. Piękno i słoneczność nieba krzyżowane są z deszczem i groźbą pogniewanych chmur. Piękno słów wysłuchiwanych w skupieniu i zachwycie plącze się z gniewem i zaciśniętych pięści gotowych na wszelkie zło. Spotkałem różę. Była piękna, pachnąca i w zachwycie pochyliłem się nad jej kwiatem wierząc, że ta jedyna wolna jest od domieszki zła. Oto spotkałem piękno, dobroć, słodycz, spotkałem świat róży czysty od domieszek zła i kurzu. Wyciągnąłem do niej ręce stęsknione takiego świata, otwarte i ufne, ciche i pełne nadziei. Poczułem nagle ukłucie i ujrzałem czerwoną kroplę krwi, spływającą po mojej dłoni. Zawiedziony i smutny odszedłem od róży, zostawiając jej piękność i zdradliwą dobroć...”

[bogatka1]

Zwykle pączki pokazują się około 2 tygodni przed opadami śniegu, a teraz nic, żadnego pączka. A w przyszłym tygodniu ma być już siarczysta zima. Chciałabym wierzyć, że tej zimy jeszcze nie będzie, skoro moja schlumbergera nie daje na to znaku, że i ta prognoza jeszcze się przesunie w czasie.
Klimatyczna zima zaczyna się w Polsce około 1 grudnia.

[jaga_22]

Śliczny ten grudnik,chyba go nie wyrzuciłaś Bogatko,bo jakoś tak leży.?

[agas301]

Hahaha....

[bogatka1]

Gdy miałam ogródek, to parapetowe kwiatki wysadzałam na wiosnę do ziemi, a na zimę zabierałam do domu.
Ten grudnik wygląda, jakby dziko rósł wśród kamieni, może w Kalifornii jest to możliwe, że zakwita na święto Dziękczynienia w naturze. Jednak pomimo łagodnego klimatu w tym stanie nie przeżyłby zimy.
Fotka z netu, ja tylko podrasowałam Jasność i Nasycenie w GIMPie.
No to przy okazji jeden z ostatnich jesiennych kwiatów, takie rosną przy naszym bloku.

[79.angelika]

Bardzo ładny wiersz i pouczający ...

[bogatka1]

Kwiat - Aleksander Puszkin

Kwiat zasuszony i bezwonny
Znalazłem w książce z dawnych lat,
I głos marzenia nieuchronny
Już się do mej duszy wkradł.

Gdzie kwitnął? Jakiej wiosny zaznał?
Czy długo kwitnął? Kto go rwał ?
Czy go zerwała dłoń przyjazna ?
I po co w książce leżeć miał ?

Czy na pamiątkę czułej schadzki,
Czy znaczyć miał rozłąki ból,
Czy był to tylko ślad przechadzki
W cienistym lesie, w ciszy pól ?

Czy żyje ów ? Czy żyje owa ?
Gdzie mają swój zaciszny kąt ?
A może zwiędli już bez słowa,
Tak jak ten kwiat nieznany zwiądł ?

[czuk1]

Refleksyjny... za wcześnie celebrowany ....przez Ciebie.
A kto tłumaczył ?
Pozdrawiam.

[bogatka1]

Nie wiem Mariusz, ale tłumaczenie zgrabne.

www.wiersze.w.activ.pl/html/adam_asnyk.html#blawatek
Adam Asnyk - Dzwonki
(...)
Czulem, jak piersi moje rozsadza
Razem niszczaca i tworcza wladza,
Jak niesmiertelna Boska potega
W ruch nieskonczony znowu mnie wprzega,
Jak mnie roztapia w swiatow ogromnie,
Jak mi dla ducha droge toruje...
I widze siebie w kazdym atomie.
I wszedzie mysl ma dawna znajduje;
A jedna czastka ponad grobami
Wybiegam na swiat kwiatow oczami.

I zamieniony w dzwonki blekitne,
Na wlasnym zgliszczu stoje i kwitne...
Znowu sie patrze na jutrznie zlota,
Znowu sie do niej zwracam z tesknota;
A noc wiosenna perlowe lezki
Rzuca na kwiatow senne kielichy,
I znowu koncze sen moj niebieski,
Taki spokojny i taki cichy...
A kiedy wietrzyk potraci kwiecie,
Piesn idealna plynie po swiecie.

Plynie daleko - wietrzyk ja niesie
Po zlotym polu, zielonym lesie,
Po naszych gorach, po naszych wodach,
Po naszych cichych wiejskich zagrodach;
Miesza sie z szmerem jasnego zdroju,
Z szumem topoli, z spiewem slowika,
I nadpowietrznym hymnem spokoju,
Harmonia ciszy serca przenika;
I blogoslawi ojczyste pole,
I blogoslawi ludzka niedole.

Czasami takze niebieskie kwiecie
Zwabi do siebie samotne dziecie.
I siada dumac pachole mlode,
Patrzac na kwiatkow dziwna urode;
I nie wie nawet, jakim sposobem,
Zrywajac dzwonkow klosy powiewne,
Wyrasta mysla nad smutnym grobem
I w sercu dzwieki znajduje spiewne;
Lecz czuje tylko: ze sie w nim budzi
Pragnienie niebios, milosc dla ludzi.

Wiec czegos patrzy i czegos czeka,
Niby cos widzi w cieniu z daleka...
W gasnycej zorzy i w barwach kwiatow -
Zgaduje pieknosc umarlych swiatow,
I nim sie ocknie z zadumy sennej -
Wykwita przed nim na tle blekitu
Anielska postac w szacie promiennej,
Plynaca ogniem nowego switu,
I tajemnice grobow odslania,
Krolowa smierci i zmartwychwstania.