Podziw....doprowadza mnie do szału!

[agamama123]

Ciągle słyszę: podziwiam cię, ja bym tak nie mogła, jestes niesamowita... W
czym tkwi moja wyjatkowość??? jak każda matka chce szczęścia moich dzieci. Nic
więcej. A że droga do ich szcześcia jest bardziej wyboista, cóż...tak tez
widocznie sie dzieje na tym świecie, że nie wszystko idzie jak po maśle..

Ten podziw częśto miesza sie ze współczuciem. Ooooo popatrz, taka młoda a ma
dwójke chorych dzieci, taka młoda ajednak urodziła dziecko z downem....

Czy tylko ja jestem taka dziwna? Czy tylko mnie ten głupi podziw drazni???? Bo
osobiście wolałabym usłyszeć - fajna z ciebie mama a nie podziwiam cię...

[igge]

Hmmm, a mnie nikt nie podziwia buuuuu
a poważnie to nienawidzę też współczucia i jeszcze mowienia o innych dzieciach,
że są "normalne" a moje, no cóż ma MPdz i na pewno też strasznie bym
chciała,żeby było "normalne" (mojej cioci słowa)
Niesamowicie fajna i wyjątkowa jesteś dla swoich dzieci, jak każda mama,
natomiast inni ludzie widzą w Tobie pomnik poświęcenia a nie zwykłą mamę i to
faktycznie może irytować. "Ja bym tak nie mogła" ja też słyszałam (np o
rehabilitacji metodą Vojty, nieprzyjemną dla dziecka) i jest to totalna bzdura,
wypadki i przypadki chodzą po ludziach i jeżeli jest coś co trzeba zrobić to
człowiek się nie zastanawia tylko to robi. Te podziwiające Cię osoby gdyby
zdarzyła im się podobna sytuacja tak samo musiałyby jej sprostać.
Moja koleżanka ma chłopczyka z ZD i oprócz dodatkowych spotkań z
rehabilitantami ma wszystkie inne troski i zmartwienia wszystkich mam, mały
Kubuś choruje często, kilka razy był w szpitalu, ma ciągłe infekcje, jej mąż
pracuje za granicą więc sama sobie jakoś radzi, pracuje, ma czas spotykać się
ze znajomymi i zamiast podziwu czuję często zachwyt patrząc jak jej synek
rozrabia i zazdrość bo też bardzo chciałabym mieć malutkie dziecko.
Może Ci podziwiający Cię ludzie widzą, że nie załamujesz się, sprawnie
organizujesz sobie utrudnione jednak niepełnosprawnością dzieci życie i dlatego
sądzą, że oni by tak nie umieli? Mam nadzieję, że nikt nie uważa, że dziecko
specjalnej troski to powód do płaczu a nie przede wszystkim radość jak każde
inne dziecko. Ja mam tonę radości ze swojej córeczki (i syna) każdego dnia, a
dzięki jej problemom nasz świat jest bogatszy.

igge:)

[agamama123]

No! (Wiem, wiem, nie zaczyna się zdania od no
O to mi własnie chodzi

[igge]

No! Agamama a teraz Cie zdenerwuję Podziwiam Cię za piekną stronę Kacperka,
właśnie zabieram się do czytania...

[agamama123]

Podziwiaj ale nie mnie Koleżanka to cudo wykonała Tzn, teksty sa moje, ja
prowadzę aktualności ale cała reszta to zasługa jej i jej brata))))

[guderka]

a ja się ludziom nie dziwię.

gdy urodziła się Maja miałam kumpelę-przyjaciółkę onegdaj która pierwszą ciążę
poroniła a dziecko z drugiej urodziło się chore. Ja sobie wychowywałam moją
Maję szczęśliwie a jak zobaczyłam pierwszy raz jej syna to się załamałam.
Próbowałam karmić go swoją piersią ale nie miał siły ssać. Pamietam jak
wracałam od lekarza który stwierdził u małej okragłe plecy-miała wtedy ok 12
mcy. Chodziłam po lesie i płakałam i sobie pomyślałam-podziwiam tę moją
kumpelę. Ja tu buczę że dziecko ma plecy okrąglłe a jej dzieciak ma dziwną
chorobą (wtedy jeszcze nierozpoznana)- mały miał wiotkość kratni i ciągle gluty
mu wyciągali, nie trzymał w ogóle głowy, był chudy, anemiczny, miał szewc
klatkę i gotyckie podniebienie, dysmofrię i podejrzenie dystrofii. I tak ją
podziwiałam-za to ze sie usmiecha, za siłe, a po roku razem z naszymi dziecmi
na rehabilitacje jeździłysmy
do czego zmierzam
ludzie podziwiają bo wydaje im się że my przeżywamy tragedię, że świat się dla
nas skończył, widzą tylko chore dziecko i problem a nie widzą całej reszty.
dopóki ktoś nie wniknie w "nasz" świat i nie zobaczy na czym to polega-nie
zrozumie.I może wtedy zamiast słów "podziwiam cię" usłyszymy :" chodźmy razem
na lody?"

[kaha1]

dla mnie podziw = brak zrozumienia

[gorgona_1]

Moja mama ma koleżankę, która ma syna z zD. ZAWSZE ją podziwiałam za pogodę,
elegancję, niezdolność narzekania, poczucie humoru, siłę, chęć pomocy innym,
życzliwość, normalny stosunek do syna. Być może podziwiałabym ją także, gdyby
miała zdrowe dzieci. Nigdy jej oczywiście tego nie mówiłam. Kiedy urodziłam
syna z zD. pomogała mi sama świadomość, że tak można i nadal ją podziwiam. Was,
drogie forunmowiczki, też czasem podziwiam Przepraszam, nie chcę nikogo
doprowadzić do szału

[guderka]

jest PODZIW I "PODZIW"

twój akurat jest miły

[mamaronja]

A ja lubię byc podziwiana ! To mile łechce wciąż obecny we mnie dziecięcy
egoizm, poza tym uważam, że podziw mi się należy. I już.
Chętnie korzystam z przywilejów dla niepełnosprawnych (chociażby parkowanie na
miejscach ze znaczkiem), gdy nie moge czegos załatwić (np. wczesniejszej
rejestracji do lekarza) - powołuję się na moją sytuację i upraszam preferemcje -
choć mojego męża to wkurza i nawet go rozumiem.
Zrezygnowałam z dobrej pracy, nie rozwijam się zawodowo, nie mam hobby poza
dzieckiem, córcia to cały mój świat, zajmuję się nią i jej lekarzeami,
codziennie padam na pysk po północy i wstaje o 7, o ile w nocy da pospać, a
pierwszy rok jej życia wspominam jako prawdziwą traumę. I tak juz dwa lata.
Córcia rośnie a wraz z nią jej potrzeby. To dla niej przeprowadzamy się na
parter. ALE: zapisałam się do organizacji działającej przeciwko aborcji -
dopóki Małej nie miałam, nie miałam tak skrajnych poglądów. Dziś uważam, że
każde, nawet najbardziej chore dziecko ma prawo żyć.Jedynym powodem do
zastanowienia jest zagrożenie życia matki.

mamaronja

[guderianka]

w jednym poście tyle tematów ciekawych -
ja też korzystam z przywilejów dla niepełnosprawnych i mojego M też to wkurzało
ale już sie przyzwyczaił i nawet zaczyna się uczyć