Chwile zwątpienia i bezradności

[aplich8]

Jak wy drogie mamy radzicie sobie w trudnych chwilach?Ja patrze na swoją małą
córeczkę jak słodko śpi i płacze.Tak bardzo się boję o nią , jak będzie
wyglądało jej życie.Od dwóch miesięcy łapie wszystkie wirusy na zmianę z
synkiem(3 latka) nie chce ćwiczyć napręża się coraz bardziej.Do tego jeszcze
ząbki wychodzą.Tak się boję że sobie nie poradzę, nawet nie mogę pisać bo łzy
same lecą

[jane-eyre]

Chciałabym móc napisać Ci coś pokrzepiającego, tyle że mnie również złapał
straszny dół, mamy coraz więcej problemów, z którymi sobie nie radzę.
Najbardziej chyba dobija mnie to, że z moją córcią nie ma za bardzo kontaktu -
ma trochę ponad rok i żyje sobie we własnym świecie. Tak bym chciała, żeby
reagowała na swoje imię, bawiła się zabawkami, siedziała... Mam nadzieję, że
kiedyś to nastąpi Chyba trzeba po prostu zacisnąć zęby i przeczekać, przecież
wszystko MUSI się jakoś ułożyć.

[guderianka]

teraz taki okres wirusowy- nie ma mrozu, bakterie i wirusy latają w
powietrzu i łapią coraz to nowych właścicieli Na to nie ma rady

Przykro mi, że ci źle. Nie dam rady pocieszyć. Bo żadną pociechą
będą słowa, że każda z nas przechodzi takie chwile, że raz jest
lepiej a raz gorzej
Przytulam

[igge]

Ja też przytulam, mocno, jak najmocniej. Chyba każda z nas ma takie
chwile. A te pierwsze lata są może najtrudniejsze choć jednocześnie
najmilsze. Ja za takiego maluszka jak Wasze chętnie oddałabym pare
lat życia, moje starszaki są oczywiście prześwietne ale fajnie
byłoby mieć w domu takiego przedszkolaka albo jeszcze młodszego
berbecia. Eh rozmarzyłam się.
Może za to święta minęły Wam miło ? Moje były absolutnie
beznadziejne ale teraz za to mam wielką radość w postaci 2 nowych
domowników - czworonożnych. Przez kilka najbliższych dni a może
tygodni i miesięcy świat kręci się wokół piesków tylko i wyłącznie.

[aplich8]

Poprostu zacisnęło mi się serduszko jak napisałaś o swojej córeczce.Moja
martynka bardzo dużo się śmieje, reaguje na wszystko, tylko jest problem z
ruchami.Praktycznie nie umie nic sama zrobić, tylko główkę dobrze trzyma.Nie
siedzi nie przekręca się na boki.Dlatego się martwię,ale wiem że u was
(niektórych mam)jest jeszcze gorzej to jestem na siebie zła że narzekam.Tylko
czasami dopada mnie dół.Od noszenia mojej Martynki urosły mi dziwne kości w
nadgarstkach, a tylko ze mna jest przyzwyczajona przebywać, bo mąż zazwyczaj w
pracy.I kręgosłup wysiada, dosłownie "sype się" a mam dopiero 27 lat i dwoje
dzieci do wychowania dziękuje wszystkim za wsparcie.Serdecznie Was pozdrawiam.

[jane-eyre]

Moze warto pomyslec o chuscie do noszenia corci? Zawsze to jakies odciazenie dla
kregoslupa...

[ruda110]

Wiem, że nie ma słów pocieszeniai i że takie chwile będą naszym
doświadczeniem. Chcę Ci jedynie powiedzieć, że wielkim szczęściem
jest to, że twoja córeńka JEST przy Tobie. Moja Maleńka niestety
odeszła... Życzę Ci z całego serca dużo siły, zdrowia, pogody ducha
i spenienia marzeń.

[full_one]

Może to zabrzmi brutalnie ale przyzwyczaisz się. Mój synek ma 8 lat
ale do 2-3 roku jego życia nie ogłam sobie poradzić. Zycie w
szpitalach ,ciągłe wizyty u lekarzy i pytania ,które kłębiły się w
głowie :dlaczego on nie może być zdrowy itd. A najgorszy był (i
nadal jest) ból w sercu, gdy widzę jak jego rówieśnicy chodza do
szkoły, grają w piłkę.Czasami mam dosyć wszystkiego ale jestem dużo
silniejsza niż 5 lat temu. Te wszystkie przeżycia mnie umocniły
muszę być silna dla niego. I wymagająca bo bez tego nic nie wskóram.
Rozumiem Twój ból i strach. Trzymaj się,jesteś potrzebna Martynce,
nie dajcie się chorobie. Jeżeli jestes wierząca to módl się.No i
masz jeszcze nas, matki, które Cię rozumieją, bo same przeżywają to
samo!