Model na uwięzi

[teletoobis]

ak ptak na drucie
Jak pijak w nocnym chórze
Próbowałem na swój sposób
Być wolny
Jak robak na wędce
Jak rycerz w jakiejś starej księdze
Zachowałem dla ciebie
Wszystkie wstążki

Jeżeli bywałem niemiły
Mam nadzieje, że już wybaczyłaś
Jeżeli nawet kłamałem
Wiesz, że ciebie oszukać nie chciałem

Jak martwy noworodek
Jak bestia ostrym rogiem
Rozdzierałem każdego
Kto się zbliżał

Lecz przysięgam na tą pieśń
I na wszystko co robiłem źle
Że dla Ciebie te grzechy naprawię

Zobaczyłem żebraka
Wspartego na drewnianej kuli
Rzekł do mnie - Niewolo ci żądać za wiele
A piękna dziewczyna w drzwiach ciemnych stojąca
Zawołała - Dlaczego nie prosisz o więcej

Jak ptak na drucie
Jak pijak w nocnym chórze
Próbowałem na swój sposób
Być wolny

Sam siebie winię...

[monnia3]

Jeśli zdołam cię kiedykolwiek ujrzeć
Zapomnę na chwilę
Że sam siebie winię
za to, że nie ja cię zdobyłem.

Tak pragnąłem byś mnie wybrała
spośród tych, których znałaś
Bo właśnie dla nich
Nigdy nie zaistniałem.

I dlatego modliłem się o Ciebie
tymi słowami:
Panie, pozwól mi ją mieć

[teletoobis]

Chyba zle zrozumialas przeslanie Moniu
To co zacytowalem, to chyba najpiekniejsza i najmadrzejsza piesn o byciu wolnym.
Nie zdobywalem, ja juz tego nie chce i pewnie nie potrafie

[monnia3]

Nie interpretowalam tylko podpielam sie pod watek z wierszem Cohena
bez przeslania...po prostu ten lubie

Coz to niby jest dusza...

Cóż to niby jest dusza? Zamyślony człowieczek,
który ma już za sobą szkołę klęsk i wyrzeczeń.
Snadź fortuna nie sprzyja jego skromnej osobie
I żyjemy oddzielnie: ja sobie, on sobie.

Coś go dręczy i chciałby podzielić się ze mną
jakimś ważkim wyznaniem, jakąś prawdą tajemną,
a nuż usta otworzy zaciśnięte w żałobie,
ale żyje sam sobie i ja żyję sam sobie.

A ja swojej dobroci bez pożytku nie tracę,
o nic nie pytam, bo daremne to prace.
Każdy dmucha w swą dudkę, wciąż w tym samym sposobie,
Każdy rzepkę swą skrobie, ja sobie, on sobie.

Bulat Okudzawa

wiec odwdzieczam sie tym samym :)

[teletoobis]

Nie potrafię tworzyć gór
System zamknięty
Żyję na pigułkach
Za które dziękuję B-gu

Przyjąłem kurs
Z chaosu do sztuki
Żądałem konia
W depresji zaprzęgu

Pływałem jak łabędź
Tonąłem jak kamień
To już minęło
Przepadły me śmieszne zasoby

Za blade me strony
Za cienkie me pióro
Nie pisze już dzień
Co szkicuje noc

Dusza ma wyje
Mój anioł jest smutny
Lecz nie wolno mi
Pogrążać się w żalu

Gdy ktoś się posłuży
Tym czym ja nie mogłem
Moje serce będzie jej
Za tym pośrednictwem

Będzie spała na ścieżce
Zrozumie me myśli
Mą wolę przeciętą na pół
Z wolnością pośrodku

Przez mniej niż sekundę
Spotkają się życia
Wiecznie podejrzane
I z drzwiami na oścież

I wtedy urodzi
Dla kogoś jak ty
Czego nie próbował nikt
Ona będzie czynić

Wiem że nadchodzi
Wiem że spojrzy
I to jest pragnienie
I to jest ta księga

[monnia3]

A wiesz ze mialam zamiar ten wlasnie wiersz wkleic...
mam tę ksiązkę (dostalam w prezencie) z ktorej owy wiersz pochodzi..,
"Ksiega pragnień" wiekszosc tekstow napisal w klasztorze
buddyjskim...jak pisze nie są one drogowskazem ale drogą...

[teletoobis]

Zrobilem to za Ciebie Bo.... uwazam, ze wlasnie ten wiersz zwiazuje soba caly
tomik. W warstwie emocjonalnej.
No i brawo, ze nie znasz jego tworczosci tylko z piosenek spiewanych przez Zebatego.
A propos, 4 tyg temu uczestniczylem w koncercie Pawła Orkisza wykonujacego min.
rowniez te ballady ale w sposob o wiele bogartszy. Oczywiscie plyty mam