Zapomnijcie o Giedroyciu [GW, 24.05.]

[liberum_veto]

Odtrącony dr Motyka ("polski intelektualista" z listy hańby
narodowej Berdychowskiej) próbuje "rozprawić się" z IPN...
wyborcza.pl/1,76498,5240814,Zapomnijcie_o_Giedroyciu__Polacy__Ukraincy__IPN.html
W liście z 2 kwietnia 1976 r. Jerzy Giedroyc pisał do ukraińskiego
polityka i dziennikarza Iwana Kedryna-Rudnyckiego: "Dużo jest spraw
między Polakami i Ukraińcami - spraw przykrych czy bardzo ciężkich.
Nie sądzę jednak, by należało operować informacjami nieścisłymi. W
interesie chyba naszych narodów leży znormalizowanie stosunków, co
wymaga powiedzenia sobie w oczy całej prawdy - ale tylko prawdy".
Niewątpliwie Giedroyc miał na myśli przede wszystkim krwawy
konflikt, który podzielił Polaków i Ukraińców w latach 1943-47.
Od Wołynia do akcji "Wisła"
Na jego przebieg ogromny wpływ wywarła banderowska frakcja
Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów i podległe jej oddziały
Ukraińskiej Powstańczej Armii. Na przełomie lat 1942/43 kierownictwo
OUN-B postanowiło, by nie czekając na koniec wojny, usunąć Polaków z
wszystkich ziem uznawanych za ukraińskie. Na Wołyniu podjęto decyzję
o fizycznej likwidacji całej polskiej ludności, a w Galicji - o jej
wypędzeniu pod groźbą śmierci. Operację tę określano w meldunkach
ukraińskich jako "antypolską akcję".

Szuchewycz: "likwidacja ludności polskiej"

[liberum_veto]

9 lutego 1943 r. oddział UPA Hryhorija Perehijniaka "Dowbeszki-
Korobki" wymordował pierwszą wieś - Parośle (powiat Sarny). W marcu
i kwietniu 1943 r. doszło do wielu napadów na polskie miejscowości -
np. nocą 22/23 kwietnia w Janowej Dolinie zamordowano ok. 600
Polaków. Największe nasilenie napadów miało miejsce 11 lipca 1943
r., kiedy to zaatakowano jednocześnie co najmniej 99 miejscowości -
m.in. Kisielin i Poryck. W atakach niejednokrotnie uczestniczyli
zmobilizowani przez UPA chłopi z okolicznych wsi uzbrojeni jedynie w
siekiery i widły. Nierzadko miały miejsce akty zwyrodniałego
okrucieństwa.
W obronie ludności wystąpiła AK, tworząc bazy samoobrony. W
najsłynniejszej z nich, w Przebrażu, przetrwało kilkanaście tysięcy
Polaków. Z bazami samoobrony współdziałały oddziały partyzanckie AK,
które na początku 1944 r. utworzyły 27. Wołyńską Dywizję Piechoty
AK. Duża grupa polskiej ludności szukała ratunku w miastach pod
opieką Niemców, 5-7 tys. trafiło do partyzantki sowieckiej.
Antypolska akcja UPA w Galicji Wschodniej rozpoczęła się na
przedwiośniu 1944 r. Także i tu nierzadko niszczono wsie z całą
ludnością. Dopiero po wejściu Armii Czerwonej dowództwo UPA
zrezygnowało z czystek. Pierwszy rozkaz nakazujący przerwanie ataków
przeciw bezbronnej ludności wydano 1 września 1944 r., ale jeszcze
na przełomie 1944/45 r. w województwie tarnopolskim dokonano
krwawych napadów na kilkadziesiąt wsi polskich, m.in. na Ihrowicę.
W lipcu 1944 r. na zjeździe Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej -
ciała pomyślanego jako ponadpartyjna platforma polityczna UPA -
dowódca UPA Roman Szuchewycz "Taras Czuprynka" przyznał, iż na
Wołyniu miała miejsce "likwidacja ludności polskiej (...), która
zakończyła się latem 1943 r.", a w Galicji "dowództwo UPA wydało
rozkaz wysiedlenia Polaków, jeśli sami się nie przesiedlą. Ataki są
kontynuowane". I dodał: "Tworzymy dla siebie wygodne pozycje,
których nie można osiągnąć przy zielonych stołach [rozmów]. Nie damy
siebie okłamać. Ukraińskie masy w naszych rękach".
wyborcza.pl/1,76842,5240814,Zapomnijcie_o_Giedroyciu__Polacy__Ukraincy__IPN.html

donos na Żaryna

[liberum_veto]

Dr Grzegorz Motyka, do 2007 roku pracownik IPN, który miał monopol
na interpretację historii OUN-UPA, złożył donos na dr Jana Żaryna,
obecnego szefa Biura Edukacji IPN. Chodzi rzecz jasna o UPA. W
obszernym artykule pt. „Zapomnijcie o Giedroyciu: Polacy, Ukraińcy,
IPN” („Gazeta Wyborcza”, 24-25.05.2008) pisze o UPA, o potrzebie
pisania o jej zbrodniach, ale nad całością unosi się jakiś dziwny
opar relatywizmu. Motyka jest zbyt wytrawnym historykiem, by
zaprzeczać faktom, tak jak robili to „uczniowie” Jacka Kuronia –
Zbigniew Bujak czy Władysław Frasyniuk, którzy wmawiali, że na
Wołyniu była wojna domowa. Ba, mimo że z uporem godnym lepszej
sprawy wciąż używa kuriozalnego terminu „antypolska akcja OUN-UPA”,
to w tekście nie przeczy, że mieliśmy do czynienia z ludobójstwem.
Czytamy m.in.: „Największe nasilenie napadów miało miejsce 11 lipca
1943 r., kiedy to zaatakowano jednocześnie co najmniej 99
miejscowości – m.in. Kisielin i Poryck. W atakach niejednokrotnie
uczestniczyli zmobilizowani przez UPA chłopi z okolicznych wsi
uzbrojeni jedynie w siekiery i widły. Nierzadko miały miejsce akty
zwyrodniałego okrucieństwa (...) W lipcu 1944 r. na zjeździe
Ukraińskiej Głównej Rady Wyzwoleńczej – ciała pomyślanego jako
ponadpartyjna platforma polityczna UPA – dowódca UPA Roman
Szuchewycz "Taras Czuprynka" przyznał, iż na Wołyniu miała
miejsce "likwidacja ludności polskiej (...), która zakończyła się
latem 1943 r.", a w Galicji "dowództwo UPA wydało rozkaz wysiedlenia
Polaków, jeśli sami się nie przesiedlą. Ataki są kontynuowane". I
dodał: "Tworzymy dla siebie wygodne pozycje, których nie można
osiągnąć przy zielonych stołach [rozmów]. Nie damy siebie okłamać.
Ukraińskie masy w naszych rękach". To ważne, bo na Ukrainie
Szuchewycz został uznany za „bohatera narodowego”.
www.myslpolska.org/?article=949

Zapomniec o głupiej polityce wschodniej. Gedoycia!

[mat120]

Nie ulega wątpliwości, że Stepan Bandera był terrorystą i bandytą-
ludobójcą, że jest współodpowiedzialny za rzeź ponad 100 000 Polaków
na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej oraz wypędzenie ponad 300 000
Polaków z tych terenów w latach 1943-44.
Ukraińcy uważają go za swego bohatera narodowego tylko dlatego,
że "walczył" o niepodległą i wielką Ukrainę, obejmującą również
sporne tereny polsko-ukraińskie (przez co podjęto decyzję
wymordowania Polaków na tych terenach). Stawia mu się pomniki na
Ukrainie, m.in. w tak bardzo polskim przez 600 lat Lwowie.
To tak jakby dzisiaj Niemcy uważali Adolfa Hitlera za bohatera
narodowego i stawiali mu pomniki tylko dlatego, że i on walczył o
wielkie Niemcy - obejmujące terytoria mieszane etniczne państw
sąsiednich, a nawet nieniemieckie, które on uważał za niemieckie,
dokonując czystek etnicznych!
Odpowiedzią polską na tę wyjątkowo podłą prowokację nacjonalistów
ukraińskich powinno być wzniesienie pomnika (ale nie ze spiżu!)
Stepana Bandery w centralnym punkcie Warszawy w postawie terrorysty-
bandyty z zezwoleniem na jego bezustanne - codzienne obrzucanie
zgniłymi jajami i pomidorami. Jednocześnie pomnikiem powinien
opiekować się specjalny ogólnopolski komitet, który zbierał by
fundusze na oczyszczanie pomnika ze śmieci każdej nocy.
Na pohybel nacjonalistom ukraińskim!
Nie potrzeba nam takiego "partnera strategicznego", który czci
ludobójców narodu polskiego, który prześladuje Polaków na Ukrainie i
nie chce zwrócić nam tak bardzo POLSKICH dóbr kultury, które ukradł
nam Stalin w 1945 roku wraz z anektowaniem Lwowa i Ziem Wschodnich!
Zapomnieć o głupiej i de facto antypolskiej tzw. wschodniej polityce
Giedroycia. Samostijna Ukraina to nic innego jak nowe państwo
krzyżackie na naszej granicy, które również stworzyła głupia polska
polityka, a które później przyczyniło się do rozbiorów Polski.
Trzymać z Europą i Ameryką oraz znaleźć jakiś modus vivendi (nie mam
na myśli kapitulacji) z Rosją.

Marian Kałuski, Australia

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=902&w=80860436&a=80888390

Światowy Związek Żołnierzy AK protestuje

[liberum_veto]

W Gazecie Wyborczej dnia 24 maja ukazał się artykuł pod tytułem
Zapomnijcie o Giedroyciu: Polacy, Ukraińcy, IPN autorstwa doktora
Grzegorza Motyki, byłego pracownika Instytutu Pamięci Narodowej,
jednego z najlepszych znawców tragicznego okresu stosunków polsko-
ukraińskich w latach wojny i tuż po niej. Tekst wzbudził w Światowym
Związku Żołnierzy Armii Krajowej ostry sprzeciw. Niniejszy list
przedstawia stanowisko Związku odnośnie spraw poruszonych przez
autora.
Na wstępie dr Motyka opisuje w skrócie, ale bardzo rzetelnie
zbrodnię popełnioną przez OUN i UPA na ludności polskiej Kresów
południowo-wschodnich II Rzeczpospolitej. Definiuje sprawców,
określa liczbę pomordowanych Polaków (80-100 tys.), podkreśla
okrucieństwo stosowane przez wykonawców, potwierdza udział chłopów
ukraińskich uzbrojonych w siekiery i widły. Nie wspomina o żadnej
prowokacji ze strony polskiej, ani też o jakiejś skutecznej polskiej
obronie
Po czym autor mógłby postawić kilka pytań pod adresem Ukraińców i na
tym zakończyć artykuł. A pytania te powinny wyrażać zainteresowanie,
dlaczego Ukraińcy nie potępiają tej zbrodni i zbrodniarzy, natomiast
próbują uczynić ich bohaterami narodowymi. Tak powinien był
postąpić, gdyby rzeczywiście chciał zakończenia tego sporu polsko-
ukraińskiego.
Jednak widocznie tego nie chce, ponieważ dalszą część długiego
artykułu poświęca licznym ubocznym problemom, szeroko stosując
taktykę pomijania jakichś szczegółów, dla wprowadzenia polskiego
czytelnika w błąd.
(Andrzej Żupański)
www.wolgal.pl/art40.html