Wołyń 1943

[liberum_veto]

Strona TVP z materiałami na temat rzezi wołyńskiej. Polecam!
www.tvp.pl/historia/rocznice-i-wydarzenia/wolyn-1943
Ofiary UPA
Stosunki polsko-ukraińskie nigdy nie były łatwe. Do najbardziej dramatycznych
rozdziałów należą czystki etniczne na Wołyniu w 1943 roku. Ukraińscy
nacjonaliści wymordowali wtedy tysiące swych polskich sąsiadów.

Wołyń 1943 - apel o poszerzenie strony TVP

[liberum_veto]

O poszerzenie strony TVP 2009-08-18
Pisałem niedawno o ciekawej stronie TVP, poświęconej ludobójstwu na Kresach.
Poniżej zamieszczam kopię listu wysłanego przez jednego z Internautów na adres
P.o. Rzecznika Prasowego TVP - Daniela Jabłońskiego
From:
To: [e-mail]
Cc: [e-mail]
Sent: Sunday, August 16, 2009 12:15 PM
Subject: Wołyń 1943 - Telewizja Polska SA
www.tvp.pl/historia/rocznice-i-wydarzenia/wolyn-1943
To jest prawdziwe realizowanie MISJI, o której się tyle mówi.
DZIĘKUJEMY! Bardzo dziękujemy!
Korzystając z okazji, chciałbym za Pana pośrednictwem poprosić, o rozważenie
możliwości wzbogacenia strony o jeszcze dwie pozycje:

1. film dok. pt. WOŁYŃ. ZAPIS ZBRODNI
Film dokumentalny;
Rok produkcji: 2003;
Scenariusz i realizacja: Jadwiga Nowakowska;
Zdjęcia: Dariusz Jadach;
Produkcja: Telewizja Polska - Agencja Produkcji Audycji Telewizyjnych
(dla Programu 1)
[tytuł mówi wszystko o filmie]

2. film dok. pt. POETA NIEZNANY
Film dokumentalny;
Rok produkcji: 2004;
Scenariusz i realizacja: Wincenty Ronisz;
Zdjęcia: Grzegorz Borowski;
Produkcja: Wytwórnia Filmowa Czołówka,
Telewizja Polska - II Program

- Film poświęcony Zygmuntowi Rumlowi - "Poecie nieznanemu", artyście i
żołnierzowi. Był spadkobiercą kresowej tradycji poetyckiej Malczewskiego i
Goszczyńskiego, a przede wszystkim Słowackiego.Wyobraźnię poetycką Rumla
ukształtowało Pogranicze z jego legendą, mitologią i głębokim patriotyzmem. Był
cywilnym działaczem wołyńskiej delegatury rządu Polskiego Państwa Podziemnego.

Szanowny Panie Rzeczniku,
Proszę wybaczyć, że tą drogą - e-mailem na podane na stronie adresy - ale
wszystkie próby kontaktu za pomocą formularza kontaktowego kończyły się
niepowodzeniem.
* * *
W imieniu swoim, rodziny i znajomych, chciałbym skierować słowa PODZIĘKOWANIA za
inicjatywę utworzenia strony " Wołyń 1943".
Związany z Krzemieńcem i ziemią wołyńską, walczący z nienawiścią i etnicznymi
uprzedzeniami stał się, niestety, ich ofiarą.
Panie Rzeczniku, bardzo Pana proszę o osobiste zainteresowanie się powyższą sprawą.
Tym bardziej, że teraz, po Uchwale Sejmu i prowokacją z "Rajdem", nastało
swoiste "5 minut" dla tej bolesnej tematyki.
Można by powiedzieć: "jak nie Wy - to kto?", jak nie teraz - to może.. nigdy?
Z podziękowaniem
i wyrazami szacunku
Imię i nazwisko znane redakcji.
www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=2074

[venus99]

moim zdaniem nie należy zawężać tragicznych wydarzeń do Wołynia i
roku 1943.upowcy mordowali ludzi również na Podolu,w Polsce
południowo-wschodniej i dopiero przesiedlenie cywilnej ludności z
Bieszczad w 1948 roku połozyło kres ich bandyckiej działalnosci.

Wołyń na początku 1943 r.

[liberum_veto]

Znakomite opracowanie ze strony Mohorta
www.65-lat-temu.salon24.pl/86713,wolyn-na-poczatku-1943r-spozniony-wstep
Wołyń - przedwojenne województwo wołyńskie - leżący na wschodnim
krańcu dawnej II RP był w swej północnej części krainą lesisto-
bagnistą (Polesie Wołyńskie) oraz pagórkowatą w części południowej
(Wołyń właściwy). W przeddzień hekatomby 1943 r. żyło tam około 300
tys. Polaków, co stanowiło wówczas niespełna 15% ludności Wołynia.
Oprócz zdziesiątkowanych w 1942 r. Żydów, nielicznych Czechów i
Rosjan, pozostałą część populacji Wołynia stanowili Ukraińcy.
Polacy na Wołyniu przeważnie żyli na wsi (ok. 80%), rozrzuceni w
morzu ukraińskiej ludności. Wyżej wymieniona liczba 300 tys. to
nawet o 150 tysięcy mniej niż przed rozpoczęciem wojny. Ludność
polska została wytrzebiona najpierw przez okupanta sowieckiego,
następnie niemieckiego. Co gorsza, obaj okupanci, szczególnie
sowiecki, celowali w niszczeniu najbardziej aktywnego, świadomego
elementu polskiego, o przygotowaniu wojskowym. Do łagrów w pierwszej
kolejności wywożono ziemian, urzędników, policjantów, inteligencję,
działaczy społecznych, osadników wojskowych.
Także i hitlerowcy dążyli do złamania kręgosłupa mniejszości
polskiej na Kresach, czego dowodem był chociażby mord na
nauczycielach krzemienieckich. 90% wywożonych na przymusowe roboty
do Rzeszy stanowili Polacy.
Paradoksalnie, w momencie rozpoczęcia ludobójstwa ukraińskiego,
będącego rzekomo „odpłatą" za prawdziwe i wyimaginowane krzywdy
Ukraińców, na Wołyniu - z małymi wyjątkami - nie było już tych,
którzy to ludobójstwo mieli „sprowokować" - osadników wojskowych,
armii i policji polskiej, urzędników, ziemian, inteligencji.
Pozostali natomiast chłopi, w większości osiadli tam od wieków,
żyjący w zgodzie z Ukraińcami, niejednokrotnie powiązani z nimi
więzami rodzinnymi.
Oparcie się okupanta niemieckiego na kolaboracji ukraińskiej
(policja i administracja), rozproszenie elementu polskiego wśród
żywiołu ukraińskiego oraz utrata elity przywódczej - wszystko to
niezmiernie utrudniało polskie próby konspiracyjne na Wołyniu.
Siatka AK w początkach 1943 r. na Wołyniu niemal nie istniała.
Polskich oddziałów partyzanckich nie było. Jak oceniał gen. Stefan
Rowecki, teren został ogołocony z elementu wartościowego. Zupełny
brak oficerów zawodowych a nawet rezerwy, utrudnia odbudowę komend
Okręgów i obwodów. Muszę wysyłać ludzi z Gen[eralnego] Gub
[ernatorstwa].
Na tak osłabioną, bezbronną i można rzec wystawioną na cios
mniejszość polską na Wołyniu spadło na początku 1943 r.
zorganizowane przez banderowską OUN ludobójstwo.

[orest.k]

Rzeczywiście, znakomite opracowanie Mohorta, i to, i wszystkie inne ...

"Oparcie się okupanta niemieckiego na kolaboracji ukraińskiej
(policja i administracja)"

W lecie 1943 na Wołyniu?! "W momencie rozpoczęcia ludobójstwa ukraińskiego"?!

Bo mi się wydaje, że w tym właśnie momencie i administracja, i policja na Wołyniu były zdominowane przez Polaków.

[venus99]

tobie,jak każdemu ukraińskiemu nacjonaliście wiele rzeczy się
wydaje.bardzo wiele rzeczy.może warto do szkoły wrócić i zabrać się
za naukę?

[orest.k]

venus99 napisał:

> tobie,jak każdemu ukraińskiemu nacjonaliście wiele rzeczy się
> wydaje.bardzo wiele rzeczy.może warto do szkoły wrócić i zabrać się
> za naukę?

Nie pluj, nie pluj, gołąbeczku, tylko poczytaj troszkę.

[venus99]

czytam,czytam.historia ludobójstwa dokonywanego przez bandytów UPA
na ludnosci polskiej ale i ukraińskiej jest już powszechnie
znana.prawdy nie ukryjecie.

[bastion44]

orest.k napisał:
> Nie pluj, nie pluj, gołąbeczku, tylko poczytaj troszkę.
Niemieckie władze okupacyjne wolały zatrudniac'w administracji Polaków niż Ukraińców.Z prostego powodu.Polacy lepiej wykonywali obowiązki wobec okupanta niemieckiego niż Ukraińcy.
Więc oreście.k nie pluj tylko poczytaj.

[liberum_veto]

Tu bym polemizował. Znacznie lepiej, chętniej i zupełnie dobrowolnie
swoje obowiązki wobec niemieckiego okupanta wypełniali jednak
Ukraińcy. Można im nawet zarzucić nadgorliwość.
forum.gazeta.pl/forum/w,48782,69466452,69466452,gorliwi_sludzy_Hitlera.html
Nie wolno zapominać, że Ukraińcy - zwolennicy UPA stanowili 70%
wartowników w niemieckich obozach koncentracyjnych w całej Europie,
a w Treblince na 180 wartowników było ich 150.
www.przeglad-tygodnik.pl/index.php?site=artykul&id=12968

[bastion44]

Jeśli chodzi o oddziały wojskowo-policyjne to zgoda.Ale jeśli rzecz dotyczyła pracy administracyjnej to pozostanę przy swoim stanowisku.
Nawet administracja leśna była obsadzona w większości przez leśniczych i gajowych Polaków.Niestety,w miarę rozwoju band leśnych UPA,skończyło to się tragedią dla nich.

Zbrodnie OUN– UPA na mieszkańcach Kresów Wschodnic

[liberum_veto]

I Twoim zdaniem upoważnia to do stwierdzenia, cytuję: "Polacy lepiej
wykonywali obowiązki wobec okupanta niemieckiego niż Ukraińcy."
Zastanów się, co za herezje wypisujesz. Może nieświadomie, ale
sformułowałeś ciężki zarzut kolaboracji pod adresem Polaków na
Wołyniu. Dostarczasz też argumentu banderowcom, że likwidacja owych
gajowych i leśniczych była uzasadniona. Skoro tak
gorliwie "wykonywali swoje obowiązki wobec okupanta niemieckiego".
www.ipn.gov.pl/wai.php?serwis=pl&dzial=82&id=8150&poz=2
Historycy polscy szacują, że w latach 1939-1945 z rąk OUN-UPA
zginęło w niezwykle okrutny sposób ok. 120-150 tysięcy Polaków na
dawnych polskich Kresach Wschodnich, z tego ok. 50-70 tysięcy tylko
na Wołyniu.
O rzezi wołyńskiej mówimy dlatego, że spośród ziem kresowych właśnie
Wołyń stał się sceną największego ludobójstwa w dziejach
Rzeczypospolitej. Pomimo, iż zbrodnia ta została już dosyć dobrze
opisana i udokumentowana (prace m.in. E.i W. Siemaszków, W. Filara,
L. Karłowicza, L. Popka...), to okazuje się , że w społeczeństwie
polskim zaledwie 17% obywateli coś wie i słyszało o Wołyniu. Wiedza
młodego pokolenia na ten temat jest jeszcze mniejsza.
Tak naprawdę to Polacy na Wołyniu ginęli z rąk nacjonalistów
ukraińskich i jaczejek komunistycznych już od 1 września 1939 r.
Z chwilą przejścia ok. 4000 policjantów ukraińskich (połowa marca
1943 r.) do leśnych oddziałów UPA, początkowe wypadki mordowania
Polaków, które możemy określić jako sporadyczne, w świetle tego co
zaczęło się dziać na Wołyniu później, zaczęły się gwałtownie
nasilać. Należy w tym miejscu wspomnieć, iż policjanci ukraińscy w
służbie niemieckiej w latach 1941-1942 w głównej mierze przyczynili
się do wymordowania ok. 200 tys. Żydów z Wołynia (pisze o tym w
swojej książce Szmul Spektor, Holokaust wołyńskich Żydów, Jerozolima
1990 r.).
Już w drugiej połowie marca 1943 r. zanotowano kilkadziesiąt
napadów, w których zginęło kilkaset osób narodowości polskiej. W
następnych miesiącach liczba ich rosła oraz rozszerzał się objęty
nimi teren.
W maju 1943 r. gen. Komorowski pisał: „Na terenie Wołynia,
ukraińskie organizacje wojskowe, kierowane przez b. oficerów armii
Petlury (Taras Bulba, oraz OUN) zarówno melnykowcy jak i banderowcy
rozpoczęli masowe mordowanie ludności polskiej... Liczba ofiar
przekracza już dwa tysiące osób".
(dr Leon Popek, IPN O/Lublin, Zbrodnie OUN – UPA na mieszkańcach
Kresów Wschodnich RP w latach 1943 – 1944 na przykładzie Wołynia)

[venus99]

zdaniem Ukraińców Wołyń był zamieszkany w wiekszości przez ludność
ukraińską więc skąd ten liczny udział Polaków w administracji
okupacyjnej?wszystkie przekazy i dokumenty mówią o powszechnym
udziale Ukraińców w szeregach policji i administracji.udział ten był
bardzo aktywny.i zamiast wypisywać kolejne krętactwa czasami lepiej
pomilczeć.

[orest.k]

venus99 napisał:

> zdaniem Ukraińców Wołyń był zamieszkany w wiekszości przez ludność
> ukraińską więc skąd ten liczny udział Polaków w administracji
> okupacyjnej?wszystkie przekazy i dokumenty mówią o powszechnym
> udziale Ukraińców w szeregach policji i administracji.udział ten był
> bardzo aktywny.i zamiast wypisywać kolejne krętactwa czasami lepiej
> pomilczeć.

No to weź, słoneczko, jakąkolwiek książkę o tych wydarzeniach, ot, choćby Andrzeja L. Sowy (często ją ostatnio cytuję, bo musiałem się zapoznać, w związku z o. Wrodarczykiem ). Tam się dowiesz jeszcze gorszego - że polska samoobrona formalnie wchodziła w skład niemieckich sił policyjnych. A Sowa bynajmniej nie pała miłością do Ukraińców, przynajmniej taki wydźwięk ma ta książka.

[venus99]

trudno pałać miłością do upowskich bandytów.na całe szczęście UPA to
nie to samo co Ukraina.polska samoobrona powstała wskutek rzezi
rozpoczętej prze ukraińskich nacjonalistów.czym jest obrona zycia
wobec ochotniczego wstępowania do ukraińskich dywizji SS.tylko
dlaczego nie chwalicie się tymi literkami SS na pomnikach?
SS-takie ładne i tak bardzo wiąże się z ukraińskimi ochotnikami.

[orest.k]

Już przeczytałeś to, co Ci poleciłem?! Dziw bierze, zdolniacha )

[venus99]

dołożyłeś 2 literki?

[orest.k]

bastion44 napisał:

> Niemieckie władze okupacyjne wolały zatrudniac'w administracji Polaków niż Ukra
> ińców.Z prostego powodu.Polacy lepiej wykonywali obowiązki wobec okupanta niemi
> eckiego niż Ukraińcy.
> Więc oreście.k nie pluj tylko poczytaj.

Ależ nie pluję, podpisuję się obiema (obiedwiema?) ręcami, i nogami (nogyma?)

Wołyń - kwiecień 1943

[liberum_veto]

Obiecywałem comiesięczne podsumowania sytuacji na Wołyniu przed 65
laty. Dziś czas na kwiecień‘43. Szczęśliwie z pomocą przychodzi tu
dokument archiwalny – raport Okręgu AK Wołyń z 20.04.1943. Będę
cytował jego fragmenty (wytłuszczonym drukiem) i dodawał komentarz.

„Ogółem w rejonie działania bulbowców straty Polaków (...) obliczane
są na ok. 800 osób. Morderstwa odbywały się w sposób straszliwy
(palenie żywcem, rąbanie, wykręcanie stawów itd.) Stamtąd też
rozchodziła się propaganda rizaty Żidiw, Lachiw, Moskaliw, Czechiw i
Nimciw, a jak bude krowi po kolina, to bude wilna Ukraina.(...)
Hasła antypolskie poszły szeroką falą: bojkot sprzedaży żywności
Polakom, pogróżki wymordowania, wzgl. wypędzenia wszystkich Polaków
za Bug itp. Duchowieństwo prawosławne bierze w tym czynny udział
(...) Wielkanoc jest wyznaczana jako termin krawawej rozprawy z
Lachami. (...)”

AK nie miało pełnego obrazu sytuacji. Wg ustaleń Siemaszków w
kwietniu’43 oddziały ukraińskich nacjonalistów zabiły ok. 2500
Polaków (bez szacowanej „ciemnej liczby”. Kulminacja antypolskich
wystąpień przypadła rzeczywiście na czas wielkanocny (22-26.04),
tzw. jaja wielkanocne malowane krwią Polaków. Padło wówczas ok. 1000
ofiar. W sumie w tym miesiącu Siemaszkowie odnotowują ponad 200
aktów antypolskich, w których ginęli Polacy.
Z większych akcji należy wymienić:
8.04 – wieś Brzezina (pow. Sarny), 130 zabitych
22/23.04 – wieś Zabara (pow. Krzemieniec), 70 zabitych
22/23.04 – osada Janowa Dolina (pow. Kostopol), ok. 600 zabitych
24.04 – futor Huta Antonowiecka (pow. Krzemieniec), ok. 50 zabitych
oraz te, których daty dziennej nie udało się ustalić:
Kolonia Czerewacha (pow. Kowel), ok. 80 zabitych
Huta Stara (pow. Krzemieniec), 52 ofiary
koniec kwietnia: osada wojskowa Szwoleżerów (pow. Równe),
zamieszkana od 1941r. przez przesiedleńców z Lubelszczyzny – 58 ofiar

W porównaniu z marcem’43 widać, że akcja rozszerzyła się poza pow.
kostopolski na pozostałe wschodnie powiaty b. woj. wołyńskiego.
www.65-lat-temu.salon24.pl/86720,wolyn-kwiecien-1943

Wołyń - maj 1943

[liberum_veto]

Badaczom wołyńskiego genocydu udało się ustalić, że w maju 1943r.
nacjonaliści ukraińscy na Wołyniu zabili ok. 2050 osób w tym 1224
znane z nazwiska (bez podlegającej szacunkom „ciemnej liczby”. Było
to mniej niż w kwietniu.

Z większych rzezi należy wymienić:
3.05.1943 – Kąty (pow. Krzemieniec) – 53 zabitych
5.05.1943 – Szkrobotówka (pow. Krzemieniec) – ok. 70 zabitych
12.05.1943 – Ugły (pow. Kostopol) – ponad 100 zabitych,
24/25.05.1943 – spalenie wszystkich dworów i majątków ziemskich w
pow. włodzimierskim.
26.05.1943 – Niemilia (pow. Kostopol) – 126 zabitych,
28.05.1943 – Staryki (pow. Sarny) – ok. 90 zabitych,
31.05.1943 – Drańcza Polska (pow. Dubno) – 52 zabitych, w tym
duchowny ukraiński Fiłyp Borećkyj sprzyjający Polakom.
Nie udało się ustalić daty dziennej eksterminacji następujących
miejscowości:
Łamane (pow. Łuck) – ok. 60 zabitych.
Sochy (pow. Sarny) – 120 zabitych.

Tak jak w poprzednich miesiącach ludobójcze napady koncentrowały się
w środkowo-wschodnich rejonach Wołynia. Łącznie udało się odnotować
ponad 200 różnych aktów przemocy, w których ginęli ludzie, głównie
Polacy.

ANTYNIEMIECKIE I ANTYSOWIECKIE AKCJE OUN-UPA
2 maja – rzekomy zamach sotni „Kubika” na przywódcę SA Victora
Luetze na drodze Kowel-Brześć, wg historiografii niemieckiej
klasyfikowany jako „wypadek samochodowy”.

Nocą z 4 na 5 maja bezskutecznie próbowano zdobyć Szumsk (pow.
Krzemieniec).

9 maja niemiecka żandarmieria spaliła ukraińską wieś Stiżki, część
ludności wymordowała. Na pomoc mordowanym rzuciły się oddziały
melnykowskie i banderowskie. Wg wersji nacjonalistów Niemcy mieli
stracić w boju 60 zabitych i 30 rannych a Ukraińcy tylko 3 rannych.

13 maja w rejonie Kołek (pow. Łuck) staciu z Niemcami zginął dowódca
upowski por. „Sonar”.

14 maja (wg innych danych w kwietniu) UPA zlikwidowała kolumnę
samochodową pod wsią Wełyka Ljubasza. Rzekome niemieckie straty – 39
zabitych, straty Ukraińców: jeden zabity i ranny.

Tego samego dnia UPA zaatakowała niemiecką ekspedycję we wsi
Japołot’ (Kostopolskie) zbierającą kontyngenty. Po 6-godzinnym boju
Niemcy wycofali się.

21 maja w zasadzce oddziału „Jaremy” miało zginąć 26 Niemców. Tego
samego dnia miało miejsce starcie z Polakami z
Schutzmannschaftbataillon 202 ochraniającymi polskich uchodźców ze
wsi Stryłki. Bój zakończył ostrzałem obu walczących grup niemiecki
samolot, zmuszając upowców do odwrotu. Nacjonaliści ukraińscy straty
przeciwnika ocenili na 35 zabitych i 10 rannych. Według wersji
szucmanów było 5 zabitych i 2 rannych. Zestawienie tych danych może
dawać pogląd, jak wyolbrzymiane są „wyczyny bojowe” UPA.

29 maja sotnia Jaremy we wsi Starynky „rozproszyła grupę szesnastu
partyzantów sowieckich”.

Maj 1943 – seria niemieckich operacji przeciwko UPA w rejonie
Horochowa a następnie Beresteczka.

Jak twierdzi G.Motyka, w swojej „Ukraińskiej partyzantce…”
przytoczył on „tylko część opisów zasadzek, które możemy znaleźć w
literaturze”. Zakładając jednak, że Motyka opisał najważniejsze
akcje, po raz kolejny możemy porównać sobie skalę antypolskich i
antyniemieckich wystąpień banderowców: ponad 2000 zabitych, w
większości bezbronnych Polaków, vs. 100-200 Niemców (o ile
fantastyczne liczby powyżej są prawdą).

ODWETY
Udało się ustalić, że w maju 1943r. Niemcy wraz z Polakami
(prawdopodobnie szucmanami z Włodzimierca) dokonali pacyfikacji
następujących wiosek ukraińskich paląc je i zabijając nieznaną
liczbę mieszkańców: Kidry, Hranie i Tryputnie (wszystkie w b. pow.
sarneńskim). W poprzednich miesiącach w Hraniu i Tryputniach zostało
zabitych ok. 100 Polaków.
W nocy z 28 na 29 maja samoobrona Huty Starej (Kostopolskie) spaliła
domy ukraińskie we wsi Hurby położone na prawym brzegu Słuczy.
Nikogo nie zabito.

30 maja w Dermaniu (pow. Zdołbunów) spalono 80 budynków i zabito 70
Ukraińców. Ukraiński nacjonalistyczny historyk W. Kosyk obciąża tym
polską policję, natomiast W. Romanowski niemieckie lotnictwo.
Stanowczo zaprzecza udziałowi Polaków w tej zbrodni również W.
Poliszczuk i przedstawia fakt opublikowania wersji Kosyka w
paryskiej Kulturze (1952r.) jako przykład niedopuszczalnej
prezentacji ukraińskiego nacjonalistycznego punktu widzenia w tym
piśmie.

Ciekawa a zarazem mroczna historia wiąże się z tą malowniczo
położoną wśród jarów i wzgórz wioską. W 1957r. podczas czyszczenia
nieużywanej studni robotnicy odkryli zawalone kamieniami kości 16
ludzi. Miejscowi rozpoznali szczątki swoich krewnych zamęczonych w
1944r. przez Służbę Bezpeky OUN. Władze sowieckie urządziły
szczątkom demonstracyjny pogrzeb. Pod wrażeniem tego wydarzenia
gorzki wiersz napisał w 1957r. późniejszy ambasador Ukrainy w Polsce
Dmytro Pawłyczko:

Budesz Ukraino
Dowho pamiataty
Wykoleni oczi,
oczi – zorianyci.
Budesz pamiataty
Dermanśky krynyci!

Będziesz Ukraino
Długo pamiętać
Wykłute oczy,
Oczy – gwiazdeczki.
Będziesz pamiętać
Dermańskie studnie!

W polskiej świadomości wiersz ten funkcjonuje jako poświęcony
pomordowanym Polakom. W rzeczywistości Pawłyczko w 1957r. mógł nie
wiedzieć o polskich mieszkańcach Dermania (o narodowości ofiar
prawdopodobnie sowiecka propaganda nie wspominała).

Wg W. i E. Siemaszków w różnym czasie (także w maju 43r.)
nacjonaliści ukraińscy zabili w Dermaniu, który był silnym
nacjonalistycznym ośrodkiem, ok. 150 Polaków, 11 Czechów i 2
Ukraińców (co nie wyklucza, że ofiar narodowości ukraińskiej było
więcej i to ich szczątki znaleziono w 1957r.).

Pozostaje przytoczyć słowa siostry jednej z dermańskich ofiar
(tłumaczenie moje): Rodzone matki! Zwracam się do Was: wychowujcie
swoje dzieci tak, aby nigdy nikomu z Was nie przyszło zbierać
wyciągniętych ze studni czaszek i kości swoich bliskich, obmywać ich
swoimi gorzkimi łzami. Pokazujcie swoim wnukom i prawnukom gorzką
prawdę o nacjonalistach. Niech na wieki będą przeklęci ci, którzy
sprzedali i sprzedają swoją ojczyznę.
www.65-lat-temu.salon24.pl/86730,wolyn-maj-1943

Wołyń - czerwiec 1943

[liberum_veto]

Udało się ustalić, że w czerwcu 1943r. na Wołyniu nacjonaliści
ukraińscy zabili 2251 osób, w tym 1103 znane z nazwiska (bez
podlegającej szacowaniu „ciemnej liczby"). Łącznie zapamiętano ok.
140 aktów przemocy, w których z ich rąk ginęli ludzie. W porównaniu
z poprzednimi miesiącami zwraca uwagę przeniesienie punktu ciężkości
antypolskich akcji na powiaty łucki i zdołbunowski.

Z największych antypolskich akcji należy wymienić:
2.06 - zniszczenie wsi Hurby (pow. Zdołbunów) - 250 zabitych
3.06 - napad na Chiniówkę (pow. Zdołbunów) - 100 zabitych
12.06 - zabicie ok. 150 osób w napadach na kolonie wokół Kiwerc
(pow. Łuck)
14.06 - Polacy z Schutzmannschaftsbataillon 202 wraz z oddziałem
Niemców odparli atak bojówek banderowskich na majątek Bystrzyce
(Kostopolskie), gdzie schroniło się wielu uchodźców.
16.06 - napad na Dermankę (pow. Kostopol) - 100 zabitych.
23.06 - po całonocnym boju samoobronie w Pańskiej Dolinie
(Dubieńskie) udało się odeprzeć atak UPA.
29.06.1943 - wymordowanie kolonii Zastawie (pow. Kostopol) - 83
zabitych. W tym samym dniu wybito także Polaków we wsi Sadów (ok. 50
osób).

W czerwcu dowódca UPA na Wołyniu Dmytro Klaczkiwśkyj „Kłym Sawur"
wydał rozkaz eksterminacji wszystkich tamtejszych Polaków.

Inne wydarzenia godne uwagi
5 czerwca 200-osobowy oddział samoobrony Przebraża dokonał
rekonesansu po okolicznych miejscowościach, gromadząc niedobitków i
tych, którym napad dopiero groził. Zmierzający do Przebraża konwój
uciekinierów wraz z dobytkiem miał kilka kilometrów długości.

W liście z 7 czerwca 1943r. brat Cyprian z zakonu karmelitów bosych
z Wiśniowca Nowego pisał do przeora zakonu: (...) Uchodźcy wszyscy
uciekają do Wiśniowca, gdzie w klasztorze żyją w opłakanych
warunkach, cierpią straszną nędzę. Aż serce się kraje na widok tej
nędzy i opowiadań o jej przeżyciach. Co rano przychodzą wieści: tam
zabito, tam zrabowano, tam znów spalono dom z ludźmi. I tak dzień po
dniu upływa w męce i naprężeniu nerwów, bo nie ma wątpliwości, że
gdy załoga niemiecka opuści Wiśniowiec-Zamek [książąt
Wiśniowieckich], to pierwszej nocy wszyscy Polacy będą wymordowani.
Kto może więc uchodzi do Generalnego Gubernatorstwa. Bo te hajdamaki
się zaklinają, że ani jedna noga polska nie powinna zostać na
Wołyniu (...).

23 czerwca samoobrona Sienkiewiczówki (Łuckie), spodziewając się
ataku UPA, podjęła decyzję o ewakuacji około 1000 uciekinierów i
mieszkańców osady do Łucka. Trasa ewakuacji wynosiła ok. 40km.
Konwój był wielokrotnie atakowany przez słabe grupki upowskie,
odpierane przez siły samoobrony i... Niemców podległych
Kreislandwirtowi Leopoldowi Hampelowi. Ten sudecki Niemiec w czasie
I wojny światowej dostał się do niewoli rosyjskiej i po ucieczce
otrzymał pomoc od Polaków. Znał język polski i wykazywał wobec
Polaków wyjątkową przychylność. Hampel wydał pozwolenie na broń
grupie Polaków, co pozwoliło utworzyć samoobronę w Sienkiewiczówce.
Postawa Hampela wywołała skargi Ukraińców do jego zwierzchników, w
wyniku których został przeniesiony karnie do Winnicy na
Żytomierszczyźnie.

W czerwcu 1943r. na Wołyniu pojawiły się oddziały partyzantki
sowieckiej pod dowództwem gen. Sydora Kowpaka (słynny rajd Kowpaka).
29.06 doszło do spotkania dowództwa samoobrony Przebraża z
przedstawicielem kowpakowców, płk Werszychorą i nawiązania
współpracy Przebraża z Sowietami.

Odwety
W odwecie za (odparty) napad upowców w pierwszych dniach czerwca,
oddział samoobrony z Huty Starej (Kostopolskie) przeprowadził
nieudaną akcję na siedzibę dowództwa upowskiego mieszczącą się w
zamku w Hubkowie.
Brak przekazów o innych odwetach.

Antyniemieckie akcje UPA
5.06 - ostrzał posterunku niemieckiego w Silcach, który wkrótce
został ewakuowany.
5.06 - zabicie 12 niemieckich żołnierzy w zasadzce k. wsi Diuksyn.
12.06 - upowcy zaatakowali dwie kompanie Niemców i polskich
szucmanów pomiędzy Berestowem a Ucekajem. Miało zginąć 7 Niemców i
15 Polaków.
12.06 - w zasadzce koło Oriszkiwców zginęło 9 niemieckich
policjantów.
13.06 - w kolejnej zasadzce Niemcy stracili 7 zabitych i 5 rannych.
13.06 - w wyniku blokady Kołek wycofał się z nich niemiecki
garnizon. Masteczko opanował kureń „Rubaszenki" (wg wspomnień
członka UPA: „cała ludność wyszła na ulice i nas witała, kobiety
wynosiły na ulice mleko i pakunki z jedzeniem. Zauważyłem, że wielu
kręciły się w oczach łzy. To był płacz z radości."). O Kołkach
pisałem również tutaj.
20.06 - rozbicie administracji niemieckiej w Bereźcach przez
oddział „Kruka".
Nocą z 23 na 24.06 na szlaku Równe-Sarny upowcy przerwali tory i
ostrzelali pociąg z wojskiem.
Nocą z 25 na 26.06 wysadzono tory między Nemiwyczami i Małynskom i
opanowano pociąg z amunicją.
29.06 - zniszczenie dwóch ciężarówek na drodze Szkrobotiwka-Jampol.
Straty Niemców nieznane.
Czerwiec'43 - nieudana zasadzka na Niemców na drodze Biłokrynycia-
Hołuby.
Upowskie dokumenty mówią również o zabiciu 56 Niemców i 140
folksdojczów k. Drużkopola (Horochowskie). Żadnej takiej bitwy nie
odnotowały źródła polskie.

Antyukraińskie represje niemieckie
7.06 dowódca SS i policji w Komisariacie Wołynia i Podola Hinzler
nakazał likwidację ukraińskiej partyzantki i opanowanie
terenu „propagandowo i gospodarczo".
27.06 Niemcy stracili w Łucku kilkudziesięciu Ukraińców, a w Krasnym
sześćdziesięciu.

Niemcy w czerwcu 1943r. nie dysponowali na Wołyniu siłami mogącymi
opanować sytuację w terenie i w zasadzie ograniczali się tylko do
utrzymywania swego stanu posiadania w miastach. Z kolei UPA będąc
zbyt słabą, by zagrozić okopanym Niemcom, koncentrowała się na
umacnianiu swej władzy w terenie i wyniszczaniu Polaków.

Powtarza się obserwacja z poprzednich miesięcy - liczba ofiar wśród
polskiej ludności cywilnej wielokrotnie (kilkudziesięciokrotnie?)
przewyższa straty zadane przez UPA okupantowi niemieckiemu
www.65-lat-temu.salon24.pl/86738,wolyn-czerwiec-1943

Rozkaz numer 1

[liberum_veto]

W czerwcu 1943r. spotkałem się w lesie kołkowskim z Kłymem Sawurem
[oraz] zastępcą przedstawiciela sztabu głównego dowództwa, z
Andruszenką. Sawur wydał mi rozkaz wymordowania wszystkich Polaków w
okręgu kowelskim.

Zeznanie powyższej treści złożył przed radzieckim sądem Jurij
Stelmaszczuk-"Rudy", jeden z lokalnych dowódców upowskich na
Wołyniu. I choć rozkazu tego w formie pisanej do tej pory nie udało
się odnaleźć, badacze ukraińskiego nacjonalizmu są zgodni co do
tego, że rozkaz zabicia wszystkich wołyńskich Polaków musiał wydać w
czerwcu 1943r. Dmytro Klaczkiwśkyj-"Kłym Sawur", dowódca UPA na
Wołyniu. Świadczy o tym skala czystki, która wydarzyła się w
następnych dwóch miesiącach.

Jeśli pojawiają się jakieś wątpliwości, dotyczą one tylko tego, czy
i jakie polecenia otrzymał "Kłym Sawur" z Prowodu[1] OUN-B. To, że
jakieś polecenie otrzymał, jest uprawdopodobnione przez fakt
składania przez Prowod propozycji Tarasowi Bulbie-Borowcowi[2]
wspólnego oczyszczania terytorium powstańczego z ludności polskiej.
Upowiec Z.Kamiński-"Don" zeznał podczas przesłuchania przez UB w
1954r., że działacze banderowscy na emigracji mają pretensje do
Mykoły Łebedia, pełniącego w pierwszej połowie 1943r. obowiązki
przywódcy OUN-B, za wydanie tzw. rozkazu nr 1, który dotyczył
masowej likwidacji ludności polskiej w początkach na Polesiu i
Wołyniu, a później akcja ta przerzuca się i na inne tereny(sic!). Z
kolei obrońcy Łebedia twierdzą, że w czerwcu 1943r. był on
faktycznie odsunięty od władzy a podczas jednej z narad w drugiej
połowie roku miał stwierdzić, że UPA skompromitowała się „antypolską
akcją." Z drugiej strony ten sam Łebed' wydał zaraz po wojnie
książkę, w której przedstawiał rzeź wołyńską jako spontaniczną akcję
ludności ukraińskiej (nic dziwnego, że cierpliwość narodu się
skończyła. [...] On przeszedł do samoobrony i odpłacił za wszystkie,
wiekami nabrzmiałe krzywdy.), co można odczytywać jako zrzucanie z
siebie odpowiedzialności za zbrodnie.

Inna wątpliwość dotyczy treści instrukcji, która wyszła z Prowodu.
Jurij Stelmaszczuk-"Rudy", który otrzymał od D. Klaczkiwśkiego
rzeczony rozkaz, zeznał podczas swojego procesu: Nie miałem prawa
nie wykonać rozkazu, zaś na wykonanie nie pozwalały mi osobiste
przekonania. Zwróciłem się do Andruszenki, który powiedział mi, że
jest to polecenie nie z centrum, że jest to przekręcenie w terenie.
Ostatecznie Stelmaszczuk rozkaz wykonał na podległym mu terenie z
półtoramiesięcznym opóźnieniem.

Pojęcie, jak mogły wyglądać „przekręcone" instrukcje Prowodu OUN (o
ile takie „przekręcenie" w ogóle nastąpiło), daje inny tajny
dokument podpisany również w czerwcu 1943r. przez „Kłyma Sawura":
Powinniśmy przeprowadzić wielką akcję likwidacji polskiego elementu.
Po odejściu wojsk niemieckich należy wykorzystać ten dogodny moment
dla zlikwidowania całej ludności męskiej w wieku od 16 do 60 lat.
(...) Tej walki nie możemy przegrać i za każdą cenę trzeba osłabić
polskie siły. Leśne wsie oraz wioski położone obok leśnych masywów
powinny zniknąć z powierzchni ziemi.

Być może planowano pierwotnie „tylko" eliminację ludności męskiej...
[3] Nawet gdyby tak było, taki plan i tak spełniałby przesłanki
ludobójstwa. Przebieg czystek lipcowo-sierpniowych świadczy, że
ostatecznie oddziały UPA otrzymały rozkaz wymordowania wszystkich
Polaków niezależnie od płci i wieku.

W tym miejscu słowo należy poświęcić kłamstwu rozpowszechnianemu
przez znanego reportera znanej gazety (stali czytelnicy blogu
domyślają się, o kogo chodzi). Rzeź wołyńską określa on
jako „samowolę lokalnego dowództwa". Dobre sobie. Dmytro
Klaczkiwśkyj, faktyczny (choć nie formalny) dowódca całych sił
upowskich w tamtym czasie, członek Prowodu OUN-B "lokalnym
dowódcą"... Do tego „taktyka wołyńska" została zaakceptowana przez
głównodowodzącego UPA Szuchewycza podczas jego inspekcji na Wołyniu
w sierpniu 1943r.

Nie ma wątpliwości - ludobójczy rozkaz obciąża całą banderowską OUN
i Ukraińską Powstańczą Armię.[4]

W tymże czerwcu 1943r. „Kłym Sawur" wydał jeszcze jeden dokument -
odezwę do ludności ukraińskiej, która była propagandowym
przygotowaniem do masowej czystki i prewencyjnym zrzuceniem z siebie
odpowiedzialności za przyszłą zbrodnię. Oskarżał w niej ludność
polską o współpracę z Niemcami i Sowietami (sic!) i udział
w „niemieckich rzeziach i katowaniu ludności ukraińskiej". Pisał
Klaczkiwśkyj:

Jeśli więc na ukraińskich ziemiach wybuchnie nowa Hajdamacczyzna lub
Koliwszczyzna, odpowiedzialność za to spadnie tylko i wyłącznie na
te kręgi, które doprowadziły polską politykę wyzwoleńczą do
antyukraińskiego obozu imperializmu moskiewskiego i niemieckiego i
działają dziś na ukraińskim terytorium (...) przeciwko narodowi
ukraińskiemu. Lecz niech nie zapominają sługusy Moskwy i Berlina, że
naród ukraiński potrafi się zemścić!
Jak przewrotna to logika, świadczy fakt, że do wydania tej odezwy
oddziały i bojówki podległe Sawurowi zdążyły zabić co najmniej 10
tysięcy Polaków na Wołyniu.
---
[1] prowod - kierownictwo
[2] o Bulbie-Borowcu i tych propozycjach pisałem tutaj
[3] jest to wyłącznie spekulacja autora tego blogu, nie występująca
w literaturze przedmiotu
[4] bynajmniej nie był to jedyny taki rozkaz tej formacji. Zachował
się późniejszy ludobójczy rozkaz głównego dowództwa UPA dotyczący
Galicji.
www.65-lat-temu.salon24.pl/86735,rozkaz-numer-1

67. rocznica Krwawej Niedzieli na Wołyniu

[liberum_veto]

Tekst ze strony Mohorta
65-lat-temu.salon24.pl/
2010-07-11 10:17
67. rocznica Krwawej Niedzieli na Wołyniu
Obchodzimy dziś 67. rocznicę Krwawej Niedzieli na Wołyniu, będącej
kulminacją tak zwanej rzezi wołyńskiej. 11 lipca 1943 r. oddziały
UPA, wspomagane przez zmobilizowanych chłopów, zaatakowały
jednocześnie ponad 100 polskich wsi na Wołyniu. Wsie były otaczane a
ich mieszkańców mordowano bez względu na płeć i wiek. Zabijano ludzi
zgromadzonych na mszach świętych. Tego dnia, który stał się symbolem
trzeciego ludobójstwa dokonanego podczas II wojny światowej, zginęło
około 3 tysięcy osób, jednak mordy te trwały od 1939 do 1947 roku
pochłaniając znacznie więcej ofiar. Pion śledczy IPN nie ma
wątpliwości, że na Kresach Południowo-Wschodnich doszło do zbrodni
ludobójstwa, ponieważ Polaków zabijano tylko z powodu ich
narodowości.

Dzięki usilnym staraniom środowisk kresowych ludobójstwo to powoli
przedostaje się do świadomości społecznej. Sejmiki już 5-ciu
województw odpowiednimi uchwałami uczciły ofiary i potępiły
sprawców, podobnie zrobił rok temu Sejm RP. Nawet Parlament
Europejski potępił kolaborację herszta OUN z nazistowską Rzeszą.

Jednak wciąż w naszym kraju są ośrodki obrony zbrodniczej
organizacji. Linia tej obrony przebiega następująco: Co z tego, że
OUN-UPA dokonywały zbrodni? Nie ma armii, która nie popełniałaby
ich. Za to OUN-UPA bohatersko walczyła o niepodległość Ukrainy i za
to należy jej się pamięć i chwała.

Oto prominentne przykłady takiego myślenia:

„Polska pamięć tragedii wołyńskiej jest fragmentem narodowych zmagań
o całość i suwerenność Rzeczypospolitej w jej historycznych
granicach. Ukraińska pamięć – to fragment narodowych bojów i
cierpień dla samostijnej Ukrainy.(...) Spoglądając wstecz, trzeba
dziś zdobyć się na wysiłek rozumienia kontekstu historycznego obu
nacji. (...) Nie wolno tedy zaczynać dialogu od żądania, by Ukraińcy
uznali UPA za organizację zbrodniczą. Takie żądanie to koniec
dialogu.” (Adam Michnik, GW nr 262, 10/11/1995-12/11/1995)

„...jeśli Ukraina chce być niepodległa, nie może wyrzec się pamięci
o UPA. UPA była powstańczą armią walczącą o niepodległość. (...)
walki UPA z kobietami i dziećmi wybaczyć nie można, ale za
niepodległościową walkę z polskim podziemiem czy wojskiem, tak samo
jak zresztą z Niemcami czy z Sowietami, należy im się szacunek.”
(Jacek Kuroń, GW nr 126, 31/05/2003-01/06/2003)

„Ukraińscy nacjonaliści byli i są przedstawiani przez kresowiaków i
ich sympatyków jako jeszcze gorsi niż naziści. W planach
uroczystości [upamiętniających w 2008 r. rzeź wołyńską – przyp. M.]
nie zamierzano uwzględnić specyfiki działalności Ukraińskiej Armii
Powstańczej, dla której akcja antypolska z roku 1943 - rzeczywiście
haniebna i godna potępienia - była tylko marginesem jej walki.”
(Marcin Wojciechowski, GW z 20/11/2008)

Przyjrzyjmy się zatem dokładniej tej „specyfice”, tym
działaniom „niepodległościowym” oraz temu „marginesowi”.

Według różnych obliczeń i szacunków, liczba polskich ofiar OUN-UPA
waha się od 80 tys. do 200 tys. zabitych. Za pewnik przyjmijmy
ostatnie wyniki wciąż trwających badań pani Ewy Siemaszko,
skrupulatnie weryfikującej przekazy o zbrodniach OUN-UPA: 133 800
zabitych, w znacznej większości Polaków.

Jednak nie tylko ludność polska stawała się ofiarą OUN-UPA. Według
obliczeń KGB USSR w latach 1944-1953 OUN-UPA zabiła 30 676 osób, w
tym:

- żołnierze: 8340. Warto zwrócić uwagę, że w tej liczbie zawiera się
2590 członków Istriebitielnych Batalionów, których raczej powinno
uważać się za uprawnioną samoobronę a nie za funkcjonariuszy ZSRR
- przedstawiciele władz sowieckich: 2732
- pracownicy organów partii komunistycznej: 251
- pracownicy organów Komsomołu: 207
- kołchoźnicy: 15 669
- robotnicy: 676
- przedstawiciele inteligencji, w tym księża: 1931
- dzieci, starcy, gospodynie domowe: 860
(źródło: Grzegorz Motyka, Ukraińska partyzantka, str. 650)

Jak łatwo policzyć, z rąk banderowców padło około 11,5 tysiąca
żołnierzy i funkcjonariuszy państwa sowieckiego (włącznie z IB),
pozostałych 19,1 tysiąca to ludność cywilna mordowana pod byle
pretekstem.

Dane KGB USSR nie obejmują jednak zbrodni z okresu okupacji
niemieckiej. Skądinąd wiadomo, że także pod rządami niemieckimi OUN-
UPA dokonała wielkiej czystki wśród Ukraińców, szczególnie tuż przed
przejściem frontu (likwidacja „niepewnego elementu”. Wiktor
Poliszczuk podawał różne liczby zabitych Ukraińców, rzędu
kilkudziesięciu tysięcy. W tym samym tonie wypowiada się prof.
Timothy Snyder: „Choć nikt jeszcze nie zbadał tej kwestii,
prawdopodobnie w 1943 r. UPA wymordowała równie wielu Ukraińców, co
Polaków (dla Snydera oznacza to 40-60 tys. zabitych) (źródło:
Timothy Snyder, Rekonstrukcja narodów, str. 185).

Straty niemieckie z rąk OUN-UPA
Ich wielkość stoi pod znakiem zapytania. Banderowska historiografia
podaje liczby wyssane z palca. Jest pewne, że część „bitew” UPA z
Niemcami została całkowicie zmyślona. Banderowcy z reguły unikali
walki z Niemcami, a później zawiązali z nimi taktyczny sojusz, za co
w nagrodę został zwolniony z obozu Stepan Bandera. Grzegorz Motyka
jest pewien, że Niemcy w walce z UPA nie stracili nawet „kilka
tysięcy” ludzi (źródło: Motyka, Ukraińska partyzantka, str. 237).
Zupełnie bezpiecznie można ocenić straty Niemców, zadane im przez
OUN-UPA, na około 1,5 tysiąca zabitych.

Straty AK i partyzantki sowieckiej z rąk OUN-UPA
Nie spotkałem się nigdzie z próbą oszacowania, jakie straty w walce
zadała UPA partyzantkom polskiej i sowieckiej. Największe straty
ponieśli Polacy w bitwie o Ulhówek – 71 zabitych żołnierzy AK, lecz
z reguły bilans walk i potyczek wynosił kilku-kilkunastu zabitych.
Myślę, że nie będę daleki od prawdy, zakładając wyłącznie na
potrzeby tego zestawienia, że OUN-UPA zadała obu partyzantkom straty
w wysokości po ok. 1000 poległych w walce.

Straty organów Polski Lubelskiej:
Według Wojskowego Instytutu Historycznego Akademii Obrony Narodowej
w latach 1944-1947 OUN-UPA zadała formacjom WP, KBW i WOP straty w
wysokości 997 zabitych żołnierzy. Ponadto w latach 1944-46 organy
bezpieczeństwa, administracja państwowa i partyjna straciły 603
osoby (źródło: Polska-Ukraina. Trudne pytania, t. 8, str. 121).
Dawałoby to sumę 1600 żołnierzy i funkcjonariuszy państwa polskiego
zabitych przez OUN-UPA. Liczba ta jest zbliżona do liczby około 1800
zabitych przedstawicieli państwa polskiego w l. 1944-47, którą udało
mi się policzyć na podstawie publikacji działaczy kresowych.

Aby dokonać ostatecznego podsumowania „osiągnięć” OUN-UPA należy
dokonać jeszcze jednej rzeczy – wyeliminować powtórzenia, tj.
występowanie tych samych ofiar w kilku pozycjach. Z pewnością
rachunki pani Ewy Siemaszko zawierają także ofiary cywilne
narodowości ukraińskiej zapamiętane przez polskich świadków
(zakładam, że są już ujęte w obliczeniach KGB i Snydera, szacuję je
na ok. 3000), zabitych przedstawicieli Polski Ludowej (jako się
rzekło, było to ok. 1800), oraz być może także zabitych akowców
(1000). Problematycznym jest, czy w obliczeniach NKWD uwzględniono
zabitych Polaków. Na terenach znajdujących się pod rządami
sowieckimi OUN-UPA wg moich obliczeń zabiła około 8-9 tys. Polaków,
jednak dane KGB nie wymieniają kategorii „Polacy”. Jedyną kategorią
mogącą ich pomieścić są... kołchoźnicy... Przypuszczam, że
zestawienie sowieckie pomija ofiary narodowości polskiej, być może
uwzględniając tylko Polaków-członków IB (zakładam liczbę 1000).
Łączna liczba powtórzeń może wynosić więc 6800 ofiar.

PODSUMOWANIE

Jak wynika z powyższych rachunków, członkowie OUN-UPA zabili 16 83

margines Wojciechowskiego

[liberum_veto]

PODSUMOWANIE
Jak wynika z powyższych rachunków, członkowie OUN-UPA zabili 16 830
żołnierzy, partyzantów i przedstawicieli władz przeciwnika. Pomijam
okoliczności śmierci tych osób (wiele z nich niewątpliwie nie
zginęło w walce, lecz zostało zamordowanych, na przykład po wzięciu
do niewoli, co także stanowi zbrodnię). Te 16,8 tys. to dość
skromnie jak na formację, która w okresie największego rozwoju miała
pod bronią 30 tys. ludzi i przez którą przewinęło się być może
jakieś 100 tys. ludzi; o której niesławny prezydent Juszczenko
twierdził, że liczyła rzekomo 2 mln ludzi.

W tym samym czasie OUN-UPA, według pewnych danych, dokonała zbrodni
na około 146 tysiącach osób, oraz prawdopodobnie na dalszych 40-60
tys. Łącznie daje to 186-206 tysięcy pomordowanych. Nie należy
zapominać, że wielu członków OUN-UPA uczestniczyło wcześniej,
jeszcze pod niemiecką komendą, w Holokauście, który na zachodniej
Ukrainie pochłonął kilkaset tysięcy ofiar.

Jak widać, margines Wojciechowskiego rozpościera się na większość
ciemnej karty tego „narodowowyzwoleńczego” ruchu. Statystyczny
upowiec zabił 0,168 żołnierza przeciwnika oraz zgładził 2 cywili,
często kobiety, dzieci i starców, nierzadko z ogromnym
okrucieństwem. Poziom „wartości bojowych” upowców potwierdzają
przekazy polskich dowódców samoobrony. Jak powiedział portalowi
kresy.pl Mieczyław Peretiakowicz, dowódca samoobrony w
Zaturcach, „Ukraińcy (...) nas nie atakowali. Specjalizowali się
bowiem w bestialskim mordowaniu bezbronnych Polaków, zwłaszcza
kobiet i dzieci. Uzbrojone oddziały samoobrony omijali z daleka.
Dlatego też nigdy nie zaatakowali Zaturzec. A atakowali wsie wokół,
ale nie nas. (...) Uderzyli na pobliską kolonię Lipniki, ale gdy
nasz oddział przybył im na pomoc, to natychmiast uciekli. Jak już
wcześniej nadmieniłem, nie grzeszyli oni nadmiarem odwagi w
starciach z uzbrojonym przeciwnikiem”.

Myślę, że to wystarcza, by stwierdzić, że „działacze OUN i UPA byli
nie tyle żołnierzami walczącymi o niepodległość przy użyciu
okrutnych metod, ile fanatycznymi faszystami realizującymi swój
zbrodniczy program” (jak nieśmiało przypuszcza prokurator IPN w
jednej z hipotez). Jestem przekonany, że podobnym bilansem mogą
się „pochwalić” tylko formacje SS albo NKWD. Przecież i one od czasu
do czasu zabijały kogoś w walce! Także i one walczyły o swoje
totalitarne, oczywiście niepodległe, państwo!

Czy wyobrażacie sobie, by ktokolwiek w Polsce mógł bagatelizować
zbrodnie SS albo NKWD? Ja nie, ale jak widać, w przypadku OUN-UPA
jest to możliwe. Czas postawić tamę negacjonistom. Czas, by
odpowiedni trybunał osądził ludobójstwo OUN-UPA; stosowne ekspertyzy
mówią, że może to zrobić tylko trybunał polski. Gdy dojdzie do tego
osądzenia, gdy już nie będzie wątpliwości, że artykuł 55 ustawy o
IPN ma zastosowanie, gdy temu czy innemu negacjoniście zaświeci w
oczy los dr Ratajczaka, dopiero wtedy skończy się w Polsce
gloryfikowanie zbrodniczej organizacji odpowiedzialnej za śmierć
setek tysięcy ludzi.
65-lat-temu.salon24.pl/