Mróz

[madohora]

Metodą zapobiegania emisji spalin zakwaszających powietrze jest również rozwój energetyki opartej na źródłach odnawialnych (np. energia wiatru, energia geotermalna, elektrownie wodne, energetyka słoneczna) oraz energetyki jądrowej.

[madohora]

Deszcz – objawia się pod postacią opadów atmosferycznych, które jako krople wody spadają na powierzchnię Ziemi. Pojęcie deszcz jest używane w przypadku, kiedy dochodzi do opadów kropel o średnicy większej niż 0,5 mm. Poniżej tej wielkości mamy do czynienia z tzw. mżawką.

[madohora]

Istnieją także opady, które nie są w stanie dosięgnąć powierzchni Ziemi, tj. nie spadają na nią. Jest to tzw. virga.

[madohora]

Deszcz jako zjawisko atmosferyczne występuje praktycznie na całej planecie. Jedynymi obszarami, na których nie występują opady deszczu w postaci ciekłej są okolice biegunów, czyli strefy klimatu polarnego. Fakt ten związany jest to ze stale utrzymującymi się temperaturami powietrza poniżej 0°C.

[madohora]

Jest to proces naturalnego obiegu wody na całej planecie. W jego skład można zaliczyć zjawiska odbywające się zarówno w atmosferze, litosferze, jak i w biosferze. Wśród tych pierwszych wyróżniamy: parowanie, opady, kondensację i transport wody. Natomiast do procesów zachodzących w biosferze i biorących udział w cyklu hydrologicznym zalicza się oddawanie i pobieranie wody w trakcie oddychania (transpiracji). Istotne z punktu widzenia cyklu hydrologicznego procesy odbywające się w litosferze to podziemny i powierzchniowy transport wody oraz wsiąkanie.

[madohora]

Najczęściej wskazywanym początkiem całego cyklu hydrologicznego jest parowanie, które zachodzi nad powierzchniami oceanów i mórz. Woda, pod postacią pary wodnej, unosząc się ponad powierzchnię ulega procesowi kondensacji, w skutek czego powstają chmury. Następnie, z powodu przemieszczania się mas powietrza, wcześniej utworzone chmury zostają przeniesione nad powierzchnię lądów, gdzie w postaci opadów cała zgromadzona w nich woda spada na powierzchnię litosfery. Część wody ulega wsiąkaniu (zasilając tym samym podziemne rzeki i jeziora), spływa zasilając rzeki lub odparowuje z powrotem do atmosfery. Dzięki temu ponownie dostaje się do mórz i oceanów i w ten sposób zamyka cykl hydrologiczny.

[madohora]

Jest to zjawisko zachodzące w momencie, kiedy temperatura powietrza osiąga tzw. „punkt rosy”. Oznacza to, że powietrze osiąga graniczą temperaturę, przy której zawarta w nim para wodna maksymalnie nasyca się. Poniżej tej temperatury para wodna zaczyna się skraplać. Zjawisko cyrkulacji jest przyczyną gromadzenia się kropel wody w większych skupiskach. Dzięki temu stają się większe, cięższe. To z kolei powoduje, że są w stanie pokonać opór powietrza i opaść na powierzchnię ziemi. Jest to więc proces, który prowadzi do zagęszczania się pary wodnej w powietrzu. Dzięki niemu dochodzi do formowania się chmur. Im niższa temperatura powietrza, tym kondensacja zachodzi szybciej. Innymi słowy, w niższej temperaturze woda szybciej zamienia się w parę i szybciej powstają chmury, a zawarte w nich krople stają się duże i ciężkie, dzięki czemu mogą spaść na ziemię w postaci deszczu. W wyższych temperaturach proces ten zachodzi wolniej.

[madohora]

[madohora]

Śnieg – opad atmosferyczny (hydrometeor) w postaci kryształków lodu o kształtach głównie sześcioramiennych gwiazdek, łączących się w płatki śniegu. Po opadnięciu na ziemię tworzy porowatą pokrywę śnieżną, także nazywaną śniegiem.

[madohora]

Płatek śniegu to struktura kryształów śniegu, mogąca mieć do kilku centymetrów. Czasem określa się tak samo również pojedyncze kryształki.

[madohora]

Kryształki śniegu są prawie idealnie symetryczne, choć większość ma łatwe do zauważenia nieregularności. Na zdjęciach częściej przedstawia się te najbardziej symetryczne, ze względu na ich urodę. Przyczyna, dla których sześć niezależnie rosnących ramion kryształu przyjmuje identyczny kształt, a jednocześnie żadne dwa kryształki nie są identyczne, nie jest jeszcze w pełni zrozumiana. Badania pokazują, że proces rośnięcia jest bardzo wrażliwy na niewielkie zmiany temperatury i wilgotności. Każdy kryształek poruszając się wewnątrz chmury przechodzi przez unikalne zmiany tych czynników, dlatego kształt każdego jest inny. Jednocześnie sześć ramion kryształu podróżuje razem, więc natrafia na identyczne warunki i rośnie identycznie.

[madohora]

Cechy fizyczne naturalnego śniegu mogą być bardzo różne. Np. wilgotność śniegu padającego w Górach Skalistych Stanów Zjednoczonych może spadać do poziomu 3-5%, podczas gdy wilgotność śniegu w Alpach wynosi przeważnie ponad 15%. Śnieg sztuczny ma wilgotność ponad 35%.

[madohora]

Śnieg – jest to opad atmosferyczny zbudowany z kryształków lodu, przyjmujących przeważnie kształt sześcioramiennych gwiazdek, które po połączeniu ze sobą tworzą tzw. płatki śniegu. Śnieg po zgromadzeniu się na ziemi tworzy pokrywę śnieżną o porowatej strukturze.

[madohora]

W ocenie naukowców, pierwotny kryształek zawiązany wokół jądra kondensacji absorbuje w czasie lotu nawet 100 000 kropelek wody zawieszonych w powietrzu. Tym samym liczba możliwych kombinacji, w jakich drobinki wody będą przyłączały się do opadającego płatka, jest ogromna i szansa, aby spotkać dwa płatki identyczne lub choć podobne do siebie jest dość nikła. Zgodnie z wynikami badań, proces przyrostu płatka jest silnie uzależniony od nawet nieznacznych zmian poziomu wilgotności i temperatury. Pojedyncze kryształki, pozostając i poruszając się w chmurach, ulegają licznym modyfikacjom i transformacjom właśnie na skutek nawet niewielkich anomalii w tym zakresie. Stąd też tak niezliczona różnorodność ich kształtów. Należy zwrócić uwagę, iż każde z 6 ramion płatka spotyka się z takimi samymi warunkami atmosferycznymi, ponieważ należy do jednej i tej samej śnieżynki. Podróż wśród chmur wszystkie ramiona płatka odbywają jednocześnie, dlatego też rosną w tym samym tempie i według tego samego wzoru. Mechanizm ten leży u podstaw ich symetryczności.

[madohora]

Z drugiej zaś strony, przekonanie, zgodnie z którym nie ma na świecie dwóch identycznych śnieżynek, również nie musi być w pełni prawdziwe. w przypadku pięknych śnieżynek o misternych kształtach nie ma możliwości na dostrzeżenie podobieństwa. Natomiast płatki, które pozostają jeszcze w wysokich, zimnych partiach atmosfery, wykazuje znacznie prostszą budowę. wśród nich zapewne występują formy podobne do siebie.

[madohora]

Najczęściej można się spodziewać opadów śniegu przed i podczas przejścia ciepłego frontu atmosferycznego oraz frontu okluzji. Największa ilość opadów śniegu w klimacie umiarkowanym przypada na zimę, znacznie rzadsze opady są obserwowane jesienią i wiosną. W zimie na skutek przemieszczania się frontów daje zaobserwować się bardzo intensywne opady, często występujące wraz z zawiejami.

[madohora]

Śnieg o budowie ziarnistej jest opadem z chmur zalegających. Szczególnie często pochodzi on z niskich, warstwowych Stratusów. Rzadziej daje się go zauważyć podczas opadów w tzw. zgniłych wyżach z chmur kłębiasto- warstwowych rozpostartych (Stratocumulus stratiformis). Zdarza się również, że śnieg ten przybiera wygląd do złudzenia przypominający szadź. Nie jest jednak tak lepki, nie obkleja powierzchni różnych obiektów. Przyjmuje raczej postać sypką, luźną.

[madohora]

Zawieja– jest to śnieżyca, podczas której występuje silny porywisty wiatr

[madohora]

Snieg ziarnisty– jest to nieprzejrzysty, bardzo mały odłamek lodu, którego średnica nie przekracza 1 mm.

[madohora]

Grad – jest to opad z reguły stworzony z małych bryłek lodu, które posiadają średnicę powyżej 15 mm; kulki lodu nierzadko sklejają się pomiędzy sobą. Rekordowy rozmiar gradu miał miejsce w Indiach, w stanie Maharasztra, który spadł 3 października 2010 roku. Podczas tego opadu występowały gradziny o średnicy rzędu 61 cm, lecz największa, jaką wtedy udało się zaobserwować, mierzyła 156 cm i ważyła 50 kilogramów.

[madohora]

Około 98% Antarktydy jest pokryta przez polarną czapę lodową. Jest to lądolód o średniej grubości lodu sięgającej 1,900 m. Największą grubość lodu udało się zaobserwować w podlodowcowym basenie Astrolabe na Ziemi Adeli. Wynosiła ona aż 4897 m. Na Grenlandii natomiast znajduje się niecałe 10% całego lodu pokrywającego kulę ziemską. Rozmiar pokrywy lodowej znajdującej się na Grenlandii oceniany jest na mniej więcej 2.5 mln km3 objętości. Takich rozmiarów pokrywa narastała na skutek opadów śniegu na przestrzeni wielu wieków. Określa się, iż średnia grubość pokrywy lodowej wynosi tam około 1,500 m, a największa może sięgać nawet 4,300 m w głąb lodu.

[madohora]

Podstawowe pytanie – jak powstaje śnieg? Okazuje się, że nie jest to taki łatwy proces, jak się powszechnie uważa.

[madohora]

Początkowo wszystkie kryształki lodu rosną tak samo i wyglądają tak samo, przyjmując kształt sześcianu foremnego. Jednak wraz ze zwiększaniem się rozmiaru, forma kryształu zaczyna robić się coraz bardziej nieregularna i niepowtarzalna. Najszybciej przyrastają jego wypukłe i najbardziej oddalone od środka części. Z sześciokątnego, prostego płatka wyrasta sześcioramienna gwiazdka.

[madohora]

Choć mówi się, że nie ma dwóch takich samych płatków śniegu, naukowcy wyróżniają kilkanaście typów kształtów śnieżynek. Poniżej prezentujemy kilka z nich.

[madohora]

Ramiona mają ułożone symetrycznie na jednej lub dwóch płaszczyznach. Ich dopracowane kształty powstają w temperaturze od - 2 do - 15 stopni Celsjusza.