Odpust

[madohora]

Kartka z liturgii
Wpisz szukane słowo...
Artykuły
ODPUSTY - TAK WIELKI DAR I TAK WIELE NIEPOROZUMIEŃ...
ODPUSTY - TAK WIELKI DAR I TAK WIELE NIEPOROZUMIEŃ...

(Aktualizacja: 2019-11-04 - poprawki literowe oraz komentarz do czterech nadań ogólnych)

Czym są odpusty?
Aktualna nauka Kościoła
Wykaz Odpustów



Chociaż Pan Jezus wyraźnie powiedział, że przekazuje „władzę kluczy” św. Piotrowi i jego następcom (por. Mt 16,19), to do dziś wiedza i poglądy o łasce zyskiwania odpustów kojarzą się z kupczeniem świętością, albo z tajemniczymi zabiegami. Gdybyśmy wiedzieli jak bardzo możemy współdziałać w pomocy naszym żywym i zmarłym braciom i siostrom w wierze, że tak bardzo możemy pomóc sobie i innym w wykorzystaniu łaski Bożej, która jest konieczna do zbawienia, nie czekalibyśmy i nie zajmowalibyśmy się tym co szybko przemija, albo co szkodzi na ciele i duszy. Iluzja, że będziemy żyli długo, bardzo długo i szczęśliwie czasami mija, gdy jesteśmy na pogrzebie kogoś bliskiego nam albo przeżywamy jakieś doświadczenie. Po za tym często łudzimy się, że sami sobie poradzimy w życiu, a o śmierci staramy się za dużo nie myśleć i że Bóg, i Jego Kościół, nie za bardzo, albo wcale nie jest nam potrzebny. Pan Bóg chce abyśmy współpracowali z Jego łaską, abyśmy troszczyli się o swoje i innych zbawienie.
Taką szczególną pomocą jest dar ODPUSTU. Czy jest ważniejszy niż Msza święta? Bardzo jasno sprawę odpustów i Mszy świętej porządkuje i w dobrym świetle ustawia we Wprowadzeniu Wykaz Odpustów. Normy i nadania [Wydanie wzorcowe według łacińskiego wydania 4bis z 2004. Polski przekład otrzymał pozwolenie na druk 25.05.2006. Polskie wydanie ukazało się w Księgarni świętego Jacka w 2012 roku]. We wspomnianym Wprowadzeniu na stronie 15 jest krótko powiedziane w nr 3: „Uczestnictwa we Mszy św. i przyjmowania sakramentów nie obdarza się zgodnie z tradycją odpustem: mają już one wszak same w sobie niezwykłą skuteczność w zakresie „uświęcania i oczyszczania”. Patrząc na życie codzienne chrześcijan drugiej połowy XX i XXI wieku myślę, że większość z nas jednak nie zna wartości i nie docenia jak niepojętym, ale świętym i przeobfitym darem od Boga jest Eucharystia – Msza święta. Obok niej drugim niedocenianym darem związanym z Eucharystią jest właśnie łaska odpustu.
„Odpust jest to darowanie przed Bogiem kary za grzechy, zgładzone już co do winy” (por. KKK 1471)
Po spowiedzi świętej są nam odpuszczone winy za grzechy, ale pozostają jeszcze kary za te grzechy, które albo zostaną nam darowane po oczyszczeniu w czyśćcu (po śmierci), albo przez cierpienia dobrowolnie przyjęte i ofiarowane (gdy nas spotka cierpienie nie złorzeczymy, ale próbujemy je ofiarować; oczywiście, że staramy się by cierpienia nie było, ale gdy nas spotka nie bluźnimy), albo przez odpust (zupełny, bądź częściowy). Sama zapalona świeczka nie pomoże zmarłemu, nawet go nie ogrzeje. Zapalona świeca jest znakiem „żarliwej modlitwy”. Zapalona świeca wraz z modlitwą jest pomocą dla naszych zmarłych. Prędzej czy później każdy z nas będzie potrzebował takiej pomocy, więc uczmy nasze dzieci modlitwy za zmarłych z rodziny, za przodków, bo kiedyś albo dzieci za nas się pomodlą (np. zyskają dla nas odpust) albo powiedzą: „nie mam czasu”.
Penitencjaria Apostolska w Dekrecie ogłaszającym 4 wydanie Wykazu Odpustów [prace trwały jeszcze przed Wielkim Jubileuszem roku 2000] pisze miedzy innymi: „Nieskończonej wartości zasługi Jezusa, Boskiego Odkupiciela rodzaju ludzkiego, oraz przeobficie płynące z nich zasługi Najświętszej Maryi Panny i wszystkich Świętych, tworzące niewyczerpany skarbiec Kościoła Chrystusowego, zostały powierzone Kościołowi, aby korzystał z nich przy odpuszczaniu grzechów oraz ich skutków, mocą władzy związywania i rozwiązywania, której sam jego Założyciel udzielił Piotrowi i pozostałym Apostołom, a poprzez nich ich następcom: papieżom i biskupom. Odpuszczenie grzechów dokonuje się przede wszystkim w sakramencie pojednania, który w przypadku grzechów śmiertelnych jest konieczny. Trzeba jednak pamiętać, że nawet jeżeli została odpuszczona zasługująca na śmierć wina, z czym nierozłącznie wiąże się darowanie słusznej kary wiecznej, a także jeśli został zgładzony grzech lekki, zwany powszednim, to dostępujący przebaczenia grzesznik może nadal potrzebować oczyszczenia, gdyż może zasługiwać jeszcze na karę doczesną, którą powinien odbyć podczas życia ziemskiego albo w życiu przyszłym w czyśćcu. Właśnie z owego przedziwnego skarbca Kościoła pochodzi odpust, który zastępuje i tym samym znosi karę doczesną. Nauka wiary o odpustach oraz godne pochwały korzystanie z nich potwierdzają i w celu osiągnięcia świętości w sposób szczególnie skuteczny nawiązują do tajemnic Mistycznego Ciała Chrystusa i Świętych obcowania, które dla nas są źródłem wielkiej pociechy.” (WO s.7-8)
Wykaz Odpustów podaje Normy dotyczące odpustów. Niektóre z nich cytuję poniżej dosłownie (bo najgorzej, gdy swoimi słowami zaczynamy innym tłumaczyć co zrozumieliśmy, nie koniecznie do końca sami rozumiejąc):
N. 1 - Odpust jest to darowanie wobec Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy; otrzymuje je wierny, odpowiednio przygotowany po wypełnieniu pewnych określonych warunków, przez działanie Kościoła, który jako sługa odkupienia autorytatywnie rozporządza i dysponuje skarbcem zadośćuczynień Chrystusa i Świętych.
N. 2 - Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub całości.

[madohora]

N. 20 - § 1. Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się, oprócz wykluczenia wszelkiego przywiązania do jakiegokolwiek grzechu, nawet powszedniego, wykonania dzieła obdarzonego odpustem oraz wypełnienia trzech następujących warunków: spowiedź sakramentalna, Komunia eucharystyczna i modlitwa w intencjach Ojca Świętego.
§ 2. Po jednej spowiedzi sakramentalnej można uzyskać kilka odpustów zupełnych. Natomiast po jednej Komunii eucharystycznej i po jednej modlitwie w intencjach Ojca Świętego zyskuje się tylko jeden odpust zupełny.
§ 3. Trzy warunki można wypełnić na wiele dni przed lub po wykonaniu przepisanego dzieła. Wypada wszakże, by Komunia św. i modlitwa w intencjach Papieża miały miejsce w tym dniu, w którym wykonuje się wspomniane dzieło obdarzone odpustem.
§ 4. Jeżeli braknie pełnej dyspozycji lub nie zostaną wypełnione trzy wyliczone powyżej warunki, to - poza przypadkami prawnej przeszkody, o których w normie 24. i 25. - odpust będzie tylko cząstkowy.
§ 5. Warunek dotyczący modlitwy w intencjach Ojca Świętego wypełnia się przez odmówienie Ojcze nasz i Zdrowaś. Pozostawia się jednak wiernym możliwość odmówienia jakiejkolwiek innej modlitwy, zgodnie z ich pobożnością.
N. 23 - Do uzyskania odpustu [nadanego za odmówienie modlitwy] wystarcza odmawiać modlitwę na przemian z towarzyszem lub śledzić myślą, gdy ktoś inny głośno ją odmawia.

[madohora]

(Np. Mama z dziećmi w domu gotuje obiad – pracuje [zajęcia w domu to też powołanie i praca], dzieci trochę rozrabiają, mama gotuje obiad, ale w tym czasie też zajmuje się dziećmi, nie krzyczy na nie i nie bluźni, ale z możliwą dobrocią stara się wychować dzieci, a jeszcze wykonuje codzienne obowiązki – w tych nieraz trudnych chwilach wychowawczych zanosi do Boga Akty strzeliste – np. Jezu ufam Tobie!”)

[madohora]

(Np. tu jest szczególne miejsce do pomocy w Parafialnym Zespole Caritas, w Gronie Wspierającym Ubogich; zapewne m.in. jest to przestrzeń dla tych, którzy idą bez narzekań i wykrętów sprzątać kościół [np. do którego należą] jako ich Dom Modlitwy; tu jest możliwość gdy sąsiad pomoże przynieść węgiel, albo ktoś pomoże zrobić zakupy starszej lub chorej osobie)

[madohora]

(Np. lubię oglądać jakiś godziwy, pożyteczny film [film jest dobry, ale dobro zastępuję większym pożytkiem], ale zamiast tego pójdę spotkać się z samotną osobą z rodziny lub sąsiedztwa niosąc przy tym pocieszenie)

[madohora]

(Np. ktoś przechodzi obok kościoła lub krzyża i spontanicznie, nie na pokaz, ale z wiarą czyni znak krzyża jako wyznanie wiary; albo np. ktoś narzeka w naszym towarzystwie na Kościół, księży – bez polemiki, bez kłótni, zapytaj się tego człowieka, czy był na plebani, czy wie na czym polega dokładnie życie księdza, jak funkcjonuje Kościół, jego finansowanie itp. – wiedza ta jest tylko powierzchowna i niesprawiedliwa, bo oparta na stereotypach i zafałszowanych źródłach oraz [niestety także] czasami jednostkowych złych przykładach przedstawicieli duchowieństwa – powiedz więc temu kto kpi, złorzeczy na Kościół i księży – „pomódl się w intencji księży, ofiaruj w ich intencji cierpienie, upomnij z miłosierdziem najpierw w cztery oczy” – to też jest jawne świadectwo wiary składane szczególnie w dzisiejszych czasach)

[madohora]

[madohora]

ODPUSTY ZUPEŁNE
1. Odpusty zupełne, które można zyskać codziennie
Adoracja Najświętszego Sakramentu trwająca przynajmniej pół godziny (nad. 7 § 1,1°)
Akatyst albo oficjum Paraclisis (nad. 23 § 1)
Czytanie lub słuchanie Pisma Świętego przynajmniej przez pół godziny (nad. 30)
Gorzkie żale (nad. 34 z 6 lutego 1968)
Koronka do Miłosierdzia Bożego (nad. dla Polski z 12 stycznia 2002)
Nabożeństwo Drogi krzyżowej (nad. 13, 2°)
Nawiedzenie patriarchalnych bazylik rzymskich w formie pielgrzymki (nad. 33 § 1,1°)
Różaniec Maryjny (nad. 17 § 1,1°)

2. Odpusty zupełne, które można zyskać w określone dni
Dnia 1 stycznia (nad. 26 § 1,1°)
Tydzień modlitw o jedność chrześcijan (nad. 11 § 1)
Dnia 22 lutego (nad. 33 § 1, 3°)
Jakikolwiek piątek Wielkiego Postu, także Wielki Piątek (nad. 8 § 1, 2°)
Raz w tygodniu w Wielkim Poście (Gorzkie żale, nad. dla Polski z 6 lutego 1968)
Wielki Czwartek (nad. 7 § 1,2°)
Wielki Piątek (nad. 13,1°)
Wigilia paschalna (nad. 28 § 1)
Uroczystość Zesłania Ducha Świętego (nad. 26 § 1,1°)
Uroczystość Ciała i Krwi Chrystusa (nad. 7 § 1, 3°)
Uroczystość Najświętszego Serca Jezusowego (nad. 3)
Uroczystość Św. Apostołów Piotra i Pawła (nad. 14 § 1; 33 § 1, 2°, 3°)
Dnia 2 sierpnia (nad. 33 § 1,2°, 3°, 5°)
Poszczególne dni od 1 do 8 listopada (nad. 29 § 1,1°)
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych (nad. 29 § 1, 2°)
Dnia 9 listopada (nad. 33 § 1,3°)
Uroczystość Chrystusa Króla (nad. 2)
Dnia 31 grudnia (nad. 26 § 1, 2°)

[madohora]

Dar odpustu ukazuje pełnię miłosierdzia Bożego, które ujawnia się przede wszystkim w sakramencie pokuty i pojednania.
Ta starożytna praktyka, wokół której nie brakło w przeszłości nieporozumień, powinna być odpowiednio zrozumiana i przyjęta.

[madohora]

Odpust jest cząstkowy albo zupełny, zależnie od tego, czy uwalnia od kary doczesnej należnej za grzechy w części lub w całości.

[madohora]

Do uzyskania odpustu zupełnego wymaga się wykonania dzieła obdarzonego odpustem, oraz wypełnienia trzech następujących warunków:
– spowiedź sakramentalna
– Komunia eucharystyczna
– modlitwa w intencjach Ojca ¦świętego. (UWAGA! Nie chodzi tutaj o modlitwę za Papieża, ale o modlitwę w tych intencjach, w których aktualnie się Papież modli. W ten sposób siła modlitwy Papieża jest zwielokrotniona poprzez pomoc modlitewną milionów (!) chrześcijan na świecie)

[madohora]

czytanie Pisma św. z szacunkiem należnym słowu Bożemu, przynajmniej przez pół godziny,
nawiedzenie Kocioła, w którym trwa Synod diecezjalny i odmówienie tam „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
odmówienie w sposób uroczysty hymnu „Przed tak wielkim Sakramentem” w Wielki Czwartek,
odmówienie tego samego hymnu w uroczystość Bożego Ciała,
publiczne odmówienie hymnu „Ciebie Boże wielbimy” w ostatnim dniu roku,
publiczne odmówienie hymnu „Przybądź Duchu” w Nowy Rok i w Zesłanie Ducha świętego,
pobożne odprawienie Drogi Krzyżowej (przed stacjami prawnie erygowanymi, połączone z rozważaniem Męki i ¦śmierci Chrystusa i przechodzeniem od stacji do stacji; w publicznym odprawianiu wystarczy przechodzenie prowadzącego),
pobożne nawiedzenie Kościoła w święto tytułu i dnia 2 sierpnia (odpust Porcjunkuli) i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła lub ołtarza w dniu jego konsekracji i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę”,
pobożne nawiedzenie Kościoła w Dniu Zadusznym i odmówienie „Ojcze nasz” i „Wierzę” (odpust ten może być ofiarowany tylko za dusze w czyśćcu cierpiące),

[madohora]

Stąd tym więcej będzie darowania, im więcej gorliwości okaże osoba zyskująca odpust. Odpust cząstkowy można uzyskać kilka razy dziennie, chyba, że co innego jest wyraźnie zaznaczone.

[madohora]

Jeżeli do uzyskania odpustu związanego z jakimś dniem wymagane jest nawiedzenie Kościoła lub kaplicy, to można go dokonać od południa dnia poprzedzającego, aż do północy kończącej dzień oznaczony.

[madohora]

[madohora]

szklannym‎ ‎na‎ ‎miejscu‎ ‎obrazu‎ ‎ołtarzowego‎ ‎posta wionym. Sarkofag‎ ‎ten‎ ‎z‎ ‎rzeźbą,‎ ‎złoconą,‎ ‎na‎ ‎krawędziach jest‎ ‎opieczętowany‎ ‎dwoistą‎ ‎pieczęcią,‎ ‎zamkiem i‎ ‎kłóteczką‎ ‎opatrzony.‎ ‎A‎ ‎relikwie‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎będące św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎w‎ ‎postawie‎ ‎leżącego‎ ‎człowieka, z‎ ‎rękami‎ ‎złożonemi,‎ ‎koroną‎ ‎pozłacaną‎ ‎na‎ ‎głowie, okryte‎ ‎są‎ ‎bogatą,‎ ‎złotogłowiem‎ ‎tkaną‎ ‎purpurową chustą.‎ ‎„Toż‎ ‎samo‎ ‎ciało,‎ ‎są‎ ‎słowa‎ ‎erekcyi‎ ‎Czernia kowskiego‎ ‎kościoła,‎ ‎z‎ ‎materyi‎ ‎jedwabnej‎ ‎czerwonej w‎ ‎której‎ ‎pierw‎ ‎było‎ ‎obwinięte,‎ ‎przeniesiono‎ ‎do‎ ‎tej trumny‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎ołtarzu‎ ‎w‎ ‎niniejszym‎ ‎grobie‎ ‎zło żono‎ ‎z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Innocentego‎ ‎XI‎ ‎papieża. Otrzymaliśmy‎ ‎je‎ ‎bowiem‎ ‎z‎ ‎rąk‎ ‎tegoż‎ ‎najgodniej szego‎ ‎wspomnienia‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎w‎ ‎podarunku‎ ‎wraz z‎ ‎autentycznemi‎ ‎świadectwy‎ ‎Najprzewielebn.‎ ‎Ojca Zakrystyana‎ ‎Apostolskiego."‎ ‎Słowa‎ ‎te‎ ‎stwierdza ją‎ ‎napisy‎ ‎na‎ ‎sarkofagu‎ ‎i‎ ‎pod‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Innocen tego‎ ‎XI‎ ‎położone‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„Hic‎ ‎pro‎ ‎Christo dormio,‎ ‎et‎ ‎pro‎ ‎vobis‎ ‎vigilo.‎ ‎Tudzież‎ ‎Innocentius Papa‎ ‎XI.‎ ‎Corpus‎ ‎hoc‎ ‎Divi‎ ‎Bonifacii‎ ‎Martyris‎ ‎Cor pora‎ ‎SS.‎ ‎Apostolorum‎ ‎visitanti‎ ‎Stanislao‎ ‎Principi Lubomiro‎ ‎Supremo‎ ‎Regni‎ ‎Mareschalco‎ ‎dono‎ ‎dat, atq.‎ ‎in‎ ‎Poloniam‎ ‎Urbe‎ ‎mittit.‎ ‎Quod‎ ‎ab‎ ‎eo‎ ‎humili- ter‎ ‎susceptum‎ ‎hoc‎ ‎in‎ ‎loco‎ ‎publicae‎ ‎venerationi‎ ‎de- ponitur.‎ ‎Ipseq.‎ ‎Divus‎ ‎in‎ ‎sui,‎ ‎suorumq.‎ ‎ac‎ ‎totius Territorii‎ ‎hujus‎ ‎tutelarem‎ ‎perenni‎ ‎voto‎ ‎adoptatur Anno‎ ‎Domini‎ ‎MDĆXCIII.“ Na‎ ‎ścianach‎ ‎tej‎ ‎kapliczki‎ ‎pozawieszali‎ ‎własno-‎ ‎x ręczne‎ ‎podpisy‎ ‎niektórzy‎ ‎z‎ ‎pomiędzy‎ ‎wielu,‎ ‎co‎ ‎do znali‎ ‎łask‎ ‎szczególnych‎ ‎przy‎ ‎grobie‎ ‎tego‎ ‎świętego męczennika‎ ‎—‎ ‎modlący‎ ‎się‎ ‎zaś‎ ‎lud‎ ‎tamże‎ ‎pociera z‎ ‎ufnością‎ ‎i‎ ‎czcią‎ ‎religijną‎ ‎oczy‎ ‎swoje‎ ‎i‎ ‎chustki‎ ‎ro są‎ ‎osiadającą‎ ‎na‎ ‎szybach‎ ‎sarkofagu,‎ ‎i‎ ‎te‎ ‎z‎ ‎sobą w‎ ‎domu‎ ‎z‎ ‎uszanowaniem‎ ‎i‎ ‎czcią‎ ‎przechowuje‎ ‎ku pomocy‎ ‎w‎ ‎swych‎ ‎potrzebach.‎ ‎Do‎ ‎tego‎ ‎albowiem Św.‎ ‎Męczennika‎ ‎ma‎ ‎serdeczne‎ ‎nabożeństwo.‎ ‎Bene dykt‎ ‎XIII‎ ‎papież‎ ‎Bullą‎ ‎pod‎ ‎pieczęcią‎ ‎Rybaka‎ ‎ogło szoną‎ ‎dnia‎ ‎10‎ ‎marca‎ ‎1728‎ ‎r.,‎ ‎nadał‎ ‎odpust‎ ‎zupełny odwiedzającym‎ ‎grób‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎w‎ ‎Czerniako- wie‎ ‎w‎ ‎maju‎ ‎zwłaszcza‎ ‎w‎ ‎dnie‎ ‎nabożeństw‎ ‎na‎ ‎cześć tego‎ ‎Świętego‎ ‎tamże‎ ‎się‎ ‎odprawujących. Żywot‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎nabożeństwem znajduje‎ ‎się‎ ‎niżej‎ ‎w‎ ‎części‎ ‎liturgicznej. Artysta‎ ‎w‎ ‎kształcie‎ ‎pomnika‎ ‎wznosząc‎ ‎tutaj wielki‎ ‎ołtarz,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎trzy‎ ‎osobne‎ ‎budując mensy,‎ ‎nietylko‎ ‎widać‎ ‎miał‎ ‎na‎ ‎względzie‎ ‎ozdobę i‎ ‎szczupłość‎ ‎kościoła,‎ ‎ale‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎symbolu,‎ ‎przez‎ ‎to chciał‎ ‎przedstawić‎ ‎i‎ ‎pobudzić‎ ‎do‎ ‎czci‎ ‎jednego w‎ ‎trzech‎ ‎Osobach‎ ‎Boga. W‎ ‎tyle‎ ‎wielkiego‎ ‎ołtarza‎ ‎nad‎ ‎podwojami‎ ‎wcho- dowemi‎ ‎do‎ ‎przedsionka‎ ‎pod‎ ‎stropem‎ ‎do‎ ‎ściany presbyterium‎ ‎przytwierdzono‎ ‎i‎ ‎zabudowano‎ ‎dono śne‎ ‎organy;‎ ‎które‎ ‎obecnie‎ ‎powiększone‎ ‎kilku‎ ‎gło sami‎ ‎i‎ ‎pedałem,‎ ‎a‎ ‎front‎ ‎ich‎ ‎sztukateryami‎ ‎snycer- skiemi‎ ‎ozdobiony,‎ ‎odlakierowany‎ ‎i‎ ‎wyzłocony‎ ‎sta nowi‎ ‎niepoślednią‎ ‎piękność‎ ‎tego‎ ‎kościoła. Dokonano‎ ‎tego‎ ‎groszem‎ ‎z‎ ‎ofiar‎ ‎pobożnego‎ ‎ludu zebranym‎ ‎i‎ ‎oszczędzonym.‎ ‎Nad‎ ‎organem‎ ‎wmuro wano‎ ‎w‎ ‎ścianę‎ ‎tablicę‎ ‎z‎ ‎napisem‎ ‎wskazującym‎ ‎te go‎ ‎tu‎ ‎instrumentu‎ ‎przeznaczenie,‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎słowa:‎ ‎„An tonii‎ ‎Bonifacii,‎ ‎Divorum‎ ‎Honori,‎ ‎et‎ ‎Populi‎ ‎votis.” Podwojami‎ ‎dopiero‎ ‎co‎ ‎nadmienionemi‎ ‎z‎ ‎presbyte rium,‎ ‎wychodzi‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎przedsionka‎ ‎kościelnego

[madohora]

nabożeństwa;‎ ‎ale‎ ‎też,‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎erekcyi‎ ‎kościoła‎ ‎tutejszego upewnia,‎ ‎zbogacił‎ ‎go‎ ‎nieocenionym‎ ‎upominkiem‎ ‎z‎ ‎mę ki‎ ‎Pana‎ ‎naszego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎prawdzi- wem‎ ‎cierniem‎ ‎z‎ ‎korony‎ ‎Zbawicielowćj‎ ‎ostałem. Chciał‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎skarb‎ ‎większą,‎ ‎ufnością,‎ ‎i‎ ‎gorli wością,‎ ‎cześć‎ ‎ku‎ ‎Tćj‎ ‎tu‎ ‎Przenajświątszćj‎ ‎Dziewicy ożywić,‎ ‎a‎ ‎następnie‎ ‎przez‎ ‎Jego‎ ‎zakład,‎ ‎aby‎ ‎raczyła Synowi‎ ‎Swemu‎ ‎pochopniej‎ ‎przedstawiać‎ ‎prośby‎ ‎i pośredniczyć‎ ‎w‎ ‎modlitwach‎ ‎wiernego‎ ‎ludu. Relikwią,‎ ‎tę‎ ‎Św.‎ ‎Szczepan‎ ‎król‎ ‎najpobożniejszy testamentem‎ ‎przekazał‎ ‎królowi‎ ‎Michałowi‎ ‎—‎ ‎po zejściu‎ ‎zaś‎ ‎tegoż‎ ‎przez‎ ‎ręce‎ ‎następców,‎ ‎a‎ ‎szczegól niej‎ ‎od‎ ‎najprzewielebniejszego‎ ‎Wolfa‎ ‎biskupa‎ ‎fin landzkiego‎ ‎wykonawcę‎ ‎testamentu‎ ‎królewskiego, fundator‎ ‎wiernie‎ ‎otrzymał,‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎Czernia kowskim‎ ‎ją‎ ‎złożył.‎ ‎Relikwija‎ ‎ta‎ ‎w‎ ‎małym‎ ‎reli kwiarzu‎ ‎z‎ ‎skarbcu‎ ‎kościelnego,‎ ‎w‎ ‎wielkim‎ ‎tygo dniu‎ ‎bywa‎ ‎wystawioną‎ ‎ku‎ ‎czci‎ ‎powszechnej.‎ ‎Ka plicę‎ ‎też‎ ‎tę‎ ‎usiłuje‎ ‎upiększać‎ ‎coraz‎ ‎więcej‎ ‎lud wierny.
Ołtarz‎ ‎Ś.‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickiego. Wdrugiem‎ ‎ramieniu‎ ‎krzyża‎ ‎nawy‎ ‎kościelnćj,‎ ‎ajak erekcya‎ ‎kościoła‎ ‎mówi,‎ ‎kaplicę‎ ‎z‎ ‎ołtarzem‎ ‎po‎ ‎lewej ręce,‎ ‎poświęcono‎ ‎bliznom‎ ‎Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎Serafickie go.‎ ‎Okazuje‎ ‎to‎ ‎napis‎ ‎nad‎ ‎ołtarzem-położony,‎ ‎w‎ ‎te‎ ‎sło wa:‎ ‎„Sanctissimis‎ ‎Christi‎ ‎in‎ ‎Francisco‎ ‎vulneribus. We‎ ‎framudze‎ ‎jak‎ ‎w‎ ‎poprzednim‎ ‎ołtarzu‎ ‎przyozdo bionej‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎wprawdzie‎ ‎niewielki‎ ‎obraz‎ ‎Św. Franciszka‎ ‎Serafickiego,‎ ‎ale‎ ‎znakomitego‎ ‎włoskie go‎ ‎pędzla,‎ ‎pod‎ ‎medalionem‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny.

[madohora]

O‎ ‎Boże‎ ‎wielkiego‎ ‎majestatu!‎ ‎nie‎ ‎wchodź‎ ‎ze‎ ‎mną w‎ ‎straszliwe‎ ‎sądy‎ ‎sprawiedliwości‎ ‎Twojćj,‎ ‎ale‎ ‎racz postępować‎ ‎wedle‎ ‎miłosierdzia‎ ‎Twojego.‎ ‎Oczyszczaj duszę,‎ ‎i‎ ‎serce‎ ‎moje‎ ‎ze‎ ‎wszelkićj‎ ‎zmazy—‎ ‎a‎ ‎gdy mimo‎ ‎to‎ ‎Ciebie‎ ‎obrażę,‎ ‎zacinaj‎ ‎mnie‎ ‎rózgą‎ ‎spra wiedliwości‎ ‎Twojej,‎ ‎podług‎ ‎nieprawości‎ ‎i‎ ‎liczby grzechów‎ ‎moich‎ ‎—‎ ‎karz‎ ‎mnie‎ ‎jako‎ ‎ojciec‎ ‎w‎ ‎tern życiu,‎ ‎abym‎ ‎tu‎ ‎mógł‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎odpokutować,‎ ‎a‎ ‎wysłu żyć‎ ‎sobie‎ ‎łaskę‎ ‎Twoją‎ ‎na‎ ‎dzień‎ ‎ostatecznego sądu‎ ‎Twojego,‎ ‎następnie‎ ‎zaś‎ ‎być‎ ‎policzonym w‎ ‎poczet‎ ‎wybranych‎ ‎Twoich,‎ ‎gdy‎ ‎słowa‎ ‎Twoje błogie‎ ‎do‎ ‎nich‎ ‎wypowiesz:‎ ‎Pójdźcie‎ ‎błogosławie ni‎ ‎Ojca‎ ‎mojego,‎ ‎posiąść‎ ‎królestwo‎ ‎wam‎ ‎zgoto wane‎ ‎na‎ ‎wield.‎ ‎Który‎ ‎żyjesz‎ ‎i‎ ‎królujesz‎ ‎na‎ ‎wieki wieków.‎ ‎Amen. Oto‎ ‎jest‎ ‎rzutowy‎ ‎rys,‎ ‎wrażenie‎ ‎i‎ ‎uczucia,‎ ‎które wyciska‎ ‎na‎ ‎oku‎ ‎i‎ ‎duszy‎ ‎kościół‎ ‎Czerniakowski! Nieuderza‎ ‎on‎ ‎ani‎ ‎ogromem‎ ‎kolosalnych‎ ‎rozmia rów,‎ ‎ani‎ ‎arcydziełami‎ ‎wielkich‎ ‎geniuszów,‎ ‎ani‎ ‎za chwycającym‎ ‎wytworem‎ ‎swej‎ ‎wspaniałości,‎ ‎ani przepychem‎ ‎bogactw‎ ‎nielśni‎ ‎przychodnia.‎ ‎Jest‎ ‎to bowiem‎ ‎skromny‎ ‎tylko‎ ‎modlitewnik,‎ ‎klęcznik‎ ‎dla duszy‎ ‎rozrzewnionćj,‎ ‎pokutującej.‎ ‎Ale‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎klę- czniku‎ ‎padali‎ ‎na‎ ‎kolana‎ ‎swoje‎ ‎królowie‎ ‎*)‎ ‎książęta, Panowie‎ ‎możni‎ ‎i‎ ‎uczeni,‎ ‎uznający‎ ‎wielkość‎ ‎Boga w‎ ‎tak‎ ‎maleńkim‎ ‎fijołku‎ ‎kryjącym‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎trawce,‎ ‎jak i‎ ‎majestacie‎ ‎gwiazdolitego‎ ‎nieba.‎ ‎A‎ ‎lud‎ ‎go‎ ‎oblega oblężeniem‎ ‎serca‎ ‎i‎ ‎duszy‎ ‎i‎ ‎oblewa‎ ‎rzekami‎ ‎łez‎ ‎po kutniczych.

[madohora]

HISTORYK ZAŁOŻENIA‎ ‎KOŚCIOŁA‎ ‎w‎ ‎CZERNIAKOW1E.
Na‎ ‎płycie‎ ‎marmurowym‎ ‎nadedrzwiami‎ ‎wielkiemi kościoła‎ ‎w‎ ‎Czerniakowic‎ ‎z‎ ‎strony‎ ‎cmentarza‎ ‎jest napisano: Deo‎ ‎nunquam‎ ‎digne Antonio‎ ‎nunquam‎ ‎frustra Piis‎ ‎populis‎ ‎libenter Urbanis‎ ‎haud‎ ‎procul Aggrestibus‎ ‎prope Viatoribus‎ ‎opportune. Stanislaus‎ ‎Princeps‎ ‎Lubomirus‎ ‎Supr.‎ ‎Regni‎ ‎Mar. Suburbanum‎ ‎hoc‎ ‎Sacris‎ ‎undiq.‎ ‎vacuum‎ ‎primis‎ ‎aris sacra‎ ‎vit. Napis‎ ‎ten‎ ‎łaciński‎ ‎między‎ ‎innemi‎ ‎mówi‎ ‎w‎ ‎treści: ponieważ‎ ‎w‎ ‎tój‎ ‎okolicy‎ ‎nie‎ ‎ma‎ ‎nigdzie‎ ‎Kościoła, Stanisław‎ ‎Książe‎ ‎Lubomirski‎ ‎Marszałek‎ ‎Wielki Koronny‎ ‎Bogu‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎ten‎ ‎przybytek‎ ‎poświęca. Na‎ ‎odpowiedniej‎ ‎tego‎ ‎napisu‎ ‎ścianie‎ ‎wewnątrz Kościoła,‎ ‎nad‎ ‎wchodowym‎ ‎kratowym‎ ‎podwojem przy‎ ‎herbie‎ ‎Fundatora,‎ ‎jest‎ ‎drugi‎ ‎napis‎ ‎widocznie powyższego‎ ‎będący‎ ‎dopełnieniem,‎ ‎w‎ ‎tych‎ ‎słowach: Mirabili‎ ‎in‎ ‎Sanctis‎ ‎suis‎ ‎Deo. An.‎ ‎Domini‎ ‎M.‎ ‎D.‎ ‎C.‎ ‎XCI.‎ ‎die‎ ‎XIII.‎ ‎Junii. W’‎ ‎Presbiteryum‎ ‎znowu‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎na‎ ‎ścianie prawćj‎ ‎ze‎ ‎strony‎ ‎Epistoły,‎ ‎jest‎ ‎dawne‎ ‎malowidło dla‎ ‎każdego‎ ‎przystępne‎ ‎i‎ ‎zrozumiałe‎ ‎przedstawia jące‎ ‎okoliczność,‎ ‎która‎ ‎poprzedziła‎ ‎chwilę‎ ‎nim
Fundator‎ ‎pod‎ ‎rzeczony‎ ‎przybytek‎ ‎węgielny‎ ‎kamień położył.‎ ‎A‎ ‎mianowicie‎ ‎tenże‎ ‎Fundator‎ ‎(Lubomir ski)‎ ‎sprowadziwszy‎ ‎Relikwie‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎z‎ ‎Rzy mu,‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎namyślał‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎powiernemi‎ ‎naradzał, gdzie‎ ‎ma‎ ‎kościół‎ ‎postawić,‎ ‎aby‎ ‎je‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎z‎ ‎czcią‎ ‎na leżną‎ ‎umieścił;‎ ‎nagle‎ ‎z‎ ‎nieba‎ ‎spłynęło‎ ‎światło‎ ‎na miejsce,‎ ‎gdzie‎ ‎się‎ ‎obecnie‎ ‎Kościół‎ ‎Czerniakowski znajduje. Malowidło‎ ‎to‎ ‎objaśniają‎ ‎położone‎ ‎następujące wyrazy:‎ ‎Porplexo‎ ‎circa‎ ‎situm‎ ‎templi‎ ‎bujus‎ ‎Funda- tori,repente‎ ‎Index‎ ‎fllamma‎ ‎lento‎ ‎interram‎ ‎delapsit, prodigiose‎ ‎locum‎ ‎hunc‎ ‎suasit. A‎ ‎akta‎ ‎Kościelne‎ ‎świadczą,‎ ‎iż‎ ‎obok‎ ‎tych‎ ‎słów‎ ‎by ły‎ ‎napisane‎ ‎dwa‎ ‎wiersze,‎ ‎później‎ ‎nieobacznie‎ ‎za tarte‎ ‎w‎ ‎słowach‎ ‎tych‎ ‎mianowicie: Surgit‎ ‎opus‎ ‎Templi‎ ‎fundatum‎ ‎nomine‎ ‎Divi Perficitur‎ ‎Templum,‎ ‎Temploą‎ ‎locatur‎ ‎Imago. Z‎ ‎tego‎ ‎wszystkiego‎ ‎się‎ ‎okazuje,‎ ‎iż‎ ‎Kościół‎ ‎Czer niakowski‎ ‎wybudował‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎nie‎ ‎dla topograficznej‎ ‎ozdoby‎ ‎Czerniakowa‎ ‎jak‎ ‎piszą,‎ ‎ani dla‎ ‎funduszu‎ ‎propinacyi‎ ‎tamże;‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎z‎ ‎nieskoń czenie‎ ‎wyższych‎ ‎pobudek,‎ ‎z‎ ‎moralnych‎ ‎celów,‎ ‎z‎ ‎roz- porządenia‎ ‎i‎ ‎postanowienia‎ ‎Bożego.‎ ‎I‎ ‎znowu,‎ ‎iż tenże‎ ‎Fundator‎ ‎Stanisław‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎z‎ ‎woli Bożój‎ ‎do‎ ‎budowy‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎położył‎ ‎kamień węgielny‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎13‎ ‎Czerwca‎ ‎1691‎ ‎r.‎ ‎—‎ ‎Ktoby‎ ‎zaś‎ ‎był ów‎ ‎Fundator?‎ ‎i‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎spowodowało‎ ‎do‎ ‎wzniesienia w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎Kościoła‎ ‎z‎ ‎wiarogodnych‎ ‎podań‎ ‎co jest‎ ‎w‎ ‎związku‎ ‎z‎ ‎naszym‎ ‎przedmiotem,‎ ‎pobieżnie opowiemy. Stanisław‎ ‎Herakliusz‎ ‎herbu‎ ‎Szreniawa‎ ‎Świętego Cesarstwa‎ ‎Rzymskiego‎ ‎książę‎ ‎Lubomirski‎ ‎syn‎ ‎zna
nego‎ ‎w‎ ‎dziejach‎ ‎naszych‎ ‎Jerzego‎ ‎marszałka‎ ‎W. a‎ ‎wraz‎ ‎i‎ ‎Hetmana‎ ‎Polnego‎ ‎Koronnego‎ ‎i‎ ‎Konstancyi Ligęzianki‎ ‎Pani‎ ‎na‎ ‎Bobrku‎ ‎Kasztelanki‎ ‎Sando mierskiej,‎ ‎urodził‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1636.‎ ‎Młodzieńcem‎ ‎bę dąc‎ ‎w‎ ‎kraju‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎granicą,‎ ‎ćwiczył‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎naukach wyzwolonych‎ ‎z‎ ‎takiem‎ ‎zamiłowaniem,‎ ‎iż‎ ‎z‎ ‎książką a‎ ‎piórem‎ ‎całe‎ ‎życie‎ ‎się‎ ‎nierozstawał.‎ ‎Naukę‎ ‎też pobieraną‎ ‎w‎ ‎praktyczne‎ ‎życie‎ ‎wprowadził,‎ ‎postę pował‎ ‎w‎ ‎każdej‎ ‎sprawie‎ ‎według‎ ‎przyjętych‎ ‎zasad, a‎ ‎nie‎ ‎według‎ ‎płochego‎ ‎ducha‎ ‎czasu.‎ ‎Ztąd‎ ‎tćż w‎ ‎wiośnie‎ ‎swojego‎ ‎wieku‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎posługach‎ ‎obywa telskich‎ ‎dla‎ ‎dobra‎ ‎narodowego‎ ‎był‎ ‎użytecznym. Przezorny‎ ‎i‎ ‎roztropny,‎ ‎poważny‎ ‎nad‎ ‎wiek,‎ ‎zacny i‎ ‎szlachetny‎ ‎bez‎ ‎dumy,‎ ‎słodkiego‎ ‎wejrzenia‎ ‎i‎ ‎obej ścia,‎ ‎wpływał‎ ‎na‎ ‎ludzi;‎ ‎a‎ ‎jak‎ ‎dzieje‎ ‎stwierdzają umiał‎ ‎godzić‎ ‎miłość‎ ‎i‎ ‎obowiązki‎ ‎syna,‎ ‎z‎ ‎miłością i‎ ‎obowiązkiem‎ ‎względem‎ ‎kraju;‎ ‎—‎ ‎i‎ ‎być‎ ‎roz jemcą‎ ‎między‎ ‎prawem‎ ‎obywatela,‎ ‎a‎ ‎prawem‎ ‎należ- nem‎ ‎dla‎ ‎majestatu‎ ‎Monarchy.‎ ‎Ztąd‎ ‎tćż‎ ‎wielce‎ ‎był uważanym‎ ‎na‎ ‎dworze‎ ‎Królów:‎ ‎Jana‎ ‎Kazimierza, Michała‎ ‎Wiśniowieckiego,‎ ‎Jana‎ ‎III‎ ‎Sobieskiego. Przymioty‎ ‎jego‎ ‎i‎ ‎praca‎ ‎obok,‎ ‎nauki‎ ‎zaskarbiły‎ ‎mu Marszałka‎ ‎W.‎ ‎Koronnego‎ ‎dostojność.‎ ‎Dostojność tę‎ ‎w‎ ‎zawiłych‎ ‎podówczas‎ ‎sprawach‎ ‎krajowych‎ ‎pia stował‎ ‎z‎ ‎powszechnem‎ ‎w‎ ‎narodzie‎ ‎uznaniem‎ ‎tak dalece,‎ ‎iż‎ ‎sobie‎ ‎imię‎ ‎mądrego‎ ‎Marszałka‎ ‎w‎ ‎rzeczy- pospolitćj‎ ‎wyjednał.‎ ‎Naród‎ ‎mu‎ ‎w‎ ‎nagrodę‎ ‎zasług do‎ ‎tego‎ ‎co‎ ‎posiadał‎ ‎jako‎ ‎Hrabia‎ ‎na‎ ‎Wiśniczu‎ ‎i‎ ‎Ja rosławiu,‎ ‎Starosta‎ ‎Spiski,‎ ‎Gubernator‎ ‎Scepuzyjski uchwałą‎ ‎sejmową‎ ‎w‎ ‎r.‎ ‎1663‎ ‎grunta‎ ‎wsi‎ ‎Ujazdów wraz‎ ‎z‎ ‎Czerniakuwem‎ ‎nadał.‎ ‎Czerniaków‎ ‎albowiem z‎ ‎rąk‎ ‎familii‎ ‎Czerniakowskich‎ ‎po‎ ‎różnych‎ ‎kolejach,

[madohora]

również‎ ‎serca‎ ‎swojego.‎ ‎A‎ ‎nareszcie‎ ‎i‎ ‎wizerunku‎ ‎po kutników‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Padewskiego‎ ‎i‎ ‎Św.‎ ‎Francisz ka‎ ‎Serafickiego‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎relikwią‎ ‎krwi‎ ‎z‎ ‎blizny‎ ‎jego wytrysłej. Powróciwszy‎ ‎do‎ ‎kraju‎ ‎położył‎ ‎kamień‎ ‎węgielny pod‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎jak‎ ‎mówiliśmy‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎13 Czerwca‎ ‎1691‎ ‎r.‎ ‎W‎ ‎roku‎ ‎zaś‎ ‎1693‎ ‎d.‎ ‎15‎ ‎Grudnia wprowadził‎ ‎do‎ ‎tegoż‎ ‎zakonników‎ ‎braci‎ ‎mniejszych Św.‎ ‎Franciszka‎ ‎zwykle‎ ‎Bernardynami‎ ‎zwanych. Ks.‎ ‎Stanisław‎ ‎Witwicki‎ ‎Biskup‎ ‎Poznański‎ ‎w‎ ‎obec Biskupa‎ ‎Szczuki‎ ‎Chełmskiego‎ ‎i‎ ‎Mikołaja‎ ‎Popław skiego‎ ‎Biskupa‎ ‎Piwońskiego,‎ ‎Książąt‎ ‎Sapiechy,‎ ‎Lu bomirskich‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎panów‎ ‎koronnych‎ ‎oddał‎ ‎klu cze‎ ‎od‎ ‎Kościoła‎ ‎Krzysztofowi‎ ‎Rozdrażewskiemu. Wprowadzono‎ ‎też‎ ‎z‎ ‎największą‎ ‎uroczystością‎ ‎reli kwie‎ ‎wszystkie‎ ‎wyżej‎ ‎wspomniane‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎rzeczonym nmieśzczczono‎ ‎Kościele,‎ ‎a‎ ‎nareszcie‎ ‎w‎ ‎Niedzielę‎ ‎po Św.‎ ‎Mateuszu‎ ‎r.‎ ‎1698‎ ‎po‎ ‎należy‎ ‎tern‎ ‎wykończeniu i‎ ‎opatrzeniu‎ ‎tegoż‎ ‎Kościoła‎ ‎i‎ ‎Zakonników,‎ ‎Ks.‎ ‎Miko łaj‎ ‎Popławski‎ ‎wspomniany‎ ‎Biskup‎ ‎Liwoński‎ ‎go‎ ‎kon sekrował,‎ ‎i‎ ‎zaprowadził‎ ‎przy‎ ‎tern‎ ‎wyjednane‎ ‎od‎ ‎Sto licy‎ ‎Apostolskiej‎ ‎przez‎ ‎Fundatora‎ ‎odpustu‎ ‎miano wicie:‎ ‎na‎ ‎dzień‎ ‎Św.‎ ‎Bonifacego‎ ‎d.‎ ‎14‎ ‎Maja‎ ‎trwający 4‎ ‎tygodnie.‎ ‎Na‎ ‎Św.‎ ‎Antoni‎ ‎Padewski‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎18‎ ‎Czer wca.‎ ‎Na‎ ‎Matkę‎ ‎Boską‎ ‎Anielską‎ ‎d‎ ‎2‎ ‎Sierpnia.‎ ‎Na Matkę‎ ‎Boską‎ ‎Niepokalanego‎ ‎Poczęcia‎ ‎d.‎ ‎5‎ ‎Grudnia i‎ ‎Św.‎ ‎Franciszek‎ ‎Seraficki‎ ‎w‎ ‎d.‎ ‎4‎ ‎Października‎ ‎ka żdego‎ ‎roku. Zresztą‎ ‎ze‎ ‎wszech‎ ‎miar‎ ‎zacny‎ ‎ten‎ ‎Pan‎ ‎i‎ ‎Chrze- ścianin‎ ‎Książe‎ ‎Stanisław‎ ‎Lubomirski,‎ ‎fundator Czerniakowskiego‎ ‎Kościoła‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎opieką‎ ‎i‎ ‎zbu dowaniem‎ ‎religijnem‎ ‎był‎ ‎mu‎ ‎pomocą;‎ ‎ale‎ ‎też‎ ‎swoją przychylnością,‎ ‎przywiązaniem,‎ ‎serdeczną‎ ‎życzli wością‎ ‎i‎ ‎wspaniałą‎ ‎szczodrotą‎ ‎nieprzestawał‎ ‎go wspierać,‎ ‎zostawiając‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎wzór‎ ‎i‎ ‎przykład‎ ‎dla następnych‎ ‎Czerniakowa‎ ‎dziedziców.‎ ‎Z‎ ‎modlitwy i‎ ‎nabożeństw‎ ‎w‎ ‎tymże‎ ‎Kościele‎ ‎się‎ ‎odprawiających przez‎ ‎resztę‎ ‎dni‎ ‎swoich‎ ‎prawie‎ ‎zeń‎ ‎niewychodził, w‎ ‎szczcrćj‎ ‎pokucie‎ ‎i‎ ‎obżałowaniu‎ ‎swych‎ ‎grzechów trwając‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎zawarcia‎ ‎powiek.‎ ‎Uznanie‎ ‎to‎ ‎oka zał‎ ‎w‎ ‎napisie,‎ ‎który‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎swego‎ ‎sam‎ ‎ułożył i‎ ‎wyryć‎ ‎go‎ ‎kazał‎ ‎na‎ ‎marmurowej‎ ‎trumnie‎ ‎dotąd w‎ ‎podziemiu‎ ‎Kościoła‎ ‎tutejszego‎ ‎się‎ ‎znajdującej w‎ ‎te‎ ‎słowa: „Hic‎ ‎jacet‎ ‎peccator,‎ ‎hujus‎ ‎Ecclesiae‎ ‎fundator.‎44 co‎ ‎znaczy:‎ ‎Tu‎ ‎spoczywa‎ ‎grzesznik,‎ ‎fundator‎ ‎tego Kościoła.‎ ‎W‎ ‎tej‎ ‎pokucie‎ ‎przeszedł‎ ‎do‎ ‎życia‎ ‎nie skończonego‎ ‎nigdy‎ ‎w‎ ‎Ujazdowskim‎ ‎pałacu‎ ‎d.‎ ‎17‎ ‎Sty cznia‎ ‎1702‎ ‎r.‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Św.‎ ‎Antoniego‎ ‎Opata‎ ‎za‎ ‎Gwar- dyanatu‎ ‎w‎ ‎Czerniakowie‎ ‎księdza‎ ‎Sebastyana‎ ‎Sobo lewskiego‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎tymże‎ ‎jest‎ ‎pochowanym‎ ‎Kościele. Wkrótce‎ ‎jadąc‎ ‎do‎ ‎wód‎ ‎we‎ ‎Wrocławiu‎ ‎zmarła druga‎ ‎jego‎ ‎małżonka.‎ ‎Ciało‎ ‎jej‎ ‎z‎ ‎Wrocławia‎ ‎przewie ziono‎ ‎do‎ ‎Łańcuta‎ ‎d.‎ ‎14‎ ‎Maja‎ ‎tegoż‎ ‎roku‎ ‎i‎ ‎tam w‎ ‎grobach‎ ‎familijnych‎ ‎je‎ ‎pochowano. W‎ ‎podziemiu‎ ‎zaś‎ ‎Czerniakowskiego‎ ‎Kościoła‎ ‎od poczywają‎ ‎zwłoki‎ ‎między‎ ‎innemi:‎ ‎Maryanny‎ ‎Księż niczki‎ ‎Lubomirskiój,‎ ‎Maryanny‎ ‎z‎ ‎Wężyków‎ ‎Łaskićj Chorążynćj‎ ‎Owruckiój,‎ ‎Anny‎ ‎Rozalii‎ ‎z‎ ‎Hylcenów hr.‎ ‎Mostowskiej‎ ‎Wojewodziny‎ ‎Mazowieckiej,‎ ‎Anto niego‎ ‎Czapskiego‎ ‎Generała‎ ‎wojsk‎ ‎koronnych,‎ ‎Wi ktora‎ ‎hrabi‎ ‎Ossolińskiego,‎ ‎i‎ ‎wielu‎ ‎innych.

[madohora]

PIES‎‎Ń. Będę‎ ‎cierpiał,‎ ‎bom‎ ‎zasłużył Panum‎ ‎się‎ ‎memu‎ ‎zadłużył Aby‎ ‎mnie‎ ‎w‎ ‎sądnym‎ ‎dniu‎ ‎onym Nie‎ ‎znalazł‎ ‎niewypłaconym. Czyli‎ ‎mnie‎ ‎człowiek‎ ‎kłótliwy Lży‎ ‎przez‎ ‎język‎ ‎uszczypliwy Tern‎ ‎się‎ ‎będę‎ ‎uspokajał Bóg‎ ‎go‎ ‎zesłał,‎ ‎by‎ ‎mi‎ ‎łajał.
Czy‎ ‎choroba‎ ‎dom‎ ‎mój‎ ‎psuje Czy‎ ‎mnie‎ ‎potwarz‎ ‎prześladuje Nie‎ ‎zaszemrzę‎ ‎pod‎ ‎ciężarem Tę‎ ‎karę‎ ‎uznani‎ ‎być‎ ‎darem. I‎ ‎od‎ ‎sąsiada‎ ‎zmartwiony Od‎ ‎przyjaciół‎ ‎opuszczony Do‎ ‎Boga‎ ‎pójdę‎ ‎z‎ ‎weselem A‎ ‎będzie‎ ‎mi‎ ‎przyjacielem. Mór‎ ‎bydła,‎ ‎zalewy‎ ‎wody, Grady,‎ ‎ogniowe‎ ‎przygody Jako‎ ‎Job‎ ‎kary‎ ‎zesłane Za‎ ‎łaskę‎ ‎uznam‎ ‎być‎ ‎dane. To,‎ ‎co‎ ‎nas‎ ‎po‎ ‎śmierci‎ ‎czeka Nad‎ ‎wszystko‎ ‎wspiera‎ ‎człowieka Cierpliwemu‎ ‎złe‎ ‎zdarzenie Wyjdzie‎ ‎na‎ ‎wieczne‎ ‎zbawienie.‎ ‎Amen.

[madohora]

z)‎ ‎W‎ ‎swem‎ ‎nieograniczonem‎ ‎mi łosierdziu‎ ‎dla‎ ‎nas,‎ ‎biednych‎ ‎grzeszni ków,‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,‎ ‎nasz‎ ‎Odkupiciel, pozostawił‎ ‎w‎ ‎swoim‎ ‎Kościele‎ ‎niewyczer pany‎ ‎skarb‎ ‎Odpustów,‎ ‎składający‎ ‎się z‎ ‎tak‎ ‎bardzo‎ ‎licznych‎ ‎zasług‎ ‎Jezusa Chrystusa,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Jego‎ ‎Matki‎ ‎i wszystkich‎ ‎Świętych.‎ ‎Rozporządzanie zaś‎ ‎tym‎ ‎skarbem‎ ‎duchowym‎ ‎Zbawca‎ ‎zle cił‎ ‎swemu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎Wikaryuszowi‎ ‎rzym skiemu,‎ ‎papieżowi,‎ ‎następcy‎ ‎św.‎ ‎Piotra apostoła,‎ ‎któremu‎ ‎dał‎ ‎niczem‎ ‎nieogra niczoną‎ ‎„władzę‎ ‎kluczów",‎ ‎mówiąc,‎ ‎że: w‎ ‎niebie‎ ‎będzie‎ ‎rozwiązane,‎ ‎lub‎ ‎związa ne‎ ‎to‎ ‎wszystko,‎ ‎co‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎zwiąże lub‎ ‎rozwiąże‎ ‎(Mat.‎ ‎XVI,‎ ‎19;‎ ‎XVIII,‎ ‎18). 3)‎ ‎Papież‎ ‎na‎ ‎mocy‎ ‎tej‎ ‎władzy,‎ ‎kie dykolwiek‎ ‎i‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎uważa‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎stosow ne,‎ ‎może‎ ‎mniej‎ ‎lub‎ ‎więcej‎ ‎hojnie‎ ‎roz porządzać‎ ‎temi‎ ‎zasługami‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa, Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych, czy‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎żyjących‎ ‎wiernych,‎ ‎czy też‎ ‎na‎ ‎rzecz‎ ‎dusz‎ ‎ludzi‎ ‎zmarłych,‎ ‎za‎ ‎po mocą‎ ‎tak‎ ‎zwanych‎ ‎Odpustów,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎żywi otrzymają‎ ‎przebaczenie‎ ‎winy‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎wie cznej‎ ‎w‎ ‎Sakramencie‎ ‎pokuty‎ ‎i‎ ‎wypełnią starannie‎ ‎wszystkie‎ ‎dobre‎ ‎uczynki,‎ ‎prze pisane‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎przez‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Co
się‎ ‎tyczy‎ ‎zmarłych,‎ ‎to‎ ‎tylko‎ ‎ci‎ ‎mogą‎ ‎ko rzystać‎ ‎z‎ ‎„sufragiów",‎ ‎czyli‎ ‎odpusto wych,‎ ‎dobrych‎ ‎uczynków,‎ ‎przekazywa nych‎ ‎im‎ ‎przez‎ ‎żywych,‎ ‎którzy‎ ‎zeszli z‎ ‎tego‎ ‎świata‎ ‎w‎ ‎łączności‎ ‎z‎ ‎Bogiem,‎ ‎za pomocą‎ ‎miłości‎ ‎i‎ ‎łaski‎ ‎poświęcającej. Takie‎ ‎odpuszczenie‎ ‎czasowej‎ ‎kary i‎ ‎odpowiednie‎ ‎zastąpienie‎ ‎jej‎ ‎niewyczer- panemi‎ ‎zasługami‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych,‎ ‎uczy nione‎ ‎przez‎ ‎rzymskiego‎ ‎papieża,‎ ‎aktem najwyższej‎ ‎władzy‎ ‎„kluczów",‎ ‎nazywa się‎ ‎Odpustem,‎ ‎i‎ ‎gdy‎ ‎ktokolwiek‎ ‎go‎ ‎po zyska,‎ ‎wobec‎ ‎Boga‎ ‎zwolnionym‎ ‎zo- staje‎ ‎od‎ ‎czasowej‎ ‎kary‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎w‎ ‎sto sunku‎ ‎ustanowionej‎ ‎i‎ ‎udzielonej‎ ‎miary przez‎ ‎Ojca‎ ‎św. 4)‎ ‎Odpust‎ ‎jest‎ ‎zatem‎ ‎odpuszczeniem kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎jakąbyśmy‎ ‎musieli‎ ‎wy cierpieć‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎lub‎ ‎przyszłem‎ ‎życiu‎ ‎za grzechy,‎ ‎już‎ ‎przebaczone‎ ‎w‎ ‎Sakramen cie‎ ‎pokuty,‎ ‎którego‎ ‎Kościół‎ ‎udziela‎ ‎wier nym,‎ ‎zadosyćczyniąc‎ ‎za‎ ‎nich‎ ‎sprawie dliwości‎ ‎Boga‎ ‎z‎ ‎niewyczerpanego‎ ‎skar bu‎ ‎zasług‎ ‎Pana‎ ‎naszego,‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Świętych. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny,‎ ‎albo‎ ‎csą- stkonoy,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎czy‎ ‎uwal-

[madohora]

Odpust‎ ‎jubileuszowy‎ ‎można‎ ‎pozy skać‎ ‎raz‎ ‎tylko,‎ ‎w‎ ‎wyznaczonym‎ ‎na‎ ‎ob chód‎ ‎czasie.‎ ‎Papież‎ ‎Benedykt‎ ‎XIV‎ ‎po-‎ ‎) zwolił‎ ‎ofiarować‎ ‎każdy‎ ‎odpust‎ ‎za‎ ‎dusze w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpiące. 2)‎ ‎Wyznaczone‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎są następujące:‎ ‎Jedna‎ ‎spowiedź‎ ‎św.,‎ ‎jedna komunia‎ ‎św.,‎ ‎sześćdziesiąt‎ ‎wizyt,‎ ‎czyli nawiedzeń‎ ‎w‎ ‎kościołach,‎ ‎wyznaczonych przez‎ ‎dyecezyalną‎ ‎władzę‎ ‎duchowną,‎ ‎oraz modlitwa‎ ‎przy‎ ‎każdorazowem‎ ‎nawiedza niu‎ ‎kościoła,‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Papieża. 3)‎ ‎Wyliczone‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎można spełnić‎ ‎w‎ ‎dowolnie‎ ‎wybranym‎ ‎czasie‎ ‎j i‎ ‎dniach,‎ ‎byleby‎ ‎spełnić‎ ‎je‎ ‎w‎ ‎ciągu‎ ‎sze ściu‎ ‎miesięcy,‎ ‎wyznaczonych‎ ‎przez‎ ‎bisku-‎ ‎j pa,‎ ‎lub‎ ‎rządcę‎ ‎dyecezyi‎ ‎w‎ ‎bieżącym‎ ‎j 1901‎ ‎roku.‎ ‎Kto‎ ‎odbywa‎ ‎nawiedzanie‎ ‎ko-‎ ‎i ściołów‎ ‎po‎ ‎za‎ ‎granicami‎ ‎dyecezyi‎ ‎lub‎ ‎pa rafii,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎stale‎ ‎przemieszkuje,‎ ‎po-‎ ‎[ winien‎ ‎stosować‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎miejscowych przepisów‎ ‎danego‎ ‎miasta‎ ‎lub‎ ‎parafii, w‎ ‎których‎ ‎spełnia‎ ‎tę‎ ‎praktykę. 4)‎ ‎Dla‎ ‎otrzymania‎ ‎jubileuszif,‎ ‎obo wiązująca‎ ‎z‎ ‎prawa‎ ‎kościelnego‎ ‎roczna spowiedź‎ ‎i‎ ‎komunia‎ ‎św.‎ ‎wielkanocna nie‎ ‎wystarcza,‎ ‎należy‎ ‎zatem‎ ‎wymienione praktyki‎ ‎spełnić‎ ‎umyślnie,‎ ‎w‎ ‎celu‎ ‎otrzymania‎ ‎jubileuszu.‎ ‎Niema‎ ‎żadnego‎ ‎óbo- wiązku‎ ‎spowiadać‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎komunikować przed‎ ‎rozpoczęciem‎ ‎nawiedzania‎ ‎kościo łów;‎ ‎można‎ ‎to‎ ‎uczynić‎ ‎w‎ ‎ciągu,‎ ‎albo‎ ‎po ukończeniu‎ ‎nawiedzin. 5)‎ ‎Wypada‎ ‎jednak‎ ‎aby‎ ‎ten,‎ ‎kto‎ ‎roz poczyna‎ ‎jubileuszowe‎ ‎nawiedzanie‎ ‎koś ciołów‎ ‎wolnym‎ ‎był‎ ‎od‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertel nego;‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎razie‎ ‎do‎ ‎otrzymania‎ ‎od pustu‎ ‎jubileuszowego‎ ‎wspomniana‎ ‎oko liczność,‎ ‎ściśle‎ ‎mówiąc,‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎konie cznie‎ ‎wymaganą.‎ ‎Jednakowoż,‎ ‎kto‎ ‎spo wiada‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎komunikuje‎ ‎przed‎ ‎ukończe niem‎ ‎wszystkich‎ ‎nawiedzin‎ ‎kościołów, powinien‎ ‎przynajmniej‎ ‎ostanią‎ ‎wizytę‎ ‎od być‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga. Wystarcza‎ ‎ogólna‎ ‎intencya‎ ‎modlenia się‎ ‎według‎ ‎myśli‎ ‎Ojca‎ ‎św.‎ ‎Każdy‎ ‎ma swobodę‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw,‎ ‎jakie‎ ‎mu się‎ ‎podoba‎ ‎i‎ ‎zadosyć‎ ‎czyni,‎ ‎odmawiając pięć‎ ‎Ojcze‎ ‎nasz,‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya,‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu‎ ‎i.‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎każdorazowe go‎ ‎nawiedzenia‎ ‎kościoła.‎ ‎Wielce‎ ‎zale cają‎ ‎się‎ ‎akty‎ ‎cnót‎ ‎chrześcijańskich‎ ‎i‎ ‎od mawianie‎ ‎różańca‎ ‎św. 6)‎ ‎Ogólne‎ ‎zasady‎ ‎jubileuszowego odwiedzania‎ ‎kościołów‎ ‎są‎ ‎następujące: w‎ ‎ciągu‎ ‎jednego‎ ‎dnia‎ ‎należy‎ ‎odbyć

[madohora]

Komunia‎ ‎Święta. ‎i)‎Wielkanocna‎ ‎komunia‎ ‎nie‎ ‎służy‎ ‎do pozyskania‎ ‎jubileuszu,‎ ‎trzeba‎ ‎więc‎ ‎przy stąpić‎ ‎do‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎specyalnie. ‎2)‎Dzieci,‎ ‎które‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎dopuszczo ne‎ ‎w‎ ‎b.‎ ‎r.‎ ‎do‎ ‎komunii‎ ‎św.,‎ ‎mogą‎ ‎przy‎ ‎spo wiedzi‎ ‎prosić‎ ‎spowiedników‎ ‎o‎ ‎zamianę‎ ‎te go‎ ‎warunku‎ ‎na‎ ‎inny‎ ‎pobożny‎ ‎uczynek. ‎3)‎Co‎ ‎się‎ ‎tyczy‎ ‎czasu‎ ‎odbywania spowiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎św.‎ ‎należy‎ ‎przypo mnieć‎ ‎to,‎ ‎co‎ ‎pisze‎ ‎Ojciec‎ ‎św.‎ ‎Benedykt XII‎ ‎w‎ ‎liście‎ ‎do‎ ‎spowiedników‎ ‎„Miło ściwego‎ ‎Lata:‎ ‎“‎ ‎„Bezwątpienia‎ ‎należy‎ ‎pra gnąć,‎ ‎aby‎ ‎przed‎ ‎rozpoczęciem‎ ‎nawiedza nia‎ ‎kościołów‎ ‎wierni‎ ‎przystąpili‎ ‎do‎ ‎spo wiedzi‎ ‎i‎ ‎komunii‎ ‎świętej,‎ ‎w‎ ‎celu‎ ‎nawie-‎ ‎i dzania‎ ‎kościołów‎ ‎w‎ ‎stanie‎ ‎łaski‎ ‎i‎ ‎powtó rzenia‎ ‎spowiedzi‎ ‎świętej,‎ ‎gdyby‎ ‎ktoś‎ ‎miał‎ ‎: nieszczęście‎ ‎popaść‎ ‎w‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny, rozpocząwszy‎ ‎spełnianie‎ ‎pobożnych‎ ‎Ju bileuszowych‎ ‎praktyk...‎ ‎w‎ ‎każdym‎ ‎razie nie‎ ‎chcemy‎ ‎pozbawiać‎ ‎owoców‎ ‎Jubile uszu‎ ‎tego,‎ ‎kto‎ ‎rozpoczyna‎ ‎nawiedzanie kościołów‎ ‎bez‎ ‎odbycia‎ ‎spowiedzi,‎ ‎o‎ ‎ile !‎ ‎ostatnią‎ ‎wizytę‎ ‎kościoła‎ ‎spełni‎ ‎w‎ ‎stanie łaski,‎ ‎a‎ ‎wszystkie‎ ‎wizyty‎ ‎w‎ ‎duchu‎ ‎praw- I‎ ‎dziwej‎ ‎pobożności‎ ‎i‎ ‎pokuty."

[madohora]

świat‎ ‎cały‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎zamiarze,‎ ‎abyśmy otrzymali‎ ‎zupełny‎ ‎odpust,‎ ‎darowanie wszystkich‎ ‎naszych‎ ‎grzechów.‎ ‎Spraw, o‎ ‎Panie,‎ ‎abyśmy,‎ ‎przed‎ ‎Twoje‎ ‎najświętsze powołani‎ ‎Oblicze,‎ ‎cieszyć‎ ‎się‎ ‎mogli‎ ‎niewy- słowioną‎ ‎chwałą‎ ‎i‎ ‎wieczną‎ ‎radością,‎ ‎któ rąś‎ ‎nam‎ ‎od‎ ‎wieków‎ ‎zgotował‎ ‎przez‎ ‎zasłu gi‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎prawdziwego‎ ‎Boga, który‎ ‎z‎ ‎Tobą‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎Duchem‎ ‎św.‎ ‎żyje‎ ‎i‎ ‎kró luje‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎wieków.‎ ‎Amen.
Modlitwy‎ ‎według‎ ‎intencyi‎ ‎Ojca‎ ‎Św. (Do‎ ‎odmawiania‎ ‎przy‎ ‎każdorazowem‎ ‎nawiedzeniu). I. Wszechmogący‎ ‎Boże!‎ ‎składam‎ ‎Ci w‎ ‎ofierze‎ ‎najokrutniejsze‎ ‎konanie,‎ ‎któ re‎ ‎przecierpiał‎ ‎jednorodzony‎ ‎Twój‎ ‎Syn, a‎ ‎mój‎ ‎Zbawiciel,‎ ‎Jezus,‎ ‎w‎ ‎Getsemańskim ogrodzie,‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎tą‎ ‎nieoszacowaną‎ ‎krwią, która‎ ‎tam,‎ ‎w‎ ‎najwyższem‎ ‎przygnębie niu‎ ‎Boskiego‎ ‎Serca,‎ ‎z‎ ‎Jego‎ ‎najświę tszego‎ ‎Ciała‎ ‎pociekła‎ ‎w‎ ‎krwawym‎ ‎po cie.‎ ‎A‎ ‎przez‎ ‎nieskończone‎ ‎zasługi‎ ‎te go‎ ‎konania‎ ‎i‎ ‎wylanej‎ ‎w‎ ‎niem‎ ‎krwi,‎ ‎bła gamy‎ ‎Cię,‎ ‎spraw,‎ ‎aby‎ ‎wszyscy‎ ‎ludzie, którzy‎ ‎żyją‎ ‎i‎ ‎żyć‎ ‎będą‎ ‎do‎ ‎końca‎ ‎wie ków‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎świecie,‎ ‎uznali‎ ‎prawdę
Świętego‎ ‎Rzymskiego,‎ ‎Apostolskiego, Katolickiego‎ ‎Kościoła,‎ ‎który,‎ ‎będąc‎ ‎pra wdziwą‎ ‎Oblubienicą‎ ‎samego‎ ‎Jezusa‎ ‎Chry stusa,‎ ‎jest‎ ‎dla‎ ‎nas‎ ‎najlepszą‎ ‎i‎ ‎ukocha ną‎ ‎Matką.‎ ‎Daj,‎ ‎o‎ ‎Panie,‎ ‎aby‎ ‎wszyscy wysławiali,‎ ‎czcili‎ ‎i‎ ‎słuchali‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎ser ca‎ ‎we‎ ‎wszystkiem‎ ‎Twego‎ ‎świętego‎ ‎Ko ścioła‎ ‎dla‎ ‎Twojej‎ ‎chwały,‎ ‎a‎ ‎własnego zbawienia. Ojcze‎ ‎nasz.‎ ‎Zdrowaś‎ ‎Marya.‎ ‎Chwa ła‎ ‎Ojcu. Abyś‎ ‎Kościół‎ ‎Twój‎ ‎św.‎ ‎rządzić i‎ ‎zachować‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎prosimy, wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. II. O‎ ‎wielki‎ ‎Boże,‎ ‎ofiaruję‎ ‎Ci‎ ‎tę‎ ‎twar dą‎ ‎boleść,‎ ‎którą‎ ‎wycierpiał‎ ‎ukochany mój‎ ‎Zbawca,‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus,‎ ‎w‎ ‎nieludz- kiem‎ ‎i‎ ‎barbarzyńskiem‎ ‎biczowaniu‎ ‎wraz z‎ ‎całą‎ ‎krwią,‎ ‎jaką‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎okrutnej‎ ‎męce przelał.‎ ‎Przez‎ ‎nieskończone‎ ‎zasługi‎ ‎te go‎ ‎cierpienia‎ ‎i‎ ‎spowodowany‎ ‎niem‎ ‎upływ krwi,‎ ‎błagam‎ ‎Cię,‎ ‎abyś‎ ‎raczył‎ ‎zgładzić‎ ‎j ze‎ ‎świata‎ ‎wszelki‎ ‎błąd‎ ‎w‎ ‎wierze,‎ ‎iżby‎ ‎: nie‎ ‎było‎ ‎zakątka‎ ‎na‎ ‎ziemi,‎ ‎w‎ ‎którymby on‎ ‎się‎ ‎gnieździł.‎ ‎Rozprosz,‎ ‎o‎ ‎Panie, wszelkie‎ ‎błędy‎ ‎ludzkie‎ ‎i‎ ‎daj,‎ ‎aby‎ ‎wszystko