Kołobrzeg

[madohora]

Pomnik Zaślubin Polski z Morzem
akt zaślubin był symbolem dostępu do morza, a dokonał go żołnierz – kapral Franciszek Niewidziajło, pomnik na pamiątkę tego faktu stoi w nieco innym miejscu.

[madohora]

Po otwarciu lapidarium członkowie szczecińskiej gminy żydowskiej odmówili kadisz - modlitwę za zmarłych. W związku z otwarciem lapidarium zrodził się pomysł zorganizowania imprezy o nazwie Dni Tolerancji, która propagowałaby ideę tolerancji wśród młodzieży. Impreza ta odbywała się w Kołobrzegu w latach 2000-2003.

[madohora]

Tablice poświęcone żołnierzom –
W miejscach, gdzie toczyły się ciężkie walki w marcu 1945 r., umieszczono tablice poświęcone żołnierzom I Armii Wojska Polskiego:
ściana dworca PKP;
mur okalający byłe koszary przy ul. Artyleryjskiej;
w miejscu gdzie stał kościół św. Jerzego;
budynek byłej fabryki farmaceutycznej na ul. Kasprowicza;
mur otaczający byłą gazownię na ul. Koszalińskiej (9 Zaodrzański Pułk Piechoty).

[madohora]

Pomnik kmdr. Stanisława Mieszkowskiego
u podnóża Latarni Morskiej – odsłonięty w roku 2007 z inicjatywy Ligi Morskiej i Rzecznej – Oddział Kołobrzeski. Autor pomnika i wykonawca odlewu – rzeźbiarz Romuald Wiśniewski.

[madohora]

Pomnik Turystki
pomnik postawiono w Parku Nadmorskim 30 sierpnia 2017, autorem projektu jest rosyjski artysta Sergi Zubarev (Sergiej Zubariew). Wykonana z brązu rzeźba przedstawia postać dziewczyny z plecakiem i walizką robiącą sobie zdjęcie (tzw. selfie) na tle kołobrzeskiego krajobrazu.

[madohora]

Baszta Lontowa zwana obecnie Basztą Prochową z resztką muru obronnego z XIV wieku, jedyny obiekt średniowiecznego systemu obronnego, który przetrwał do dnia dzisiejszego w całości; w elewacji od strony parku znajdują się otwory strzelnicze, obecnie siedziba PTTK (ul. Dubois).

[madohora]

Elektrownia miejska (korpus ze skrzydłem) z 1905 roku (ul. Łopuskiego 26-28).

[madohora]

Morskie Oko – zachowane skrzydło drewnianego kompleksu budynków dawnej restauracji i kąpieliska nadmorskiego z początku XX wieku.

[madohora]

Kirkowie(dok.), ziemia, za dawnych czasów tak nazywana, w teraźniejszej Bomeranii, w okolicy Kamienia i Kołobrzegu

[madohora]

Kołobrzeg, niem. Colberg, m. w b. księstwie kamieńskiem, na Pomorzu, w dzisiejszym okr. reg. koszalińskim, leży nad rzeczką Persantą, o ćwierć mili od morza, na wzgórzu, i otoczone jest bagnami, które pobyt w niem czynią niezbyt zdrowym. Szerokie okopy dadzą się w razie potrzeby napełnić wodą z Persanty, a okoliczne niziny z łatwością pozalewać. Port nad Bałtykiem, zwany Münde, oraz wyżyna Maikuhle,
są ufortyfikowane. Na wzgórzu Hohenberg. panującem (lubo w dosyć znacznem oddaleniu) nad twierdzą, założono małą warownię; inne odosobnione umocnienia ciągną się na około miasta. Są one, równie jak wał główny, z ziemi usypane i kilka z nich tylko opatrzonych jest w kazematy. Najwięcej do obronności tego miejsca przyłożyła się sama natura; ważniejszem ono jest jako dywersya przy wylądowaniu nieprzyjaciela niż do obrony kraju. Miasto liczy 14,000 mieszkańców, 3 przedmieść, 5 kościołów, między któremi jest
kościół Panny Maryi, ukończony w r. 1316; ma klasztor panien świeckich i wodociągi darzące je wyborną wodą do picia za pomocą rur, a nadto salinę (jedyną jaką państwu pruskiemu w r. 1808 zostawił był trak tat tylżycki), kąpiele słone (solówki) i morskie. Trudni się handlem i rybołówstwem. Miasto to jest nader
dawne: już w X wieku było rezydencyą biskupa, co wszakże, nie trwało długo; lecz kapituła katedralna zniesioną dopiero została w r. 1810. Było niegdyś stolicą kraju Kaszubów, a od r. 1277, w którym przez księcia pomorskiego odstąpione zostało opactwu Kamiń, najcelniejszem miastem księstwa kamińskiego, wraz z którem w r. 1648 przeszło pod władzę brandenburską. Bolesław Krzywousty oblegał je w r. 1102,
a podczas wojny trzydziestoletniej, po długiem oblężeniu, zdobyli je Szwedzi w r. 1631. Wiele także ucierpiało podczas wojny siedmioletniej; oblegano napróżno 19 dni przez generała Palmbacha w 10,000 ludzi r. 1758, blokowane i obiegane znów było w r. 1760 przez 27 rosyjskich i szwedzkich okrętów wojennych i 15000 wojska lądowego, które jednak 18 września odparł przybyły na odsiecz generał Werner; poczem ukazał się znów w r. 1761 Rumiańców z 55 okrętami i znaczną siłą lądową pod miastem, które przecież dopiero po czteromiesięcznem oblężeniu, gwałtownem bombardowaniu i ogłodzeniu. zmusił do kapitulacyi w d. 16 grudnia. Równie dzielną była obrona w r. 1807. W prawdzie dozwolił nieprzyjacielowi stary i spracowany pułkownik Loucadou, komendant miasta, wydrzeć sobie 13 marca szaniec Hohenberg i część miasta, a błędy jego naprawiały jedynie wycieczki Schill’a, oszańcowanego w Maikuhle i czynność wewnątrz
miasta mężnego obywatela Nettelbecka; je dnakże pułkownik Gneisenau, któremu król na miejscu Loucadou’a poruczył komendę, odebrał znów nieprzyjacielowi ważne szańce, usypane w miejscu Bnllenwinkel zwanem, bronił zacięcie każdego kroku i trzymał się, dopóki nie położyła walce końca wiadomość o zawarciu pokoju w Tylży. Oblegało wówczas miasto 18,000 wojska francuzkiego, wespół z nadreńskiemi i włoskiemi sprzymierzeńcami, w k tórych dowództwie luzowali się: Feuille, Loison i Mortier; od 28 kw ietnia począwszy, wciąż miasto ostrzeliwano; 185 domów, a między niemi i ratusz, obrócono w perzynę, a załoga, 6000 ludzi obejmująca, straciła przeszło 400 w zabitych i 1100 w ranionych.

[madohora]

Zakład kąpielowy leży nie więcej jak o wiorstę drogi od miasta Kołobrzegu. Zabudowania kąpielowe (solankowe) wraz z domami dla przyjezdnych i parkiem, rozciągają się mniej więcej na przestrzeni
pięciowłókowej. Przedewszystkiem uderza w Kołobrzegu nadzwyczaj bujna wegetacya roślinna. Poczynając niemal od samego brzegu morskiego, na całej przestrzeni Kołobrzega (kąpielowego) rozciąga się piękny, gęsty, bujny park z drzew liściastych i iglastych. Po wietrze w Kołobrzegu w miesiącach letnich umiarkowane. Temperatura waha się między 10 a 18 stopniami ciepła, podług termometru Reaumura. Brak kanalizacyi i tu uczuwać się daje mocno zepsutem w wielu miejscach powietrzem. Wody słodkiej studziennej zdatnej do picia brak zupełny. Przepływająca pod Koło brzegiem rzeka Persanta ma wodę gorzką i przejętą różnemi solami szkodliwemi dla organizmu. Brakowi temu wody słodkiej zaradza
przemysł prywatny, albowiem codziennie rozwożą na sprzedaż wodę słodką źródlaną, sprowadzaną z Rosenthien. K. obfituje za to w źródła wody mocno słonej, z której właśnie przyrządzane bywają kąpiele solankowe. Dotychczas odkryto cztery takie źródła, przy których pobudowano odpowiednie łazienki wannowe. Źródło, dostarczające wody do łazienek Berendta, uważane jest za najmocniejsze; najsłabsze
zaś posiadają łazienki zwane „Neues Soolbad.” najbliższe morza. Głównem zadaniem Kołobrzega jest dostarczanie kąpieli zimnej, morskiej. Sezon kąpielowy rozpoczyna się od połowy czerwca, a kończy we wrześniu. Najwłaściwszą porą kąpielową ma być sierpień; w tym bowiem miesiącu morze bałtyckie, zwłaszcza od strony Kołobrzega, odznacza się największą stosunkowo ruchliwością, wywołującą
u brzegów bałwany, będące nader ważnym czynnikiem kuracyjnym w kąpielach morskich. O ile jednak bałwany w kąpielach morskich ważną odgrywają rolę, o tyle w Kołobrzegu obecność ich połączona bywa z najgorszemi warunkami klimatycznemi i atmosferycznemi, gdyż wówczas największe panują tu wiatry,
a z nimi i deszcze. Mówiąc o mieście Kołobrzegu, trzeba, choćby wobec samej nazwy jego zapytać, czy też jeszcze gdzie tutaj nie pozostało pomników i świadków przeszłości? Niestety! nadaremnoby się ich tutaj szukało. Książęta pomorscy na Szczecinie, do których Kołobrzeg należał, choć piszący się w wydawanych
przez się dokumentach książętami Słowian, poszli za przykładem Piastów szląskich 1 ulegli wpływowi germanizacyi. Dokumentu dotyczące Kołobrzega noszą jeszcze przez wiek XIV ślady obecności słowiańskiej w sferach dygnitarstw a i wyższych; odtąd k ryje się, co najwięcej, żywioł słowiański pomiędzy okoliczne wieśniactwo, by i wśród niego wymrzeć i zwiędnąć bez możności naw et stwierdzenia daty zgonu. Dzisiaj niema już ludności słowiańskiej w okolicy słynnego tyle w dziejach Polski i Pomorza grodu. Poczciwy żywioł kaszubski poczyna się dopiero o 12 mil od Kołobrzega, w okolicy Słupi

Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego z 1895 roku

[madohora]

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

[madohora]

Raz pani w Kołobrzegu
Usiadła blisko morza brzegu
Mewy tam latały
Na głowę jej nas...ły
Bo trzeba znać miejsce w szeregu

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ruiny w Trzęsaczu