SYLWESTER, NOWY ROK, KARNAWAŁ

[madohora]

[madohora]

Po I rozbiorze miasto Dyneburg włączono do Rosji. W 1810 roku Rosjanie rozpoczęli pospieszną budowę nowej twierdzy, według projektu i pod kierunkiem inż. pułkownika Georga Heinricha Heckla (1764–1832 Егор Фёдорович Гекель) - byłego oficera polskiego i pruskiego. W trakcie budowy twierdza została opanowana w 1812 roku przez wojska francuskie pod dowództwem marszałka Nicolasa Oudinota (1767–1847) - Rosjanie opuścili ją, mimo odparcia przez generała majora Ulanowa (1753–1819 Гаврила Петрович Уланов) kilkudniowych francuskich prób zdobycia przyczółka mostowego na lewym brzegu Dźwiny. Po odzyskaniu Dyneburga pod koniec 1812 roku, Rosjanie prowadzili systematyczne, ale powolne prace fortyfikacyjne do 1878 roku. Projekt Heckla został znacząco zmodyfikowany, m.in. przez generała majora inż. Karla Oppermana (1766–1831 Карл Иванович Опперман) - szefa rosyjskiej inżynierii wojskowej, budowniczego twierdzy w Bobrujsku, autora projektu twierdzy w Brześciu nad Bugiem.

[madohora]

W 1833 roku daleka od ukończenia twierdza została uroczyście poświęcona w obecności cara Mikołaja I. Rozbudowano ją w latach 1860-1878: zbudowano kilka półstałych fortów połączonych ze sobą wałami. W 1893 car Aleksander III zmienił nazwę miasta na Dźwińsk (Двинск). W 1897 Dźwińsk stracił status twierdzy i został twierdzą‑składem. Jej ostatnim dowódcą był w latach 1906–1917 generał Iwan Nikołajewicz Lwow (1857–1925).

[madohora]

Na murach twierdzy w 1923 roku umieszczono tablicę ku czci walczącego w powstaniu styczniowym hrabiego Leona Broel-Platera, który został rozstrzelany w niej przez Rosjan (tablica została zniszczona).

[madohora]

Znajdująca się niegdyś na terenie twierdzy cerkiew z dwiema wieżami to dawny katolicki kościół jezuitów. Sobór został zniszczony w 1944 roku, ruiny rozebrano w latach 50. XX wieku.

[madohora]

Kościół św. Piotra w okowach w Dyneburgu (łot. Sv. Pētera ķēdēs Romas katoļu baznīca) – świątynia rzymskokatolicka położona w Dyneburgu przy ul. Ryskiej (Rīgas) 39.

[madohora]

[madohora]

Kościół został zbudowany w stylu eklektycznym w latach 1903–1905 według projektu dyneburskiego architekta Wilhelma Neumanna (Vilhelms Neimanis), autora m.in. kościoła katolickiego w Grzywie i świątyni Marcina Lutra w Dyneburgu. Kamień węgielny poświęcił ks. Kazimierz Łuczipinis 11 maja 1903. Pracami budowlanymi kierował inż. Jozafat Chłodziński. Budynek uzyskał wymiary: 42 metrów długości i 23 metrów szerokości (wieża liczyła 52 metry) z wysokim frontonem nad którym umieszczono figurę Matki Boskiej. Konsekracja świątyni odbyła się 21 listopada 1905 – dokonał jej ks. dziekan kanonik Łuczipinis. W 1909 świątynia wzbogaciła się o największe na Łotwie organy wykonane przez Polaka Adolfa Hohmanna (Ādolfs Homans) z 28 registrami (i 2 registrami ręcznymi).

[madohora]

Do 1912 kościół był filią parafii św. Piotra i Pawła. W dwudziestoleciu międzywojennym urząd proboszcza pełnił Bolesław Ławrynowicz. Obecnie w świątyni sprawowane są msze św. w językach łotewskim, rosyjskim i polskim.

[madohora]

Cmentarz rzymskokatolicki w Dyneburgu (łot. Daugavpils katoļu kapi) – cmentarz katolicki położony w Dyneburgu o dużym znaczeniu dla łatgalskich Polaków.

[madohora]

Został uroczyście otwarty przez władze miasta 16 października 1878 i poświęcony przez ks. Józefa Jałowieckiego (1817-1885) proboszcza kościoła w Krasławiu. W 1970 cmentarz zamknięto dla pochówków.

[madohora]

Na cmentarzu znajduje się drewniana kaplica z dzwonnicą postawiona w 1883 ku czci Matki Boskiej.

[madohora]

Pochowani na cmentarzu

Jan Mączyński (1885–1939) – dyrektor Gimnazjum Polskiego w Dyneburgu w latach 1921–1934, nauczyciel geografii i astronomii

[madohora]

Bolesław Ławrynowicz (1892–1971) – ksiądz rzymskokatolicki, działacz Polonii łotewskiej w dwudziestoleciu międzywojennym

[madohora]

Jan Wierzbicki (1888–1946) – wiceprzewodniczący Rady Miejskiej Dyneburga od 1922, poseł na Sejm Łotwy (1922–1934).

[madohora]

Umieszczono tu tablicę pamiątkową ku pamięci hrabiego Leona Platera.

[madohora]

Katedra Marcina Lutra w Dyneburgu (łot. Mārtiņa Lutera katedrāle; wcześniej: Daugavpils Mārtiņa Lutera evaņģēliski luterāniskā baznīca) – świątynia ewangelicko-augsburska zbudowana w stolicy Łatgalii w 1893. Znajduje się przy ul. 18 Listopada 66 a i jest siedzibą katedry protestanckiej.

[madohora]

[madohora]

Historia ośrodka sięga 1810, gdy na terenie dawnego osiedla Jeruzalem rozpoczęto budowę twierdzy dyneburskiej. Żydowska dzielnica została wtedy przeniesiona półtora kilometra dalej w górę Dźwiny, na lewy brzeg rzeki Laucesa, gdzie dotychczas znajdowała się tzw. Grzywska karczma. Stąd też wzięła się nowa nazwa miasteczka – grīva oznacza w języku łotewskim ujście rzeki. Z kolei na prawnym brzegu Laucesy rozwinęło się miasteczko Semgallen – wkrótce połączyło się ono z Grzywą, która przybrała nazwę Griwa-Semgallen.

[madohora]

W 1897 Grīva liczyła ponad 8 tys. mieszkańców. Na znaczny wzrost ich liczby miał wpływ szybki rozwój sąsiedniego Dyneburga. W 1912 zamieszkana już przez 12 tys. osób Grīva otrzymała prawa miejskie. W latach 1875–1879 w lokalnej szkole niemieckiej nauczał Rainis.

[madohora]

W czasie II wojny światowej na terenie dzielnicy mieściło się getto żydowskie.

[madohora]

[madohora]

Powstała pod koniec I połowy XIX wieku jako główna siedziba dźwińskiego rabina. Drewniany budynek poddano renowacji w 1936.

[madohora]

Synagoga Chóralna w Dyneburgu (łot. Daugavpils Horālā sinagoga, Большая Хоральная синагога) – główna i największa bóżnica Dyneburga, zbudowana w 1864 przy Saules iela 49.

[madohora]

Synagoga w Dyneburgu, zwana Kadisz (łot. Daugavpils sinagoga, Синагога Кадиш) – synagoga znajdująca się w Dyneburgu przy ulicy Cietokšņa 38.