TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

Przebadano również wydzielinę gruczołów śluzowych osobników przechodzących właśnie przeobrażenie. Wykazuje ona co najmniej dwa różne rodzaje komórek stożkowatych. Wydzielają one mucyny związki o budowie glikoproteinowej biorące udział w osmoregulacji oraz mechanicznej i chemicznej ochronie zwierzęcia. Eksperymenty z użyciem między innymi fitoaglutynim z bielunia dziędzierzawy, śnieżyczki przebiśnieg i Maackia amurensis wykazały przeważnie reszty mannozy, galaktozy i kwasu sjalowego przyłączonego za pomocą wiązania glikozydowego α(2→3)

[madohora]

Zasięg występowania gatunku jest dosyć duży. Na zachodzie sięga on Niemiec (oprócz północnego wschodu i części obszarów południowych) i wschodniego krańca Francji. Zajmuje też Austrię bez zachodu i centrum kraju. Na południowym zachodzie sięga północnego wschodu Włoch, a jego granica przebiega dalej wybrzeżem Adriatyku i kolejnych mórz aż do Czarnego. Dalej, na południowym wschodzie, wschodzie, a w końcu północy, granica zasięgu przebiega w Federacji Rosyjskiej (obwód kurgański, obwód czelabiński, Kraj Permski (na południu), Udmurcja, obwód kirowski, obwód niżnonowogrodzki, obwód iwanowski, obwód jarosławski, obwód pskowski), zahaczając też zachodni Kazachstan (Tselinograd, obwód pawłodarski), aż do doliny rzeki Ishim i rezerwatu Markakol,
Na północy ropucha zielona sięga południowego wschodu Estonii, zajmuje większą część Łotwy (bez północnego zachodu). Dalej znowu zasięg występowania ograniczany jest przez akwen morski, tym razem Morze Bałtyckie, lub też sięga aż po południowe wybrzeża Szwecji do 59°N. Nieraz znajduje się informacje o bytności zwierzęcia w Norwegii.

[madohora]

W Szwajcarii gatunek wyginął, choć niektóre źródła nadal podają kraj wśród państw zamieszkiwanych przez ropuchę. Jego obecność w Danii i Szwecji według IUCN nie została potwierdzona. Choć można znaleźć informacje o występowaniu gatunku w Afryce (na północy kontynentu), informacji tych nie potwierdzają bardziej wiarygodne źródła. Podają one raczej, że populacje z Egiptu, Jordanii czy Izraela należą do innych gatunków Pseudepidalea variabilis lub Pseudepidalea boulengeri. IUCN nie wymienia też wśród miejsc życia zwierzęcia Iranu, Pakistanu i Afganistanu, podawanych przez inne źródła. Istnieją także doniesienia o spotkaniu gatunku w Chinach, Kirgistanie i Maroku

[madohora]

Lepiej niż ropucha szara i paskówka, a także większość płazów, znosi suszę (umiera dopiero po stracie połowy wody swego ciała). Potrafi żyć daleko od zbiorników wodnych. Jednak mieszkając w suchym obszarze w nocy odwiedza zbiorniki wodne, by uzupełnić płyny. Unika natomiast obszarów podmokłych i o dużej wilgotności, jak torfowiska, mokradła, wilgotne lasy, choć niejednokrotnie i tam zamieszkuje. Toleruje temperaturę do 40°C.

[madohora]

Zwierzę to często poszukuje nowych miejsc. Jako szlaki wykorzystuje rowy i kanały.

[madohora]

Zwinniejsza od gatunku Bufo bufo, przemieszcza się za pomocą skoków. Poluje na bezkręgowce, jak owady, w tym chrząszcze i ich larwy, pająki. Ważną część jadłospisu dorosłego osobnika stanowią mrówki. Preferuje zdobycz chodzącą po ziemi. Wiosną w ich menu włączają się bezkręgowce wodne. W miastach często gromadzą się pod lampami, by polować na zwabione światłem owady. Często dorosłe osobniki poszczą podczas znajdywania sobie miejsca dla rozrodu.

[madohora]

Ropucha zielona nie ma specjalnych wymagań co do miejsca rozrodu. Przebiega on zarówno w zbiornikach stałych, jak i okresowych. Mogą to być bagna, stawy, jeziora, odnogi rzek i strumieni, a nawet rowy i kałuże. Wykorzystuje zbiorniki stworzone przez człowieka. Nigdy nie wybiera wody głębszej, niż pół metra. Nie widzi natomiast różnicy pomiędzy wodą słodką i słoną.

[madohora]

Występuje ampleksus pachowy. Samica składa (2000) 5000–15000 (30000) jaj ułożonych w długie, mierzące nawet kilka metrów (2–7)parzyste sznury o galaretowatej konsystencji. Każdy z nich zawiera 1 lub 2 rzędy ciemnych, regularnie ułożonych jaj, których jest kilka tysięcy. Udowodniono, że większe samice składają większą ilość większych jaj. Od zapłodnienia od opuszczenia osłonek jaja mija 3 dni.

[madohora]

Dojrzałość płciową ropuchy zielone uzyskują w wieku średnio 2–4 lat. Obie płcie osiągają ją najwcześniej w drugim roku życia, mierząc od czubka pyska do kloaki co najmniej 45 mm. Samiec dojrzewa w wieku 1–3 lat, może rozmnażać się przez 8 lat. Czas, w którym osiąga dojrzałość, wyraźnie koreluje ze wskaźnikami określającymi wpływ człowieka na środowisko, czego nie stwierdza się w przypadku innych wartości liczbowych obliczonych dla tej płci. Ludzie mają za to znacznie większy wpływ na samice, dożywające wieku 6–15 lat, rozmnażające się przez 5–12 lat. Większość z nich dojrzewa dopiero w czwartym roku życia, osiągając pomiędzy 65 i 70 mm. Pozwala im to produkować większe skupiska jaj. W ich przypadku także długość okresu dojrzałości płciowej wykazuje związek z tymi wskaźnikami. Z drugiej strony wydaje się jednak, że okres, w którym zwierzę jest dojrzałe płciowo, nie różni się aż tak bardzo pomiędzy samcami i samicami, wykazuje natomiast różnice w zależności od miejsca. Sugerowano, że ta zależność może okazać się przydatna w ocenie jakości środowiska naturalnego. Na Kaukazie zwykle bezogonowe te dożywają 7–10 lat. Z drugiej strony najstarszy osobnik żyjący w niewoli umarł, mając 11,9 roku. Długość życia nie ma związku z rozmiarami ciała.

[madohora]

Diploidalna liczba chromosomów wynosi 11 par, czyli 2n=22. Ropucha zielona zalicza się do palearktycznej podgrupy łączącej blisko spokrewnione gatunki di-, tri- i tetraploidalne (wśród tych ostatnich Bufo oblongus i Bufo pewzowi). Jako jedyny obejmuje on płazy łączące wymienione cechy kariotypu z rozmnażaniem dwupłciowym. Określa się go jako podgrupę B. viridis. W przypadku ropuchy zielonej opisano zaś osobniki triploidalne, zamieszkujące Himalaje w północnym Pakistanie. U ropuch odnotowano gamety o niezredukowanej liczbie chromosomów (diploidalne), połączenie dwóch takich gamet dałoby w efekcie potomstwo tetraploidalne.

[madohora]

Pomimo swych gruczołów ropucha zielona stanowi pożywienie innych zwierząt, wśród których wymienić można wiele węży. Kobra środkowoazjatycka woli ropuchy od żab

[madohora]

Całkowita liczebność zmniejsza się

[madohora]

Gatunek objęty jest II konwencji berneńskiej oraz aneksem IV dyrektywy siedliskowej Unii Europejskiej. Chroni go także prawo w wielu krajach, w tym Polsce, gdzie ropucha objęta jest ścisłą ochroną gatunkową. Poza tym stosuje się, między innymi, środki mające na celu zmniejszyć ilość ropuch ginących na drogach

[madohora]

[madohora]

Ropucha szara jest największym europejskim płazem bezogonowym, wyjątkowo osiągającym prawie 20 cm długości. Jednak jej kijanki o długości 2,5-3,5 cm są najmniejszymi spośród wszystkich kijanek europejskich płazów bezogonowych.
Zagrożona unosi się na kończynach a następnie nadyma, co sprawia, że wydaje się znacznie większa niż w rzeczywistości. Podobnie jak inne ropuchy, podrażniona wydziela ze specjalnych gruczołów jad, który działa drażniąco na błony śluzowe a także paraliżująco na serce.

[madohora]

Ropucha szara do godów przystępuje przeważnie na początku kwietnia, wtedy to samce i samice ściągają do pobliskich zbiorników wodnych. Przez kilka dni samiec przytrzymuje samice (tzw. ampleksus) i zapładnia składane przez nią jaja. Samica składa je w dwóch sznurach (każdy po 2-5 metrów) przyczepionych do roślin wodnych. W ten sposób jedna tylko samica składa od 2500 do prawie 10 000 jaj. Kijanki osiągają do 3 cm długości a do ich przeobrażenia dochodzi przeważnie w czerwcu. Świeżo przeobrażone ropuchy szare mierzą zaledwie 5-10 mm – są mniejsze niż kijanki bo nie posiadają ogona. Większość ginie pod kołami samochodów i w szczekach zwierząt drapieżnych, nieliczne dożyją do 2-3 lat, kiedy to osiągają dojrzałość płciową.

[madohora]

Mówią o niej brzydka. Kiedy tak na nią spoglądam, to rzeczywiście coś w tym jest. Do najbardziej urodziwych zwierząt nie należy. Ale czy od razu warto ją szufladkować? Może warto byłoby skupić się na czymś zupełnie innym. Niektórzy nazwą to „wnętrzem”, a ja określę jako pożyteczność. Ropucha szara pomaga nam w wielu sytuacjach i dzięki niej nasze warzywa mogą z nich wyjść „obronną ręką”.

[madohora]

Przykład prozaiczny, wręcz z jakiejś bajki, ale spójrzcie na to w ten sposób. Ropucha szara to wielbicielka ślimaków. Ślimaki, w większości jak jeden mąż sałatą nie gardzą. Bo ma duże liście, łatwo ją dostrzec, a przy okazji dostarcza do organizmu wielu pożądanych substancji. Nie od dziś wiadomo, że sałata to źródło żelaza oraz witamin, a wtedy gdy jest dojrzała, mamy czas rozrodu ślimaków. One muszą wówczas suplementować pewne substancje, bo rozmnażanie to ogromny wysiłek, nawet dla takiego bezkręgowca.

[madohora]

Wymiary ropuchy szarej wahają się miedzy 61 a 125 mm długości ciała, przy czym w dolnej granicy będą mieściły się samce, a w górnej samice. U tych płazów najważniejszą cechą dymorfizmu płciowego jest wielkość, dlatego że ubarwienie na ogół oba osobniki mają podobne, choć może być zmienne, ale nie ze względu na płeć, tylko pochodzenie. W przypadku ropuchy szarej kolor jej skóry jest kwestią zmienności osobniczej.

[madohora]

Zaczerwienienie, obrzęk czy nawet pojawienie się niewielkich nadżerek w jamie ustnej, dla zwierzaka tuż po kontakcie z substancją nie jest aż tak groźny, jakby to się mogło wydawać. Dochodzi do swoistego znieczulenia ciekawskiego ssaka. Pies czy kot nie czuje bólu lub swędzenia. Te objawy następują zdecydowanie później, gdy działanie psychotyczne bufoteniny zostaje zniesione. Jednak zanim to się stanie, zwierzak zachowuje się jakby był po spożyciu alkoholu lub narkotyków. Jest najzwyczajniej w świecie odurzony, dlatego może zachowywać się bardzo dziwnie, ale nie należy się tym nazbyt przejmować. Halucynacje przejdą samoczynnie. Większym problemem może być bolesność w jamie ustnej lub swędzenie. Wtedy należy przygotować jakieś leki przeciwzapalne lub maści schładzające śluzówki, by nasz pupil miał jak najmniejszy dyskomfort. Po podaniu wspomnianych leków wszystko powinno wrócić do normy. Gorzej jeśli kot lub pies był na tyle ciekawski, że zjadł płaza. Oj wtedy może być ciężko. Oprócz bufoteniny, w gruczołach są produkowane bufogeniny oraz bufaginy. Substancje działające tak jak glikozydy nasercowe. Co to oznacza? Nic innego jak arytmię serca, ale przede wszystkim zwiększenie siły skurczu mięśnia sercowego. Zjedzenie nadmiernej ilości tego typu substancji może doprowadzić do całkowitego zatrzymania akcji serca na skutek zahamowania pompy sodowo-potasowej występującej w komórkach budujących serce. Straszny opis, prawda? Ale to skrajność, zazwyczaj ciekawskie świata zwierzę już po lekkim muśnięciu językiem zostawia ropuchę w spokoju. Wystarczy poczucie cierpkiego smaku w ustach, by dało sobie spokój z dalszymi zaczepkami nieco ślamazarnego, ale mimo wszystko przesympatycznego płaza.

[madohora]

Wiosną setki, jak nie tysiące tych zwierząt przekracza ulice w celu dostania się do miejsc rozrodu. Jest to dla nich niebezpieczne, ale na szczęście świadomość ekologiczna społeczeństwa rośnie. To ziarenko kiedyś zasiane przez miłośników zwierząt wykiełkowało i obecnie możemy obserwować przepusty przez drogi lub pod nimi dla płazów, znaki ostrzegające o miejscach wędrówek, czy grupy wolontariuszy, które przemierzają kilometry, by zebrać nie tylko ropuchy szare zatrzymujące się na specjalnych barierach ustawianych wzdłuż dróg i przenieść je na drugą stronę ulicy. Jeśli mamy oczko wodne, to z pewnością spodziewajmy się w nich długich, czarnych sznurów skrzeku oraz ropuch szarych uprawiających swoje rytuały godowe. Jeśli chcemy mieć je za sąsiadów przez cały rok, stwórzmy dla nich jakiś wilgotny i ciemny kąt w ogrodzie, gdzie za dnia będą mogły się schronić przed promieniami słońca. Zostawmy jakiś fragment nieskoszonej trawy, którą będziemy regularnie podlewać, tak by stworzyć odpowiednie warunki mikroklimatyczne. Zostawmy otwarty lufcik w piwnicy, gdzie na ogół jest całkiem chłodno oraz wilgotno, by ropucha mogła się tam schronić. Warto pomyśleć o tzw. „kwietnej łące” – nie dość, że zachęcimy płazy, to jeszcze przysłużymy się motylom. Któż z nas nie chciał, by jego ogród odwiedzał przepiękny paź królowej? To latem i wiosną, a co z zimą? Warto pomyśleć, by stworzyć skalniak, w którym będzie dużo zakamarków oraz skrytek wykorzystywanych przez zwierzęta do zimowania albo podzielić się z ropuchą szarą piwnicą, zwłaszcza jeśli mamy do dyspozycji na naszej działce domek letniskowy zupełnie nieprzydatny zimą. To nic nie kosztuje, a może przyczynić się do przetrwania niewinnego stworzenia.

[madohora]

U tego gatunku dymorfizm płciowy pod względem wielkości ciała jest najwyraźniej zaznaczony wśród polskich ropuch. Samce – mniejsze – osiągają długość 46–98 mm, samice – większe – długość 61–125 mm. Ciało tego płaza jest krępe i masywne, pysk szeroki. Skóra grzbietu chropowata ze względu na liczne brodawki. Z tyłu głowy olbrzymie gruczoły przyuszne. Błony bębenkowe są małe i słabo widoczne. Na środkowych palcach tylnych nóg występują podwójne modzele stawowe. Błony pławne sięgają do połowy palców. Zabarwienie grzbietu jest brązowe w różnych odcieniach szarości, zwykle jednolite. Brzuch zawsze jaśniejszy, brudnoszary, pokryty plamami.

[madohora]

Ropucha szara pojawia się dość wcześnie. Na niżu można ją spotkać na początku marca. Gody rozpoczyna po wejściu do wody, nie ma szczególnych wymagań co do zbiornika. Jeśli woda zajmuje większy obszar, ropuchy trzymają się w strefie przybrzeżnej.

[madohora]

Samica składa jaja w dwóch sznurach i rozwiesza wśród roślin (w górach owija wokół kamieni). Pojedynczy sznur ma długość 2,5–5 m, a liczba złożonych jaj to około 2765 do 9746. Pojedyncze jajo ma średnicę ok. 1,7 mm (dane według Bergera).

[madohora]

Ropuchy szare zimują w różnego rodzaju dziurach w ziemi, czasem w piwnicach, często gromadnie z innymi płazami. Rzadko spędzają zimę w wodach płynących razem z żabami trawnymi i wodnymi