Duchy i dynie

[madohora]

[madohora]

Dynia lub ahuyama ( Pa , RD , Co , Ve ) to jagoda o twardej skorupce . Jest to owoc dyniowatych ( z rodzaju Cucurbita ) i jest owocem typu peponidowego . Niektórzy autorzy uwzględniają także owoce z rodzaju Lagenaria oraz owoce roślin z rodziny Bignoniaceae , takich jak „drzewa dyniowe” Crescentia i Amphitecna . Dynie występują zarówno dziko, jak i uprawiane. Dynie, w tym dzikie, są duże, mają ponad 5 cm średnicy. Występują w szerokiej gamie kształtów, rozmiarów, tekstur, smaków i kolorów. Owoce można zbierać zarówno dojrzałe, jak i niedojrzałe, w zależności od ostatecznego przeznaczenia owocu.

[madohora]

Termin „dynia” ma pochodzenie latynoskie i jest używany ogólnie do określenia szerokiej gamy owoców dyniowatych , takich jak cukinia, dynia, cukinia, cukinia, dynia, pipián, dynia i dynia piżmowa . Kilka z tych terminów ma pochodzenie etymologiczne w głosach rdzennych mieszkańców.

[madohora]

Dynia (pierwotnie calabaça ) to nazwa pochodzenia latynoskiego . Używano go do określenia jedynego rodzaju dyniowatych uprawianych w Hiszpanii, Lagenaria , którego owoce wykorzystywano zarówno do celów praktycznych, jak i odżywczych. Wraz z podbojem Ameryki hiszpańscy kolonizatorzy rozszerzyli ten termin na rodzaje Cucurbita [oraz „drzewa dyniowe” Crescentia i Amphitecna , ​ endemiczne dla obszaru Ameryki Środkowej i nieznane Europejczykom . W miarę kontynuacji kolonizacji w rejonie Amazonki Europejczycy rozszerzyli tę nazwę na jadalny rodzaj Sicana oraz na pyxidium drzewa Lecythis , które nie jest dynią sensu stricto.

[madohora]

Termin dynia służy również do ogólnego odniesienia do niektórych owoców, które nie są peponidami . Oprócz Lecythis pyxidio lub „ollita” inne przykłady obejmują tykwa kolczasta lub kolczoch, tacaco , owoc Telfairia occidentalis , znany jako „dynia żebrowana”, owoc Parmentiera , „ dynia zimarrona” z Fevillea cordifolia , „dzika dynia” Citrullus colocynthis i „dynia dziadka” Gurania lobata . Rzadziej dynia jest czasami nazywana innymi jagodami o twardych skorupach, takimi jak drzewo kakaowe Theobroma grandiflorum i jego odmiany uprawne oraz Bertholletia pyxidia , które są wykorzystywane do produkcji przyborów i pojemników . orzeł indyjski , pokrewne drzewa afrykańskie, takie jak Aeglopsis , Balsamocitrus i Afraegle oraz Limonia i Feroniella , których owoce są znane jako „jabłka leśne” lub „jabłka słoniowe”. Odpowiednie są także afrykańska Kigelia rozprzestrzeniana przez nosorożce, starożytny baobab ( Adansonia w Afryce kontynentalnej, Madagaskarze i Australii) rozprzestrzeniany przez słonie i pawiany, a także jadalny, a nie będąc cytrusem, tak zwana małpia pomarańcza , Strychnos , rozproszona przez małpy w Afryce i Azji.

[madohora]

[madohora]

Ahuyama lub Auyama
Na Dominikanie i północno-zachodniej Ameryce Południowej (północna i środkowa Kolumbia oraz Wenezuela ) używa się nazwy auyama (w północnej Kolumbii także ahuyama ), głos karaibski nadawany owocom, które mają dojrzały miąższ z smaku i kulinarnych zastosowań dyni, chociaż najwyraźniej nie mają one odpowiedniego zdrobnienia odnoszącego się do niedojrzałych owoców o miękkiej skorupce. W regionie jedynym uprawianym gatunkiem jest Cucurbita moschata , prawdopodobnie udomowiona na jakiejś karaibskiej wyspie, gdzie jako jedyny gatunek toleruje gorący i burzliwy klimat. W północno-wschodniej Kolumbii jej owoce są spożywane najlepiej dojrzałe ​, ale także niedojrzałe. Najwyraźniej gatunek ten został rozprzestrzeniony pod nazwą Karaiby przez Hiszpanów z Kuby i Republiki Dominikany do Wenezueli i północno-zachodniej Kolumbii, w tej ostatniej są akceptowane pisownia „auyama” i „ahuyama”. Wyglądało na to, że gatunek rozprzestrzenił się już do Peru lub być może do Argentyny, gdzie prawdopodobnie przyjął lokalne nazwy. Wydaje się, że w Kolumbii istnieje podział nazw, ponieważ termin „zapallo” był używany na południowym zachodzie od czasów starożytnych i być może wolą „zapallo” w przypadku znanych odmian Cucurbita maxima i „ahuyama” w przypadku tradycyjnych odmiany Cucurbita moschata te sprowadzone z reszty Ameryki, które w ostatnich latach dostosowują się do regionu, wydają się przyjmować nazwę squash . W regionie niedojrzałe odmiany Cucurbita pepo nazywają „cukinią”, ich zbiory zostały niedawno importowane.

[madohora]

Ajot
W Kostaryce , ​Nikaragua ​Salwador i w Gwatemali , gdzie zwyczajowo przygotowuje się je na słodko z rapadurą z trzciny cukrowej na 1 listopada. Nazwa nahuatl ayote jest używana w odniesieniu do niektórych odmian przodków​ o podobnym zastosowaniu do opisanego powyżej „zapallo”, wszystkie od Cucurbita moschata, które nazywają je sazón ayote gdy są dojrzałe i delikatne ayote gdy są niedojrzałe (nazwa współistnieje w Kostaryce z „zapallito” lub „zapallo” nadawany niedojrzałym odmianom Cucurbita pepo , a także nazwą „pipián” nadawaną niedojrzałym odmianom Cucurbita argyrosperma ).

[madohora]

Ten rodzaj owoców ogólnie definiuje rodzaje i z wyjątkiem Lagenarii , która jest wciąż przedmiotem dyskusji, w jaki sposób dotarła do ciepłych i umiarkowanych regionów całej planety, inne mają nieco bardziej ograniczone rozmieszczenie. Żadnego nie można znaleźć w zimnych regionach.

[madohora]

[madohora]

Nieformalnie ci, którzy uprawiają rośliny, mogą również odnosić się do nich zgodnie z cechami rośliny, która ich interesuje:

[madohora]

Roślina z 4 gatunków dyni jest jednoroczna, sadzi się ją wiosną i można ją znaleźć tzw

[madohora]

•„ dynia strażnicza ” ​> = „ dynia magazynowa ” = „ dynia roku ”, czyli taka, której owoce w skorupce są na tyle dojrzałe, że nadają się do przechowywania przez miesiące (od 2 miesięcy do trochę dłużej niż 1 rok, w zależności od odmiany), skorupa nie zapada się i nie rani przy próbie wbicia gwoździa, oraz

[madohora]

W każdym kraju lokalne rasy lokalne ( tradycyjne populacje) można nazwać dynią criollo lub dynią tradycyjną , co oznacza, że ​​dzięki ciągłej uprawie przez wiele pokoleń są one najlepiej przystosowane do lokalnych warunków środowiskowych, a więc to, co Argentyńczyk uważa za criollo lub tradycyjną dynię nie są tymi samymi, które Urugwajczyk nazywa kreolskimi lub tradycyjnymi zapallosami. Można je również nazwać odmianami polowymi , w przeciwieństwie do odmian „komercyjnych”, które są opłacalne dla ogrodników i uprawiane na rynek komercyjny.

[madohora]

Cucurbita pepo, C. maxima, C. moschata, C. argyrosperma, które zbiera się w stanie dojrzałym. Utwardzona skorupa, możliwość przechowywania przez co najmniej kilka miesięcy do roku (przechowalność zależy od twardości skorupy), twardość zwykle dzieli się na „delikatną” (jak w „Delicacie” lub tych rzeźbionych na Halloween), „ które kroi się nożem kuchennym”, „które kroi się maczetą”. Miąższ ciemnopomarańczowy do żółtego, różna jakość smaku (stężenie składników odżywczych, cukrów, konsystencja włóknista czy drobna), który ma cechy charakterystyczne dla każdej uprawy, ale wystarczającą zmienność owoców każdej z nich, aby umożliwić wyraźne zróżnicowanie. Dojrzały miąższ spożywa się (skórka nie jest toksyczna): w postaci puree, pieczonego, w syropie, w dżemie. Również prażone nasiona („pepitas”) lub mielone oraz w innych przetworach. Istnieją uprawy celulozowe, których nasiona są odrzucane (zwykle Cucurbita maxima ), rośliny nasienne, których miąższ jest odrzucany (niektóre odmiany w Meksyku) oraz uprawy, które wykorzystują jedno i drugie. Loy (2004) klasyfikuje uprawy tych gatunków (w celu porównania czynników decydujących o jakości, produktywności i akceptowalności produktu przez konsumenta) w tych samych trzech grupach „dojrzałe zbiory” z podziałem na jadalne owoce dojrzałe do sprzedam owoce świeże, na nasiona, oraz przetworzone owoce dojrzałe. Czwartą podgrupą są owoce, których miazga włóknista jest spożywana jak spaghetti. „Zapallo” w Ameryce Południowej ( Argentyna , Chile , Urugwaj , Paragwaj , Boliwia , Peru , Ekwador , południowa Kolumbia , Panama ) i w mniejszym stopniu w pozostałej części Ameryki Południowej, gdzie można tak nazwać uprawy pochodzące z południa. „Auyama” lub „ahuyama” w północnej Kolumbii , Wenezueli , Republice Dominikany . „Dynia” (jadalna) w Hiszpanii i Ameryce latynoskiej, gdzie z różnym powodzeniem nakłada się ją na rodzime nazwy: ayote, pipián i inne, bardziej lokalne.

[madohora]

***********🎃
********🎃🎃🎃
*****🎃🎃🎃🎃🎃
*🎃🎃🎃🎃🎃🎃🎃
🎃🎃🎃🎃🎃🎃🎃🎃🎃

[madohora]

[madohora]

Cucurbita maxima typu hokkaido , wywodzi się z nieformalnej grupy Hubbarda, choć wielu autorów zalicza ją do grupy Kabocha (od „dyni japońskich”). Teppner (2004) ujmuje to w ten sposób: „Pomarańczowa dyniowata z zielonymi końcami i grubą okrywą nasienną, należąca do grupy Hubbard i podobna do odmiany «Uchiki Kuri», została nazwana «Hokkaido» na rynku Kaiser-Josef-Platz w Grazu , po tym jak lekarz przywiózł ze sobą nasiona z wyspy Hokkaido w Japonii i dał je rolnikowi do uprawy, po czym ich uprawa pod tą nazwą rozprzestrzeniła się na cały świat.” Smak jest bardzo wyjątkowy, a aromat wyjątkowy, „bardzo różny od na przykład „Butternut”. Miąższ jest słodki, „ale tylko tyle”, o wytrawnej konsystencji, będącej mieszanką dyni i ziemniaków. Ma bardzo charakterystyczny smak kasztanowy ( kuri to po japońsku „kasztan”). Przechowuje się go do 12 miesięcy ​). W języku francuskim „Potimarron”. W języku angielskim także „dynia cebulowa”. „Red Hokkaido” lub „Red Kuri” na czerwono, „Blue Kuri” na brązowoniebieski.

[madohora]

Szpik typu Cucurbita maxima (różny od grupy szpiku roślinnego Cucurbita pepo , który jest innym gatunkiem i inną morfologią), kolejna starożytna grupa ze Stanów Zjednoczonych, która utrzymuje się w klasyfikacjach, prawdopodobnie sprowadzona z Chile (Ferriol i Picó 2008). Nieformalny opis typu: Owoce owalne do gruszkowatych, szybko zwężające się w kierunku wierzchołka i wolniej w kierunku podstawy, nasiona białe

[madohora]

Cucurbita pepo „Sweet Dumpling” (po francusku courge patidou ) według Ferriol i Picó (2008) oraz według Krístková et al. należałaby do Cucurbita pepo Acorn Group. (2012).

[madohora]

[madohora]

Cucurbita moschata „ dynia Calabaza” lub też „dynia kubańska”, uznawana za „nowy gatunek handlowy” w Ameryce Północnej już w 2004 r. (Andres 2004) i w 2011 r. (Loy in Wang et al. 2011). Do spożycia w postaci dojrzałej, o spłaszczonych kształtach, często z zielonymi pręgowanymi lub opalonymi na brązowo ( podpalanymi ), z niską do umiarkowanej zawartością substancji stałych, głównie. Jest to typ najlepiej przystosowany do uprawy w regionach tropikalnych, takich jak Kuba czy Floryda , Stany Zjednoczone.

[madohora]

Cucurbita typu kabocha lub kabutiá, kolejna transliteracja tego samego japońskiego słowa. Niedawno opracowany w Japonii. Do grupy określonej ze względu na morfologię i pochodzenie początkowo zaliczały się wyłącznie odmiany Cucurbita maxima wyhodowane w Japonii, które później posłużyły jako rodzicielstwo dodanych do tej grupy hybrydowych odmian C. maxima x C. moschata . Została nazwana jako grupa odmian, ale bez formalnego opisu i obejmująca jedynie hybrydy [ cytat 35 ] W Argentynie występuje także „dynia japońska” lub „typ Tetsukabuto” (czyli podobna do odmiany „Tetsukabuto”, która jest najbardziej znana w kraju). Bardzo dobrze znaną na całym świecie jest „Delica”. Podgrupa, która z nazwy wydaje się japońska, „typ Hokkaido”, nie należy tutaj, ale należy do typu Hubbarda, który jest jej rodzicem, jak jej pochodzenie wyjaśnia Teppner (2004), cytowany na zdjęciu typu Hokkaido. Niektórzy autorzy uważają typ „Jaskier” za podtyp Kabocha, ponieważ jest jego rodzicem.

[madohora]

Cucurbita maxima wyśmienita odmiana wyhodowana w Stanach Zjednoczonych z dyni sprowadzonych z Brazylii, stara nazwa, która utrzymuje się w klasyfikacjach. Nieformalny opis gatunku to: Owoc Turbinowany (kształt wierzchołkowy), płytko żebrowana powierzchnia , twarda skorupa, białe nasiona. Jak sama nazwa wskazuje, miąższ jest wysokiej jakości.

[madohora]

Dynia Halloweenowa lub „Dynia Halloweenowa”. Pochodzenie Ameryka Północna, gdzie obchodzone jest Halloween. Jest to reprezentatywna odmiana Cucurbita pepo Pumpkin Group („grupa odmian dyni”), której formalny (niezmienny) opis brzmi: „ Cucurbita pepo o owocach kulistych, spłaszczonych lub owalnych, okrągłych lub spłaszczonych na końcach” , używane podczas Halloween muszą mieć miękką skorupę, którą można łatwo wyrzeźbić nożem kuchennym, ponieważ ich głównym zastosowaniem (nawet w Stanach Zjednoczonych) jest dekoracja podczas Halloween, gdzie lampy są wykonane z groteskowymi twarzami, które świecą od wewnątrz świeca choć jej miąższ i nasiona są jadalne, najwyraźniej jest to roślina uprawna z czasów prekolumbijskich, kiedy to Indianie wybierali ją, aby pokroić ją w paski i wysuszyć na słońcu. Na Halloween, z czasów kolonialnych, wciąż spotykaną w katalogach nasion, jest „Connecticut Field”. Następnego dnia po uroczystości miąższ i nasiona są spożywane, ofiarowane zwierzętom lub kompostowane, a pozostałe, nieotwarte dynie są przechowywane w celu spożycia jako jadalna dynia; W porównaniu do innych upraw ma niską pojemność magazynowania (około miesiąca), a miąższ jest wodnisty. Te o twardej skorupie, kręcone i o grubym miąższu są uważane za rzadkie w tej grupie. „styryjska olejarka” należy do grupy (wybranej nie ze względu na morfologię, ale ze względu na olej, patrz tabela), „letniej dyni” ( zebrane jako niedojrzałe do spożycia jako warzywo sezonowe, patrz w tabeli) i „mini dynia” [ cytat 44 ]​ (patrz w tabeli). Ta na zdjęciu na południu Ameryki Latynoskiej to „dynia Halloweenowa”, na północy Ameryki Latynoskiej to „dynia Halloweenowa”, w Ekwadorze po prostu „dynia”. Pod wpływem meksykańskich tłumaczeń filmów może być znana w całej Ameryce jako „dynia halloweenowa”. Naukowe synonimy grupy dyni: Cucurbita pepo var. pepo (uwaga, odmiana nie jest podgatunkiem, w obrębie podgatunku pepo jest to odmiana o tej samej nazwie pepo ).

[madohora]

Cucurbita argyrosperma 'Silver Seed Gourd' to podobno jedyna odmiana tego gatunku ceniona jako roślina ozdobna . Cucurbita maxima typu turbanowego ( Turban ), szczególnie w zachodnich Chinach i Tybecie. Klasycznym przykładem typu Turban jest odmiana „Turk's Turban”, pokazana poniżej po lewej stronie. Nieformalny opis: „w kształcie turbanu”, ponieważ otaczający go pojemnik nie zakrywa go całkowicie. Krawędź, na której kończy się obudowa pojemnika, nazywana jest pierścieniem i wystaje „głowa”, „korona” lub „guzik”. „Turk's Turban” ma również kolory z czerwonawymi żyłkami i inne uderzające kolory, atrakcyjne ze względu na zdobnictwo, uprawiany raczej ze względu na wartość ozdobną niż jakość miąższu, który jest również spożywany