Wyspa węży

[borrka]

Jako dziecina wyssałem wiele jadu z rozmów kolegów pułkowych mojego Dziadka - zakładali, że nie rozumiem, ale już jako pacholę bylem wybitny.
Jad wobec ludowej ojczyzny lał się strumieniami z ich rozmów, a ja słuchałem siedząc z kuzynka Basią pod brydżowym stołem.

Deja vu przy lekturze "Wyspy wężów" Małgorzaty Szejnert - jakże trafnie uchwycona mentalność środowiska sanacyjnych oficerow!
I to w wyniku drobiazgowej pracy reporterskiej.
Przeczytałem może 2/3, ale już mogę szczerze polecić.

Skonczyłem czytać

[borrka]

Ksiazka o "obozie" dla sanacyjnych prominentów na szkockiej wyspie Bute, silą rzeczy dotyka problemu podstawowego dla ludzi formacji miedzywojennej:
odpowiedzialności za Wrzesien 39.
Poniewaz pamietam to w wersji "zaslyszane pod stołem", szacunek dla Autorki - żadnego ferowania wyroków, nawet unikanie refleksji, a jedynie neutralny obraz wydarzen i to głównie w pamieci ... Szkotów.

PS. Obóz byl luksusowym miejscem bezczynności, co dla żolnierza i czlowieka honoru bylo istotnie upokarzające. Jak upokarzające, świadczy samobojstwo Wieniawy w NYC.

[wojciech.2349]

Tak ad vocem.
Wiedziałeś o tym?

dorzeczy.pl/kraj/60188/Jak-Churchill-zdradzil-Polske.html

Tak dokładniej chodzi mi nie o Churchilla, ale o Studnickiego.

Studnicki byl mi znany, jako kolaborant

[borrka]

Tak jednoznacznie przedstawiala go propaganda epoki Czterech pancernych, ale i moja "reakcyjna" Rodzina.
To nie byly czasy koncepcji współpracy z Niemcami.
Zresztą, nie uwazam jego pomysłów za realne w okresie ww2.
Mialo miejsce (ponownie, po upadku trzech zaborców w 1918) zjawisko antyentropijne:
po obu stronach bidnej Rzplitej powstaly, niemal równoczesnie, najbardziej bandyckie reżimy ever.

PS. Moje danie n/t Anglii jako sojusznika, zawsze bylo zle.
Wyodrebniam Szkotów - są inni, ale i oni, co ładnie opisala pani Szejnert, ulegli fascynacją Matuszką CCCP.

[borrka]

"moje zdanie"