DYBUK

[Gość: KKK]

KTOS WIDZIAL?
CO MYSLICIE?

[axur]

ja byłam, co już pisałam

i co myślę też już pisałam

że striptiz
że nierówne
że ma hysia na punkcie holokaustu
że sama już nie wiem

może trzebaby jeszcze raz w Warszawie obejrzeć, bardziej ograne przedstawienie,
a nie premierę

[Gość: magician]

dlaczego na punkcie holokaustu...? Hmmm "Dybuk" właśnie daleki był od tej
dosłowności.
reszta się zgadza
i ten taniec Poniedzialka;)

[axur]

mysle, że ma hysia, bo ostatnio wciąz w nim żydowskie klimaty drzemią
i wciąz o tym opowiada - że po holokauście swiat już nie jest taki sam

nic to przeceiż nowego, nie? ale może wyznaczy jakąś ciekawa droge w jego
twórczości

[Gość: magician]

przepraszam, ale dla mnie nie ma w tym spektaklu żadnych widocznych
śladów "śiata PO Holokauście"... a że Warlikowski mówi i dobrze - ktoś musi
mówić!

[jasiek_natolin]

Ciekawe,że nikt nie dzieli sie tutaj swoim zachwytem.Słyszałem o owacjii na
warszawskiej premierze,więc jak ? Sam idę w czwartek,ale twi we mnie duży
sceptycyzm wobec teatru Krzysztofa Warlikowskiego ( może z wyjątkiem Burzy ),a
po tym ,co o tym spektaklu słyszałem i czytałem,nie spodziewam się rewizji
swgo poglądu.Ale obym się mylił!

[axur]

to napisz coś po obejrzeniu

czekam

ja tez się nie zachwycam teatrem tylko striptizem

[Gość: Kaolka]

Dybuk? byłam na tym we wtorek... od razu plakat powalił mnie na nogi ;P (znaczy
się bardzo przykuł moją uwagę, pod każdym względem).

Sama sztuka była zachwycająca! może momentami nie widziałam o co chodzi, jakbym
się oderwała od jednej rzeczywistości i weszła w inną, jakbym opuściła jakąś
część spektaklu... ale to było TO!

Obsada rewelacyjna! atmosfera idealna!

jeden minus - okropne krzesła :/ nie mogłam wysiedzieć i wierciłam się często
przeszkadzając innym w oglądaniu (przepraszam ich najmocniej hehe ale inaczej
nie dałoby się usiedzieć!) , i to mnie czasem rozpraszało..

[Gość: magician]

jak wygląda plakat "Dybuka" ??? (mozna prosić o opis?)

[Gość: dziecko]

nie było żadnej owacji, dwa brawka, potem jedno wymuszone, Warlik już na
pierwszych brawkach jak oparzony wyskoczył przed kurtynę. A owację
zarejestrowała tylko chora podświadomość Ramona z Pawłowa, bo to on o tym
pisał - jak zawsze debilnie!!!

[jasiek_natolin]

No Właśnie.Trochę dziwię się Jackowi Poniedziałkowi.Jest dobrym aktorem,ale
wkrótce przyplącze się do niego etykieta striptzera.O spektaklu coś
napiszę.Oczywiście,jeżeli będę miał coś do powiedzenia.

[jasiek_natolin]

Jestem pod dużym wrażeniem tego mądrego przedstawienia,a szczególnie jego
drugiej części.Świetnie reżyser połączył dwie odsłony tego spektaklu - tak
różne,ale i tak bliskie sobie zarazem.Oto jaka płynna granica dzieli świat
przeżyć duchowych od świata usiłującego od nich uciec.Truizmem jest pisanie o
znakomitym aktorstwie.Magdalena Cielecka oddziałuje na widownię nawet
wtedy,gdy znajduje się na drugim planie,w cieniu wydarzeń,gdy nie wypowiada
żadnego słowa.Okazuje się,że sam sposób zapalenia papierosa w wykonaniu
wielkiego aktora może być bardziej sugestywny,niż potok słów.Cieszę się,że
Krzysztof Warlikowski w końcu zaczyna odchodzić w swoim teatrze od
histerycznego wrzasku i przeestetyzowanej,trochę szmirowatej oprawy
wizualnej,która towarzyszyła jego niektórym wcześniejszym inscenizacjom.Taki
rodzaj teatru - chłodnego,analitycznego,powściągającego krańcowe emocje,które
jednak tkwią wewnątrz postaci - zdecydowanie silniej do mnie przemawia.Tylko
dlaczego twórcy tego przedstawienia z takim uporem ograniczają swoją
interpretację do problemów związanych wyłącznie z holocaustem? Przecież jego
wymowa dalece wykracza poza problemy związane z Żydami,poza skomplikowane
relacie między Polakami a Żydami.Dzięki temu właśnie jest ono niebanalne.Ale
najbardziej cieszy mnie ,że Warlikowski wyrugował ze swojego teatru wszystkie
niepotrzebne błyskotki teatralne,które tak go dotąd zachwycały,a które
zamazywały i trywializowały poruszane przez niego,trudne problemy
współczesności.

[Gość: magician]

Aktorzy ograniczają się do problemu Holocaustu? Proszę, niech ktoś poda mi
przykład, bo dla mnie ten spektakl nie dotyka w żadnym momencie tego problemu
(chyba nie chodzi o to, że brat Adama S. zginął w getcie, bo to byłoby
naiwne...), ale koncentruje się na przeżyciach indywidualnych.

Oprawa lekko 'oczyszczona' ...

[Gość: nnn]

Podobal mi się.Warlik swietnie stopniuje atmosfere.Znakomite sceny z
szybą.Muzyka,swiatło również.Jednak pierwsza częśc przypominała od strony
plastycznej "Burze".Zdecydowanie lepszy spektakl niż "Ubu rex".Aktorstwo na
poziomie.Ale nie uważam tego spektaklu za coś wybitnego.Na 4+.

[Gość: axur]

no widzisz
a ja myślę, ze częśc pierwsza jest piękna, a część druga nudna i obniża napięcie

i tez nie uważam, że to dzieło wybitne

ale ja nie jestem znawca teatru warlikowskiego, więc więcej nie powiem

[Gość: dziecko]

he he he, a jest ktoś, kto chciałby być takowym znawcą???

[Gość: M.S.]

To co najbardziej utkwiło mi w pamięci, to wystawienie barowego stolika Hanny
Krall poza obręb sceny. Podobnie jak siedem monologów serwowanych na początku
zamiast opowieści chasydzkich. To były fragmenty historii, rzeczywistości.
Zostały one odegrane, ale jakby „poza” sceną. Poza „teatrem”. Zostały
umieszczone poza obrębem fikcyjności, tuż za progiem umowności scenicznej.
Jakby Warlik chciał podkreślić, czym one są. (Może z wyjątkiem spacerującego
wzdłuż sceny Poniedziałka, któremu z wolna ubywało ubrania, czy tańca Lei wokół
baldachimu ślubnego (lub „świętej mogiłki” ? ).
Idąc jednak dalej tym tropem, dom Adama S. także znalazł się poza tą granicą.
Umowny materac, który Adam S. dzieli z żoną jest także poza teatrem. Przynależy
do sceny (choćby poprzez czerwoną ścianę czy rozsuwane drzwi) ale jednak jest
poza. Cielecka Po Prostu leży w łóżku, w ciszy i ćmi papierosa, podczas gdy po
drugiej stronie sceny (niemal dokładnie), Chyra Po Prostu wykrzykuje swoją
niezgodę i protest. Surowa, reportażowa opowieść Adama zostaje
jednak „odegrana” przez „aktora” dopiero potem. Jego energia i siła historii
ujawnia się dopiero gdy wejdzie w przestrzeń sceniczną. Ta prawdziwa
opowieść „odszukuje” swoją formę (niczym dybuk ciało) dopiero w „teatrze”. Nie
przy kawiarnianym stoliku, przy którym jedynie czuć jej energię.

Zabrzmi to pewnie jak chrzan dyletanta, ale odebrałem to tak: Gdy w zwykłego
człowieka-aktora wstępował dybuk, „aktor” wychodził na scenę. (Chyra kończący
początkowy monolog, czy Cielecka po rundach wokół baldachimu). Dybuk
potrzebował „sceny” by zaistnieć, człowiek potrzebował jej – by się z nim
zmierzyć. (Choć może nie każdy z tych duchowych pojedynków był w pełni udany).

[Gość: tori]

A ja jestem bardzo na nie! Cieżko mi jakieś wnioski szczegółowe formułować, ale
jestem bardzo zła i bardzo rozczarowana. Co to w ogóle miało być? Dybuk? Czy
ktoś z państwa w ogóle zna tę sztukę, najpiękniejszą jaka powstała o miłosci,
zanurzonej w mistycymie i magii chasydzkiej? To co zrobił z tego Warlikowski:
puste, przeestetyzowane, czysto formalne i zupełnie martywe zakrawa dla mnie na
skandal. Gdzie jakakolwiek rola zrobiona? Lubię Cielecką ale to co tu pokazuje,
to jest bardzo średnie aktorstwo. Podobnie Chyra. I ten Poniedziałek
obrzydliwy. Żenada i do tego nudna jak flaki z olejem, nie działająca ani na
emocje ani na umysł. Bo i co z tego przedstaiwnia sie wynosi? I jeszcze to
znudzenie Aktorów Teatru Rozmaitosci, pewność siebie, ze czego to oni nie
powiedzą to już Wielka Sztuka, więc po co jakiekolwiek zaangażowanie.
I doprawdy, nie jestem wzburzona przedstawieniem, ale faktem ze coś takiego
uwazane jest w tej chwili za wybitny teatr

[nueva-conchita]

> A ja jestem bardzo na nie! Cieżko mi jakieś wnioski szczegółowe formułować,
> ale jestem bardzo zła i bardzo rozczarowana. Co to w ogóle miało być? Dybuk?
> Czy ktoś z państwa w ogóle zna tę sztukę,

Zdaje się, że mamy bardzo zbliżone wrażenia. Jeśli chodzi o samą sztukę, to w
bardzo ładnie wydanym programie jest wydrukowana jej całość i ci, którzy
zdecydowali się wydać dodatkowe 15 zł, mają okazję przekonać się o jej wartości.

Po jej przeczytaniu, bezpośrednio po spektaklu, czuję się zwyczajnie oszukana
przez Warlikowskiego.

> To co zrobił z tego Warlikowski: puste, przeestetyzowane, czysto formalne
> i zupełnie martywe zakrawa dla mnie na skandal.

W dodatku tak okroił "Dybuka", że wrażenie, jakie na mnie pozostawiła pierwsza
część spektaklu, to straszliwy banał. Gdyby nie ten program i możliwość
szybkiej konfrontacji tekstu z tym, co zobaczyłam na scenie, to nie wiem, czy w
ogóle zdecydowałabym się jeszcze kiedyś sięgnąć po tę sztukę.

Z kolei druga część spektaklu zainteresowała i z chęcią sięgnę po opowiadanie
Hanny Kraal, ale to co pokazał Warlikowski niewiele z teatrem miało wspólnego.

Jak mój kolega słusznie zauważył, czego on się spodziewał po wystawieniu tego w
Awinionie? Jak to zostałoby odebrane, gdy na scenie czwórka aktorów snuje
jakieś opowieści w nieznanym polskim języku, troje popija wódkę, czwarty po
godzinie przewraca się, po czym zaczyna grać na bambusowej rurze, a w tle
kobieta w koszuli nocnej przewraca się w łóżku z boku na bok. :) Gdzie tu teatr?

> Żenada i do tego nudna jak flaki z olejem, (...)

No jakoś nie sposób mi się dzisiaj z Tobą nie zgodzić... :)


~c

[luper]

a mi sie podobal.
nie bylo to moze najlepsze przedstawienie warlikowskiego,moze nie dotyka tak
mocno wspolczesnosci jak pozostale,ale to jest wazne przedstawienie.
szczegolnie w polsce.nie wiem jak by to odebrali w awinionie,ale mysle ze to
przedstawienie dotyczy wszystkich.oprawa rzeczywiscie oczyszczona i b.ladnie
jest.druga czesc rzeczywiscie lepsza.nie zgadzam sie ze warlikowski splycil an-
skiego.po porstu go odpowiednio zinterpretowal tak zeby pasowal do jego
koncepcjii,ale ja jestem zadowolony jak juz mowilem(pisalem),wiec moze sie nie
powinienem odzywac na temat splycenia sztuki:).nie sa tow iec oczyszczeni,ani
hamlet,ani wlasciwie nie przypomina to poprzednich warlikowskich
przedstawien,ale warto zobaczyc!

[Gość: Anka]

Z calym szacunkiem dla Warlikowskiego i jego wczesniejszych dokonan - 'Dybuk'
jest przereklamowany. Druga czesc siada totalnie, historia Adama S. w ogole
mnie nie poruszyla. Owszem rozwiazania inscenizacyjne sa b. dobre np. samo
miejsce w 'Koneserze' (chociaz malo bylo widac), wielotorowosc akcji, pokoj za
szyba, opowiadania w synagodze itd., ale to roche malo. Zdecydowany przerost
formy nad trescia. I gdzies po drodze zgubila sie piekna historia milosna.
Poza tym nagosc staje sie juz nudna!
Dobrze sie stalo, ze Awinion tego nie widzial. Chyba lepiej by bylo, gdyby
zawiezli 'Sen nocy letniej' robiony we Francji.

[Gość: object]

Skąd inąd świetny reżyser teatralny, tym razem poniósł klęskę. Brakowało
pomysłu na opowiedzenie historii, na zarysowanie postaci... specjaliści od
kreacji aktorskich tutaj... skaczą i machają rękami... infantylny pomysł na
opętanie... jedynie Jacek Poniedziałek, jako Żyd - buddysta miał jakiś sens...
Temat dużego kalibru, magiczny potencjał... a sztuka cieniutka. Odradzam.

[konop]

Podobno jest też gotowa wersja "eksportowa" - wszystko po angielsku...

[Gość: mmmm]

Przeczytajcie "Dybuka" Hanny Krall w oryginale, to nie może nie wciągnąć.
I nie jest to opowiadanie jak pieprzą, tylko REPORTAŻ LITERACKI.

[nueva-conchita]

> Przeczytajcie "Dybuka" Hanny Krall w oryginale, to nie może nie wciągnąć.
> I nie jest to opowiadanie jak pieprzą, tylko REPORTAŻ LITERACKI.

Wiesz kto powiedział w wywiadzie: "Kiedy więc na spotkaniach z ludźmi, którzy
są bohaterami mojego opowiadania 'Dybuk', usłyszałam, że w Adamie S. zamieszkał
jego brat, dybuk, i płacze, wyznam, że początkowo nie uwierzyłam"?

Zadzwoń do pani Krall i zwymyślaj jej, że pieprzy głupoty, a sama nie wie, co
pisze.

[Gość: Mała M.]

W pierwszej części Dybuka jest przedstawiony świat, w którym ludzi wierzą w
Boga. Rzeczywistość jest przepełniona światem duchowym, religijnością...
Istnienie Boga ludzi czasem przeraża, czasem onieśmiela, czasem wzbudza w nich
bunt...Ale nie mamy wątpliwości, że ON jest tam wszędzie...Toczy się też walka
pomiędzy światem materialnym, cielesnością a duchem...To jest wyraźnie widoczne
w scenie jak to ktoś określił „striptizu”. Kobiety siedzą przed lusterkami,
wpatrują się w swoje odbicia, stroją się, perfumują, zajmują świecidełkami,
błyskotkami i kuszą swoim ciałem... Wokół nich przewija się Jacek
Poniedziałek.. tak samo kusząc, zachowuje się wyraźnie erotycznie...Jednak w
tym samym czasie prowadzone są rozmowy O Bogu, o tym jaki on jest, gdzie on
jest.... On jest wszechobecny..... Doprowadza do wyrzutów sumienia, każe i
nagradza, przeraża i daje nadzieję.....
W drugiej części Dybuka ukazany jest nasz, współczesny świat, w którym nie ma
już miejsca na Boga.. Wszystko jest wytłumaczalne naukowe, proste, jasne...
Nadejście Dybuka jest czymś nie na miejscu, wydaje się być niestosowne,
niepasujące, wręcz śmieszne.. Bohater najchętniej nie przyznałby się przed
samym sobą, że spotkało go coś takiego!
Trochę przypomina mi to kontrast w balladzie Romantyczność pomiędzy światem
Karusi a światem szkiełka i oka. Pierwsza część Dybuka ukazuje świat, w którym
występuje szacunek dla duchowości i irracjonalności. A druga część – nasz
świat – świat szkiełka i oka, w którym człowiek nie ma czasu dla takich głupot,
jak dybuki, duchy, Bóg....