Zmarł Leon Niemczyk [']

[sibeliuss]

Po długiej i ciężkiej chorobie zmarł Leon Niemczyk - podała TVP3. Miał 82 lata.
Urodzony w Warszawie, w czasie wojny brał udział w walkach ruchu oporu,
uczestniczył w Powstaniu Warszawskim, był zesłany na roboty do Niemiec. Służył
w 444. batalionie III Armii gen. Pattona.

Po powrocie do kraju w 1947 roku grał m.in. w Objazdowym Teatrze Komedii
Muzycznej w Warszawie (1948), w amatorskim teatrze w Stoczni Gdańskiej, na
scenie Teatru Wybrzeże w Gdańsku (1949).

Dyplomowanym aktorem został w 1952 roku, kiedy zdał w warszawskiej PWST
egzamin eksternistyczny. W filmie zadebiutował w 1953 roku w obrazie Jerzego
Kawalerowicza "Celuloza". Przez dłuższy czas grywał w filmach NRD-owskich.

Do końca lat 70. pracował również w teatrach, m.in. w Łodzi oraz Bydgoszczy.
Od końca 1979 roku gra wyłącznie w filmie.

Jest rekordzistą, jeśli chodzi o role filmowe; przez 50 lat swojej kariery
aktorskiej zagrał w ponad 400 filmach. W 1999 został odznaczony Krzyżem
Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
/gw/

[Gość: norbert76]

Panie Leonie - u mnie ma Pan wieczny SZACUNEK!

[*]

[misia007]

Kolejny wielki aktor odszedł.Ogromna strata.

[nessie-jp]

No cóż, to byłby dobry moment na chwilę zadumy w mediach, nawet może żałobę
narodową - gdyby ta koncepcja nie została wyssana do szczętu z jakiegokolwiek
znaczenia.

Tak czy inaczej - szkoda, szkoda, szkoda... Straciliśmy ważnego człowieka.

[Gość: code]

Nie zdążyli się pogodzić
Leon nie chciał, bym widział go chorego - mówi Ludwik

Ludwik Niemczyk nie rozmawiał z bratem Leonem przez 50 lat. Kiedy wrócił z
Kanady do Polski, okazało się, że jest już za późno.

Leon Niemczyk o swojej chorobie wiedział od dawna. Długo wierzył, że nowotwór
go nie zabije. Czy przed śmiercią załatwił wszystkie sprawy? Czy pogodził się
ze starszym bratem Ludwikiem, z którym nie rozmawiał przez ponad 50 lat?

Nie. Ludwik Niemczyk jest od kilku tygodni w Polsce. Ale bracia nie spotkali
się, zdążyli jedynie porozmawiać przez telefon. To dużo, skoro nie kontaktowali
się ze sobą ponad pół wieku. Tak myśli Ludwik: - Nie odzywaliśmy się do siebie
tyle czasu, więc gdy przyjechałem z Kanady do Warszawy, zadzwoniłem do niego.
Uzgodniliśmy, że spotkamy się, gdy będzie to możliwe. Chcieliśmy sobie wszystko
wytłumaczyć - mówi "Super Expressowi".

Niestety, najpierw aktor pracował we Wrocławiu, potem nie miał czasu. - Jakiś
czas temu znowu zadzwoniłem. Leon był tak chory, że nie chciał, bym widział go
w takim stanie. Zrozumiałem, że możemy już nigdy się nie spotkać - tłumaczy pan
Ludwik.

To przez niego!
W czasie wojny bracia byli w konspiracji, przeszli na stronę amerykańską i mimo
informacji o prześladowaniu AK po wojnie wrócili do kraju. Ludwik został
kurierem i przeprowadzał przez granicę ludzi, którzy nie chcieli żyć w
komunistycznej Polsce. Chciał też pomóc matce i dwóm braciom, w tym Leonowi. W
1946 postanowili, że spróbują szczęścia. Zostali złapani. - Ktoś musiał
zdradzić. Aresztowano całą grupę - wspominał Leon w filmie "Kurier" z
serii "Wielkie ucieczki", którą przygotował Tomasz Sianecki z TVN. - Mój brat
mógł to lepiej zorganizować. Przez niego siedziałem pół roku w więzieniu -
twierdził. Po wyjściu na wolność wyjechał na Wybrzeże i zaczął grać w teatrze.
Ludwik dalej odsiadywał karę. Po zwolnieniu z więzienia nie spotkał się z
bratem. Podjął ryzykowną decyzję o ponownej ucieczce. Tym razem udało się.

Jest już za późno
Ludwik zamieszkał w Kanadzie. Od tego czasu bracia nie widzieli się ani ze sobą
nie rozmawiali. - Nie miałem takiej potrzeby - mówił Leon. Nie spotkali się
nawet na planie filmu Sianeckiego. Nadal mieli do siebie żal. Gdy Leon
dowiedział się, że jego brat został zaproszony na bankiet kanału Discovery
Historia, odmówił udziału.

Ludwik o śmierci brata dowiedział się od koleżanki aktora. Organizacją pogrzebu
zajmują się przyjaciele zmarłego. - Nie będę udawał nawróconego, cierpiącego
brata. Nie wytłumaczyliśmy sobie nic, nie rozwiązaliśmy sporu - mówi.

Pokłócili się przez nieudaną ucieczkę z Polski w 1951 roku
Ludwik Niemczyk zdecydował się na ucieczkę z Polski po wyjściu z więzienia po
amnestii w 1951 roku. Razem z trójką przyjaciół postanowili przekroczyć granicę
morzem, w okolicy Świnoujścia. Płynęli, szli, przewracali się, wreszcie
znaleźli się na terytorium wschodnich Niemiec. Przesiedzieli w krzakach kilka
godzin, potem dostali się do miasta. Za sprzedany złoty zegarek mogli kupić
cztery bilety do Berlina i paczkę papierosów. W Berlinie wysiedli na stacji
końcowej około 23. Nikt z nich nie znał miasta. Żołnierze zabrali ich na
posterunek niemieckiej policji. Spędzili noc w areszcie. Na drugi dzień
zainteresowały się nimi wywiady: brytyjski, francuski i amerykański.
Umieszczono ich w domu Czerwonego Krzyża, tam siedzieli aż do grudnia. Ludwik
wyjechał pierwszy, postanowił popłynąć do Kanady.