dobry porod :-)

[dagis.1]

kochane dziewczyny do zalozenia tego watku sproowkowal mnie watek malej -beti
"dziewczyny dlaczego tak chcecie cesarki". czytajac uwaznie dodawane uwagi
doszlam do wniosku, ze same sie nakrecamy opisujac w uzasadnieniach swoich
wyborow kaszmarne sytuacje - potwierdzajace ze albo porody naturalne albo
cesarki sa "ble"...(sama uleglam temu) a przeciez chyba mamy tez mile
wspomnienia !!!! ku pokrzepieniu i dla dodanie odwagii do porodu - jaki by on
nie byl silami natury czy operacyjny... piszcie -moze jednak w przyjsciu na
swiat dziecka jest cos slicznego...???? chyba dobry porod to tez dobre
nastawienie _(choc wiem ze ono nie wystarcza) ale zacznijmy od czegos.

pozdrawiam

przepraszam pani ekspert!

[dagis.1]

aha przepraszam pani ekspert ze zabieram miejsce... i moze utrudniam prace - ale
jakos tak spontanicznie mnie napadlo - to dlatego ze tu akurat doczytalam sie
tylu koszmarnych opowiesci - fakt to raczej temat na forum emamy albo w
oczekiwaniu... spontanicznie mi tak wyszlo ze zaczelam watek tu. :-)

[katarzynaoles]

O matko! A dlaczego temat o dobrym porodzie miałby mi utrudniać
pracę?! Piszcie, piszcie, żeby była jakaś równowaga. Pozdrowienia:)

[mala-beti]

Czyżby nikogo takiego nie było? :)

[987ania]

Wspaniałe opisy porodów są a forum poród domowy.

[annasi23]

Ja bardzo dobrze wspominam swój poród.
To znaczy pamiętam że bolało, że było długo, ale w głowie pozostały
mi te dobre strony - przede wszystkim otwarte oczka córeczki, która
wydostała się właśnie z brzucha.
Położna była miła i cierpliwa, lekarz również, krocze miałam nacięte
ale dobrze zszyte. Po porodzie dość szybko sama wstałam (nie
pamiętam ile, godzinę, może dwie) i wzięłam prysznic.
Poród to piękne przeżycie pod względem emocjonalnym, tak własnie to
wspominam.

I-szy SN - super, II-gi CC - masakra

[betina1973]

Krzysia urodziłam mając skończone 31 lat. Jako internetowa mama "wiedziałam
wszystko" o porodzie tak więc gdy w 38 t.c. o 5.00 rano odeszły mi wody
poinformowałam męża, że jeszcze długa droga przed nami. Wykazałam się
maksymalnym opanowaniem i spokojnie przygotowałam sobie ciepłą kąpiel. Po 5
minutach cała moja internetowa wiedza wzięła w łeb i postawiłam cały dom na
nogach :-)

Skurcze zamiast tych książkowych co 15-20 minut miałam co 3-4. Mąż latał po
mieszkaniu jak naćpany. Na szczęście torba była przygotowana już od dawna więc
szybko się zebraliśmy i pędem do samochodu. Skurcze były, lekko mówiąc,
baaaardzo dokuczliwe, tak więc moja sylwetka przypominała chińskie rz.

W szpitalu byliśmy o 6.oo... i, o Matko Boska, ja dalej w pozycji chińskiego rz,
z oddechami, których nie powstydziłby się koń wyścigowy po 10cio kilometrowym
galopie, a pani w rejestracji: imię... nazwisko... adres... które dziecko... a
mąż... a ile ma lat... Pomyślałam, że jak spyta o rozmiar jego buta to ją po
prostu kopnę w tyłek. Na pytanie lekarza: co robiłam do tej pory, bo rozwarcie
jest na 7 cm, odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że spałam.

Na porodówce znaleźliśmy się o 6.20. Nie było przerw między skurczami, ktg
rozgrzało się do czerwoności a ja byłam jednym hiper wentylującym się bólem...
aż przyszły skurcze parte. O Boże, jaka ulga! Nie da się ich z niczym pomylić
:-) I nagle, o 6.58, jakaś dobra istota odcięła mnie od tego cierpienia i po raz
pierwszy w życiu spojrzałam w oczy mojemu dziecku. Tego nie można wyrazić
słowami. Euforia, niedowierzenie... dla tej jednej chwili warto żyć i cierpieć.
Już nigdy tego nie przeżyję, nigdy nie doświadczę ale dane mi było choć raz w
życiu dotknąć nieba.

Po 3 godzinach byłam już przeniesiona z sali poporodowej na salę ogólną a o
12stej dziarsko pomaszerowałam pod prysznic, z myciem głowy włącznie.


Wiktorię urodziłam przez cc o godz. 10.50. Poród przedwczesny, 24 tc. Lekarz
powiedział, że cc zwiększa jej szansę przeżycia. Sam poród oczywiście bezbolesny
choć uczucie niedowładu w nogach jest okropne. Pomyślałam sobie: Boże, gdyby ten
gość w kitlu wziął teraz siekierę i odrąbał mi nogę to nie jestem w stanie nawet
palcem ruszyć :-)

Dopóki działało znieczulenie nie odczuwałam żadnego bólu. Koło 15stej nie
pomagały nawet zastrzyki ze środkami przeciwbólowymi. O 18stej z pomocą
pielęgniarki zwlekłam się z łóżka żeby pójść do córci. Ból, ból i jeszcze raz
ból. Rana bolała mnie tak jakby przyłożyli mi do niej przypalony pręt. Bolała
mnie tak dobry miesiąc. Mija 1,5 roku a ja nie cierpię tej drętwoty, którą
odczuwam w jej okolicach i bynajmniej miejsce po cięciu wcale nie zbledło.
Wygląda koszmarnie i czasami tak ją odczuwam, że muszę się przebrać w dresy męża
(to nie ból ale takie dziwne uczucie). Do chwili obecnej zastanawia mnie czy to
ja mam takiego pecha i zostałam źle pocięta czy wszyscy robią dobrą minę do złej
gry i dalej pieją nad wyższą cc nad pn?

Gdybym miała wybór do końca świata rodziłabym naturalnie. Niestety nie mam już
takiej możliwości i jeśli istnieje sprawiedliwość na świecie to w sierpniu będę
się cieszyłam donoszonym, zdrowym synkiem urodzonym przez cc.

Pozdrawiam,
Beata

[bestyika]

zastanawia mnie czy to
> ja mam takiego pecha i zostałam źle pocięta czy wszyscy robią
dobrą minę do złe
> j
> gry i dalej pieją nad wyższą cc nad pn?

ja wymarzyłam sobie poród naturalny, aktywny, bez zbędnych
interwencji medycznych, w towarzystwie męża i położnej i pod tym
kątem wybrałam szpital...stało się jednak inaczej nawet nie zaczęłam
rodzić, ktg wykazało zanik tentna dziecka...miałam nagłe cc...
córeczka na szczęście urodzila się zdrowa, choć niedotleniona - wody
były zielone. przeżyłam koszmar, bojąc się, czy moje dziecko jeszcze
żyje i w jakim jest stanie...
samo cc i moj stan po nim, nie było niczym traumatycznym, byłam
wręcz zaskoczona, bo wcześniej myślałam, że ból pooperacyjny musi
być okropny...na początku faktycznie bolało ale nie wiem czy
bardziej rana czy obkurczajaca się macica...środki przeciw bólowe
brałam chyba tylko w pierwszych 2 dobach, później nie było takiej
potrzeby. nie pamiętam po ilu godz wstałam, może 8 a może 10, choć
faktycznie na początku poruszałam się wolniutko:) do karmienia
przyniesiono mi córeczkę, jak jeszcze leżałam, nie miałam żadnych
problemów z karmieniem. rana zagoiła się bardzo szybko, choć przez
jakiś czas nie miałam czucia w jej okolicy (nie pamiętam jak długo,
chyba kilka m-cy).
teraz moja córka ma 2 lata, blizna jest cieńutka, blada, prawie nie
widzoczna. ja jestem w kolejnej ciąży i mam nadzieję urodzić sn. dla
mnie jednak cc nie było niczym strasznym, bolesnym, nie miałam
żadnych powikłań.
myslę, że z cc jest tak samo jak z porodem sn, czasem żadnych
problemów a czasem jest koszmarnie...
i licytacja co jest gorsze, co daje więcej powiklań moim zdaniem nie
bardzo ma sens:) choć z tego co się orientuje, to statystycznie
rzecz ujmując cc jest bardziej ryzykowne dla matki i dziecka...ale
statystyka niekoniecznie przekłada się na nasze osobiste
doświadczenia:)

[veronique_p]

Ja mam dobre wspomnienie z porodu, choc przyznam, ze bylo to dla mnie bardzo
trudne doswiadczenie i nie nazwalabym go slicznym. Bardzo chcialam urodzic bez
nacinania krocza i w obecnosci jak najmniejszej ilosci osob. Nie bylo mi latwo
znalezc szpital, w ktorym nie praktykuje sie tego zabiegu rutynowo i gdzie
porody przebiegaja w intymnej atmosferze ale w koncu sie udalo. Z samego porodu
najlepiej zapamietalam faze, kiedy moje dziecko wychodzilo ze mnie. Do tej pory
zadziwia mnie to, jak po fazie rozwierania, w ktorej bylam nieobecna i jakby
wpolprzytomna nagle wrocila mi jasnosc umyslu i zdolnosc do podjecia kontaktu
ze swiatem zewnetrznym i ze pomimo strasznego bolu potrafilam sie sluchac
poloznej.
Zdziwilo mnie, ze samo rodzenie dziecka tak dlugo trwalo i ze maly nie wyskoczyl
w pierwszym lub drugim skurczu partym, jak czytalam w wielu opisach. Potem sie
domyslilam, ze to dlatego, ze nie bylam nacieta :)))
Zadziwia mnie, ze krzyczalam wbrew sobie, tu akurat nie ma sie czym chwalic, ale
te dzwieki same jakos ze mnie wychodzily a ja nie probowalam nawet ich
powstrzymywac.
Ale chyba najbardziej zdziwilo mnie to, ze to ja musialam sie otworzyc zeby
pozwolic dziecku wyjsc. Czulam bardzo bolesne i bardzo nieprzyjemne pieczenie,
wiedzialam ze wlasnie peka mi krocze i rozum kazal mi powstrzymywac dziecko
przed wyjsciem i poranieniem mnie a jednoczesnie jakis inny zmysl dal mi
determinacje, dzieki ktorej sie przelamalam i pozwolilam mu opuscic moje cialo.
To bylo najbardziej niesamowite i ekstremalne przezycie z calego mojego porodu.
A potem nastapila euforia, ktora dzieki milemu personelowi trwala do konca
pobytu w szpitalu i kolejne dni wspominam jak z jakiegos narkotycznego marzenia
sennego.

[gooochab]

Pamiętam, jak bardzo byłam zaskoczona tym, że to, co ze mnie wyjęto, zaczyna
płakać. Byłam chyba w jakimś dziwnym szoku. Pokazali mi go zaraz, jeszcze był
taki fioletowy i ociekający...
Po jakimś czasie, kiedy powiedziałam do (chyba) anestezjologa, że słabo mi i w
oczach mi ciemnieje, odpowiedział "mamy tu lekarstwo na takie słabości" i
przywołał kogoś z dzieckiem. Położyli jego głókę koło mnie i pozwolili go
dotknąć. Tak strasznie zaczęłam płakać, że moło nie zemdlałam.

To niestety jedyne moje dobre wspomnienie.

[dagis.1]

jajku jak milo to wszystko poczytac... wraca mi wiara i znow zaczynam pamietac,
ze to wszystko jest takze piekne...

wzruszylam sie normalnie jak przeczytalam wasze niektore opisy... i ciesze sie
ze zalozylam nowy watek bo przynajmniej przypominacie mi ze w porodzie jest cos
poza bolem i strachem ... a juz zaczynalam miec koszmary nocne jak naczytalam
sie ze porod to rzeznia, masakra i nie wiem co jeszcze... sama nawet uleglam
temu trendowi opisujac swoje cc... a przeciez zapomnialam, ze pozniej jak
zobaczylam takiego malego czlowieczka to na chwile zapomnialam o wszystkim,
zapomnialam tez w opisie porodu dodac, ze mimo ze bolalo latalam jak na
srzydlach by po raz kolejny przewinac coreczke... zapomnialam tez jak bardzo
bylam szczesliwa, ze mala zyje bo przeciez mogla sie udusic... dzieki
dziewczyny. przypomnialyscie mi ze czasem warto skupic sie na tych pozytywnych
przezyciach i walczyc z koszmarami :-)

[claudiaa3]

Poczytajcie: Poród na wesoło:))))

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=585&w=51401962


Pati (4l.),**Josephine**(miałaby 20 mieś.),Bianca (20 mieś)
tickers.tickerfactory.com/ezt/d/1;20716;17/st/20081007/dt/6/k/486a/preg.png%5B/img%5D

[silije.amj]

Mogę napisać coś dobrego o każdym z moich porodów, nawet o pierwszym - totalnie
i niepotrzebnie zmedykalizowanym z racji miejsca (duża klinika). Mieliśmy (ja i
mąż który przy mnie był) po 22 lata i przynajmniej mogę po 8 latach stwierdzić,
że dobrze sobie poradziliśmy jak na te trudne warunki (11 godzin w bezruchu pod
KTG). Faza rozwierania była długa i ciężka (z winy szpitala), ale za to byłam
przyjemnie zaskoczona, że II faza była krótka (niecałe 15 minut) i jakoś mało
bolesna. Euforii na widok nowo narodzonej pierworodnej nie da się opisać,
wynagrodziła mi każdą minutę, od razu wiedziałam, że nie będzie jedynaczką, bo
muszę to przeżyć znów :-).

Drugi poród znów miła niespodzianka, nastawiłam się na wiele godzin bólu i
głodu, a tymczasem jeszcze po 9 jadłam w domu sniadanie, do szpitala wyjechałam
z domu o 10. 30, na izbie przyjęć 8 cm rozwarcia a córka urodziła się o 11.45.
Więc poród ekspresowy, a skurcze, nawet te przejściowe, w ruchu i na stojąco
okazały się całkiem znośne. Ku swemu zadowoleniu nie dostałam żadnych
medykamentów. Tylko pozycję parcia mi zepsuli (narzucili) i krocze nacięli
niepotrzebnie. Druga córka, duża i silna, dwie godziny po urodzeniu ssała już
pierś jak zawodowiec, a ja byłam w siódmym niebie.
Trzeci poród to w ogóle bajka, bo odbył się w domu, tylko położna i mąż, własna
kanapa i muzyka, własna wanna z ciepłą wodą, masowanie pleców, mało słów, tylko
spokojne cierpliwe oczekiwanie na dziecko, żadnego nacięcia i mnóstwo
przytulania bez pośpiechu, kiedy już synek się urodził. I przynajmniej dwa
miesiące euforii poporodowej zamiast depresji poporodowej.
I zawsze po każdym dziecku to boskie uczucie mocy stwórczej ;-). Współczuję
wręcz mężczyznom, że tego nie doświadczą.

Marzę o czwartym! Oczywiście urodzonym w domu. Rodzenie faaaajne jest ;-) boli
niby okrutnie, ale strasznie uzależnia.
Mam nadzieję, że swoim córkom przekażę taki pozytywny obraz porodu.

[korlewna]

Poród trudny i dla synka, i dla mnie... ale co z tego... mam
dziecko, a to najwazniejsze.
Z tych fajnych spraw porodowych...
chwilami czuję się (we wspomnieniach), jakbym była w czeskiej
komedii ;). Jednego z lekarzy uznałam za studenta i przez kilka
godzin próbowałam (doświadczonemu, z tytyłem dr.) lekarzowi bardzo
dokładnie opowiadać, co się dzieje, żeby zdobywał doświadczenie... a
on się tylko wesoło uśmiechał. Mąż dostawał opierdziel co jakiś
czas, a najwięcej bylo śmiechu, kiedy zaraz po partym wyskoczyłam na
ślubnego, że jeszcze nie umył samochodu, więc jak przywieziemy
Huberta do domu... Kiedy zaczęły się problemy z dzieckiem, ja nagle
na pół poródwki ryknęłam: "kiedy się zmienia czas?????" i pytajacycm
wzrokiem patrzyłam na lekarkę i polożne... bez sensu sie człowiekowi
włacza ;)...hehehe. Kiedy byłam szyta, studentka cos tam
podtrzymywala lekarce, ale widać bylo, ze dziwczynie słabo się robi.
Mąż stanął na wysokości zadania i zaoferował swoją pomoc przy
szyciu... Właściwie pół porodu ktos się z czegoś śmiał i rzucał
dziwne, wesołe komentarze.
Jestem bardzo fajnym ezgemplarzem pod kątem odbierania bolu i
odpoczywania... owszem, z partymi nie radzilam sobie wogóle (a
mialam je 8 godzin), ale za to naprawdę potrafilam relaksować się w
przerwach. Wydawało mi się, że ból mam za sobą i jakby nie do końca
docierało do mnie, że za chwilę znowu się zacznie...ale to jest
wielki pozytyw, bo naprawdę miałam kiedy odpocząć ;).
Przez chwilę nawet nie bałam się, nie bylam zaniepokojona... ufałam
lekarce i położnym. W praktyce trafiłam chyba na średnie położne,
ale z drugiej strony, kiedy zaczęło być źle bez zastanowienia
zawołały lekarza - nie bagatelizowały sprawy - to jest dla mnie
wielkim plusem.
Najważniejsze jednak... zaraz po urodzenia synka zapomnialam o bólu,
o tych godzinach męczarni... jakby tego nie było.
Od razu położono mi synka na piersi i od razu położne upchnęły
Malemu cycek w buzi... nie jestem w stanie opisać tego, co czułam.
Myślalam tylko jaki mój syn jest śliczny, jak dobrze, że już jest,
jacy jesteśmy szczęsliwi. I łzy szczęścia mojego męża... juz wtedy
wiedzialam, że będzie najlepszym na świecie tatą (nie myliłam się).
Byłam nacinana, ale tego nie czułam, blizna niemal niezauważalna,
nie odczuwam żadnej róznicy w porównaniu do stanu przeddzieckowego.
Dwie godziny leżeliśmy sobie w trojkę (tzn mąż siedzial chyba - nie
pamiętam ;) ) na porodówce. Pani doktor przyniosła mi i mężowi
herbatę (wielki całus). Po przewiezieniu mnie na położnictwo od razu
poszlam sie wykąpać.
Urodzilam o 21:40... przysnęłam dopiero nad ranem, wcześniej nie
mialam czasu, bo pochłonięta bylam przyglądaniem się mojemu
wyczekanemu Szczęściu...

[wiewioreczka-to-ja]

Piękny opis porodu, aż się wzruszyłam...
Ja już nie mogę się doczekać jak przywitamy naszego synka na
świecie, mąż i córeczka także.
Pozdrawiam cieplutko :))))

[ada1104]

To jest moja 4 ciąża, jestem w 13 tc. 19 lat temu miałam cesarkę, zanikało tętno
i o godzinie 23 z minutami musiano ją zrobić. Byłam paskudnie przecięta od pępka
do wzgórka łonowego, bardzo nie mile wspominam ten fakt. 16 lat temu rodziłam
siłami natury i wcale nie było tak lekko. Zostałam paskudnie przecięta i zszyta,
przez miesiąc nie mogłam normalnie usiąść. Ściąganie szwów lekarzowi zajęło ok
40 minut. Powiedział, że zostałam pocerowana jak skarpetka. 6 lat temu rodziłam
siłami natury, nie miałam bólów, skurczów ani żadnych bóli partych.Rodziłam cały
dzień i noc, przeżywając koszmar. Jednak nigdy w życiu świadomie nie zgodziłabym
się na cesarkę. My mamy podczas porodu musimy bardzo dużo przejść bólu itd, ale
czy którakolwiek z Was Mamuśki zastanawiała się nad tym jak musi namęczyć się
dzidziuś aby przyjść na świat przeciskając się przez tak mały otwór - chyba nie
bo Was mamusie to nie boli. Poród to normalna fizjologiczna sprawa każdej
kobiety, nie trzeba się nastawiać negatywnie i nie słuchać rad koleżanek, które
dopiero zostały mamami. Każdy poród jest inny i każda z Was inaczej reaguje na
ból więc dziewczyny nie bójcie się nie ma czego. Poród to normalne fizjologiczne
zakończenie każdej ciąży. Nie myślcie o bólu, myślcie o dziecku, na które
czekałyście aż 40 tygodni. Pozdrawiam.

[anutek115]

dagis, dzięki za wątek :-). Mój poród był super, jakbym mogła, to bym co miesiąc
rodziła, obiecałam sobie, ze jak tak będzie, to bedę o tym wszystkim opowiadać,
trochę na kontrze do tych straszliwosci, a trochę z wdzięczności, bo mój drugi
poród był nagroda za pierwszy.
Pierwszego synka urodziłam w 30 tyg. przez cc, porodu nie pamietam, obudziłam
się i powiedziano mi, że mam dziecko, koszmar, zbierałam się po tym do kupy
strasznie długo, a w dodatku musiałam byc silna, bo przecież miałam wczesniaka,
którym należało się zająć w sposób szczególny.
Jak zaszłam drugi raz w ciążę i okazało się, że nie powtórzy się scenariusz z
pierwszej (bo już był 40 tydzień i mogłam pożegnać jedną z moich obsesji - żeby
donosić), zaczęłam bardzo chcieć urodzic naturalnie. I urodziłam :-). Piętnaście
minut przed pojawieniem się Kacpra na świecie byłam pod prysznicem i naprawde
baaardzo mało brakowało, bym go sobie musiała sama odbierać, bo nie
zorientowałam się, ze bóle, które czuję, to są TE bóle. Jak wyszłam spod
prysznica, mąż poleciał szukac kogoś, kto by mnie zbadał, bo wiedział, ze jestem
odporna na ból, a robiłam się dziwnie blada, znalazł, lekarka mnie zbadała i
powiedziała: "Bardzo dobrze, dziewięć centymetrów, na porodówkę proszę!". Od
tamtej chwili w czasie mojego porodu wypowiedziano jakieś pięć zdań, cos w
rodzaju: "Bardzo dobrze! Teraz prosze nie przeć, proszę sobie odpocząć (nie
dałam rady odpocząć, bo nie miałam przerw między skurczami, tak na marginesie).
Teraz pani chwyci uchwyty, bo to już ostatni raz! Pan pomaga żonie, broda do
mostka! Oooo, takie porody lubimy!".
I ja też :-).
A potem położyli mi Kacpra na piersi, a ja, nastawiona na te wszystkie
uniesienia, pierwszy kontakt wzrokowy i te pe, zobaczyłam buzię Mao Tse Tunga, w
tej buzi otworzyło się pół centymetra jednego oka i spojrzało na mnie. Co mnie
strasznie rozsmieszyło.
Potem zaś Mao został zważony i słysząc "4410" prawie usiadłam, bo nikt się
czegos podobnego nie spodziewał.
A potem mój mąż zadzwonił do mojej mamy, wbijając ja w osłupienie, bo się
kobieta wyluzowała na jego ostatni komunikat "Ania jest pod prysznicem, nic się
nie dzieje" i nastawiła na znacznie dłuzsze czekanie.
Super było. Polecam. Życzę wszystkim, by mieli tak, jak ja!

to ja dziekuje!!!

[dagis.1]

to ja dziekuje, za sliczny opis, ktory pozwala wierzyc, ze w porodzie jest cos
poza bolem i "masakra"... tyle sie naczytalam opisow komplikacji, ze takie opisy
jak twoj dodaja odwagi - a ja jakos wole myslec pozytywnie i poczytac sobie mile
wspomninia :-)

sama przezylam pierwszy porod przez cc i mam nadzieje tym razem tego uniknac :-)
tylko ze jak poczytalam niektore watki to wpadlam na pomysl ze dla rownowagi
zapytam Was drogie forumowiczki o mile wspomnienia. raz jeszcze dziekuje.

zucze samych dobrych porodow :-) cokolwiek dla was to znaczy!