Przed porodem

[mikimama]

Mam nietypowe pytanie do Pani. Kiedy w trakcie rozpoczynającego się
porodu (drugiego) można zjeść ostatni posiłek, żeby nie było
komplikacji podczas ewentualnego cc lub w czasie innych zabiegów po
porodzie w znieczuleniu ogólnym?

[katarzynaoles]

Witam. Pytanie może nietypowe, ale na pewno nie głupie - a
przeciwnie - bardzo sensowne i przypuszczam, że zadała go Pani w
wyniku doświadczeń z pierwszego porodu. Wiele kobiet jest w czasie
porodu głodnych i jest to bardzo nieprzyjemne doznanie. A na dodatek
badania naukowe wskazują jednoznacznie na to, że jeśli w czasie
porodu, który zużywa bardzo dużo energii (wysiłek jest porównywalny
z forsowną górską wspinaczką)nie uzupełnia się tych strat, jest duże
prawdopodobieństwo pojawienia się komplikacji. Najpoważniejsze z
nich to zaburzenia akcji skurczowej i kwasica metaboliczna u
dziecka. Mamie grozi też zwiększona wrażliwość na ból. Pojawienie
się tych komplikacji wskutek dużej utraty energii jest o wiele
bardziej prawdopodobne, niż nagła konieczność wykonania
nieplanowanego cc. Więcej - badania wskazują na to, że jeśli mama
jest głodna, to znacznie zwiększa się procent porodów zabiegowych, a
dzieci mają niższą punktację apgar. Dlatego w czasie porodu warto
jeść. Na początku, kiedy jeszcze skurcze nie są zbyt nasilone, można
zjeść normalny posiłek - to, na co ma się ochotę, a potem, kiedy
skurcze są już mocne większość rodzących nie ma chęci na nic
konkretnego. Wtedy dobrze jest mieć pod ręką czekoladę, miód albo
słodki sok owocowy - czyli produkty, które szybko podnoszą poziom
glukozy we krwi. Nie obawiałabym się komplikacji przy znieczuleniu,
bo, po pierwsze, w większości szpitali jest możliwość
przeprowadzenia koniecznych zabiegów w zzo, a po drugie
anstezjolodzy na "ostrych" dyżurach (np. na chirurgii) też mają ten
problem i sobie radzą. Z doświadczenia mogę powiedzieć, że większość
kobiet rodzących w domu ma apetyt tylko do pewnego momentu porodu, a
potem starczają im słodkie napoje. Tak więc jestem zdecydowanym
zwolenniczką jedzenia w czasie porodu, a Pani - zamiast krótkiej
odpowiedzi na krótkie pytanie - otrzymała wypracowanie na zadany
temat :). Pozdrawiam serdecznie :)

[mikimama]

W podziękowaniu za tak wyczerpującą odpowiedź wyjaśnię, dlaczego
padło z mojej strony takie pytanie. Ma Pani rację, że wątpliwości
pojawiły się pod wpływem doświadczeń z pierwszego porodu (sierpień
2004), który trochę mnie zaskoczył, bo rozpoczął się w pod koniec 36
tygodnia ciąży. Teraz wiem, że mimo moich obaw syn był donoszony
(2790, 54 cm, 9 pkt), a świadczy o tym jego doskonały rozwój.
Ale wtedy to nie było takie oczywiste. Pojechałam na IP, bo
obawiałam się o zdrowie maluszka. W szpitalu na dobę przed
narodzinami syna dowiedziałam się, że mam najprawdopodobniej skurcze
przepowiadające i one mogą być aż tak bolesne, a KTG nie wskazywało
na to, że są one regularnymi skurczami porodowymi, choć nasilały się
i były coraz częstsze. Nie wiedziałam zatem do końca co się ze mną
dzieje. Rozwarcie było małe, całą noc przeleżałam, nikt nie mówił,
że mam nie jeść, więc po drugiej bezsennej nocy o 8.00 rano zjadłam
śniadanie. O 9.50 na badaniu odeszły wody i okazało się, że
rozwarcie jest na 7 cm, dopiero wtedy usłyszałam, że naprawdę rodzę.
Sił miałam dużo po tym śniadaniu, bo urodziłam po 15 minutach od
momentu pojawienia się skurczy partych. Niestety, musiałam być
łyżeczkowana w znieczuleniu dolędźwiowym a nie ogólnym ze względu na
to nieszczęsne śniadanie. Nikt nie informował mnie, że nie powinnam
jeść. Potem dobę musiałam leżeć nieruchomo i nie mogłam zajmować się
dzieckiem, nikt nie podał mi go do karmienia, słyszałam pretensje od
ordynatora na obchodzie, że "niektóre matki nie chcą swoich dzieci",
bo nie było syna przy mnie, kiedy leżałam nieruchomo. Syn przez
cztery miesiące miał żółtaczkę fizjologiczną, w szpitalu był
dokarmiany sztucznym mlekiem (miał skazę białkową), a potem kilka
zapaleń oskrzeli, choć przez ponad rok był karmiony tylko moim
mlekiem. Mimo moich próśb żadna z położnych nie chciała pomóc mi
prawidłowo przystawić malca (kiedy nie musiałam leżeć już płasko).
Wolałabym uniknąć takich komplikacji, bo lada dzień po raz drugi
zostanę mamą. Doświadczenia z pierwszego porodu są cenne, ale wiedza
jeszcze cenniejsza. Pewno dużo jeszcze zmian czeka nasze oddziały
położnicze, ale najbardziej raził mnie wtedy brak informacji i
zachowanie niektórych położnych w stosunku do pacjentek oraz lekarzy
opiekujących się noworodkami. A to oni powinni dzielić się wiedzą z
niedoświadczonymi mamami, tymczasem nie czułam tego wsparcia z ich
strony na początku tej trudnej drogi, jaką jest macierzyństwo. Czeka
mnie kolejny bieg maratoński i będę rodzić w tym samym szpitalu z
nadzieją, że coś się jednak zmieniło na lepsze. A poza tym mam już
pewne doświadczenia i większą wiedzę oraz zupełnie inne nastawienie
do porodu. Przede wszystkim czuję radość zamiast strachu.