Polski cmentarz

[crux_l-c]

Najmodniejsze chyba ostatnio słowo to patriotyzm. Pamięć, tradycja,
nieszarganie narodowych świętości, tyle wzniosłych haseł. Gdzie człowiek nie
stanie, to zaraz krzyk, że depcze kości poległych za Ojczyznę. I te nasze
uroczystości narodowe - smutne, żałobne zawodzenie. Jakbyśmy byli jednym
wielkim cmentarzem. Jakby nasi przodkowie nie poświęcali życia za lepszą
Polskę, szczęśliwszy, radośniejszy los rodaków. Czemu nie umiemy bawić się i
cieszyć jak inne narody, kiedy obchodzą swoje narodowe rocznice? Ja rozumiem -
Powstanie, cisza nad grobami, cisza w mieście. Ale potem? Nic, żadnej radości,
że ci bohaterowie to nasza chwała. Albo 11 Listpada, pamiątka po tym, że
Polska po latach niewoli odzskała niepodległość. Amerykanie czy Francuzi
wystrzeliliby fajerwerki, w każdym miasteczku byłby festyn, wielka radość. A u
nas? Smutne chorągwie i obowiązkowo smutni ludzie z najsmutniejszymi minami
świata. Czy my nie znieważamy tamtych pokoleń tą wieczną żałobą? Po to
walczyli i ginęli, żebyśmy teraz musieli lać łzy, bo cieszyć się i śmiać nie
wypada? To takie refleksje, które narodziły się w szerszym gronie w atmosferze
raczej wesołej.

[blaida]

Więc z czego mam się cieszyć?
Że dosłownie przed chwilą dzwonek do drzwi,otwieram,a tam może dziesięcioletnia
dziewczynka usiłuje mi sprzedać jakąś kartkę "Z życzeniami Wszystkiego
Najlepszego" bo mama ją wysłała na zarobienie kilku groszy ?

Złodziej!

[mussou]

Crux, to co Ty robisz to złodziejstwo intelektualne. Wstyd! Autorem tekstu jest
polonista-amator z Płocka a Ty uznajesz ten wpis za swój i podpisujesz swoim
logo. Nie pierwszy to raz spotykam taki proceder na lublinieckim forum.
Puknijcie się w czoło i wymyślcie coś swojego!

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=66&w=46279073&a=46279073