Wrażliwa pięciolatka

[monique76]

Witam,

mam piecioletnia corke, ktorej chcialabym jakos pomoc Dominika
jest dzieckiem bardzo wrazliwym, dosc trudno adaptuje sie w nowych
miejscach, od urodzenia byla i nadal jest spokojna (nawet bardzo),
do zabaw i przyjazni w przedszkolu wybiera sobie dzieci rownie
spokojne i nieagresywne. W przedszkolu ma ukochana pania i male
grono kolezanek.. Problem pojawia sie w momencie gdy ukochana pani
jest na zwolnieniu/urlopie itp.. pojawiaja sie wtedy problemy z
wejsciem do sali, placz przy rozstaniu itd.
W piatek przed swietami dzien bez ukochanej pani skonczyl sie
zupelnie obgryzionymi paznokciami i dlugim placzem w ciagu dnia.
Grupa Dominiki byla pod opieka pani z trzeciej grupy - wsrod tych
starszych dzieci byli jacys chlopcy ktorzy sie podobno z niej
nasmiewal (tyle od malej udalo mi sie wyciagnac w delikatny sposob).
Dzis zauwazylam ze do tych obgryzionych paznokci doszly poobgryzane
prawie do krwi usta..
Nie chce interweniowac jakos szczegolnie mocno u wychowawczyni (choc
powiem jej ze taka sytuacja zaistniala), wiem ze Dominika sama musi
sie nauczyc bronic.. Ale moze mozemy jej jakos pomoc? Moze sa
sposoby zeby taki wrazliwiec troszke lepiej sobie radzil w
otaczajacym go swiecie? Akceptuje to ze jest bardzo wrazliwa
(chociaz musze przyznac, ze z trudnoscia mi to przyszlo bo mam
zupelnie odmienny charakter), ale po prostu mi jej szkoda Nie chce
walczyc za nia, chce dac jej wskazowki jak walczyc

[coronella]

jejku, dopiero teraz przeczytałam ten post! Mamy córki w tym samym wieku, obie Dominiki, i dokładnie ten sam problem z nimi!!!
Może ktos sie wypowie w twoim lub moim wątku
Pozdrawiam!

[anna.kosk]

Pani Moniko!
Trzeba jej pomóc nauczy się bronić, a na razie bronić! Zdecydowanie porozmawiać
z panią i poprosić o pomoc - nie tylko żeby broniła Dominiki ale żeby pomogła
jej się obronić, nauczyła ją, jak to się robi!
U nas w przedszkolu jedną z pierwszych rzeczy, której dzieci się uczą to obrona
własnych granic prostym tekstem "Nie chcę tak". Tego dziecko musi nauczyć się w
grupie dzieci, trudno w domu, gdzie nie ma się przed kim bronić. Jeśli samo
sobie nie poradzi - bo np inni nie słuchają - wtedy prosi wychowawcę, który
pomaga załatwić sprawę. pozdrawiam i życzę powodzenia. ak

[monique76]

W Pani z przedszkola mamy wielkie oparcie, stara sie podbudowywac
Dominike jak moze.. Jak zglosilismy ze mala znow ma problem z
rozstaniem rano, to dzieci mialy "warsztaty" w grupie, po ktorych
poranne rozstania staly sie calkiem mile Wychowawczyni chwali małą
tez, ze zmiana przez ten pierwszy rok w przedszkolu zaszla
kolosalna..

Napisała Pani, Pani Aniu, że trzeba uczyć dziecko obrony wlasnych
granic tekstem "Nie chce tak".. Wychodzi na to, ze moja intuicja
podpowiadala mi dobrze, bo wielokrotnie podpowiadalam Dominice, że w
momencie gdy sie jej nie podoba zachowanie jakiegos innego dziecka w
stosunku do niej ma mowić: nie podoba mi się to, nie rób tak.
Wiec chyba jestesmy na dobrej drodze

[Gość: rita]

Witam, moje dziecko tez jest wrażliwe i ciężko mi z tym. Z tym że ja
wiem jak to jest, bo odziedziczyła to niestety po mnie.
Zuzia ma 4,5 roku. W przedszkolu ma tylko kilka koleżanek, sama nie
podejdzie do żadnego dziecka. Nie toleruje chłopców. Najpierw
uczyłam ją, że Pani jest jak mama i jak żle jej się dzieje to może
poprosić Panią o pomoc. Ostatnio jednak Panie uczą dzieci, że nie
wolno skarżyć. Ponieważ panie są wielkimi autorytetami dla Zuzi -
nie ma mowy już o zwróceniu Pani uwagi na cokolwiek.
Teraz uczymy ją inaczej. Powtarzam jej, że jeśli ktoś robi jej
krzywdę (popycha, wyrywa zabawkę) to nie zawsze Pani to widzi, bo
jest duzo dzieci. Ma wtedy głośno (wystarczająco żeby Pani
usłyszała, ale o tym jej nie mówimy) powiedzieć temu dzieciakowi, że
Pani nie pozwala wyrywać.
Zuzia strasznie manifestuje pożegnanie po otwarciu drzwi. Całusy i
uściski. Mam wrażenie jakby chciała pokazać wszystkim, że mama ją
kocha. Ostatnio jednak to się nasiliło i rozstanie jest z płaczem.
Po delikatnych rozmowach okazało się: że boi się Pani, ponieważ
przy wyklejaniu kazała nie wychodzic za linię i robić drobne
kawałki. Absurdalne jest to, że córka świetnie robi wyklejanki i
uwielbia to. Po powrocie tego dnia z przedszkola podobało jej się
wyklejanie, chociaż powiedziała że to była ciężka praca. Praca
zachwyciła Panią do tego stopnia, że przy odbieraniu dziecka
powiedziała że jest pod wielkim wrażeniem (małe kawałeczki, tylko w
jednym miejscu minimalnie poza kreską).
Zuzia każdą uwagę Pani bierze bardzo do siebie. Teraz tłumaczę jej,
że zasze musi się zastanowić czy pani mówiąć ogólnie - mówi także do
niej, a le już sama nie wiem czy to dobra metoda ????

[monique76]

> Ostatnio jednak Panie uczą dzieci, że nie
> wolno skarżyć.
Odniose sie do tego fragmentu - a jak dziecko ma poinformować Panią,
że dzieje sie mu krzywda?? Dzieci są, takiej jakie są.. I może sie
zdarzyć, że kiedy "atakowane" dziecko powie "Nie rób mi tak" nie
przyniesie to właściwej reakcji. I co wtedy ma dziecko zrobic?
Zapytaj może pani z przedszkola jak w takiej sytuacji Twoja córka ma
reagować, skoro nie może powiedzieć że dzieje jej sie krzywda..

[99agata]

Witajcie! Jeśli myslicie, że macie problem to "pocieszę" Was, że
zawsze może być gorzej. Ja mam wrażliwą 5ciolatkę do tego stopnia,
że na skutek codziennych stresów zaczęło się u niej łysienie
plackowate i nie dość, że się martwię o Jej psyche, to jeszcze
walczę o włosy, które wychodżą placami. Robilismy wszystkie badania
i potwierdziło się, że jest zdrowa, a stres spowodował tą cholerną
chorobę. Nie życzę nikomu.

[sanpja]

Witaj.
Moja córka w wieku 5 lat miała bardzo podobny charakter - do teraz
jest bardzo spokojna. Była bardzo wrażliwa i strachliwa, do tego
stopnia że bała się wejść do pomieszczenia np. do jakiejś
restauracji - gdzie wisiała czaszka jelenia z rogami. W końcu jakoś
udało jej się przezwyciężyć ten strach. Niestety strachy - co prawda
inne - zostały do teraz i są coraz trudniejsze do pokonania. Gdzieś
musiałam popełnić błąd - chociaż starałam się być bardzo delikatna.
Pokaż córce że może na Ciebie liczyć, okaż jej jak najwięcej ciepła,
bo później może być jeszcze bardziej wrażliwa.
pozdrawiam

[Gość: rOITA]

Człowiek dziecku nieba by uchwylił, ale ostatnio przeczytałam, że
takiego kilku latka trzeba pozostawiać samemu sobie, żeby dać mu
szansę na rozwiązywanie samodzielnie problemów. Czyli nie zawsze
wyręczamy i tłumaczymy na wszelkie sposoby, bo potem dziecko w życiu
sobie nie poradzi, albo zawsze będzie obarczone to dużym stresem.
Teoria trochę mnie zdziwiła (artykuł w fachowej prasie dot.
wychowywania dzieci), ale z drugiej strony widzę skutki u siebie.
Moja mama zawsze mnie wyręczała i pomagała na każdym kroku. Moze nie
jest tak że nie umiem o nic walczyć, ale każde powiedzenie
komuś "nie" lub postawienie na swoim jest zawsze obarczone bólami
brzucha, mdłosciami i tysiącem pytań czy dobrze robię ???

P.S. wyczaiłam na Allegro książkę pt "Wrażliwe dziecko" jakiejs
autorki na P... (zapomniałam). Pozwala rodzicom spojrzeć z punktu
wiedzenia kilkuletniego wrażliwca i dzięki temu pomóc... Niestety
przegapiłam licytację, ale chyba poszukam w internetowych
księgarniach.