Mam 2 tygodniowe dziecko

[marta.279]

i jestem tym strasznie zdolowana.Ciezar tej odpowiedzialnosci mnie
przygniata i nic mnie nie cieszy.Nie chce byc dla niej matka i nie
chce dzwigac tego krzyza do konca zycia.Odkad wrocilam ze szpitala
nie moge wcale jesc.W ciazy przytylam az 27 kilo,a tu po 10 dniach
mialam 10 kilo mniej.Moj maz robi wszystko przy dziecku bo ja nie
mam ochoty jej przytulac ani nic z tych rzeczy..Wyrzuty sumienia
mnie dobijaja ,ze na taki paskudny swiat wydalam tak niewinna
istotke.Sama swiadomosc,ze ona jest mnie niszczy.Cala ciaze
przeplakalam.Jak tylko dowiedzialam sie o ciazy poczulam,ze wlasnie
stracilam moje zycie i teraz byloby dobrze gdyby to moje zycie
szybko minelo..

[epistilbit]

yyy, do lekarza?

[szyszunia11]

masz problem ze sobą, nei z dzieciem. Teraz ujawnił sie przy okazji dziecka, ale gdyby nie ono i tak byś musiała się z nim prędzej czy póxniej zmierzyć. Powinnaś się cieszyć, ze sytuacja się zaostrzyła, bo teraz nie masz wyjscia - MUSISZ szukac pomocy i baź za to wdzięczna swójej córce. Psycholog, terapia, jeśli jesteś wierząca - modlitwa wstawiennicza. I głowa do góry, nie obwiniaj się o uczucia, bo nawet te najgorsze są absolutnie obojętne moralnie.

[piekielna-diablica]

Biegusiem do lekarza!!! Być może dopadła Cię depresja poporodowa - ja miałam
przedporodową równie paskudną - chodziłam do psychologa i mi pomogło.

[edit38]

piekielna-diablica napisała:

> Biegusiem do lekarza!!! Być może dopadła Cię depresja poporodowa -

To na pewno większy problem niż depresja poporodowa, ponieważ ona
już w ciąży czuła się tak jak się czuje teraz. Wizyta u psychologa a
może nawet psychiatry jest jednak wskazana.

[takatoszymura]

Nie mogę tego czytać! Kobieto, bój się Boga co Ty opowiadasz! Weź tą
swoją kruszynę na ręce, przytul ją i przestań pitolić! Może trzeba
było nad tym się zastanawiać, zanim zaszłaś w ciążę?

[szyszunia11]

takatoszymura napisała:

> Nie mogę tego czytać! Kobieto, bój się Boga co Ty opowiadasz!

a ja tego, co Ty piszesz nie moge czytać. Dlaczego niby ona ma się bać Boga? Bóg za uczucia nie potepia i na pewno jej współczuje, bo ona cierpi. Wpędzanie jej w poczucie winy, to ostatnia rzecz jaką należy robić.

Weź tą
> swoją kruszynę na ręce, przytul ją i przestań pitolić!

ja jednak sugerowałabym bardziej profesjonalną terapię

Może trzeba
> było nad tym się zastanawiać, zanim zaszłaś w ciążę?

a slyszałas o zjawisku depresji poporodowej?

[takatoszymura]

Przedporodowej, poporodowej, porodowej... słyszałam, i jakoś mnie to
nie wzrusza-jak się ma dziecko, to trzeba się nim zająć, teraz
najważniejszy jest maluch. Dziwnym trafem nigdy nie słyszałam żeby
samotne matki, matki wielu dzieci,czy takie, którym nie ma kto pomóc
przy opiece miewały depresję, ale często zapadają na nią osoby,
które chętnie oddają swoje dzieci mężom, mamusiom, czy teściowym ,
żeby sie nimi zajmowali....Dla mnie owa depresja, wygląda na
fanaberię osoby, która może sobie na nią "pozwolić". Ale to tylko
moje zdanie i mam do niego prawo.

[z_lasu]

Nie rozumiem. Twoim zdaniem jedyną osobą, która ma prawo i obowiązek
zajmować się dzieckiem jest matka? A jak już dzieckiem zajmuje się
ojciec to jest patologia?

[szyszunia11]

takatoszymura napisała:

> Przedporodowej, poporodowej, porodowej... słyszałam, i jakoś mnie to
> nie wzrusza-

to chyba słyszałas z bardzo daleka. Nie musi Cię wzruszać, ale widocznie nie masz pojęcia o czym piszesz.


jak się ma dziecko, to trzeba się nim zająć,

po pierwsze - z tego, co czytam - dziecko nie jest zaniedbane, po drugie - silna depresja może sprawić, że człowiek NIE JEST W STANIE zająć się dzieckiem. To jest stan chorobowy, jak złamana noga, który trzeba leczyć.

teraz
> najważniejszy jest maluch. Dziwnym trafem nigdy nie słyszałam żeby
> samotne matki, matki wielu dzieci,czy takie, którym nie ma kto pomóc
> przy opiece miewały depresję,

prowadziłaś badania na ten temat? a może te kobiety nie wiedzą, że mają depresję, że mozna coś z tym zrobic i po prostu oddają dziecką lub zaniedbują lub nawet gorzej... bo takie rzeczy też ktoś robi.


Dla mnie owa depresja, wygląda na
> fanaberię osoby, która może sobie na nią "pozwolić". Ale to tylko
> moje zdanie i mam do niego prawo.

to err is human but not to err is much more attractive

[mamati3]

takatoszymura napisała:

> Dla mnie owa depresja, wygląda na
> fanaberię osoby, która może sobie na nią "pozwolić". Ale to tylko
> moje zdanie i mam do niego prawo.
dobrze, że to tylko TWOJE zdanie. Zjawisko depresji istnieje i nie zależy od
tego czy ktoś może sobie na nią pozwolić czy nie! Trochę pokory i zrozumienia!

do autorki: czym prędzej wybierz się do psychologa/psychiatry, to żaden wstyd,
zrób to dla siebie a przede wszystkim dla swojej małej córeczki.

[asia_i_p]

> Przedporodowej, poporodowej, porodowej... słyszałam, i jakoś mnie to
> nie wzrusza-jak się ma dziecko, to trzeba się nim zająć, teraz
> najważniejszy jest maluch.
To przypomina robienie awantury bezrękiej osobie, żeby do cholery, wzięła to
biedne maleństwo na ręce.
Depresja to ciężka choroba, czasami śmiertelna.
Dziwnym trafem nigdy nie słyszałam żeby
> samotne matki, matki wielu dzieci,czy takie, którym nie ma kto pomóc
> przy opiece miewały depresję,
Nie takim znowu dziwnym - skoro nie wierzysz w depresję, eliminujesz informacje
na jej temat. Sama miałam depresję przejawiającą się min. irytacją, kupiłam
książkę o złości wśród rodziców i tam matki samotne i pozbawione pomocy były
pierwsze na liście kandydatek do depresji. Jakkolwiek może rzeczywiście rzadziej
się przyznają.

Masz prawo do zdania, że depresja to fanaberia, ale już wmawianie tego osobie z
depresją może być szkodliwe. Ona potrzebuje pomocy, a nie słynnego "weź się w
garść".
A tak a propos tej fanaberii - jeśli kobieta zabija się z powodu depresji
poporodowej, a znam dwa takie przypadki, to robi to dla rozrywki czy jak?

[jowita771]

Takatoszymura, jesteś pieprznięta, a to, co piszesz, jest szkodliwe.
Nie masz pojęcia, jak wygląda depresja, gadaniem w stylu "weź sie w
garść" wpychasz człowieka w depresji w jeszcze głębszy dół.

[edit38]

takatoszymura napisała:

> Przedporodowej, poporodowej, porodowej... słyszałam, i jakoś mnie
to
> nie wzrusza-jak się ma dziecko, to trzeba się nim zająć, teraz
> najważniejszy jest maluch.

Jedyne w czym masz racje to to że maluch jest bardzo ważny i trzeba
się nim zająć. Niestety nie masz zielonego pojęcia co to jest
depresja i modl się o to aby Cię nigdy nie dopadła.

Dziwnym trafem nigdy nie słyszałam żeby
> samotne matki, matki wielu dzieci,czy takie, którym nie ma kto
pomóc
> przy opiece miewały depresję, ale często zapadają na nią osoby,
> które chętnie oddają swoje dzieci mężom, mamusiom, czy teściowym ,
> żeby sie nimi zajmowali....Dla mnie owa depresja, wygląda na
> fanaberię osoby, która może sobie na nią "pozwolić".

Ja mogłam sobie na taką fanaberię pozwolić i "skorzystałam" z tej
okazji - miałam ciężką depresję poporodową. Pomimo że moja mama
wprowadziła się do nas aby mi pomóc wszystko robiłam przy dziecku,
karmiłam, przewijałam, wstawałam w nocy i nawet obiady gotowałam i
sprzątałam. Więc twoje gadanie, że depresja to wymówka aby sobie
poodpoczywać to piep...ie o tym o czym się nie ma zielonego pojecia.
Ja w czasie depresji robiłam wszystko co było do zrobienia a
depresja objawiała się tym że co chwilę płakałam, nie spałam przez 4
doby (przez ten czas spałam 3-4 razy po 30 min, nawet po relanium
nie mogłam zasnąć)

Ale to tylko
> moje zdanie i mam do niego prawo.


Masz do tego prawo.

[truscaveczka]

[quote=takatoszymura się popisała]Ale to tylko moje zdanie i mam do
niego prawo.

[truscaveczka]

Japierdzielę
W każdym razie Takatoszymura - ze swoją opinią trzymaj się zdaleka
od prawdziwych problemów, bo nie masz o nich bladego pojęcia.

[corkaswejmamy]

takatoszymura! Co ty bredzisz??????????? Kobieto, poczytaj trochę bo aż żal dupę
ściska jak się czyta!

[sueellen]

Weź tą
> swoją kruszynę na ręce, przytul ją i przestań pitolić!

Ale zes jej poradzila! Rownie dobrze moglas poradzic komus kto wlasnie zlamal
noge zeby nie pitolil i poszedl pobiegac!

Depresja jest choroba i to powazna. Czesc kobiet cierpi w samotnosci udajac
przed swiatem ze jest ok, bojac oceniania przez takie jak ty. W depresji masz
takie uczucie, ze jak ci ktos kaze przytulic dziecko to ty masz ochote gruchnac
nim o sciane. Nie robisz tego tylko dlatego, ze twoj mozg jeszcze pracuje i
realnie ocenia sytuacje, ale uczucie pozostaje i ogromny bol i cierpienie. Wiele
kobiet przechodzi to po cichu, w samotnosci, placzac i krzyczac kiedy nikt nie
widzi, potem jakos same ja przezwyciezaja.
A przeciez nie musza tak cierpiec, ale przez takie jak ty nie przyznaja sie ze
cos jest nie tak, bo boja sie ze znadzie sie taka madra inaczej co uwaza, ze nie
ma lepszego lekarstwa na depresje poporodowa niz nakazanie przytulenia dziecka.

[takatoszymura]

Kurcze, same specjalistki! Czy po 5 zdanich napisanych na forum
można rozpoznać chorobę? A może to mąż powinien się wypowiedzieć w
tej sprawie, tylko on chyba nie ma na to czasu, bo zajmuje się
dzieciakiem, kiedy mama ma właśnie problemy egzystencjonalne?!

[szyszunia11]

takatoszymura napisała:

> Kurcze, same specjalistki! Czy po 5 zdanich napisanych na forum
> można rozpoznać chorobę?

jeśli ktoś pisze, że cała ciążę przepłakał, że świa jest zły, że zżera go poczucie winy i jest zdołowany to tak - można, bo ja widać osoba ta bardzo cierpi i nie od dziś a tło tego cierpieni ama charakter wyraźnie depresyjny. I potrzebna jest terapia, nie tylko tabletki.

A może to mąż powinien się wypowiedzieć w
> tej sprawie, tylko on chyba nie ma na to czasu, bo zajmuje się
> dzieciakiem, kiedy mama ma właśnie problemy egzystencjonalne?!

a dlaczego mąż miałby się wypowiadać w tej sprawie?? to chyba nie ma być śledztwo a autorka watku jako główna oskarżona bo przeżywa jakiś życiowy dramat? jeśli żona nie ma siły ani mozliwości, to bardzo dobrze, że ojciec zajmuje się dzieckiem.
Mogę zrozumieć Twoj brak wiedzy i ignorancję- ok - miałas prawo nie znać zjawiska depresji, załamania nerwowego itd. (obyś nigdy nei poznała) ale tak iść w zaparte?? i dlaczego chcesz obwiniać kogoś o UCZUCIA które są moralnie obojętne i jeszcze odmawiasz mu prawa do poprawy swojego (i rodziny całej przy okazji) losu?

[inguszetia_2006]

takatoszymura napisała:

> A może to mąż powinien się wypowiedzieć w
> tej sprawie, tylko on chyba nie ma na to czasu, bo zajmuje się
> dzieciakiem, kiedy mama ma właśnie problemy egzystencjonalne?!
Witam,
A co to? Nie można mieć problemów egzystencjalnych? To jest
zabronione, czy jak?
Pzdr.
Inguszetia

[asia_i_p]

Właśnie dlatego radzimy jej lekarza.
Rozumiem, że jak ci przyjaciółka mówi, że wyczuwa guzka w piersi, to jej mówisz,
że na pewno nic jej nie jest, bo nie jesteś onkologiem? I żeby się wzięła w garść?

[kasia.46]

takatoszymura napisała:

> Nie mogę tego czytać! Kobieto, bój się Boga co Ty opowiadasz! Weź
tą
> swoją kruszynę na ręce, przytul ją i przestań pitolić! Może trzeba
> było nad tym się zastanawiać, zanim zaszłaś w ciążę?


a ja nie mogę czytac ciebie, brałaś pod uwagę że dziewczyna może
miec depresje od ładnych paru lat, to paskudna choroba, żeby mogła
cieszyc się z dziecka musi byc w pełni zdrowa, ona nie umie
przekazac uczuc, które dla zdrowego człowieka sa oczywiste

[aleksandra19811]

1. Możesz mieć depresje i powinnaś udać się do lekarza inter. po skierowanie do psychiatry ( wiem, że to strasznie brzmii ) po odpowiednie leki.
2. Teraz jesteś, czujesz się nie szczęśliwa, ale mysle że z czasem zaczniesz odczuwać czułość do córeczki, będziesz się jeszcze cieszyć z pierwszego usmiechu, pierwszego mama, pierwszych kroków.
Nie znam szczegółów, domyslam się że skoro przepłakałaś całą ciąże była to niechciana ciąża,a tu pada pytanie dlaczego ? może jesteś bardzo młoda i chciałaś skończyć szkołę liceum/studia ? może nie kochasz swojego męża ? myślę,że masz problem ze sobą, akceptacji siebie.
Głowa do góry ! Jeszcze odzyskasz radość życia. niedługo przyjdzie wiosna i swiat wyda ci się ładniejszy. Nie dawaj się złym myslą.
Ściskam !

[edit38]

aleksandra19811 napisała:

> 1. Możesz mieć depresje i powinnaś udać się do lekarza inter. po
skierowanie d
> o psychiatry

Do psychiatry nie jest potrzebne skierowanie, przynajmniej ja się
dostałam bez problemów bez.

[narsen]

Chwila moment.

Co Cię przygniata? Świadomość odpowiedzialności? To, że dziecko jest dla Ciebie ciężarem, to że odebrało Ci figurę czy kwestie światopoglądowe?
Na coś się musisz zdecydować bo wszystko traci na wiarygodności trollu.

[kulma.m]

Nie wiem czy to troll czy nie ale Cie doskonale rozumiem. W ciazy
ryczalam jak bobr i potrafilam mojego pracujacego na 3 rano meza
budzic zalana lzami, z tym ze u mnie byl to strach o dziecko i o
jego zdrowie, czytalam jak nakrecona miliony artykulow na e-dziecku
(glownie kurna Strata dziecka, chore dziecko) i wylam.
Oliwka urodzila sie zdrowiutka
Stalam sie najlepszym klientem osiedlowej ksiegarni, bo zeby nie
myslec czytalam calymi nocami ksiazki.. Stosunkowo najlepiej bylo w
pracy bo mialam czym zajac mysli
Po porodzie przyjelam role logistyka, nikt tak jak ja nie wiedzial
co jej moze grozic, czym objawia sie jaka choroba, nikt nie latal z
dzieckiem tyle do lekarzy co ja telefon do prywatnej przychodni w
ktorej ja ubezpieczylam znam do dzis na pamiec Ja kontolowalam
ile je, ile spi, czym sie bawi, na co teraz pora, co powinna robic
itp. Najbardziej przerazaly mnie momenty w ktorych moj maz wychodzil
do pracy, nie moglam spac i modlilam sie aby juz byla 7 rano i
otwrzyli przychodnie jakby cos sie stalo. Nie mam prawa jazdy i
fixowalam ze jakby co to nie dojade do nocnej pomocy lekarskiej,
albo oni nie zdaza... Moj maz natomiast przez ten piewrszy rok
wiecznych moich nerwow wkladal w mala cale serce, wiedzac ze nad
wszytskim innym ja panuje.
Wrocilam do pracy po samym macierzynskim, nie wzielam nawet urlopu,
za to wyslalam na miesiaczny uropl meza... Uciekalam kadzego dnia do
pracy jak do ratunku, zeby zdjac z siebie odpowiedzialnosc ze jakby
cos jej sie stalo (zakrztusilaby sie, zadlawila no nie wiem co
jeszcze) to nie bylaby moja wina. Siedzialam w pracy do pozna, z
ulga wyjezadzalam w delegacje.
Po roku od jej urodzenia przeszlam potezna depresje, nie dawal sobie
rady z natlokiem obowiazkow w pracy jakie chetnie bralam na siebie,
maz zaczl sie buntowac ze nie powinnam sluzyc tylko do prania
sprzatania i gotowania dla malej, ale pownnam byc matka.
Pozbieralam sie jakos sama, wyluzowalam, od jej pierwszych urodzin
jestem inna dla niej. Nadal to ja sprawuje piecze nad wszytskim ,al
jestem rowniez pierwsza osoba do zabawy, kochania, przytulania.
Im jest starsza tym bardziej umiem ja kochac i choc troche przestac
sie bac o nia. Choc nadal jak patrze jak je parowki gryzac kawalek
dwa razy i lykajac niemal w calosci cala sie poce, widzac ja juz
zadlawiona i nadal gotuje chetniej zupy z makaronem (zacierki,
gwiazdki) niz z ziemniakami bo latwiej je polknac.
Nie marnuj tyle czasu ile ja zmarnowalam, nie potrafilam byc czula
mama przez ROK zycia mojego dziecka, potrafilam za to znalezdz kazda
krostke na jej ciele i foxowac ze to alergia.
IDZ DO PSYCHOLOGA, naprawde.

[edit38]

Nie wiemy czy to troll czy nie ale można się domyślić że Ty nie masz
zielonego pojęcia co to depresja. Gdyby była przygnębiona z jednego
konkretnego powodu to problemu prakrtycznie by nie było. Depresja
polega na tym (przynajmniej u mnie tak było) że przygnębiałao mnie
wszystko, czułam się strasznie ponieważ miałam wrażenie że nie dam
rady sobie z dzieckiem z domem i sama ze sobą a najgorsze było to
ciągłe uczucie irracjonalnego strachu, bałam się ludzi a
jednocześnie bałam się samotności, bałam sie brać dziecko na ręce a
jednocześnie nie mogłam dopuścić do dziecka nikogo innego. Tego się
nie da wyobrazić, tego się nie da nawet opisać.

[z_lasu]

Moim zdaniem klasyczne objawy depresji. Zwłaszcza to:

> Wyrzuty sumienia mnie dobijaja ,ze na taki paskudny swiat wydalam
> tak niewinna istotke.

I tak trudno wybrać się do lekarza, bo przecież lekarz nie sprawi,
że świat stanie się lepszy, prawda? Otóż sprawi.

Nie ma sensu się męczyć. Skoro na razie nie zamierzasz wyekspediować
się na tamten świat, to warto zrobić wszystko, żeby tu i teraz
męczyć się jak najmniej. I żeby inni z Tobą też jak najmniej się
męczyli. Samo nic się nie zmienia na lepsze, niestety. Trzeba
wykonać jakiś ruch, podjąć wysiłek. Najtrudniej się przełamać, potem
już jakoś idzie.

[big.debora]

poszukaj w necie..depresja poporodowa, duzo mam to przechodzi,
niewiele sie do tego przyznaje...nie denerwuj sie...poszukaj
telefonu zaufania...

[berecik7]

A póki co,zanim trafisz do psychologa, zacznij po prostu pić tran. Udowodniono,
że bardzo pomaga w takich stanach, w jakim teraz jesteś. Brak omega-3 może do
szaleństwa doprowadzić. Szybko do apteki.

A do psychologa koniecznie, twoje objawy są klasyczne dla depresji.

[czar_bajry]

Nie będę oryginalna i napiszę to samo co dziewczyny
depresja jak nic, a psycholog zaprasza z ukłonem.
Idź jak najszybciej a świat będzie piękniejszy a narodziny dziecka będą cieszyć

depresja poporodowa

[papalaya]

żaden psychol niepotrzebny, sama dostanie kopa i wyjdzie z tego...

[verdana]

I tak lepiej mieć matke z depresja poporodową, którą się leczy, niż
matkę - nietolerancyjna debilke, która nie rozumie czym jest
choroba. Jak dziecko takiej matki bedzie miało depresję to też 'da
mu kopa" - takie dzieci czesto wyskakuja oknem, a potem wszyscy
pytaja "dlaczego? Taką dobrą, pracowitą mamusię miało."
idź do lekarza, i ciesz się, ze Twoje dziecko ma szczęście - nie
trafiło do takiej matki, jak te, co uwazaja, ze depresja to
fanaberia.

[papalaya]

ehem, noworodek wyskoczy przez okno...

[truscaveczka]

Może jednak zamknij buzię. Chrzanisz od rzeczy tylko po to, zeby
się postawić. Ach, ach, dzielna papalaya.

[z_lasu]

Taa, jasne. Zwłaszcza, że - jak sama pisze - "całą ciążę
przepłakała". To nie jest depresja poporodowa, tylko - przepraszam
za wyrażenie - "zwykła" depresja. I sama nie przejdzie. Zwłaszcza
teraz. Nie ma na co czekać, szkoda dziecka.

[kawka74]

Wierzę. Mnie dopadł tylko baby blues, a i tak było strasznie.
Musisz zasięgnąć porady specjalisty.

[mamusiakubusia16]

Do lekarza i to migiem. Nie wpędzaj się w poczucie winy: u mnie
lekki stan przygnębienia trwał po porodzie dwa miesiące, owszem,
zajmowałam się synkiem jak najlepiej umiałam, ale do dziś pamiętam,
że działo się to automatycznie i nie dawało wiele radości. Cóż, w
moim przypadku przeszło samo, widocznie Twój stan jest poważniejszy
i na Twoim miejscu udałabym się do specjalisty. Uszy do góry.

[konstancja29]

Marto!
U około 80% kobiet po porodzie dochodzi do obniżenia nastroju (babyblues), który
nie wymaga leczenia, ale u 10-15 % w ciągu miesiąca może przejść w depresję
poporodową, groźną chorobę, która może mieć tragiczne skutki, nie tylko dla
kobiety ale i dla całej rodziny.
Radzę Ci jak najszybciej udać się do lekarza psychiatry. Nie musisz mieć
skierowania. Ratuj się i uwierz, że ten stan nie musi trwać. W obecnych czasach
ta choroba leczona jest jak każda inna. I możesz za kilka tygodni cieszyć się
poprawą samopoczucia.
A wszystkim "mądrym", co to radzą wziąć się w garść i piszą o kopach, radzę
poświęcić trochę czasu na czytanie książek. To nie boli.
Szczególnie o samobójstwach i samobójstwach rozszerzonych. Dla ułatwienia - to o
tych, co nie dali rady "wziąć się w garść"...

[marta.279]

Dzisiaj moje dziecko zakrztusilo sie na moich rekach..myslalam,ze
umrze.Biedactwo,az woda wyplynela mu noskiem.Moj maz i ja bylismy
przerazeni.To moja wina,ze tak sie stalo bo na chwile odwrocilam
wzrok karmiac je. Taka osoba nie powinna byc matka.Chce sie zrzec
praw a maz mnie popiera.Mowi,ze juz do niczego nie ma sily mnie
namawiac i jesli sama sie nie zmobilizuje to lepiej zebym sobie
poszla.A on wychowa je z tesciowa...Mieszkamy za granica i jakas
terapia odpada...

[szyszunia11]

marta.279 napisała:

> Dzisiaj moje dziecko zakrztusilo sie na moich rekach..myslalam,ze
> umrze.Biedactwo,az woda wyplynela mu noskiem.Moj maz i ja bylismy
> przerazeni.To moja wina,ze tak sie stalo bo na chwile odwrocilam
> wzrok karmiac je. Taka osoba nie powinna byc matka.Chce sie zrzec
> praw a maz mnie popiera.Mowi,ze juz do niczego nie ma sily mnie
> namawiac i jesli sama sie nie zmobilizuje to lepiej zebym sobie
> poszla.A on wychowa je z tesciowa...Mieszkamy za granica i jakas
> terapia odpada...
dlaczego terapia odpada? brak znajomości języka? są rózne możliwości np. terapia przez skype wiedziałam chyba tutaj: kamykzielony.pl/index.php3

[ila79]

Akurat w tym wypadku bardziej chodzi o dobranie odpowiednich
tabletek uzupełniających poziom serotoniny odpowiedzialnej za
prawidłowe funkcjonowanie mózgu w opisanym przez Ciebie zakresie.
Jej spadek powoduje reakcję kaskadową - tzn. jest coraz gorzej,
serotoniny coraz mniej. Wystarczy ją uzupełnić, a istnieje duże
prawdopodobieństwo, ze problem zniknie, bo z kolei dobry nastrój
sprzyja produkowaniu tego enzymu. Nie znam się na tym za bardzo i
mogłam cos pokręcic, ale kiedys czytałam artykuł na temat własnie
depresji poporodowej i to zapamiętałam. Nie możesz przecież
zrezygnowac z dziecka, bo brakuje Ci jakiegoś związku chemicznego w
organiźmie i to takiego, który można z łatwościa dostarczyć! No weź
nie rób sobie żartów, tylko idź do lekarza!

[dry.ice]

Taaaaaa, a mąż zadowolony, że dzieciak bez matki zostanie i chętnie
się ciebie pozbędzie. Nie proponuje pomocy i sobie z matką wychowa
dzieciaka bo żona ma depresję i nie radzi sobie z uczuciami/emocjami
w ciązy i po porodzie.
Jakoś mi to nie pasuje - taka niepoważna historyjka. Nie linczujcie
mnie, dziewczyny, ale tak mi to wygląda.

[miska_malcova]

ja też nie wierzę w tę historię

[izabellaz1]

Właśnie przeczytałam więcej postów autorki i też sądzę, że to ściema.

[marta.279]

Hmmm..moj post to nie sciema..Tak bardzo chcialabym cofnac czas
chociazby o te 9 miesiecy.

[asica74]

Jesli mieszkasz w UK, koniecznie pogadaj z health visitor. One biora
takie stany jak twoj bardzo powaznie i pokieruja toba w kwestii
terapii. Powodzenia

[emilly4]

A po co? Laska ma dwutygodniowe dziecko i juz chce sie zrzec praw....trzeba bylo
usunac, bynajmniej nie skrzywdzilabys dziecka, a tak masz problem samolubie!

[asia_i_p]

Twój brak empatii byłby do przełknięcia, ale twoja polszczyzna mnie dobija. Zrób
coś z tym.

[kawka74]

To nie brak empatii, tylko zwykła głupota. Dość powszechna przypadłość, jak widać na przykładzie tego wątku.

[asia_i_p]

W sumie możesz mieć rację, bo wtedy jedna przyczyna tłumaczy od razu dwa skutki
- i "bynajmniej" w sensie "przynajmniej" i całą resztę tej celnej wypowiedzi.

[edit38]

marta.279 napisała:

Mieszkamy za granica i jakas
> terapia odpada...

Ale dlaczeego? Nie wierzę że tam nie ma psychologów psychiatrów.
Najgorsze jest to że jednak nie masz wsparcia w mężu, on Cię nie
wspiera on tylko wykonuje swoje obowiązki względem dziecka. Rozumiem
że on może mieć dosyć całej tej sytuacji że może być zmęczony ale
gdyby mu zależało to pomógłby Ci poszukać specjalisty który mógłby
Wam pomóc.

[izabellaz1]

Natychmiast do psychologa.

[thaures]

Miałam to samo- przez 7 miesięcy. Z tym ,że w ciążę zaszłam bo chciałam i
myślałam,że po porodzie wszystko będzie cacy.A nie było..
Do tej pory pamiętam jak karmiąc małego w nocy myślałam, że ludzie gotowi są
oddać wszystkie pieniądze,by mieć dziecko, a ja byłam gotowa oddać wszystkie
nasze,by ktoś się zlitował i sobie mojego synka wziął.
Wtedy- 16 lat temu o depresji się tak wiele nie mówiło, internetu nie miałam, a
wkoło były tylko moje koleżanki, które macierzyństwem były zachwycone. Nie wiem
czy to depresja- bo przeszła bez leków- a ta podobno, sama z siebie, nie mija.
Przy drugim dziecku miałam podobnie- ale tylko 2-3 tygodnie. Tak nieraz bywa.
Jesteś 2 tygodnie po porodzie- to wszystko jeszcze jest nowe- pogadaj z mężem,
powiedz co czujesz- żeby miał pojęcie co się dzieje ( przynajmniej mnie wsparcie
mojego pomagało) i jeśli mijać nie będzie idź naprawdę po pomoc.

[...]

[malowana_lala1]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[takatoszymura]

No cóż, chyba nic innego mi nie pozostaje, jak przeprosić Martę, i
te z Was, które poczuły sie dotknięte. Szkoda tej burzy i nerwów.
Jeżeli uważacie, że jesteście w stanie pomóc tej dziewczynie, to to
róbcie,a nie zastanawiajcie sie nad moją osobą, bo każde moje zdanie
zostało rozdłubane tutaj na kawałki. Nie szkoda Wam czasu?
Marto, życzę Ci spokoju i mam nadzieję, że znajdziesz jeszcze radość
w macierzyństwie. Wierzę w to.