dostosowywanie dziecka do potrzeb rodziców

A słowo komromis?

[karro80]

Potrzeby dziecka da się zgrać z naszymi-dziecko da się przystosowac
do naszego trybu życia przy zachwaniu go w dobrym samopoczuciu-to
jest normalne podejście.
To co piszesz wydaje się być mocno tendencyjne i przejaskrawione.

Poza tym chyba nie wiesz jak silne i łatwo adaptujące sie do swojego
środowiska sa dzieci

Twój pomysł na to co dobre dla Twojego dziecka niekoniecznie musi
sie sprawdzić -życie zweryfikuje, hehe.
Jedna rada- naucz się obserwować i dokładnie wiedzieć co
dziecko lubi, a co go doprwadza do permantnego wkórzenia.

Moja np podóżne(nie egipt, ale ok 200km)znosiła ślicznie, wyprawy do
glaerii do tej pory lubi(jako maluch też -wbrew pozorom muzyka i
duża ilośc ludzi wcale jej nie przestymulowała nigdy) i nie męczy
się, natomiast do tej pory reaguje źle na zjazdy rodzinne -jest za
duzo uwagi na niej, często zbyt głośno itp -na znajomych naszych juz
tak nie, ale wiadomo, że znajomi nie reagują tak na dziecię wylewnie
jak ciocie babcie etc-w każdym razie po czymś takim dziec kilka
dni jest nieswój, budzi sie w nocy itp.

Kompromis

[karro80]

miało być ale mi się 2 latka nie dostosowuje do mojej potrzeby
poklikania sobie i powymadrzania się- zabiorę ją do Egiptu "domu
niewoli"

Więcej luzu...macierzyństwo nie jest jakimś cholernie poważnym i
patetycznym etapem w życiu -to taka gra z dzieckiem...

[tosterowa]

W rodzinie tak to już jest, że każdy członek musi dostosować się do potrzeb
innego członka, rodzice do dzieci, dzieci do rodziców, żona do męża i odwrotnie.
Dostosowanie jednego członka wyłącznie do drugiego (np. matki do dziecka) nie
jest zdrowe, ani dla matki, ani dla dziecka. Ważny jest kontekst i kompromis,
moim zdaniem.

[hugu]

Mam konserwatywne poglądy na opiekę nad niemowlęciem i wywodzę je z
doświadczeń historyczno-rodzinnych, oraz ze znajomości psychologii
rozwojowej.
Najpierw rys historyczny:
Od niepamiętnych czasów warstwy uprzywilejowane wychowywały swoje
dzieci w spokoju, rytuałach, poczuciu bezpieczeństwa i stabilności.
We dworach czy zamożnych domach mieszczańskich były dziecięce
pokoje, była stała, często spędzająca w tym domu całe życie niania,
która odpowiadała za dbanie o codzienność dziecka, były pory
posiłków, zabaw, nauki, itd. W mniej zamożnych, ale dostatnich
domach to mama organizowała dziecku ten bezpieczny i spokojny start.
Kto ciągał niemowlęta w chustach po polach, pastwiskach,
targowiskach, hałaśliwych fabrykach i warsztatach?... Tylko
najbiedniejsze kobiety, które musiały ciężko pracować fizycznie i
nie miały z kim zostawić dziecka.
Pytanie: Czy gdyby ciąganie za sobą wszędzie niemowląt miało
zbawienny wpływ na ich rozwój, to czemu wszyscy rodzice nie zaczęli
zstosować tej praktyki? Przecież i bogaty chciał mieć śmiałe i
zaradne dziecko, które rzekomo miałoby się brać z wczesnego ciągania
po świecie?... A jednak jakoś zamożne rodziny przez wiele wieków nie
kwapiły się do włączania swych niemowląt w kuligi czy zabierania na
polowania... Czy były to rodziny tak głupie, że nie zauważały, jak
krzywdzą dzieci zapewniając im ten spokojny pokój, nianię i
codzienne rytuały?...
Przeciwnie, tak się składało, że na ogół dzieci ludzi zamożnych nie
pauperyzowały się gwałtownie. A zatem z reguły miały dość bystrości,
by nadal być zamożnymi, kierować ludźmi, skutecznie przeprowadzać
swoje zamysły i wieść satysfakcjonujace życie.
Natomiast bardzo rzadko dzieci biedaków, wychowywane w chaosie i
niepokoju, czyniły spektakularne kariery. Jeśli już uczyniły, to
stawały się legendą, ale normą było to, że powielały niewysoki
status rodziców. Czego im brakowało do odniesienia sukcesu? Czy
tylko "pierwszego denara (talara, rubla itd)"? Otóż nie. Brakowało
im też nader często wiary w siebie, poczucia mocy i kompetencji oraz
umiejętności długofalowego planowania, koncentracji, cierpliwości.
Jak doszło do takich różnic?
Oczywiście pierwszym wytłumaczeniem jest modelowanie, czyli fakt, że
dzieci wzorują się na swoich rodzicach. Ale to nie wszystko. Drugie
wytłumaczenie życiowych niepowodzeń u dorosłych ludzi to tzw. wysoki
próg pobudzenia. A ten ustala się właśnie w niemowlęctwie.
Dziecko, na które od najwcześniejszych chwil działa mnóstwo bodźców:
hałas, kolory, zmieniający się ludzie, coraz to nowe zapachy,
miejsca, zimno i gorąco, niepewność co do pór posiłku, snu; dziecko,
którego płacz ginie w otaczającym je hałasie; dziecko, które nie ma
żadnego wpływu na to, co się dzieje, bo nikt nie spełni jego woli,
gdyż każdy załatwia swoje sprawy traktując malucha jak wrzeszczący w
złych momentach dodatek do siebie, musi jakoś nauczyć się z tym żyć,
jakoś ustawić sobie psychikę i emocje na takie okoliczności. Bo się
boi, bo cierpi, bo odczuwa dyskomfort i jest mu źle. Co zatem robi?
Ustawia sobie ten wysoki próg pobudzenia, czyli niejako znieczula
się na otoczenie. Zachwyceni rodzice cieszą się, że maluch taki śpi
jak trusia w hałaśliwym centrum handlowym, że można puszczać "umta-
umta" a on tylko ziewnie i odwróci się na drugi bok, że takie z nim
delicje, lgnie dokażdej "cioci" i wcale się nie boi, taki niby
wcześnie zsocjalizowany...
Tylko potem dziwią się, że dziecko całymi dniami przeskakuje z
kanału na kanał TV, gra w hałaśliwe, brutalne gry, a nie ma głowy do
matematyki i w ogóle nie potrafi się koncentrować, siedzieć w ciszy,
czytać dłuższych tekstów... Po prostu aby rozbudzić uwagę takiego
dziecka, potrzeba krwi, trzasku łamanych kości i feerii barw, a nie
równania z dwiema niewiadomumi. Byle co go nie rusza, sprawy o
przeciętnym ładunku emocjonalnym go nudzą, bo on wtedy nic nie
czuje. Nie umie zatem nawiązywać trwałych i głębszych relacji
(szybkie znudzenie i celowe "robienie dymu, żeby coś się działo", a
zresztą ludzie są zmienni i nieprzewidywalni, nie można więc ufać),
lubi sobie wypić albo przypalić, bo wtedy jego świat staje się
bardziej kolorowy - i to natychmiast, a nie na drodze mozolnego
szukania barw w świecie takim, jaki jest bez wspomagaczy...

Słowem, wysoki próg pobudzenia mają najczęściej dzieci z rodzin
patologicznych, gdzie zgiełk, nadmiar bodźcow i brak poczucia
bezpieczeństwa to norma. Nie mając powodów do życia w chaosie i
hałasie nie będę z dobrej i nieprzymuszonej woli fundowała dziecku
najwcześniejszych doświadczeń zbliżonych jakościowo do doświadczeń
dzieci z rodzin patologicznych. Nie wydaje mi się, by ten styl
konstruowania świata niemowlęcia przynosił coś dobrego. Pozostanę
zatem przy wielowiekowej tradycji ludzi w miarę zamożnych i dam
dziecku bezpieczny, dziecięcy pokój, w którym czasem będzie mu wolno
być królem i przekonywać się, że ma moc i wpływ na parę spraw, a
działania przynoszą efekty (przyjście mamy na wołanie, szanowanie
jego spokojnego snu itd). Porcje wrażeń i nowości będą zaś
dostosowane do możliwości poznawczych dziecka, tak, by je
zaciekawiały i inspirowały, a nie przerażały i zdominowały. Wolę
wychować istotę sprawczą i pewną siebie, przekonaną o własnej
wartości, niż małego "pionka w grze", którego przez całe życie cudzy
nieubłagany palec bedzie pchał tam czy siam...

[pomarancza-1]

Bez urazy... ale to co napisałaś można zawrzeć również w 10
zdaniach. Czytałam co drugie zdanie albo i co czwarte i do jednej
rzeczy się odniosę:

"dziecko, którego płacz ginie w otaczającym je hałasie;... traktując
malucha jak wrzeszczący w złych momentach dodatek do siebie"


Dopuszczasz taką opcję, że pomimo nie zapewniania dziecku non stop
spokoju i rutyny nie płacze i nie wrzeszczy? Skąd wiesz czy twoje
dziecko nie wolałoby popatrzeć na kolorowe półki sklepowe jeśli
nigdy go do tego sklepu nie zabierzesz?

Czasy w jakich żyjemy zmieniły się diametralnie w przeciągu dekady
czy dwóch więc twój rys historyczny jest troche anachroniczny. A
może twój sposób postępowania "wychowa" małego nieudacznika, który
nie da sobie rady w obecnym świecie czy pracy, w której trzeba robić
kilka rzeczy na raz?

[kiniox]

Przede wszystkim ten "rys historyczny" nie jest prawdziwy. Albo
inaczej - jest prawdziwy dla bardzo, bardzo krótkiego okresu. A już
wyciąganie wniosków, jakoby sukces (czy też jego brak), u potomstwa
rodzin biednych i bogatych wynikał li i jedynie (bądź też przede
wszystkim) z wychowania w spokoju, tudzież w chaosie, jest wręcz
rozczulające. Polecam lakturę książki "Niemieckie psy" i "polskie
świnie" oraz inne eseje z historii kultury autorstwa historyka
Dariusza Łukasiewicza, która w bardzo interesujący sposób obala
mity, m.in. te dotyczące roli rodziny i roli dzieci w rodzinie na
przestrzeni wieków.
Czasem im ktoś bardziej niepewny siebie w jakiejś dziedzinie, tym
więcej teorii sobie dorabia na utwierdzenie samego siebie w
przekonaniu, że jego droga jest jedyną słuszną.

[tosterowa]

Zwłaszcza, że układ nerwowy kształtuje się do 3 roku życia, to co, do 3 lat nie
narażać dziecko na hałas, światła, zapachy?

[hugu]

Bardzo chętnie przeczytam tę książkę i dziękuję ci za polecenie
czegoś ciekawego.
Nie czuję się niepewnie w psychologi, jeśli "do mnie pijesz",
naprawdę wierzę w wysoki próg pobudzenia, który może zostać
ukształtowany przez zbyt chaotyczne, hałaśliwe i niebezpieczne
dzieciństwo, wierzę także w "bezpieczny model przywiązania" i inne
psychologiczne wymysły. Może się mylę i tych rzeczy wcale nie ma,
ale w wychowaniu fajne jest to, że wolno nam mieć swoje gusta i
intuicje. Moja mówi mi, żebym nie wsadzała mojego niemowlęcia w
zatłoczony Pekaes celem dojazdu do Pcimia Dolnego, gdzie zwiedzimy
kopalnię siarki i zażyjemy kąpieli w borowinie wraz z gronem
kuracjuszy chorych na egzemę.

[monnap]

POza tym wiekszosc polskiej szlachty to tzw. szlacha zagrodowa
wywodzaca sie po prostu z chlopstwa i posiadajaca kilka swin na
krzyz. Nie mowiac juz o tym ze czasy dawno sie zmienily...

[red-truskawa]

Wiesz co, czytam Twój którys Faitale watek i tak się zastanawiam czy faktycznie
masz taki sposób postrzegania świata/życia jak piszesz czy to tylko na pokaz,
dla prowokacji. Bo jezeli nie prowokacja to strasznie wąskie spojrzenie,
stronicze osadzanie innego modelu postepowania/myslenia niz Twój. Równie
stroniczczy był wątek o lekarzach którzy nie dbaja/ zapobiegaja/ zajmują się
prewencja a tylko sa tropicielami patologii.

>zamierzam dostosować tryb życia do potrzeb malucha, a
nie odwrotnie<
jezeli taka Twoja chęc- to tak rób ale "nie oburzaj się" jak ktos nie chce
wychować egocentryka nastawionego tylko na spełnianie jego potrzeb, bo inni
przeciez nie maja potrzeb skoro mamusia ich nie miała.
Jezeli chcesz siedziec w 4 scianach, "zamrozic" wszelkie kontakty w imię
poświecania dla swojego dziecka to tak rób; jezeli całkowicie chcesz rezygnowac
z siebie, z własnych potrzeb, dązeń, zachcianek, ambicji- droga wolna ale nie
bądz świętoszkowato oburzona ze inna mama mimo posiadania dziecka potrafi isc do
kina, na siłownię, na ploty z koleżankami,itp. spedzać czas tak jak lubi wcale
nie rezygnując z bycia mama, nie rezygnując z czasu poswiecanego dziecku. A moze
Twoje oburzenie wynika z faktu ze Ty nie potrafisz połaczyc jednego z drugim?
Mówisz "moda na aktywne rodzicielstwo"...dobra moda bo stanie się rodzicem nie
jest jednoznaczne ze staniem się "piernikiem" siedzacym w domu. Aktywne
rodzicielstwo to nie tylko tachanie dziecka po galeriach handlowych, to czas
jaki poswiecasz dziecku, to pokazanie dziecku ze istnieje cos innego niz własny
dom i rodzice, ze czas mozna spędzac współnie nie tylko we własnych 4 scianach
siedzac przed TV a wszyscy do okoła podporządkowuja swoje życie do dziecka.
Nie wyobrazam sobie biegac z dzieckiem po dyskotekach ale równie nie wyobrazam
sobie siedziec w domu wyłącznie garach, pieluchach, przed TV majac za
wytłumaczenie posidanie dziecka.

[failte]

red-truskawa, taki mam sposób postrzegania świata, to nie prowokacja.

Dyskutuję na tematy, które mnie interesują, wymieniam opinie o innych
modelach postępowania. Wbrew zarzutom, nie zlinczowałam ani nie
osądziłam tutaj żadnej z doświadczonych mam. Za to sama zostałam dość
interesująco potraktowana (hormony, histeryczna, rzygać się niektórym
chce, chrzanię etc. ). Przypisano mi też intencje, których nie
mam i nigdy nie miałam (moralizuję, osądzam, krytykuję) i poglądy
które są mi zupełnie obce (np. że ponad wszystko pragnę zamknąć się w
domu z dziecięciem na 4 spusty, że zamierzam złożyć całe życie na
ołtarzu macierzyństwa).

Celem forum jest również wymiana poglądów, dyskusja o sposobach
myślenia, zjawiskach, tendencjach, a nie zachowanie politycznej
poprawności za wszelką cenę. Wątek Lekarz-tropiciel patologii?
też był o zjawisku, jego przyczynach, nie dotyczył stronniczego
ubliżania tej grupie zawodowej.

to strasznie wąskie spojrzenie, stronicze osadzanie innego modelu
postepowania/myslenia niz Twój
Nikogo nie skrytykowałam, a tyle osób nagle czuje się dotknietych do
żywego... Może jednak coś w tym jest...

A w tych słowach tkwi kwintesencja tego wątku:
"rodzicielstwo to nie tylko tachanie dziecka po galeriach handlowych,
to czas jaki poswiecasz dziecku, to pokazanie dziecku ze [...]
czas mozna spędzac wspólnie"
Nie na doczepkę do szalejących mamy i taty, ale WSPÓLNIE.

Pozdrawiam!

[hugu]

Ciekawie piszesz! Nie wiedziałam, ze z najbiedniejszych chłopów
zrobiła się zagrodowa szlachta... No popatrz, popatrz..!
Czy naprawdę uważasz, że ci biedni chłopi z dwiema świniami na krzyż
w pewnym momencie doszli do wniosku, że bieda uszlachetnia, i
dlatego nazwali się szlachtą?

[monnap]

POducz sie historii to sie dowiesz, ze szlachectwo bylo nadawane w
miare potrzeb np. jak byla rekrutacja na wojne, wzbogaceni na niej
chlopi czesto zostawali odznaczani tytulami szlacheckimi, a tak
naprawde to ty chyba nie piszesz powaznie odnoszac wychowanie
dziecka do polskiej historii, bo wiadomo jaka ona byla. Tak samo
polska szlachta - klotliwosc i zadufanie to jedna z najlepiej
opisujacych ja cech, wiec nie wiem gdzie ty szukasz modelu do
wychowywania dzieci,zedz na ziemie, dwudziesty pierwszy wiek sie
klania.

[hugu]

> Bez urazy... ale to co napisałaś można zawrzeć również w 10
> zdaniach.
Nie żywię urazy. Jedn lubi ryby, drugi lubi grzyby. Ja lubię długo
pisać, ty możesz z tego czytać co piąte zdanie - i jest ok!

> Dopuszczasz taką opcję, że pomimo nie zapewniania dziecku non stop
> spokoju i rutyny nie płacze i nie wrzeszczy? Skąd wiesz czy twoje
> dziecko nie wolałoby popatrzeć na kolorowe półki sklepowe jeśli
> nigdy go do tego sklepu nie zabierzesz?
Czy mogłabyś wskazać, cytując, gdzie deklaruję chęć zapewniania
dziecku rutyny "non-stop" i że nigdy nie zabiorę dziecka do sklepu?

A
> może twój sposób postępowania "wychowa" małego nieudacznika, który
> nie da sobie rady w obecnym świecie czy pracy, w której trzeba
robić
> kilka rzeczy na raz?
Jak to mówią: Człowiek strzela, Pan Bóg kule nosi. Wszystko może się
zdarzyć. Każdy postępuje, swoim zdaniem, najsłuszniej, zwłaszcza,
gdy chodzi o dzieci. Ja tylko widzę, że tzw. "ludzie sukcesu",
(szefowie, samodzielni specjaliści, ludzie biznesu) nie ciągają
namiętnie swoich niemowląt po
centrach handlowych czy innych hałaśliwych i ludnych przybytkach.
Robią to raczej ludzie na
stanowiskach wykonawczych, którzy rzeczywiście
spełniają się w pracy polegającej na błyskawicznym wykonywaniu
poleceń szefa i robieniu, jak piszesz, "dziesięciu rzeczy naraz".
Ich umiejętność uprzedzania życzeń pryncypała i brak szczególnej
refleksyjności (spowalnia i podburza do buntu!) to dobre cechy,
przydatne w ich sytuacji. I jeśli życzą dzieciom tego samego, to
dobrze, że od małego wdrażają je w posłuch, siedzenie cicho,
tłumienie własnych potrzeb i nie stawianie życiu zbytnich wymagań.

Ja jednak wolałabym, żeby moje dziecko nie było "chłopcem do
wszystkiego" (czyli tak naprawdę do niczego), tylko żeby znalazło
swoją pasję i stało się w niej specem, albo żeby samo dowodziło
czymś swoim. Możliwe, że to się spełni, bo cała nasza rodzina z obu
stron to samodzielni pracownicy albo właściciele małych firm. Może
to taka specyfika rodzinna, że wychowujemy raczej tradycyjnie i
jesteśmy raczej koncepcyjni i szefujący niż wykonawczy i posłuszni.

[pomarancza-1]

Upraszczasz rzeczywistość, tworzysz teorie na podstawie własnych
obserwacji i nie zachowujesz logicznego ciągu w stawianych tezach (i
na dodatek tego nie zauważasz hehe). Prowadzenie dalszej dyskusji
uważam za nie mającą sensu i stratę mojego czasu.

[wilma.flintstone]

hugu napisała:

Ja tylko widzę, że tzw. "ludzie sukcesu",
> (szefowie, samodzielni specjaliści, ludzie biznesu) nie ciągają
> namiętnie swoich niemowląt po
> centrach handlowych czy innych hałaśliwych i ludnych przybytkach.


Fakt. Moj maz jest czlowiekiem biznesu i nie ciaga naszego dziecka
po centrach handlowych. A wiesz dlaczego? Bo nie ma na to czasu.

Twoje quasi-socjologiczne obserwacje sa nie calkiem trafione, bo
przekazanie kapitalu intelektualnego dziecku nie ma bezposredniego
zwiazku z trybem zycia rodzicow. Owszem, mozna zaryzykowac hipoteze,
ze ludzie uznajacy centrum handlowe czy grillowanie i browar co
sobota za najlepsza rozrywke, niekoniecznie maja co dziecku w tej
kwestii przekazywac, ale nie jest to cala prawda. Po prostu ludzie
wyksztalceni i zamozni nieco inaczej spedzaja wolny czas. Nie
oznacza to jednak ze izoluja malucha w harmonii i ciszy pokoju
dziecinnego, bo wlasnie wypoczynek aktywny (w ktory wlacza sie takze
i dzieci) jest w tak przez ciebie opiewanych grupach spolecznych
bardzo ceniony.

[tosterowa]

jezus maria, wolalabym po tysiackroc ciagac dziecko po marketach, niz byc
"czlowiekiem sukcesu", a moje dziecko na 100% wolaloby spedzac czas z rodzicami,
chocby w markecie, niz przegrywac z jego praca. No ale moze ja mam skrzywiony
poglad jako dziecko takiej karierowiczki, co to nie zabierala nigdzie swojego
dziecka, bo wolala je zostawiac po przedszkolach i swietlicach i odbierac poznym
wieczorem;/ Jeju, ja nawet kochalam spedzac czas w JEJ pracy, jak juz MUSIALA
mnie to niej zabrac

[wilma.flintstone]

A to jest jeszcze inna sprawa, co gorsze: galerie handlowe czy
wiecznie nieobecny rodzic.

[paul_ina]

nie ma nic gorszego niż wiecznie nieobecny rodzic
głosuję na to drugie

[syswia]

Wcale nie od niepamietnych czasow. To oswiecenie przynioslo Jana
Russo i jego postulat wychowywania i ksztalcenia dzieci i mlodziezy.
Wczesniej to wcale nie byla norma. Norma byl (nawet na dworach
ksiazecych i krolewskich) kompletny brak zainteresowania rodzicow
swoimi `pociechami`. Nikt nie zwracal na nie uwagi, o ile nie byly
pretendentami do tronu lub dziedzictwa, plci meskiej rzecz jasna.
Czesciej zwracano uwage na tych chlopcow, ktorzy byli wyjatkowo
chorowici i nie mieli braci lub nie bylo juz szans na pojawienie sie
rodzenstwa. O calej reszcie przypominano sobie dopiero wtedy, gdy
mogly sie przydac tzn mozna je bylo wydac za maz pieczetujac jakis
uklad polityczny albo laczac majatki. Matki z dworow-bogatych domow
nie karmily piersia dzieci, ani ich nie wychowywaly (nie mowiac juz
o pielegnacji). Udzial ojcow w zyciu dzieci byl minimalny i
zazwyczaj ograniczal sie do splodzenia, oczekiwania na nowine, ze
syn i decyzji, co do przyszlosci dziecka. Zamozne rodziny nie
kwapily sie do ciagania dzieci po kuligach i polowaniach z WYGODY, a
nie dlatego, zeby nie zaburzyc spokoju dzieciecia. Od dzieci to byly
sluzace i mleczne mamki.

Jak na dzisiejsze standardy, to bylo wrecz nie do pomyslenia
przedmiotowe traktowanie. Zaloze sie, ze w 99% rodzicom odebranoby
wtedy prawa rodzicielskie i ciagano po sadach za taka `opieke` nad
dziecmi. Tylko, ze wtedy dzieci byly WLASNOSCIA rodzicow, a teraz
rodzice sa WLASNOSCIA dzieci.

To by bylo na tyle moich `doswiadczen hisoryczno-rodzinnych i
znajomosci psychologii rozwojowej`.

[hugu]

Chyba powołujesz się na "Historię miłości macierzyńskiej" - i super,
to ciekawa lektura, podzielam zdanie autorki!
Jednak może zawęźmy spektrum rozważań do takich klas, które przez
kilka pokoleń budowały kapitał, czyli do burżuazji. Bo ze szlachtą
to rzeczywiście bywało różnie. Mieszczaństwo jednak raczej dbało o
wychowanie i edukację dzieci, bo to był ważny element przyszłego
sukcesu rodziny. I nie wydaje mi się, aby te skrzętne, mieszczańskie
rodziny, budowały swój kapitał na niestałości, hałaśliwości,
nieprzewidywalności i ciągłym przemieszczaniu się rodzinnym taborem
po wszelkich możliwych opłotkach. Nie sądzę też, by w dzisiejszych
czsach ludzie stale objuczeni swymi niemowlętami budzili chęć
nawiązywania z nimi kontaktów biznesowych czy wspólnego realizowania
złożonych projektów.
Ale może nie mam pojęcia o życiu i może już na spotkania biznesowe
nie chodzi się w garniturze, tylko w nosidle z juniorem!

[syswia]

ja ze starej szlachty, to dlatego

W USA wiekszosc wywodzi sie ze skrzetnej burzuazji albo z chlopstwa,
ktore szybko przenioslo sie do miast. Rodziny czesto sie przenosza z
jednego domu do drugiego, nie mowiac juz o tym, ze przeprowadzki z
jednego kranca kontynentu na drugi nie budza kompletnie zadnego
zdziwienia. Jakos kadr do wysokich stanowisk dyrektorskich im nie
brakuje

W dzisiejszych czasach duze korporacje dbaja o cenionych
pracownikow. Rozciaga sie to takze na ich rodziny, a zwlaszcza
dzieci. Nie ma potrzeby przychodzic na spotkania biznesowe z
juniorem na brzuchu, bo w cywilizowanych krajach (za wyjatkiem USA)
urlop macierzynski trwa rok, a nieraz mozna sobie przedluzyc do
dwoch za zgoda przelozonych.

PS. Nie czytalam "Historii milosci macierzynskiej", ale chyba sobie
poczytam jak znajde, bo zapowiada sie interesujaco.

Do interlokutorek

[hugu]

Dziewczyny, sorry, że w ogóle się odezwałam, bo, jak widzę,
rozdrażniłam część osób zbyt szczerze i pewnie zbyt radykalnie
wykładając pewne niepopularne poglądy. Pewnie poprawnie politycznie
jest pisać, że dziecko to żadna zmiana w życiu, żadne specjalne
wymagania, że pakuje się niemowlaka w nosidło - i huzia
na "Hamleta", hajda na lunch biznesowy i hopla na Rysy! W razie
ulewy mamy przecież folie, ulewanie się naszemu niemowlęciu zaostrzy
apatyt kontrachenta nie tylko na lunch, ale i na nasz produkt, a ryk
naszego dziecięcia pomoże widzom "Hamleta" lepiej wczuć się w dramat
duńskiego księcia... Nasz potomek zaś, zewsząd ścigany czułymi
spojrzeniami, będzie w tych sytuacjach kwitł i nabierał przekonania,
że świat go kocha!..

Niech każdy pozostanie przy swoim: Ja przy burżuazyjno-dworkowych
sentymentach, a wy, jeśli chcecie, sposóbcie dzieci do: dużo, mocno,
szybko i wszystko naraz - a może wszystkim nam się uda coś fajnego,
choć nie jednakowego? Światu są potrzebni różni ludzie, tak jest
ciekawiej! Pozdrawiam i życzę, żeby wszystkie nasze dzieci były
po prostu szczęśliwe, w taki czy inny sposób!

[kiniox]

Moim zdaniem przesadzasz mocno używając sformuowania "rozdrażniłam". W ten
sposób przypisujesz swojej wypowiedzi więcej mocy, niż ma ona w rzeczywistości.
Dla mnie jesteś tylko (i aż!) głosem w dyskusji. Głosem na tyle interesującym,
że zachęciłaś mnie do odpowiedzi. A że lubię dyskutować, to oto i efekt. Myślę,
że Twoja wypowiedź ma badzo wiele sensu, jednak zdajesz się zapominać, że świat
nie jest czarno-biały. Czasem mam wrażenie, że wielopostowe dyskusje toczą się
pomiędzy osobami, które mówią dokładnie o tym samym, tylko innymi słowami, czego
zdają się nie zauważać.
Moim zdaniem dziecko potrzebuje stabilizacji, spokoju i pewnej rutyny.
Jednocześnie potrzebuje też bodźców, na miarę swoich możliwości. Moje życie po
dziecku jest inne niż przed, bo musiałam dostosować tempo życia, do tempa mojego
dziecka. Jestem energiczna i wiecznie zajęta, więc oczywiście - musiałam
zwolnić. Jednakże "zwolnić" nie oznacza dla mnie całkowitej rezygnacji z
zainteresowań pozamacierzyńskich, a jedynie z tych zainteresowań, których z
posiadaniem dziecka nie da się pogodzić. Poza tym, obserwuję mojego syna uważnie
i widzę, co mu sprawia radość, a co go męczy. Próbuję więc włączać go w moją
pozamacierzyńską rzeczywistość na miarę JEGO, a nie moich możliwości. Owszem,
potrafiłabym z niego "wycisnąć" dużo więcej, ale sęk w tym, że nie chcę. Nie
chcę, bo widzę, że to mu nie odpowiada. Z drugiej zaś strony obserwuję też
dzieci znajomych i widzę, że różnią się znacznie od mojego syna i mają
zasadniczo różne potrzeby, czego innego się boją, czego innego są ciekawe etc.
Wyciągam z tego wniosek, że każde dziecko jest inne i (poza pewnym
uniwersalnym wspólnym dla wszystkich dzieci minimum) to co dobre dla jednego,
nie będzie dobre dla drugiego i na odwrót. Zakładam też, że inaczej będę
traktować moje drugie i kolejne dziecko, nie dlatego, że moje potrzeby się
zmienią, ale dlatego, że potrzeby tego dziecka będą inne, niż potrzeby mojego
syna. Myślę, że niewiele jest tak naprawdę matek, które postępują inaczej i
biorą pod uwagę jedynie swoje własne zachcianki, zapominając o dziecku.
Natomiast zauważyłam, że bardzo dużo mają do powiedzenia na temat
"odpowiedniego" traktowania dzieci osoby bezdzietne. Wyznaję zasadę "żyj i
pozwól żyć innym", nie zakładam z góry, że ktoś jest głupi, bo nie postępuje
tak, jak ja. Wychodzę z założenia, że każdemu, co mu w duszy gra. I tyle mam na
ten temat do powiedzenia.

amen :) n/t

[blue_romka]

[girasole01]

Czy w takim razie dobre dla dziecka jest pozostawienie go calkowicie
niani, bo tak robily warstwy uprzywilejowane, a tylko biedacy
wychowywali swoje dzieci osobiscie? I parafrazujac to co napisalas -
czy gdyby bycie non-stop z dzieckiem (tak jak to robili biedacy)
miało zbawienny wpływ na jego rozwój, to czemu wszyscy rodzice
(rowniez bogaci) nie zaczęli stosować tej praktyki?
Nie uwazasz tez, ze sekretem niskiej ruchliwosci spolecznej pionowej
niekoniecznie jest prog pobudzenia dziecka, ani nawet modelowanie, a
raczej jego edukacja (na ktora biedni nie mogli sobie pozwolic)?

do Hugo

[kj-78]

Rys historyczny? Skad masz takie dziwne wiadomosci historyczne? Moze
doczytaj tez, ze dzieci biedakow nie mialy mozliwosci uczyc sie,
chodzily niedozywione, i pracowaly odkad tylko byly w stanie w jakis
sposob pomoc rodzicom. Jeszcze na poczatku XXw dzieci i ich potrzeby
nie byly w ogole zauwazane! Bogaci wynajmowali najpierw mamke, potem
nianie, matka czasem przychodzila do pokoju dzicinnego i glaskala
swoje slicznie i czysto ubrane dzieci po glowce, przykazujac, zeby
byly grzeczne. Dzieci nie mialy prawa odezwac sie przy obiedzie,
czesto nie jadly nawet przy tym samym stole, co panstwo. O rodzinach
biedakow nie ma nawet co pisac, mieli po kilkanascioro dzieci, z
ktorych polowa umierala, a druga byla wykorzystywana jako sila
robocza... Pozdrawiam

[kj-78]

Jeszcze cos dodam. Oczywiscie burzuazja dbala skrzetnie o edukacje
swoich dzieci. I rzeczywiscie dzieci spedzaly czas w tym samym
otoczeniu... Ale zeby przytaczac tego typu przyklady wychowania
dzieci w "dawnych czasach" jako cos pozytywnego, to... hm... Moze
powinnas troche wiecej poczytac, zanim sie wypowiesz? Watek traktuje
o potrzebach dziecka, zwlaszcza emocjonalnych. Chyba nie zrozumialas
tematu, a calkiem na pewno nie zrozumialas wplywu gloryfikowanego
przez Ciebie wychowania dzieci przez burzuazje, na te dzieci.

[gato.domestico]

wiadomo ze posiadanie dziecka wiele zmienia...nie da sie
zaprzeczyc.Ja osobiscie jesli tylko dzidzia bedzie zdrowa nie mam
zamiaru zamykac sie w 4 scianach i ograniczyc wyjscia do sklepu czy
parku.Poprostu psychicznie nie dalabym rady...
To nie chodzi o to jak piszesz z eteraz jest taka moda poprostu np
20 lat rtemu nie bylo tylu udogonien (jednorazowe pieluchy,
przystosowane hotele, miejsca tzw uzyecznosci publiczej) i ciezej
bylo sie wyrwac.

[kuragan]

nie przeczytalam calego watku, ale sporo.

Mam trzymiesieczna corke i naprawde nie wiem jak moglabym nie brac jej potrzeb
pod uwage, chocbym probowala. Dalaby mi w kosc swoim protestem...
Staramy sie natomiast wzajemnie do siebie dopasowac. Wiem juz, ze podroze
samochodem jej w ogole nie przeszkadzaja. jak miala dwa miesiace bylismy z nia
na tygodniowym urolpie 600 km od domu, w hotelu przystosowanym dla bobasow
(plywalnia dla nich, bujaczki, maty). Corka byla wniebowzieta. To wlasnie tam
odkrylam czego jej trzeba - ze co prawda po 4-5 po poludniu to juz ma byc cisza
i spokoj, ale w ciagu dnia to jej sie miedzy ludzmi bardziej podoba. Ze nie
przeszkadza jej jak gadamy z goscmi a ona kima u nas na reku - jesli wszyscy
mowia spokojnie. Ze uwielbia pojsc tam gdzie jej duzo ludzi i cos sie dzieje,
ale na godzine, moze potorej, nie wiecej, a w domu sie nudzi - kota po prostu
dostaje jak tylko z mama na mate, na bujaczek, na rece... Chce poogladac swiat i
agu agu tylko jest.

Zatem dostosowuje sie do mojej corki i laze z nia w ciagu dnia po sklepach, a w
weekendy spotykam sie ze znajomymi. Czasem tez udajemy sie na przejazdzke
samochodem ku obupolnej radosci.

serdecznie pozdrawiam

[fasolexx]

zaraz sie zacznie najazd na Wojciechowska jaka toz niej wyrodna
matka.

[werka344]

Mam 4-miesięcznego synka. Przed jego urodzeniem miałam zaplanowane
najbliższe miesiące zarówno jego jak i swojego życia. Niestety, z
chwilą kiedy przyszedł na świat mój misternie utkany plan runął jak
domek z kart. Przez pierwsze tygodnie synek był bardzo absorbujący,
poza tym miał kolki, które jak sie potem okazało były wynikiem
nietolerancji laktozy. Dbałam i dbam nadal aby miał stały rytm dnia,
a jeśli ktoś chce nas odwiedzić, to mówię w jakich godzinach. Albo
nie wstydzę sie odmówić kiedy albo synek albo ja niekoniecznie mamy
dobry dzień. Poza tym moje dziecka było bardzo wyczekane, wymodlone
i wyleżane (mam 3 aniołki). Jednak...w ciągu pierwszych tygodni
macierzyństwo bardzo mnie zaskoczyło. Potrafię się przyznać, że
czasami bardzo mi brakowało ciszy, wyjść do kina czy czasa na
poczytanie książki. A kąpiel-przynajmniej dla mnie-była prawdziwym
luksusem. I nie ma w tym krzty przesady. Buntowałam się, że muszę
siedzieć w domu, że każdy dzień jest taki sam. Każde wyjście do
sklepu-bez małego-było dla mnie prawdziwym odpoczynkiem. Jak miał
dwa miesiące pojechaliśmy na zakupy do -tak znienawidzonego przez
niektóre mamy - CH. Mały zniósł to bardzo dobrze. Było to
praktycznie moje pierwsze wyjście z domu. Urodziłam go w listopadzie
więc na spacery-ze względu na aurę-wyszliśmy dopiero po miesiącu.
Był to dla mnie -podobnie jak kąpiel-prawdziwy luksus. Dzicko
nareszcie zasnęło (bo generalnie w ciągu dnia niewiele spało), nie
słyszałam jego płaczu. W pewnym momencie uznałam, że jesli nie
zacznę wychodzić gdzieś z domu z Małym czy bez, to zwariuję albo
wpadnę w depresję. Wyszłam z domu. Uważam, że nie ma w tym nic złego
jesli dziecko zostanie z tatą (niech tata tez ma szansę na poznanie
własnego dziecka. Poza tym rozczula mnie widok mojego M. kiedy karmi
butla Małego). Nie widzę też nic złego w zabieraniu dziecka do
znajomych itd. Nie bardzo wierzę w przypadki opisane przez autorkę
wątku-wyjazd z tygodniowym dzieckiem nad morze. Dziewczyny, macie
rację dzieci tak nie żyją.
Droga autorko wątku życie weryfikuje nasze plany. Oczywiście,
dziecko jest najważniejsze, ale -moim zdaniem-trzeba też zrobić coś
dla siebie. Poza tym ja wyznaję zasadę:szczęśliwa matka, to
szczęśliwe dziecko.Dodam jeszcze, że takie wyjście bez dziecka
sprawia - znou podkreślam, że to tylko moje zdanie-że wracam do
swojego synka szczęśliwsza. Naładuję akmulatory, dzięki czemu mam
więcej energii i cierpliwości do najukochańszego mężczyzny w moim
życiu.Po prostu, we wszystkim trzeba zachować umiar.

[maadzik3]

Jak we wszystkim potrzebny jest zloty srodek. Przyznaje ze do wielu rzeczy
dostosowalismy nasze dziecko i mysle ze byl to dobry wybor (a ze Mlody juz nie
taki malutki i niemowlakiem dawno nie jest wiec i obserwacje wynikow mialam).
Z tym, ze my prowadzilismy i przed jego urodzeniem dosc spokojny tryb zycia,
niemniej bylo w nim miejsce na nasze pasje i dalej jest. W efekcie czego moj
6-letni teraz syn jest np. swietnym narciarzem i ladnych kilka sezonow za nim.
Rodzice nie moga czuc sie jak w wiezieniu - niewplywa to dobrze ani na ich
psychike ani na zwiazek a rodzice bez depresji i w pelnej rodzinie raczej sa
dziecku przydatni. Z drugiej strony oczywiscie ze trzeba brac potrzeby dziecka
pod uwage, z zastrzezeniem ze dzieci nie sa zbiorcza homogeniczna kategoria -
jak kazdy czlowiek kazde niemowle jest inne. Jedne uwielbiaja jazde samochodem
drugie dra sie na sam widok fotelika, jedne chca byc noszone w nosidelku inne
nie itd. itp. wiec wszelkie teorie ogolne kiepsko sie sprawdzaja w odniesieniu
do czesci dzieci (jakie by te teorie nie byly). Oczywistym jest ze w miare
uregulowany tryb zycia, powietrze bez dymu i brak ogluszajacego halasu sa
potrzebne, tylko to bardzo ogolne postawienie sprawy.
A poza tym dzieci czasem jest wiecej. Jak mowi moja znajoma (mama fantastycznych
3 dziewczynek) pierwsze dziecko spi w okreslonych porach w swoim lozeczku,
trzecie kiedy zasnie i tam gdzie akurat jest rodzina. Wyobraz sobie ze przez
rok? dwa lata? mowisz 5-6 latkowi ze na wakacje nie bo dzidzia, na weekend do
dziadkow nie bo dzidzia, do wesolego miasteczka rodzinnie nie bo tam strasznie
glosno, a dzidzia, kinderbal w domu nie bo dzidzia, a w ogole to fantastycznie
miec brata czy siostre. No... dobrze jak przez okno nie bedzie chcialo
rodzenstwa wyrzucic. Wiec teorie przed urodzeniem pierwszego sobie a zycie
sobie. A decyzje podejmuje sie zwykle dynamicznie obserwujac co dziecko lubi,
czego nie, co znosi dobrze co kiepsko i do tego dopasowujac nasze plany. Owszem,
plany do dziecka trzeba dopasowac (zwlaszcza malenkiego), ale plany trzeba miec
i z marzen/ zycia nie rezygnowac, nawet jesli czesc przyjdzie odlozyc na troche
pozniej. I np. odnosnie windsurfingu jesli bylby on pasja rodzicow zupelnie nie
rozumiem czemu mieliby z niego rezygnowac (no, nie w pologu, ale to z uwagi na
kobiete). Jedno jest z dzieckiem na brzegu, drugie na desce potem zmiana. Jesli
pogoda jest znosna, dziecko z rodzicem i podroz nad zbiornik wodny nie
wykonczyla wszystkich z dzieckiem na czele to dlaczego nie? Cos zlego jest w
wyjezdzie nad jezioro?

[semi-dolce]

Narodziny dziecka zmieniają wszystko, nie oznacza to jednak, że trzeba sie
wówczas zamknąć z potomkiem w czterech scianach i siedziec odciętym od swiata.
Wyjazd na weekend czy wakacje dziecku nie szkodzi, czesto wręcz przeciwnie.
Zabranie dziecka na zakupy czy do restauracji także nie jest szkodliwe. Szanowac
potrzeby dziecka? Oczywiście, tylko najpierw trzeba je znać. A podstawową
potrzebą dziecka nie jest siedzenie w domu, kapiel punkt 19 i spanie zawsze w
tym samym łóżeczku. Podstawową potrzebą dziecka, jest maksymalna bliskość matki
- nieistote czy w domu czy nad morzem czy w górach czy na majorce. Stałym
punktem w życiu dziecka maja być rodzice, na poczatku głównie matka, a nie
wanna, łóżeczko i zegarek. Ale faktycznie jeszcze w ciąży można tego nie
wiedzieć, ma się wtedy milion idealnych wizji i jest się najmądrzejszym, a
reszta - mimo że już dzieci ma, więc zwyczajnie zna to lepiej i wie więcej - na
pewno się nie zna.

Mówisz, że rodzisz za miesiąc? To akurat na wakacje będziesz miała 3-4
miesięczniaka, wybierz się z nim na kilka tygodni nad morze lub w góry, to
jesienia i zimą powinien mniej chorować.

[bobimax]

Chyba rozpętałaś wojnę patrząc na ilość odpowiedzi. Ja jestem z tych
co się podporządkowuje rytmowi dziecka. Nie chodzę na imprezy
wieczorne. Najpóźniej o 20 w domu, bo trzeba wykąpać i dla właśnego
i dziecka spokoju nie wybijam z rytmu. Nie mówię, że czasem się
zdarza że muszę zaburzyć rytm, ale to naprawdę rzadkość. Teraz w
niedzielę musiałam jechać na zakupy komunijne ze starszaczką i 3
miesięczniakiem, potem chieliśmy wpaść gdzieś na obiad, ale mały tak
się rozdarł ze zmęczenia, że obiad odpuściliśmy i wróciliśmy do domu
i malutki się wyciszył. Generalnie wszyscy u mnie wiedzą, że godz 19
to koniec spotkania, bo my mamy wieczorne kąpanie według grafiku,
który sporządziliśmy po paru dniach od porodu, żeby dostosować się
do potrzeb małego.

[ania_kr]

To nie jest tak, że ty masz poświęcić wszystko dla dziecka, ani też tak, że masz
dostosować dziecko do własnych potrzeb. Oczywiście nie zawsze się tak da, ale
najkorzystniej dla całej rodziny będzie jeśli znajdziecie 'złoty środek'. Nie
można zamęczać dziecka ciągając go za sobą gdzie się da, ale też nie możesz
zrezygnować ze zbyt wielu rzeczy dla dziecka, bo ono odejdzie kiedyś na swoje, a
tobie będzie wtedy bardzo ciężko. Bardzo możliwe że przez pierwsze miesiące
będziesz bardzo zafascynowana dzieckiem, albo bardzo zmęczona i nie będziesz
miała ochoty otwierać się na świat, ale nie rób sobie wyrzutów gdy będziesz
miała ochotę wyjść z domu sama czy z dzieckiem.
Ps. W ciąży myślałam że nie pójdę z niemowlakiem do CH, ale kilka razy byliśmy i
nic złego się nie stało.

[failte]

To nie jest tak, że ty masz poświęcić wszystko dla dziecka,
ani też tak, że masz dostosować dziecko do własnych potrzeb.
Otóż to. Sporo Forumowiczów przypisało mi pierwszy pogląd, a ja
rozpoczęłam dyskusję o drugim.

[jdylag75]

Dwa najważniejsze spostrzeżenia odnośnie Twojej wypowiedzi i poniższych: mam
wrażenie, ze po urodzenia dziecka grozi Ci konflikt z mężem bo chyba jednak
macie trochę odmienne wizje przyszłości-celem uprzedzenia: bynajmniej mnie to
nie martwi . Jedna z pań napisała, że ona i dziecko są tak przywiązane do
codziennej rutyny, że jakikolwiek wyłom (wizyta u lekarza) powoduje katastrofę,
płacz dziecka itd.
Z mojej perspektywy: mamy dwójki dzieci o różnych temperamentach i urodzonych w
skrajnych porach roku, dostosowywanie się do potrzeb dziecka ma jak najbardziej
sens jednak trzeba zauważyć, że potrzeby dzieci moga sie skrajnie różnić nawet w
przypadku rodzeństwa, należy na to zwracac uwagę a nie na woje widzimisie, ze w
domku rutyne będę sobie uprawiać bo tak w stanie błogosławionym zaplanowałam.
Mój syn był wyciszony, lubił rutynę, natomiast nie przeszkadzały mu wypady w
moim towarzystwie do ZUS czy US czy innych urzędów, goście też mu nie
przeszkadzali - wystarczala obecnosć rodziców, córka ma naturę obieżyświata,
towarzyska, podróżowała z nami od 2 tygodnia, była ze mna w pracy jak miała
tydzień, ma prawie rok i w domu na dłuższą metę sie nudzi.
Wypraszanie gości? a po co? szybka kąpiel dzieciaków, bajki, buziaki i do
spania, a dyżurny rodzic do gości. Mój syn od dawna wie, ze każdy w rodzinie ma
zainteresowania, pracę, kolegów i uczy sie tego szanować. Nie sądzę, żeby w
izolacji mając matkę na wyłączność rezygnująca dla niego z życia nauczył się
czegokolwiek poza roszczeniami.
Pomiędzy skrajnymi postawami jest normalność.

[failte]

mam wrażenie, ze po urodzenia dziecka grozi Ci konflikt z mężem bo
chyba jednak macie trochę odmienne wizje przyszłości
Na razie wizje zgodne, ale Grono Zaprzyjaźnione ostro zabrało się
za pracę nad ich zmianą.

Pomiędzy skrajnymi postawami jest normalność
Rozpoczęłam wątek pisząc o jej braku właśnie, u opisanej grupy. Nie o
gloryfikacji rutyny i jej rzekomej przewadze nad aktywnością. Te
poglądy zostały mi po drodze przypisane wszczynając akcję "dzielenie
się doświadczeniem przez doświadczone mamy", "pobłażliwe obśmiewanie
miłości teoretyczki do 4 ścian" etc.
Zrobiło się dość zabawnie, ale w akcji prostowania moich nie
istniejących poglądów zaginął niestety poruszony problem.
A brzmiał on:

CO JEST PRZYCZYNĄ MYŚLENIA I DZIAŁANIA W KATEGORIACH: "DZIECKO NIE
MOŻE NAM W NICZYM PRZESZKADZAĆ, WIĘC MA SIĘ DOSTOSOWAĆ DO NASZYCH
POTRZEB "?

Pozdrawiam!
Failte

[q_fla]

> CO JEST PRZYCZYNĄ MYŚLENIA I DZIAŁANIA W KATEGORIACH: "DZIECKO
NIE
> MOŻE NAM W NICZYM PRZESZKADZAĆ, WIĘC MA SIĘ DOSTOSOWAĆ DO
NASZYCH
> POTRZEB "?

Niewydolność wychowawcza i to raczej tylko w rodzinach czysto
patologicznych, np. z problemem alkoholowym.
Natomiast w rodzinach, które funkcjonuja prawidłowo i zgodnie z
obowiązującymi normami problem imo jest raczej marginalny.
Dlatego uważam, że mocno przesadzasz i koloryzujesz.

Btw jak byłam w ciązy również miewałam wizje nieskazitelnego
macierzyństwa.
Później w praktyce okazało się, że robię wiele rzeczy, których na
pewno miałam nie robić; i nie robię wielu rzeczy, które na
pewno miałam robić.

Może lepiej było napisać, że nie popierasz patolog

[thunder_storm]

a nie rozpisywać, się tak długo i nie nazywać tych rodziców rodzicami aktywnymi,
ponieważ bardzo dużo rodziców uważa się za rodziców aktywnych ale jednak opisane
przez ciebie zachowania są nie dopuszczalne, więc to już nie jest tylko rodzina
aktywna, a patologiczna, bo nikt normalny nie zabiera dziecka non stop na
imprezy nawet jeśli miały by być to spotkania w domu rodziców, takie
balangowanie non stop zdarza się tylko w rodzinach z problemami! No i gdybyś
napisała od razu, że to chodzi o rodziny patologiczne to nie było by
nieporozumień, bo przecież nikt patologii nie popiera!

[pomarancza-1]

Falite jako przyszła matka, czyli obecnie ciężarna nie mająca ze
sobą co zrobić (bo jest na etapie czekania i czekania i jeszcze
bardziej przedłużającego się czekania) stworzyła wątek, który
zapełnił trochę nadmiar wolnego czasu . Jeśli jej wątek nie
prezentowałby takich właśnie skrajnych zachowań i nie prowokował to
byście mamuśki się również zanudziły a tak mogłyście swoim hormonom
dać ujście - taka terapia

Ciekawe jak rodzic miałby bawić się na imprezie (oraz reszta ludzi)
jeśli jednocześnie dziecko by wyło... autorka chyba sama nie wie
jeszcze jaki to ryk skoro uważa, że jest to możliwe. A jeśli sama
uczestniczy w takich imprezach - no cóż, widocznie już w ciąży nie
dba za bardzo o swoje zdrowie

[failte]

O tym dokładnie zjawisku miał traktować ten nader rozwinięty wątek:
kobieta.gazeta.pl/kobieta/1,55341,843003.html
Pozdrawiam!

F.

[archeopteryx]

> Zapanował obowiązujący trend 'życia aktywnego' i 'aktywnego
> rodzicielstwa'. Co on oznacza?
>
> Że współczesna mama nie siedzi już zamknięta z dzieckiem w domu,
> zyskała prawo do 'realizacji własnych potrzeb' i
bycia 'szczęśliwą,
> zrealizowaną zawodowo kobietą' zamiast skoncentrowaną na dziecku
> Matką Polką.

Szczerze mówiąc ja chyba wpisuję się w trend matki realizującej
swoje potrzeby zawodowe i nie widzę w tym nic zdrożnego. Robię to po
to żeby całej mojej rodzinie żyło się lepiej, a więc również dla
mojej córeczki. Wróciłam do pracy gdy córka miała 5 miesięcy bo z
jednej pensji byłoby nam ciężko przetrwać od 1 do 1. Nie było mnie
stać na to by "siedzieć zamknięta z dzieckiem w domu" dłużej niż
pozwalał na to urlop macierzyński.
Nie widzę też problemu by wyskoczyć do kosmetyczki, z koleżankami na
kawę, czy na zakupy do centrum handlowego, ale wtedy córeczką
opiekuje się tata. Nie zabieram Młodej w zatłoczone miejsca bo
uważam, że dla dorosłego jest to męczące, a co dopiero dla małego
dziecka. Natomiast gdy córka była malutka, taka dwu-trzymiesięczna,
zdarzało się, że w trakcie spaceru zahaczałyśmy o centrum handlowe,
żeby dokonać niezbędnych sprawunków. Dziecku to nie przeszkadzało,
bo spało jak suseł. Wiosną i latem zeszłego roku zaliczyliśmy kilka
imprez plenerowych, ale zawsze przed 19 pakowaliśmy się do domu. Gdy
Mała miała 4 miesiące wybraliśmy się na kilkudniowe wakacje do
gospodarstwa agroturystycznego, jakieś 120 km od domu. I było
świetnie! Od czasu do czasu jeździmy z córką do babci, ponad 100 km
od domu. Teraz, gdy ma prawie rok znosi te podróże znacznie gorzej
niż kiedyś, bo po prostu nudzi się w samochodzie.
Do wszystkiego trzeba podchodzić z głową i zdrowym rozsądkiem. Gdy w
rodzinie pojawia się dziecko zmienia się bardzo dużo i nie ma sensu
udawać, że wszystko jest jak dawniej, ale też nie uważam, że należy
w 100% poświęcic się dziecku. Jeżeli nasze potrzeby nie kolidują z
potrzebami dziecka to dlaczego mielibyśmy rezygnować z ich
realizacji? Często odwiedzają nas znajomi, ale przychodzą albo w
ciągu dnia, gdy Mała jest aktywna, albo jak już śpi. W tym roku
wybieramy się z Maludą do Grecji, będzie miała półtora roku i myślę,
że spodoba jej się zabawa nad morzem.
Natomiast nigdy nie spotkałam takich ludzi, o jakich piszesz -
zabierających noworodki lub maleńkie niemowlęta na imprezy, koncerty
czy w bardzo dalekie podróże. Uważam, że to akurat jest głupie.

[archeopteryx]

W zeszłym roku zrezygnowaliśmy z zagranicznych wakacji właśnie ze
względu na córeczkę. W tym roku nie pojechaliśmy na narty, bo byśmy
się za nią zatęsknili, a zabranie ze sobą Młodej i opiekowanie się
nią na zmianę wypaczało sens wspólnego wyjazdu. Wyjście na imprezę,
do kina czy do pubu to rzadkość, ale się zdarza, wtedy Małą opiekuje
się babcia. Jest trochę tych "wyrzeczeń", ale bez przesady.
Decydując się na dziecko bylismy świadomi, że skończy się nasza
dotychczasowa swoboda, ale akurat nie trzeba być wielkim odkrywcą
żeby to rozumieć.

[mala_mee]

Po pierwsze i najważniejsze (no prawie) nikt mi nie będzie mówił co mam robić z
własnym dzieckiem. No poza Tatusiem bo w końcu to w połowie Jego. Dopuszczam
rady Rodziców - w sensie Dziadków dziecka ale nie ślepo. Także znajomi mogą se
gadać, śmiać się a ja i tak będę robiła to na co mam ochotę.

Po drugie uważam, że jak matka jest szczęśliwa to i dziecku będzie lepiej. Bo
przy frustratce będzie nerwowy i buczący. A dla każdej ta szczęśliwość to co
innego.
Dla mnie to było wyjście do sklepu po bułki dwa dni po powrocie ze szpitala - z
dzieckiem została moja Mama i zakupy w GH dwa tygodnie po porodzie - zostali
drudzy dziadkowie. No i co? Ja byłam przeszczęśliwa (niech będzie żem pusta),
Dziecku nic się nie stało więc wszyscy zadowoleni.

Tydzień temu musiałam przewieźć małego przez pół Polski ale dzięki temu spędził
z Ojcem więcej czasu. Nie był bardzo nieszczęśliwy z tego powodu.

Także coś za coś. Ważne są Jego potrzeby ale moje też nie są bez znaczenia.
Istotne żeby to pogodzić.

I jeszcze jedno. Nie wiem jakie jest zdanie tutejszych bywalczyń ale ponieważ
spotkałam się z różnymi opcjami to o tym wspomnę. Ojciec to też rodzic. I w
niczym nie jest gorszy od matki (no poza karmieniem ale to można jakoś
rozwiązać). Więc nie wyrywam Dziecka Ojcu bo uważam, że zajmie się nim tak samo
jak ja. Skoro ja się tego mogłam nauczyć to On też. To też pomaga na moje
samopoczucie.

Nie zawsze jest różowo - były momenty, że chciałam drącego się Małego wystawić
na mróz bo zupełnie nie wiedziałam co z Nim zrobić. Wykończył siebie, wykończył
mnie ale jakoś to przeżyliśmy.

Zobaczymy jak będzie dalej. Szanując i jego potrzeby i moje.

[mumi7]

Mam kilka uwag do Twojej wypowiedzi:

1. jakieś 100, a jeszcze 50 lat temu, jak wspomina moja strasza
ciotka, a nawet mama i teściowa, co prawda rodzice nie wyjeżdżali na
surfing ani do Egiptu, ale dzieci nie były specjalne hołubione -
jesli reszta rodziny miała czas, to sie nimi zajmowała, jak nie -
lezały sobie w łożeczku. Czyli bez szalenstw wakacyjno-wyjazdowo-
galeryjnych, ale także bez specjalnej uważności na potrzeby dziecka.
Dzieci się wychowywały dobrze, mimo braku pełnego poświęcenia czasu
i uwagi wyłącznie im. Więc bez przesady z tym penym skupianiu się na
dziecku.

2. Ale, i teraz będzie w drugą stronę, dzieci do 3 miesiąca życia
powinny miec tzw okres ochronny. Mało gwaru, ciszaa, ciepło, raczej
ciemniej niż jasniej, otulanie kocykami. Generalnie, życie troche
jak przedłużenie ciązy. To zdanie babki od rozmowju
psychomotorycznego dzieci. To z kolei oznacza, że nie musimy potrzeb
dziecka ciągle stawiać na pierwszym miejscu, ale pierwsze trzy
miesiące powinny być dla niego czasem, w którym faktycznie wiele
poświęca się jego komfortowi i spokojowi.

3. Żadna skrajnośc nie jest dobra. Ani pełne poświęcenie maluchowi,
ani pełna balanga z dodatkiem w postaci małego dziecka w tle. MOim
zdaniem oznacza to, że paromiesięczne dziecko, jeśli jest wyjatkowa
okazja, może odbyć dłuższa podróż, spać noc czy dwie w innym miejscu
(ale z rodzicami) i nic się nie stanie. Zamknięcie w domu i pełne
poświęcenie nie sluży matce, a tym samym i dziecku. Relaks matki i
ojca jest wazny, także dla dobrego rozmoju dziecka

[kartoffeln_salat]

Wszystko zależy od tego jakie będziesz miała dziecko. Sa dzieci,
które sporo śpią przez co mamy są w miarę wyspane, są spokojne i
usmiechniete dzieci, które śmieją sie do wszystkich itd...
A są takie dzieci jak mój najukochańszy skarb, który dopiero mając
prawie roczek jako-tako przespał noc a ja nie miałabym nawet sił iść
czy jechać gdziekolwiek, bo najwiekszym moim marzeniem było łóżko i
cisza. Moje dziecko płakało rozpaczliwie widząc jakichkolwiek innych
ludzi, na spacerach, w samochodzie, darł sie gdzy do nas ktoś
przyszedł.
Dlatego kompletnie wszystko musiałam porzucić i o sobie zapomnieć,
ale jest coraz lepiej i wierzę, że kiedyś wróce jeszcze do życia w
podobnym stylu jak kiedyś. Ale nic na siłę, chociaż czasami się
wkuzram, normalne, jestem przecież jeszcze młoda .

oj pitolisz....

[camel_3d]

i to bardzo..

dziecko to nie jest lancuch przykuwajacy cie do domu.
jasne ze zmienia sie duzo i nagle. ale bez przesady. az tak zl enie jest i ni
emusisz rezygnowac z wszystkiego.

jasne, mozesz spotykac sie z rodzicami, ktorzy czuja sie uwiazani jak pies do
budy i lubia stekac jak to ich zycie sie zmienilo, a mozesz spotykac sie z
rodzicami, ktorzy nie uwazaja dziecka za wiazadla domowego i spedzaja z nim
aktywnie czas.

to nie ma nic wspolnego z polityczna poprawnoscia. to wlasnie matka siedzaca
latami w domu jest nowoczesnym wymyslem...

[alpepe]

śmieszy mnie twój post, ale nie dlatego, że coś tam miałoby być głupio napisane,
nie. Chodzi tylko o twój brak asertywności, o to, że przejmujesz się modami
panującymi u bezmózgów. Ja słuchałam własnego rozumu i własnego serca i jakoś
tak wyszło bardzo naturalnie, a i nikt nie próbował mi mówić, jak jest lepiej.
No fakt, teściowa próbowała, ale i tak się nie lubimy, więc nie ma o czym mówić.
Trzymaj się i nie daj kierować durną modą, w której dziecko to tylko gadżet.

chryste, co za hipokryzja...!!!

[duzeq]

Po pierwsze, streszczaj sie troche z tymi wywodami bo ciezko do
konca przerbnac. tak, nikt mi czytac nie kaze, ale skoro juz
zaczynasz taki uroczy watek i na zasadzie bardzo zblizonej do
lipcowej (co-to-ja-robic-nie-bede-jak-urodzi-mi-sie-dziecko), to
zrob to w sposob oszczedzajacy czytelnika. Nikt w korporacji nie
nauczyl cie pisac memo, czy co?

Po drugie: co za hipokryzja!!!

>Bez bólu serca odsuwam moją potrzebę szaleństwa na windsurfingu,
zagranicznych wojaży i realizacji swoich zawodowych pasji i uznaję,
że mój maluch jest teraz najważniejszy.

No przeciez nie dalej niz miesiac temu jeczalas, ze mialas juz tak
dosyc korporacji, tych wyjazdow zagranicznych, pakowania walizek,
spa jako reanimacji, ze dosyc juz pieniedzy zarobilas. No i
jeczalas tez, ze zrobienie dziecka zajelo ci piec lat.

Jak komus sie to przejadlo, to oczywiscie, ze odsuwa wszystkie
takie luksusy bez bolu bo to zadne poswiecenie dla ciebie. Ale do
bolu zebow razi ta postawa pt. "tera fszysko dla dziecka! fszysko!
nawet na deske nie pojade...! A one, te glupie inne rodzice, to tak
ciagna te dzieci gdzie moga..!".

Zenada, panie, zenada.

[mumi7]

duzeq napisała:

> Po pierwsze, streszczaj sie troche z tymi wywodami bo ciezko do
> konca przerbnac. tak, nikt mi czytac nie kaze, ale skoro juz
> zaczynasz taki uroczy watek i na zasadzie bardzo zblizonej do
> lipcowej (co-to-ja-robic-nie-bede-jak-urodzi-mi-sie-dziecko), to
> zrob to w sposob oszczedzajacy czytelnika. Nikt w korporacji nie
> nauczyl cie pisac memo, czy co?

Kobieto, no nie przesadzaj - mamy jakiś amerykański wymóg pisania
mniej niż 500 słow czy co? Niech autorka pisze, ile i jak chce, masz
racje - nikt Ci czytać nie każe. Albo może jakiś kurs szybkiego
czytania? No i chyba Ci te korporacje failte solą w oku siedzą, bo
co trochę z ironią się do nich odnosisz.

Mniej jadu, koleżanko.

[duzeq]

Odnosze sie z wielka ironia do ludzi, ktorzy dali sie korporacji
wyciskac jak cytryne przez 10 lat, a teraz falszywie pieja, ze
piniondze to nie fszysko, i ze tera bedziemy matkom polkom.

Cenie tylko tych, ktorzy zdecydowali sie, czasem wielkim kosztem
finansowym, powiedziec "wala" korporacji i zyc normalnym zyciem.

[shellerka]

failte napisała:

UWAŻAMY, ŻE DZIECKO NIE MOŻE NAM W NICZYM PRZESZKADZAĆ,
WIĘC MA SIĘ DOSTOSOWAĆ DO NASZYCH POTRZEB.


współczuję rodzicom, którym dziecko w czym kolwiek przeszkadza.
właściwie, to wspołczuję ich dzieciom...
moje dzieci nie są dla mnie przeszkodą, ale największą radością w
moim życiu. największym darem. nigdy nie robię nic wbrew ich woli -
no dobra - chyba ze chodzi o szczepionke, czy podanie niedobrego
lekarstwa.
syn ma w tej chwili prawie cztery lata i kiedy ciągnę go do CH, to
poprostu widzę czy jest w nastroju na podoradzanie mi i
przesiedzenie kilkunastu minut w przymierzalni, czy marudzi, ze chce
isc. Ostatnio wybierałam buty i to on stwierdził ze czarne szpilki
co do ktorych nie bylam zdecydowana to cytuje: "IDEALNA PARA" i
okazalo sie ze mial racje

córka ma pol roku i tez widze kiedy ma dosc i chce spokoju, a kiedy
moge jeszcze podjechac cos pozalatwiac bez potrzeby zostawiania jej
u prababci.

ktokolwiek jechal kiedykolwiek z dzieckiem w dluzsza podroz autem
wie, ze poprostu jest ona dluzsza ze wzgledu na postoje na zmiane
pieluchy czy karmienie, ale wiekszosc czasu dzieci tak male
przesypiaja wiec w czym problem?

z postu autorki wywnioskowalam ze ona swoje dzieci bedzie wychowywac
w zamknieciu, oddaleniu od zgielku miasta, bez tv, najlepiej w
calkowitej ciszy, a jak tylko dziecko zaplacze natychmiast bedzie
panikowac i zamartwiac sie. zadnych gosci, zadnych wizyt. zadnych
wyjazdow do przynajmniej 16 roku zycia dziecka.
bo jeszcze dziecko pomysli ze robimy cos wbrew niemu, a przeciez ono
jest pepkiem swiata...
tia...
no coz... powodzenia...

[paul_ina]

Ciekawam co tam słychać u autorki tego pouczającego wątku, jak już urodziła

[failte]

Urodziła i jest przeszczęśliwa. Nie wycofuje tez ani słowa ze swojej
wypowiedzi. Nadal uważam, że dziecko nie jest z modeliny, żeby sobie
je przemodelować stosownie do własnych życzeń, udając że nadal
jesteśmy chłopakiem i dziewczyną bez zobowiązań.
Nadal uważam, że po kilku jadowitych wypowiedziach rozwścieczonych
czymś (czym???) foumowiczek, wątek ów zboczył w kierunku dość
dziwnym: starcia zwolenniczek poświęcania się i zwolenniczek nie
poświęcania się. A zupełnie nie o tym było.
Jednak ilość postów i wyzwolonych moja wypowiedzią złośliwości,
wściekłości, zacietzrewienia wskazuje, ze coś jednak jest na
rzeczy...
Pozdrawiam!

[m_laczynska]

Hmmm, ja powiem tak: z pierwszym dzieckiem byłam wybitną zwolenniczką
poświęcenia. Usypianie cichutko, nie można włączyć tv, bo malucha napromieniuje
, jedynie mozart for babies, na spacerki do lasu z wózeczkiem codziennie.
Zakupy na bazarku, żeby nie wchodzić do głośnych sklepów. Miałam zajoba
kompletnego.
Dziecko nr 2: i tak nie będzie cicho, bo 2 latkowi buzia się nie zamyka nawet na
minutę, pokrzykuje, śpiewa, drze się bo ma bunt. Pierwszy miesiąc spędził przy
piersi, ale w tle wuwuzele (bo mając taką okazję - wiszącego ssaka i opiekę do 2
latka jeszcze wtedy postanowiłam nie przegapić żadnego meczu). Łażę z nim
wszędzie, ale przerzuciłam się z wózka na chustę. Mam wrażenie, że będąc przy
mamie jakoś się wcale nie przestymulowuje. Z jaką pasją oglądał wczoraj salę
zabaw i głośną zabawę starszych dzieci. A jak jest zmęczony odwraca głowę między
poły chusty i papa. Ostatnio wzięłam go na urodziny do kolegi, spał sobie u
niego w łóżku i było ok. I mam wrażenie, że to naprawdę nam służy. I pukam się w
głowę jak sobie przypomnę te cyrki z nr 1.

[jowita-90]

jak tak sobie czytam to az plakac mi sie chce...
jestem mloda,przed ciaza imprezy,spotkania z przyjaciolmi,zakupy itd. teraz? teraz a dokladnie od momentu zajscia w ciaze odilozowalam sie od wszystkiego! mialam ciaze zagrozona itd. wiec bylo to dla mnie normalne. porod, noworodek rzecz jasna ja w domu i mi do glowy nie przyszlo zeby imprezowac-bardzo przejelam sie rola matki. teraz mlody ma 1.5roku a ja co? nadal w domu! chce,bardzo chce sie rozerwac,czy pojechac do miasta na zakupy! odkad urodzilam malego bylam trzy razy na dyskotece(jak to jest fajnie po takim czasie spotkac sie ze znajomymi). ale u mnie w domu ciagle slysze: dzieckiem sie zajac a nie rozrywki!

ja rozumiem ze dziecko jest na pierwszym miejscu ale zeby tak pod zamknieciem???

a co w tym nowego????

[camel_3d]

przeciez zawsze dzieci musialy sie do zycia i do rodziny dostosowac...byly brane
w pole, do pracy, zabierane na zakupy, na targi it.
potem przyszla moda na dzeici zabaweczki..wszytsko tylko dla dzeicka..dzeicko
jest swietoscia i mamy sie dostosowac do niego..lekka paranoja.

[paul_ina]

hehe, a mi się przypomniała przypowieść od znaomych:

Pierwsze dziecko i pierwsza kąpiel - przegotowana woda, kamera video, babcia i położna do asysty, mieszkanie o
ustalonej z góry i zmierzonej temperaturze, woda z najdroższym środkiem dla niemowląt... drugie dziecko pierwszy
raz w mieszkaniu wykąpane w zlewie.
A jak tak popatrzeć na ich dzieci, to drugie właśnie rozwija się intelektualnie i fizycznie z prędkością światła i prawie
nie choruje a towarzyszy starszemu bratu i rodzicom praktycznie wszędzie, teraz to już samo drepta, wczesniej
w nosidle