Intercyza - plusy i minusy

[nelka12]

Witam, chciałam zpytać, jakie macie zdanie na temat intercyzy małżeńskiej? W
jakich przypadkach ma sens?
Jesteście za czy przeciw takiemu rozwiązaniu?

Pozdrawiam

[burza4]

To kwestia indywidualna. Zasadniczym minusem jest niemożność wspólnego
rozliczenia podatkowego. Poza tym - wszystko zalezy od indywidualnej sytuacji.
Ja rozdzielność miałam z obecnym mężem przez chwilę, znieśliśmy ją po pół roku.
Natomiast zdecydowanie jest korzystna np. jeśli któryś z małżonków prowadzi
własną działalność - rozdzielność wtedy chroni tą drugą osobę przed
ewentualnymi długami firmy. Albo istnieją znaczne dysproporcje w zarobkach i
przyczynaniu się do powstawania małżeńskiego dorobku. No i jeśli coś nie
wyjdzie, sytuacja jest klarowna - łatwiej przeprowadzić podział majątku. Piszę
może dość cynicznie, ale przy drugim podejściu ma się oczy szerzej otwarte na
te kwestie. I człowiek wie już, że nie samą miłością człowiek żyje, a tak
naprawdę partnera poznaje się dopiero przy rozstaniu... wtedy wychodzą takie
kwiatki, że jest się zszokowanym do czego ten/ta osoba może się posunąć...

[sasha3]

Jestem za
Akurat taki rodzaj cynizmu jest jak najbardziej wskazany. Miłość miłością,
zaufanie zaufaniem, ale zdrowy rozsądek powinien być górą.
Moja koleżanka niedawno rozstała się ze swoim mężem. Powiedziała mi jedną mądrą
rzecz: "małżeństwo powinno zaczynać się rozwodem, bo wtedy najlepiej poznaje
się partnera".

[mamapabla]

Moje pierwsze narzeczeństwo nie znalazło finału w USC gdy pisząc umowę "ślubną"
narzeczony wydał mi się strasznym skąpcem - ofiarowywał na wydatki domowe 150
dolarów miesięcznie. Oprócz tego miałam prasować mu trzy koszule miesięcznie,
gotować i dbać o ogólną czystość mieszkania. Po trzech latach mieliśmy
zadecydować czy dziecko czy rozwód. Cyniczne? Teraz myślę, że bardzo uczciwe.
Lista zawierała sporo jego obowiązków ( m.in.zakupy, wynoszenie śmieci,
zmywanie a także co miesięc kosztowny prezent i kwiaty bez okazji)- był
prawnikiem, więc umowa była sporządzona fachowo, a że nie byliśmy zakochani
więc dlatego taka szczegółowa. Pojawiła się miłość mego życia i na delikatną
propozycję umowy zareagował "Świętym oburzeniem". No i super - koszule mam do
prasowania codziennie, 500 zł na życie, wszystkie prace domowe, zakupy - to
tylko moja działka, a kwiaty i prezenty to fikcja. Jestem zdecydowaną
zwolenniczką umów i intercyz. Jeśli ludzie potrafią dogadać się w takich
sprawach przed ślubem, to dobrze wróży na przyszłość, może przyszłe problemy
też będą umieli przedyskutować. Pozdrawiam. Aga

[odalie]

Skoro mam wyrazić osobiste zdanie - jestem przeciwna intercyzie małżeńskiej i
rozdzielności majątkowej w małżeństwie.

Wyjątek widzę jedynie w przypadku, gdy któraś ze stron (lub obie) prowadzą
działalność gospodarczą obarczoną ryzykiem.

Oczywiście jest to moje zdanie, osoby niezamożnej, pracującej, z mężem w tym
samych fachu, zarabiającym tyle co i ja, w sumie niezbyt wiele; w układzie
partnerskim, gdzie nie ma "głowy rodziny" a obowiązki staramy się (z różnym
skutkiem) dzielić, a pieniądze na bieżące wydatki każdy wyciąga z konta wedle
woli, nie informując drugiego (wychodzi na to, że wyciągam i wydaję głównie
ja), zaś wydatki "grube" zawsze są długo i dokładnie konsultowane. Żeby nie
było, zdarzały się okresy, gdzie jedno z nas nie zarabiało wcale i żadne nie
widziało w tym problemu.

Jedna z dziewczyn przedstawiła małżeństwo jak kotrakt pracownika i pracodawcy,
takie podejście jest mi całkowicie obce. Chyba nie po to jest się z kimś
blisko, aby wyliczać, że upranie i wyprasowanie koszuli kosztuje 50 zeta, a na
przykład upojna noc 350? To jest już sprowadzanie małżeństwa do... ja już nawet
nie wiem, czego.

Nie ma przymusu zawierania związku małżeńskiego, który w moim rozumieniu jest
wspólnotą - wszystkiego, zysków, ale także strat. Można przecież żyć bez ślubu,
po co ten oficjalny papierek? Różnica między małżeństwem a nie-małżeństwem
zawiera się (przynajmniej z laickiego punktu widzenia) właśnie w tej całkowitej
wspólnocie. Którą się ryzykuje, owszem, dając tym wyraz przekonaniu, że nad tym
konkretnym związkiem warto (i będzie się) pracować.

Ja nie pojmuję, czemu argumentem za intercyzą ma być różnica w dochodach
małżonków. Myśląc w ten sposób kobiety same wyzbywają się prawa do uznania
wartości ich ciężkiej pracy, jaką jest wychowanie dzieci i prowadzenie domu
(jeśli nie zarabiają). To dla mnie oczywiste, że zarobki męża i żony wrzuca się
do wspólnego kociołka, bez patrzenia nawzajem na ręce i wyliczania. Znam takie
małżeństwo, gdzie żona (zresztą bardzo dobrze zarabiająca profesjonalistka,
choć nie aż tyle, ile mąż prowadzący biznes) musi prosić o drobne (np. 15 zł)
na codzienne zakupy. Ja wychowałam się w rodzinie, w której finansami
zarządzała mama jako osoba prowadząca dom (planująca posiłki, kontrolująca stan
zapasów środków czystości i te de). Gdybym miałam prosić męża o pieniądze na
bułki, jeszcze tłumacząc, czemu tyle a nie mniej, to... nie byłby on moim
mężem

Może mam (pewnie mam) mały rozumek, ale nie wiem, jak bym miała się wiązać z
kimś, zakładając a priori, że rozejdziemy się i to wyrywając sobie nawzajem
ochłapy ze spienionych pysków. Bo co, bo life is life? Jestem programową
dekadentką i pesymistką, angst&depression, te rzeczy, no spleen aż się we mnie
przelewa, ale mimo wszystko...

Nie ma gwarancji na żaden związek. Nie ważne, jak długo się kogoś znało przed
ślubem i jak dobrze (pewnie lepiej dłużej i dokładniej, ale i to nie daje
pewności). Nie ma gwarancji, ale można pracować nad związkiem - dbać o
małżeństwo, dbać o dobre relacje ze współmałżonkiem. Ja nie zakładam, że rozwód
nie ma prawa mi się nigdy przydarzyć - być może, a kto wie - ale staram się,
żeby mój związek trwał. To właśnie zakładam i to się staram realizować.
Elementem tego planu jest wzajemne zaufanie i wspólnota. A jak co, postaram
się, aby poszło bez nadmiaru złości. I takie postanowienia można spełniać. Nie
mogłabym jednak z góry zakładać, że małżeństwo (nie luźny związek) rozpadnie
się.

Podsumowując - owszem, intercyza jako element zabezpieczenia w biznesie, jakby
jakiś stan upadłosci czy jak to zwą. I jedynie taka. Aha, przypomninam sobie,
że intercyzą (rozdzielnością?) chronią się powtórni małżonkowie przed zakusami
tych, jak to się bardzo nieładnie mawia, "eksi" (sorriii, wreszcie to powiem,
to nie jest ładne słowo). No, w tym też widzę sporo sensu i rozumiem to.

Intercyzie jako podważaniu zaufania mówię osobiście nie.

[burza4]

odalie napisała:

> Ja nie pojmuję, czemu argumentem za intercyzą ma być różnica w dochodach
> małżonków. Myśląc w ten sposób kobiety same wyzbywają się prawa do uznania
> wartości ich ciężkiej pracy, jaką jest wychowanie dzieci i prowadzenie domu
> (jeśli nie zarabiają). To dla mnie oczywiste, że zarobki męża i żony wrzuca
się do wspólnego kociołka, bez patrzenia nawzajem na ręce i wyliczania. Znam
takie małżeństwo, gdzie żona (zresztą bardzo dobrze zarabiająca
profesjonalistka, choć nie aż tyle, ile mąż prowadzący biznes) musi prosić o
drobne (np. 15 zł) na codzienne zakupy. Ja wychowałam się w rodzinie, w której
finansami zarządzała mama jako osoba prowadząca dom (planująca posiłki,
kontrolująca stan zapasów środków czystości i te de). Gdybym miałam prosić męża
o pieniądze na bułki, jeszcze tłumacząc, czemu tyle a nie mniej, to... nie
byłby on moim mężem

Ta sytuacja nie zawsze jest krzywdząca dla kobiety. Rozmawiałam onegdaj z dawno
nie widzianą koleżanką - ona zarabiała świetnie, mąż też nienajgorzej - i
podchodziła do życia na luzie. Płaciła za wszystko sama, nie oglądając się na
niego - bo co za róznica z czyjego konta idą pieniądze, przecież zarabiała
świetnie. Ona miała zlecenia stałe na rachunki, ona płaciła w sklepie itd.
Tyle, że przy rozwodzie okazało się, że ona została goła i wesoła, po jego
zarobkach nie został nawet ślad, bo swoje zarobki przelewał na konto mamusi.
Szybciutko, mimo że "nic nie miał", kupił 80-metrowe mieszkanko. Do podziału
było tylko to, co zarobiła ona. W związku z chorobą dziecka musiała zmienić
pracę na o wiele gorzej płatna i okazało się że byłemu musi spłacić 80.000 zł.
Z jej obecnych zarobków to horrendalny wysiłek. Albo teraz rozwodzi się kuzynka
i gdyby miała intercyzę, to nie byłoby teraz dramatu jak wyeksmitować z
mieszkania męża-pijaka... (rodzice dali kasę, ale mieszkanie kupione jest na
nich po ślubie - i umarł w butach, musi mu dać połowę, tylko skąd?)

> Może mam (pewnie mam) mały rozumek, ale nie wiem, jak bym miała się wiązać z
> kimś, zakładając a priori, że rozejdziemy się i to wyrywając sobie nawzajem
> ochłapy ze spienionych pysków. Bo co, bo life is life? Jestem programową
> dekadentką i pesymistką, angst&depression, te rzeczy, no spleen aż się we
mnie przelewa, ale mimo wszystko...

Ja za pierwszym razem też o tym nie myślałam, bo też miało być na zawsze i nic
nie mieliśmy. A teraz już mamy oboje, a rozdzielności teraz nie mamy, bo i tak
zasadnicza część majątku jest naszym majątkiem odrębnym "przedślubnym". Ale
doskonale rozumiem ludzi, którzy intercyzę mają. Miłość miłością, ale uwierz,
dopiero przy rozwodzie poznaje się prawdziwe oblicze drugiego człowieka.
Słyszałam o facecie, który przychodząc do dziecka w odwiedziny został
przyłapany jak ukradkiem wkłada łyżeczki do kieszeni!!!

> Nie ma gwarancji na żaden związek. Nie ważne, jak długo się kogoś znało przed
> ślubem i jak dobrze (pewnie lepiej dłużej i dokładniej, ale i to nie daje
> pewności). Nie ma gwarancji, ale można pracować nad związkiem - dbać o
> małżeństwo, dbać o dobre relacje ze współmałżonkiem.

Praca nad związkiem nie ma nic wpólnego z intercyzą - jedno nie wykłucza
drugiego, w końcu chodzi o to, że chcemy być z tą osobą, i to jej nie chcemy
stracić, a nie dostępu do jej konta bankowego!

> Podsumowując - owszem, intercyza jako element zabezpieczenia w biznesie,
jakby jakiś stan upadłosci czy jak to zwą. I jedynie taka. Aha, przypomninam
sobie, że intercyzą (rozdzielnością?) chronią się powtórni małżonkowie przed
zakusami tych, jak to się bardzo nieładnie mawia, "eksi" (sorriii, wreszcie to
powiem, to nie jest ładne słowo). No, w tym też widzę sporo sensu i rozumiem to.
>
> Intercyzie jako podważaniu zaufania mówię osobiście nie.

Dla mnie to zasada ograniczonego zaufania, typowa dla ludzi, którzy się
niestety mocno sparzyli. Albo po prostu mają już złe doświadczenia. Nie
popieram natomiast kombinatorstwa intercyzą w celu uniknięcia odpowiedzialności
za dzieci czy inne zobowiązania. Ale z drugiej strony czułabym się bezpieczniej
gdybym ją miała, bo mój mąż spłaca "przedślubny" kredyt na mieszkanie syna a ja
wiem, że w razie czego mojej pensji nie wystarczy na ratę...

[odalie]

Burzo (i w ogóle), miałam podać swój, pogląd, to i podałam. Pewnie, każdy ma
swój własny. Ja akurat taki. Nie narzucam tego, w co chcę wierzyć innym, ale
sama staram się tego właśnie trzymać. Racja, może w moim poście nie
zróżnicowałam wyraźnie - dla mnie czym innym jest ot po prostu intercyza, a
czym innym wycenianie czynności domowych - którego, podobnie jak płacenia
dzieciom za prace w domu typu mycie okien, nie pochwalam (każdy niech sobie
robi co chce, ale ja nie każdego za wszystko muszę lubić).

> Płaciła za wszystko sama, nie oglądając się na
> niego - bo co za róznica z czyjego konta idą pieniądze, przecież zarabiała
> świetnie. Ona miała zlecenia stałe na rachunki, ona płaciła w sklepie itd.

U nas konto jest wspólne i ja doskonale wiem (tak samo doskonale wie mój
facet), co za co przyszło (zresztą sporo pracujemy wspólnie), i kto co kiedy
wyjął. Na co wyjął - tu sobie zostawiamy pewną dowolność, jak do tej pory nikt
niczego nie przepił ani nie przegrał w ruletkę.

> Ale
> doskonale rozumiem ludzi, którzy intercyzę mają. Miłość miłością, ale uwierz,
> dopiero przy rozwodzie poznaje się prawdziwe oblicze drugiego człowieka.
> Słyszałam o facecie, który przychodząc do dziecka w odwiedziny został
> przyłapany jak ukradkiem wkłada łyżeczki do kieszeni!!!

Wiesz, Burzo, jestem naprawdę wbrew pozorom mniej naiwna niż możesz o mnie
sądzić. Mam na ten przykład własne oszczędności. Po prostu - gdyby facet przed
ślubem powiedział: "No, kochanie, żebyś mnie nie okradła, musimy spisać
intercyzę" to nie byłby moim mężem. Nawet gdyby wyraził to w jakiś
zakamuflowany, delikatny sposób. A, pewnie nadal byłby moim facetem nie-mężem,
czemu nie?

Inna rzecz, moi faceci należeli zawsze do mojej hmmm, sfery, jakoś wielkich
dysproporcji w statusie majątkowym nie było.

Nie musisz mi tłumaczyć, co potrafią ludzie przy rozwodzie - mam teścia, który
przy rozwodzie dostał wszystko jak leci, ruchomości i nieruchomość, wszystko
bez marudzenia czy przepychanek, miał jedynie zapewnić w tej nieruchomości
udział dla swojego syna (mojego faceta, nota benka). Ponieważ nie było to
oficjalnie spisane, wypiął się i wszystkiego wyparł, nieruchomość sprzdał,
kupił kawalerkę, samochód i zasilił konto, swoje oczywiście, i tak dalej. Ale,
uwaga - jego koronnym argumentem było (poza brakiem paiperka na umowę,
oczywiście), że zarobił na zakup tej nieruchomości będąc na kotrakcie
zagranicznym, czyli nie zarobiła tego teściowa. Tym sposobem mój facet, a jego
syn, został że tak to ujmę na lodzie - jak trudno zastartować w życiu bez
mieszkaniowej pomocy rodziny to chyba pisać nie muszę. Ale, ale, czy zachowanie
teścia nie zahacza o myślenie: "Ja zarabiam, ty nie, siedzisz babo przy
dzieciaku czyli nic nie robisz, więc ja decyduję o kasie i kasa w ogóle jest
moja?"

> Praca nad związkiem nie ma nic wpólnego z intercyzą - jedno nie wykłucza
> drugiego, w końcu chodzi o to, że chcemy być z tą osobą, i to jej nie chcemy
> stracić, a nie dostępu do jej konta bankowego!

Intercyza w moim pojęciu, takie nie związana z biznesem czy innymi
pozamałżeńskimi układami, otwarcie sygnalizuje brak zaufania. Zresztą Burzo, Ty
właśnie o tym piszesz, o mężu cichym złodziejaszku, o mężu pijaku, o mężu
kradnącym nawet łyżeczki. Komuś to może nie przeszkadzać. Mnie by
przeszkadzało. Pewnie dlatego, że nasze finase są takie łatwe do przeliczenia w
pamięci z pomocą paluszków jednej ręki

Zdaję sobie sprawę, że sporo tu edziewczyn posiada intercyzy/rozdzielność i być
może poczują się urażone. Otóż nie czujcie się )) Jestem idealistką,
anarchistką i w ogóle -istką ))) , poglądy mam niedziesiejsze i w ciapki, ot
już tak.