Bardzo młodzi rodzice

[pikpiku]

Witam. Moi przyjaciele (oboje w wieku 20 lat) spodziewają się dziecka. Niby mówią, że wszystko jest w porządku, że się cieszą i sobie poradzą, ale wyczuwam pewne zakłopotanie i strach przed tym nieznanym. Chciałabym, żebyście udzieliły mi kilku wskazówek, czy porad, jak się zachowywać w tym trudnym dla nich czasie, jak można im pomóc, żeby nabrali tej śmiałości i odwagi. Może są tu jakieś młode mamy, które mogą podzielić się swoimi doświadczeniami i napisać czego one oczekiwały od bliskich będąc w tej sytuacji.

P.S Jeśli chodzi o kwestie finansowe to nie ma problemu (chłopak mimo młodego wieku zarabia wystarczająco żeby utrzymać rodzinę), chodzi raczej o wsparcie duchowe.

[lullanka07]

moim zdaniem 20 lat to nie jest jakis kosmicznie mlody wiek na rodzenie dzieci,myslalam ze mowa bedzie o nastolatkach.ja slub bralam w wieku 21 lat,syna urodzilam majac 23 wiec 20 lat zupelnie mnie nie przeraza.
twoi znjomi sa pewnie przerazeni tak samo jak wszyscy rodzice ktorym urodzi sie pierwsze dziecko.kazda matka bedzie wiedziala co ma zrobic z niemowlakiem jak tylko sie urodzi.
teraz moze warto zapisac sie do szkoly rodzenia i kupic kilka ksiazek na temat rozwoju i pielegnacji niemowlaka.

[gryzelda71]

kazda matka bedzie wiedziala co ma zrobic z niemowlakiem jak
> tylko sie urodzi.

Serio?

[lullanka07]

serio-serio

[gryzelda71]

Ale w jakim sensie będzie wiedziała?

[kawka74]

Dozna objawienia zapewne.

[lullanka07]

gryzeldo zostan matko to sie dowiesz
no chyba ze ty z tych malo kumatych

[lacitadelle]

Ty patrz, ja zostałam i się nie dowiedziałam, wręcz wiedziałam mniej, bo wszystko, czego się teoretycznie wcześniej uczyłam, zawiodło.

Teraz po 2,5 roku wiem, że sporo rzeczy zrobiłam źle i mam nadzieję, że przy następnym dziecku będzie trochę łatwiej, ale też na pewno popełnię błędy.

[truscaveczka]

O to to, to samo miałam pisać. Koleżanka wyżej jeszcze powinna dodać "falę miłości" co to człowieka przechodzi jak nowo narodzone dziecko (pierwsze!) bierze w ramiona, o mitycznym "zapachu noworodka", o tym, że jak się rodzi cc to się nie umie nawiązać kontaktu z dzieckiem i parę innych pierduł służących do dołowania matek - tylko pewnie zapomniała.

[lacitadelle]

No ja miałam cc, to przynajmniej mam usprawiedliwienie, że mnie zalewały wyłącznie fale wszechogarniającego strachu.

Zawsze mnie rozczula, jak np. dziewczyny piszą, że zachwycają się śpiącymi dziećmi - ja tam każdą cenną chwilę spokoju potrafię wykorzystać na pięćset innych sposobów. Ale dodam, że z takim po roku to nawet daje się żyć, a po dwóch to już się robi praktycznie normalny człowiek Przy drugim mam zamiar wdrożyć chustowanie i mam nadzieję, że ciut łatwiej ten pierwszy rok przetrwamy.

[kawka74]

Ja zostałam matką i objawienia się nie doczekałam.
Można gdzieś składać reklamacje?

[gryzelda71]

A ile razy,bo dwa zostałam i nawet przy drugim nie wiedziałam jak postępować,że przy [pierwszym to juz nie wspomnę.
Ale cieszy mnie to,że wraz z porodem choć ty doznałaś objawienia

[nowi-jka]

a mnei przeraza
majac 20 lat to sie ma jeszcze fiu-bzdziu w głowie
i potem rozwody bo sie nie wyszleli za młodu, bo brakło czasu na włuczenie sie po dyskotekach do rana
ale oczywiscie chwali sie ze młodzi staja na wysokosci zadania

ciesz sie z nimi to uwierza ze to szczescie

[kropkacom]

Jest możliwość, że jak znajomi wtedy już po trzydziestce będą siedzieć w pieluchach to oni (ci młodzi teraz rodzice) znowu wrócą na parkiet szaleć bo dzieci będą mieć duuuże

[nowi-jka]

no tak ale z kim bo znajomi beda siedziec w domu

[kropkacom]

Z innymi znajomymi

Widzę po siostrze męża. Dziecko odchowane i z mężem (tak, z tym którym ma dziecko) mogą sobie jeździć i chodzić zaznając takiej swobody, na którą ja muszę jeszcze trochę poczekać. I maja towarzystwo. Więc bywa i tak.

[echtom]

No tak, ale skoro dziecko już w drodze, to nie cofną czasu. I tak mają sporo szczęścia, że są samodzielni finansowo. Mają jakieś 50 % szansy na udany związek, a stres związany z pierwszym dzieckiem jest niezależny od wieku rodziców.

wstydzisz się napisać, że chodzi o ciebie?

[papalaya]

przecież nikt w miarę rozgarnięty nie uwierzy, że na forum emama radzisz się jak robić za poradnię dla młodego małżeństwa, które zaciążyło

20 lat i ciaża to żaden powód do wstydu

[pikpiku]

Nie, czemu miałabym się wstydzić? Na forum jestem anonimową osobą. Nie chcę im robić za poradnię, zależy mi na nich i chciałam się poradzić doświadczonych ludzi, którzy wiedzą czego w takich chwilach najbardziej potrzeba, bo to wcale nie jest takie oczywiste.

[lolinka2]

wiek matki 20 jest OK
ojca w wieku 20 bym się cykała jakoś mam wewnętrzny zapis, że różnica 2-4 lata jest niezbędna dla wyrównania naturalnej nierównowagi intelektualnej między obiema płciami

Jak będzie? Zależy od osobowości. Jeśli uważali jak robili, może być przyzwoicie. Przyznam, że nie pamiętam "kryzysu pierwszego dziecka" w moim związku. Pamiętam natomiast "kryzys wspólnego zamieszkania". I potem konsekwentnie mało ciekawie na związku odbijały się problemy finansowe, dopóki się nie nauczyliśmy zdrowego podejścia do tematu.

Czego oczekiwałam rodząc starszą jako 20latka? Tego, żeby się odpieprzyli wszyscy ode mnie koncertowo. Nie doradzali, nie przynudzali, nie jojczeli, nie uważali za patologię (pracowałam, studiowałam, nikt nam nie dokładał do biznesu, a krytykantów było mnóstwo), nie chcieli kąpać, przewijać, karmić i przejmować kontrole (mamuśki zwłaszcza...grrrr). Na miejscu były teksty w stylu: dacie radę, nie święci garnki lepią. Na miejscu były ciuszki dla dziecka po dzieciach znajomych dziedziczone (które niezależnie od stanu posiadania były po prostu miłym dowodem tego, że ktoś to nasze hipotetyczne dziecko uwzględnia w myślach).

[mona_mayfair]

lolinka2 napisała:
> Czego oczekiwałam rodząc starszą jako 20latka? Tego, żeby się odpieprzyli wszys
> cy ode mnie koncertowo. Nie doradzali, nie przynudzali, nie jojczeli, nie uważa
> li za patologię (pracowałam, studiowałam, nikt nam nie dokładał do biznesu, a k
> rytykantów było mnóstwo), nie chcieli kąpać, przewijać, karmić i przejmować kon
> trole (mamuśki zwłaszcza...grrrr). Na miejscu były teksty w stylu: dacie radę,
> nie święci garnki lepią. Na miejscu były ciuszki dla dziecka po dzieciach znajo
> mych dziedziczone (które niezależnie od stanu posiadania były po prostu miłym d
> owodem tego, że ktoś to nasze hipotetyczne dziecko uwzględnia w myślach).

Podpisuję sie pod tym. Chciałam spokoju, braku pytań i wskazówek.

[majaaleksandra]

Wyszłam za mąż mając 19 lat i urodziłam córkę 2 tyg po swoich 20 urodzinach.
Ten wiek jest całkiem ok na dziecko jeżeli tylko z kasą jakoś sensownie.
W mojej historii co prawda zabrakło dojrzałości u tatusia ale ja nigdy nie żałowałam że mam dzieci.B.. mi było żal że zmarnowałam okoliczność ślubu na takiego ......
Młoda miała niecały rok jak pojechała na Woodstock a w między czasie i do tej pory chodziłam z nią na wszystkie koncerty plenerowe które były w jakiś ludzkich dla niej godzinach.
Przeżyła wszystko i wyrosła na dzielną otwartą kobietkę.
Więc nie martwiłabym się o wiek tylko o dojrzałość, bo w teorii może być cud miód a w praktyce rozstania i łzy.

[lolinka2]

ja wiekowo niemal identycznie jak majaaleksandra - i ślub, i dziecko
ale moja historia się toczy nadal, pozytywnie się toczy ojciec dziecka (obecnie: dzieci) jak najbardziej podołał obowiązkom ojca (i wydolny nadal jest), również obowiązkom męża. Powiedziałabym, że ze związkiem jest jak z winem - im dłuższy staż, tym fajniej
Na pewnym etapie życia w ogóle nie odczuwałam potrzeby wychodzenia gdziekolwiek (ale ja tak miałam po prostu). Rozkręciło mnie kilka lat temu - przez pewien czas moją potrzebę socjalizacji realizowały skutecznie imprezy pracowe (quasiobowiązkowe, a już na pewno niezbędne w ramach zarządzania własnym wizerunkiem). Potem się to rozszerzyło o wyjścia z chłopem raz na jakiś czas (jak było gdzie i komu dzieci upłynnić), i wyjścia indywidualne (karaoke = moje największe hobby). Chłop samotnie chadza na koncerty szantowe & na spędy krótkofalowców. Wystarcza nam to na luzie

[wanioliowa]

Ja mam pozytywny stosunek do młodych rodziców, bo akurat w moim otoczeniu znam ich sporo i wszyscy to szczęśliwe fajne małżeństwa z fajnymi dziećmi.
Skrajnie znajomi młodzi rodzice jakich znam to 15 letnia mama i 16 letni tata, dzisiaj ich córka ma lat osiem a oni spodziewają sie drugiego (już planowanego potomka).
Zresztą w moim LO wpadek kilka było - i ojcowie zostali, pomagali - te pary to dziś fajne rodziny.

Nie ma recepty na szczęśliwe macierzyństwo, związek. A już na pewno nie jest to wiek. Są pary 30-latków co po 5 latach starania sie o dziecko kiedy ono się pojawia przeżywają kryzys i się sypią, a są młode (jak ci właśnie powyżej) co poradzili sobie na medal ( ów mama zdała maturę, poszła na studia zaoczne, dziecko było wypielęgnowane, zadbane - dziś jest super mądrą dziewczynką).

Moim zdaniem 20 to normalny wiek na rodzenie dzieci, a już z biologicznego punktu widzenia najlepszy. Nasze babcie i matki w tym wieku rodziły i było ok, teraz się jakaś idiotyczna moda robi na rodzenie pierwszych dzieci po 35 i to jest wg mnie gorsze aniżeli takie mamy w wieku lat 20.

Ja jestem ciut starszą ale młodą mamą i niczego nie oczekiwałam. Sami sobie dalismy radę, nikt mi nie pomagał, uważam że do jednego niemowlaka wystarcza jeden dorosły. Przeczytałam kilka książek, wiedziałam co robic i wejście w rolę matki przyszło sprawnie i gładko, wręcz naturalnie. 3 lata temu byłoby tak samo, wiek nie miał znaczenia. I za 3 lata też byłoby tak samo. Dojrzałość do tej roli czasem jest przed rozpoczęciem starań, czasem rodzi się razem z dzieckiem. Ale jakoś tak nas natura wyposażyła ze wiemy co robić i jest to naturalny instynkt.

[estelka1]

Ze swoich obserwacji wyciągnęłam wniosek, że te młode wiekiem mamy, jakoś tak bardziej na luzie podchodzą do nowych obowiązków. Nie panikują z byle powodu, nie zanudzają wszystkich wokół problemami swojego dziecka, nie biegają z każdym nie tak puszczonym bąkiem do lekarza. Starsze mamy niestety bywają bardziej przewrażliwione, szukają problemów tam, gdzie ich nie ma, ich dzieci częściej "potrzebują" specjalnej diety, pielęgnacji, specjalnego traktowania. Takie małe pępuszki świata. Oczywiście to co piszę, nie jest żelazną regułą, ale coś w tym moim zdaniem jest. Czasem zastanawiam się nad przyczyną takiego stanu. Może starsze mamy podświadomie czują lęk, że nie zdążą wychować dziecka, że nim ono osiągnie pełnoletność, one mogą zachorować, być niesprawne itd. Być może w podświadomości im siedzi, że ciąża w późniejszym wieku wiązała się z większym ryzykiem chorób dziecka i czują się winne że narażały dziecko na ewentualne wady genetyczne. Dlatego starają się niejako zrekompensować to dziecku i dlatego są nadopiekuńcze, bywa że kosztem swoich potrzeb? Te młode wiekiem mamy jakoś bardziej stać na zdrowy egoizm, rzadziej podporządkowują życie całej rodziny dziecku. Ale z drugiej strony młodzi rodzice częściej podrzucają dzieci do babci przy każdej możliwej okazji, bo chcą poszaleć, poimprezować itd.

[zlotarybka_1]

Wszystko zależy od tego jakimi są ludźmi. Bywają dojrzali 18-latkowie i 60-letni g*wniarze.
Moim zdaniem 20 lat to za mało na rodzicielstwo, jednak sporo osób jeszcze młodszych bardzo dobrze sprawdza się w tej roli.
Nie wiem jak możesz ich teraz "wesprzeć", ale uważam, że najlepiej zachowywać się po prostu normalnie. Już sama treść wątku świadczy o tym, że uważasz ich za szczególny przypadek i odchylenie od normy. Są dorośli, 20-letni rodzice to nie żaden fenomen. Moim zdaniem wyolbrzymiasz problem.

[daga_j]

Można podejrzewać, że to dość "dojrzała" para młodych ludzi, chłopak pracuje i zarabia nieźle, pewnie mają gdzie mieszkać we dwoje, wkrótce we troje. Wygląda na to, że jest w porządku i niczego im nie trzeba, żadnego super wsparcia. Są dorośli, w młodym ale naprawdę normalnym wieku na ciążę i dziecko, każda para niezależnie od stażu przed pierwszym dzieckiem może być zagubiona a po narodzinach mieć jakieś trudności i problemy, jeśli im na sobie zależy to przetrwają i będą szczęśliwą rodzinką.

[abdullah_abdullah]

widze ze wiekszosc tutaj za odpowiedni wiek do tego by miec dzieci okreslilo by miedzy 50 a 60 rokiem zycia

[bri]

Powiedz im, że przy pierwszym dziecku każdy ma prawo czuć się niepewnie, nawet jeśli ma 30 czy 40 lat.