Walka o niepodległość

[echtom]

Taka ogólna refleksja mnie naszła między praniem ręczników a sprzątaniem kuwet. Podobno 23 lata temu skończył się komunizm, w międzyczasie u władzy było kilka różnych ugrupowań, a niektórzy wciąż żyją w niewoli postkomunistycznej i walczą żarliwie o niepodległość. I tak się czasem zastanawiam, co siedzi w ich głowach, co konkretnie musiałoby się wydarzyć, by stwierdzili, że to już, ze teraz wreszcie ich cel został osiągnięty?

[kropkacom]

To samo co siedzi w głowach wyznawców torii zamachu w Smoleńsku. Czas dla niektórych stanął w miejscu.

[atteilow]

Bo lepiej gonic króliczka, niż złapać go. Dlatego wciąż walczą i trwają. To taki rodzaj aktywności, a raczej utwierdzanie siebie, ze się jest aktywnym. Osiągnięcie celu sprawi, że staną się bezuzyteczni. No i ten wyimaginowany wróg z ktorym trzeba walczyć, bo co innego mieliby robić, przeciez normalnie zyc nie potrafią. Za komuny wróg był oczywisty, a teraz trzeba go sobie wymyślać.

Aktualni politycy sa bardziej wyraziści niż ich ewentualna parodia.

[morekac]

Bo może to musi być jakaś walka, przelana krew (raczej cudza, bo jak się przeleje za dużo własnej, to się umiera), adrenalina tryskająca uszami , heroizm, pełne patosy przemowy porywające tłumy do czynu.... i tylko to się liczy do 'mitu założycielskiego'. A nie takie tam bezpłciowe, bezkrwawe i zupełnie niebohaterskie czynności jak wybory parlamentarne...

[morekac]

No i jeszcze musi być Bohater Walki o Niepodległość - ktoś jak William Wallace w kreacji Mela Gibsona tylko oczywiście bardziej żywy i zwycięski na koniec... Ale koniecznie w międzyczasie musi cierpieć i nie stracić hartu ducha...

[atteilow]

No, bohater jest bardziej bohaterski kiedy jest nieżywy

[morekac]

Masz rację: dobry bohater to martwy bohater - łatwiej stworzyć z niego legendę bez skazy, bo nic już w późniejszym życiu nie zrobi... Ani dobrego, ani złego.
Ale podejrzewam, że niektórzy politycy chcieliby wyglądać w oczach publiki jak Mel Gibson w Braveheart - bohaterski twardziel bez skazy, te męskie rysy naznaczone przebytym cierpieniem- tylko bardziej żywi na koniec.

[asia_i_p]

Albo się sprawdzili w tamtej walce, a nowa rzeczywistość ich nie przytuliła.
Albo się nie sprawdzili wtedy, a teraz łatwiej, bo mniej biją (albo i w ogóle).

Ja się na walkę nie załapałam, a i tak tęsknię za emocjonalną czystością tamtych czasów. Jak sobie przypominam 1989 i mamę wracającą z komisji wyborczej to ech! chciałoby się tak jeszcze. A podsłuchane w radio (bardzo źle nam odbierało w górach) utworzenie rządu Mazowieckiego. I ten pierwszy rząd, który może robił błędy, ale chyba autentycznie nie grał politycznie, bo jeszcze nikt z nas do końca nie wiedział, co to polityka.

Znasz "Dwadzieścia lat później" Kaczmarskiego:
www.youtube.com/watch?v=c7MEoJtWqcQ
Ja mam takie trochę poczucie klęski, że nie zdołaliśmy wchłonąć do głównego nurtu życia społecznego Walentynowicz, Gwiazdów, do pewnego stopnia także Herberta, Rymkiewicza - że ci ludzie byli skazani na walczenie ze sobą i ze wszystkimi gdzieś na obrzeżu rzeczywistości.

I smutno mi, jak porównuję 20 lat po 1918 do 20 lat po 1989. W polityce w zasadzie tak samo - bezwzględna walka - ale społecznie chyba jednak inaczej. Wtedy był jakiś taki zryw budowania - pamiętam z pamiętników ciotki i babci, ile one działały społecznie, jak nawet do pracy zawodowej, do jej wyboru podchodziły z punktu widzenia tego, czego potrzebuje kraj, a teraz aż trudno na poważnie użyć tej frazy "kraj potrzebuje".

[morekac]

Jak sobie przypominam 1989 i mamę wracającą z komisji wyborczej to ec
> h! chciałoby się tak jeszcze. A podsłuchane w radio (bardzo źle nam odbierało w
> górach) utworzenie rządu Mazowieckiego.
To były moje pierwsze wybory. Pamiętam tę atmosferę, miałam 19 lat i to wszystko było takie niezwykłe... A teraz bałabym się nieco, co to będzie. I przypomniałam sobie XIX wiek - te wszystkie powstania wzniecane przez młodych i krewkich chłopaków, i wieczne spory z zachowawczymi politykami, co to woleli zachować stan istniejący. Teraz uważam, że w sumie mieli rację - po powstaniach zawsze się pogarszała sytuacja Polaków. Ale te dwadzieścia parę lat temu dałabym się pokroić za to, że byli zdrajcami...

[morekac]

Wtedy był jakiś taki zryw budowania - pamiętam z pamiętników ciotki i babci, ile one działały społecznie, jak nawet do pracy zawodowej, do jej wyboru podchodziły z punktu widzenia tego, czego potrzebuje kraj, a teraz aż trudno na poważnie użyć tej frazy "kraj potrzebuje".

Będę cyniczna: po II wojnie światowej też było 'kraj potrzebuje' i być może wtedy hasło się zużyło.
A tak ogólnie mam wrażenie, że patriotyzm to dla wielu właśnie walka i przelewanie krwi za ojczyznę, a nie - chodzenie na wybory i płacenie podatków. Nie ma tej adrenaliny zresztą...

[morekac]

jak nawet do pracy zawodowej, do jej wyboru podchodziły z
Weź jeszcze pod uwagę, że mogły być egzaltowane nieco bardziej niż ty.

[redheadfreaq]

Nie da się. Oni żyją walką, żeby czuć się potrzebni - muszą posiadać wroga. Jak go nie ma, to trzeba go wymyślić. Co by ich zadowoliło? Wielka Polska Katolicka, od morza do morza, z istotnymi prowincjami w Zagłębiu Ruhry i na Sachalinie, reszta świata w pokornym pokłonie... Choć i wtedy myślę, że coś by ich dokuczliwie gniotło. Nie mam złudzeń - osobowości paranoidalne i lękowe potrzebują poczucia zagrożenia by żyć, choćby było to zagrożenie czysto fikcyjne.

[inguszetia_2006]

echtom napisała:
I tak się czasem zastanawiam, co siedzi w ich głowach, co konkretnie musiałoby się wydarzyć, by stwierdzili, że to już, ze teraz wreszcie ich cel został osiągnięty?
Witam,
Kiedy pójdą do banku i dostaną kredyt na bańkę,żeby firmę rozwinąć. Jasne?;-P Może wytłumaczę, idzie pan X, bez znajomości po bańkę i dostaje kopa w d. Idzie pan Y po bańkę i ją dostaje, bo rodzice razem służyli w IV Wydziale. Jasne teraz?
Pzdr.
Ing

[bi_scotti]

Chyba zawsze byl margines "niepogodzonych" ... Znam opowiesci mojego dziadka o XX-leciu miedzywojennym i ostrych podzialach polityczno-spolecznych przebiegajacych wzdluz dawnych granic zaborowych ale tez i nowych granic przynaleznosci partyjnych, to sie stalo bardzo powazne po 1926 roku - my jestesmy wychowani (przynajmniej ja i wielu moich znajomych) na takiej troche lukrowanej, opozycyjnej wizji XX-lecia miedzywojennego a ono cukierkowe zdecydowanie nie bylo - domyslam sie, ze Verdana moglaby nam tu niejedno w tym temacie podrzucic do przemyslenia ...
Moj tata wrocil do Warszawy z Gulagu pod koniec 1953 roku, jakos na wiosne 1954 spotkal na ulicy dawnego kolege z konspiracji, ktory po krotkim przywitaniu, westchnal "postrzelaloby sie, co?" - wojna/walka/opozycja niszcza dusze, niektorym niszcza trwale. Sama mam kolegow i kolezanki z naszej wlasnej opozycji, ktorzy kiedys sypiali pod jednym kocem i jedli z jednego talerza na jakims tam strajku przed stanem wojennym a dzis by sobie pewnie gardla popodrzynali, bo takie zaczely ich dzielic (a moze zawsze dzielily?) kratery polityczne. Gdy przyjezdzam do PL i spotykam dawnych znajomych, czesto slysze "z X nie masz sie po co spotykac, bo on/ona zwariowal/a" po czym X mowi mi dokladnie to samo o osobie, ktora mnie przez spotkaniem z nim/nia ostrzegala. Crazy. Completely crazy.
O tyle mnie to zaskakuje, ze wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazuja, ze przy roznych (raczej pewnie nieuniknionych) czkawkach i potknieciach, demokracja w PL ma sie OK a ludziom faktycznie zyje sie coraz mniej zle. Nawet tym, ktorym jest ciezko. Wiec o ile ja rozumiem margines niepogodzonych jako zjawisko, o tyle zaskakuje mnie rozmiar tego zjawiska w PL w 2012 roku.

[carmensitas]

Frasyniuk pięknie to skomentował:
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114883,12838202,Frasyniuk__Duza_czesc_Polakow_nie_wychodzi_na_ulice_.html?lokale=warszawa
To po prostu lenie są. Do roboty by się porządnej wzięli.

[baltycki]

echtom napisała:

> co konkretnie musiałoby się wydarzyć, by stwierdzili,
> że to już, ze teraz wreszcie ich cel został osiągnięty?
WOLNOSCIĄ jestesmy MY!
Bez NAS (u wladzy) nie ma WOLNOSCI!

[bi_scotti]

baltycki napisał:

> WOLNOSCIĄ jestesmy MY!
> Bez NAS (u wladzy) nie ma WOLNOSCI!

Czemu nie dokonczyles?
A kto nie z nami, ten przeciwko nam!
... eh ...

[kota_marcowa]

I tak się czasem zastanawiam, co siedzi w ich głowa
> ch, co konkretnie musiałoby się wydarzyć, by stwierdzili, że to już, ze teraz w
> reszcie ich cel został osiągnięty?
>

Wziąć leki?

[nutka07]

echtom napisała:

> Podobno 23 lata temu skończył się komunizm, w międzyczasie u władzy było kilka
> różnych ugrupowań

A nie masz wrazenia, ze szyldy sie zmienaja ale dalej sa to ci sami ludzie.
Zamykaja jedna spolke i otwieraja druga.

[baltycki]

nutka07 napisała:
>
> A nie masz wrazenia, ze szyldy sie zmienaja ale dalej sa to ci sami ludzie.
> Zamykaja jedna spolke i otwieraja druga.
>
Tak, czasem nawet zmieniajac płeć (Suchocka).

[mamand]

> I tak się czasem zastanawiam, co siedzi w ich głowa
> ch, co konkretnie musiałoby się wydarzyć, by stwierdzili, że to już, ze teraz w
> reszcie ich cel został osiągnięty?

chyba nie ma czegoś takiego w przyrodzie

".....
W niewoli - za wolnością płacze
Nie wierząc, by ją kiedyś zyskał,
Toteż gdy wolnym się zobaczy
Święconą wodą na nią pryska.
Bezpiecznie tylko chciał gardłować
I romantycznie o niej marzyć,
A tu się ciałem stały słowa
I Bóg wie co się może zdarzyć!
...."

całość
www.youtube.com/watch?v=yMXqbKUZTNk