jak nad soba panować?

[peggy_su]

Słuchajcie, jak się nauczyć tej sztuki panowania nad sobą, nieokazywania emocji w chwilach gdy jest to niekorzystne z różnych wzgledów?

Często mam tak, że jestem na kogoś tak wściekła że aż chce mi się płakać i dosłownie siłą powstrzymuje łzy, bo przecież jak to będzie wyglądało, jak się rozrycze w trakcie kłótni w pracy Albo tak mnie ktoś wnerwi, że mi się ręce trzęsą, głos drży, a tu trzeba twardo dyskutować i lepiej byłoby okazac obojętność.
Albo mam z kimś do pogadania na poważnie, chcę być asertywna i potraktowana bardzo serio, ale w międzyczasie coś mnie rozbawi i trudno zachować powagę.

Jak się tego nauczyć? Jak Wy sobie radzicie z niechcianymi w danym momencie emocjami?

[gazeta_mi_placi]

Nie radzimy sobie.

[angela10086]

pan gazeciarz dobra rada

[antyideal]

Sa takie tabletki, po ktorych ci wszystko jedno,
ale nie polecam w sumie...

[peggy_su]

Oj weź gazeta, wiem że sobie nie radzisz, ale nie chce skończyc jak Ty

[lisciasty_pl]

peggy_su napisała:

> ownie siłą powstrzymuje łzy, bo przecież jak to będzie wyglądało, jak się rozry
> cze w trakcie kłótni w pracy Albo tak mnie ktoś wnerwi, że mi się ręce trzęs
> ą, głos drży, a tu trzeba twardo dyskutować i lepiej byłoby okazac obojętność.

Może to durne, ale spróbuj sobie wyobrazić jakieś szczególnie przykre doświadczenie życiowe, takie które było dla Ciebie wstrząsem i nic nie mogłaś zrobić. Popatrz przez pryzmat tego przeżycia na to co się aktualnie wokół dzieje i uświadom sobie, jak bezsensowne i absurdalne jest szarpanie sobie nerwów i psucie zdrowia tylko dlatego, żeby coś udowodnić jakiemuś kretynowi. Powinno podziałać

[princesswhitewolf]

ja chyba asertywny typ bo nigdy nie mam problemu z kontrola emocji. W pracy mam olew na jakies spory o glupoty i ide na ugode- nie przypominam sobie abym sie jakos czyms emocjonowala az.

W domu prywatnym zawsze mowie co mysle najblizszym jak mnie zdenerwuja i bynajmniej nie staram sie tego ukryc.

Mysle ze najlepiej to zaczac OLEWAC. Taka rada...

[morgen_stern]

Zajebista rada od kogoś, kto nie ma żadnych problemów z emocjami oj, dziewczyny, dziewczyny

[princesswhitewolf]

no nie mam akurat z emocjami. Co w tym dziwnego? Jedni sa tacy drudzy siacy.
Jak kazdy czlowiek mam jakies tam problemy czy problemiki, ale akurat nie z kontrola emocji. Jestem raczej spokojnym typem, choc gadatliwym i zywym.

Powaznie, olewam mase spraw i innym to radze.
A jak sie wkurze to na najblizszych i stawiam sprawe jasno.

[morgen_stern]

Chodzi o sens dawania rad w sprawie, o której nie ma się pojęcia.
Bardzo dobrze, że nie masz problemów z emocjami i zupełnie się tego nie czepiam ale skąd możesz zatem wiedzieć, jak ma sobie w tej kwestii radzić ktoś, kto ma z tym problem?

[peggy_su]

Chyba właśnie nie umiem olewać. Tzn. na poziomie racjonalnym wiem, że coś jest bez znaczenia. Za godzinę lub dwie umiem sie odciąć i już o tym nie myśleć. Ale qw danej chwili przeżywam na maksa. I o ile nie byłam nigdy szczególnie wylewną osobą, tzn nie mam potrzeby krzyczeć, rzucac przedmiotami, lub skakać z radości, to już na samym fizycznym poziomie tego nie opanowuje.

[helufpi]

Proponuję w krytycznym momencie zaangażować racjonalną półkulę mózgu - zadawaj sobie w myśli zadania do obliczenia, np. 17+38, 45+59, 138+373.

[morgen_stern]

Ja tez mam problem z emocjami, łatwo wybucham, jestem porywcza. Może spróbuj się... wyłączyć. Nie wiem, jak to inaczej określić. Kiedy czuję, że zaczynam się gotować próbuję się "zawieszać", trudno to wytłumaczyć jakbym przekręcała wyłącznik. Nic nie mówię, nie wykonuję gwałtownych gestów i powoli się wyciszam, działa.
Jeśli można, warto wyjść gdzieś, do drugiego pokoju, a najlepiej na zewnątrz. Tutaj czas jest sprzymierzeńcem, pomaga ochłonąć.

[myelegans]

ja sie tego nauczylam przynajmniej w pracy, chociaz emocje potrafia we mnie smigac. Potrafie przeprowadzic bardzo trudna rozmowe z pracownikiem, ktory jest niezadowolony, wsciekly i rozemocjonowany. Po prostu sie dystanstuje w glowie, i nie trace panowania nad soba, wiec najczesciej nie dochodzi do eskalacji.
Jezeli na prawde nie moge nad soba zapanowac, to po prostu przepraszam, prosze o czas i usuwam sie z sytuacji. Zadnej powaznej decyzji nie mozna podjac, ani konstruktywnej rozmowy przeprowadzic, jezeli w gre wchodza emocje, bo nam hippocampus zaczyna rzadzic i nic nie dociera.
Trzeba to po prostu rozpoznac i nauczyc sie. Sa techniki. Ja chodzilam na kurs pt. inteligencja emocjonalna, negocjacje itd. pomagaly, uczyly rozpoznawac i technik radzenia.

Na razie dziala, pewnie gdybym w najmniej spodziewanym momencie i nieoczekiwanie zostala poinformowana, ze mnie wylewaja na pysk, to pewnie, az tak opanowana nie bylabym.

[myelegans]

O, i nie byc reaktywnym, tzn. jak ktos zaczyna na nas napadac, to dac sie mu wygadac, patrzac na niego spokojnie, przynajmniej z pozoru, nie myslec od razu o reakcji, i nie wchodzic w defensywe. Naturalna reakcja na napadanie slowne, jest od razu po 5 sekundach wylaczanie sie i myslenie o odpowiedzi, juz, natychmniast, bez wysluchania dalszej czesci argumentu.

Nawet jak sie osoba wygada i wykrzyczy, to nie trzeba odpowiadac od razu, dac 20 sekund na odpowiec, to tez mozna wycwiczyc. O i wejscie, w jej buty i popatrzec z jej perspektywy i odrobina wspolczucia, nawet jak wina nie jest twoja, a zarzucana, to tez wspolczuc. Dziala cuda.
Wyprobowane wiele razy, jak pozwole, zeby osoba, ktora jest zdenerwowana, rozemocjonowana, i na mnie napada to pozwalam na wygadanie do spodu, ile potrzebuje, w 9 na 10 przypadkow, wygadanie i wyartykulowanie, bez samoobrony, juz daje rezultaty i osoba zaczyna szukac rozwiazania, albo przynajmniej uspokajac, albo nie patrzec na mnie jak na wroga. I spokoj jest zarazliwy, jak ktos rozemocjonowany, to oczekuje reaktywnej odpowiedzi, ktora jest na takim samym emocjonalnym poziomie, jak jej nie ma, zaczyna sie uspokajac.

[redheadfreaq]

Nie wiem w sumie, kiedy to się stało, ale w kwestiach zawodowych tracę nerwy już "po". Podczas dyskusji/awantur z eks-dyrektorem (wyjątkowy palant) najbardziej skupiałam się na doborze słów i konstrukcji zdania, przez co pozostawałam absolutnie spokojna na zewnątrz. Zaczynałam się trząść po odłożeniu słuchawki.

Przy kłótniach domowych z reguły mam tak samo jak ty, czyli świeczki w oczach, łamiący się głos - ale tu wiem, że jestem "bezpieczna".

[majorat]

Ktoś kiedyś dał mi śmieszną radę - w takiej sytuacji spróbuj wyobrazić sobie szefa (tudzież inną wyniosłą osobistość) na golasa, naprawdę pomaga.

[redheadfreaq]

Nie jestem pewna, czy udałoby mi się osiągnąć jakikolwiek cel rozmowy, uśmiechając się półgębkiem

[dynema]

Ja mam prace ktora sklada sie glownie z negocjacji i rozmow z ludzmi. Jesli ktos zaczyna mnie wnerwiac to mysle sobie ze w sumie tak sobie stoimy, dwie gadajace malpy i mowimy o sprzedazy czegos co nawet nie istnieje fizycznie. Nastepnie dochodze do tego ze to taki absurd, ze nawet nie ma co tego brac na serio

Z innych technik pomagaja glebokie, dlugie oddechy – takie maksymalnie duze jakie mozesz wziac, brane kiedy mowi np. druga osoba.

[peggy_su]

Dzięki za wszystkie rady, zaczynam, ćwiczyć od poniedziałku