O asertywności

[taniec_pingwina]

Jak byście zareagowały, gdyby koleżanka z 20-letnim stażem znajomości, zaczynająca pracę jako ktoś w rodzaju akwizytora (oficjalnie doradcy finansowego), świeżo po szkoleniach w nowej firmie, wyjechała Wam z tekstem typu "Ale jak ty się zabezpieczasz na emeryturę?", po czym zaczęła wypytywać o majątek i powiedziała, że chce przyjechać pogadać o tych zagadnieniach?
Ja powiedziałam, że chętnie ją zaproszę, ale prywatnie, natomiast rozmową o zabezpieczeniach finansowych nie jestem zainteresowana, bo je mam i temat mnie nie interesuje wcale a wcale.
Po kilku dniach dowiedziałam się, że chamsko ją spławiłam, a ona tylko chciała poćwiczyć nowo nabyte umiejętności... Tylko że, kurczę, nie zaczęła od tego, że chce ćwiczyć, ale od pytań o nasze nieruchomości...

I druga sytuacja: Likwidowałam konto w banku. Uprzejmie acz zdecydowanie nie pozwoliłam pani z okienka przekonywać mnie do zmiany decyzji. Przerwałam jej już na etapie rozgrzewki. Szkoda mi było czasu - chciałam jak najszybciej załatwić sprawę i wyjść (zauważyłam, że ona jest teraz w pracy, a ja nie, dlatego, podjąwszy już decyzję, nie mam ochoty tracić czasu i energii na bezcelową dyskusję i tłumaczenie swoich motywów). Pani się obruszyła, a ja poczułam się jak gbur, który nie pozwala jej wykonywać należycie obowiązków. Poświęciłybyście ten kwadrans, żeby po kolei zbijać argumenty pani i tłumaczyć, czemu chcecie wypowiedzieć umowę?

[taniec_pingwina]

I jeszcze wyjaśnię: Trochę się chciałam wygadać, a trochę zastanawiam się, czy właściwie postąpiłam w obu przypadkach, dlatego założyłam wątek

[pade]

Asertywność ma w założeniu szacunek dla rozmówcy.
W pierwszym przypadku zapomniałaś o: dlaczego? A w drugim wykazałaś się opryskliwością.
To nie jest asertywność, niestety.

[blond_suflerka]

A w którym miejscu ona była opryskliwa?

[pade]

w tym:
"zauważyłam, że ona jest teraz w pracy, a ja nie, dlatego, podjąwszy już decyzję, nie mam ochoty tracić czasu i energii na bezcelową dyskusję i tłumaczenie swoich motywów"

[blond_suflerka]

Ze słownika PWN: "OPRYSKLIWY-«odpowiadający nieuprzejmie, półsłówkami»
2. «wypowiadany lub brzmiący nieuprzejmie». Autorka postawiła granicę chroniąc swój czas i napisała tu o swoich pobudkach a nie o sposobie w jaki zakończyła rozmowę więc skąd interpretacja o opryskliwości?

[pade]

Ona to powiedziała pracownicy banku, tak przynajmniej wynika z postu załozycielskiego. Pani jest w pracy, a ja ... itd
Wystarczyło powiedzieć: rozumiem, ze chciałaby pani poznać przyczyny mojej rezygnacji, ale postanowiłam zachować je dla siebie, ponadto mam bardzo mało czasu, więc proszę nie nalegać
I tak w kółko metodą zdartej płyty.
W przypadku pierwszym, powinna zadać koleżance pytanie: dlaczego interesują ją prywatne sprawy autorki, w jakim celu ma byc przeprowadzona ta rozmowa? Wtedy znałaby prawdziwą przyczynę dociekliwości i nie miałaby teraz kaca moralnego.
Asertywność tak w skrócie to: ja jestem ważna, Ty jesteś ważna.

[blond_suflerka]

pade napisała:

> Ona to powiedziała pracownicy banku, tak przynajmniej wynika z postu załozyciel
> skiego. Pani jest w pracy, a ja ... itd
> Wystarczyło powiedzieć: rozumiem, ze chciałaby pani poznać przyczyny mojej rezy
> gnacji, ale postanowiłam zachować je dla siebie, ponadto mam bardzo mało czasu
> , więc proszę nie nalegać
> I tak w kółko metodą zdartej płyty.

Ja to inaczej zrozumiałam bo myślałam, że ona opisała swoje intencje a nie słowa wypowiedziane do tej kobiety(o tym, że tamta jest w pracy). No zgadza się, ta uwaga była niepotrzebna.

> W przypadku pierwszym, powinna zadać koleżance pytanie: dlaczego interesują ją
> prywatne sprawy autorki, w jakim celu ma byc przeprowadzona ta rozmowa? Wtedy z
> nałaby prawdziwą przyczynę dociekliwości i nie miałaby teraz kaca moralnego.
> Asertywność tak w skrócie to: ja jestem ważna, Ty jesteś ważna.

A tutaj się nie zgodzę. Autorka wątku jak widać inteligentnie wydedukowała, że koleżanka chce stosować na niej swoje nowe umiejętności i od razu postawiła granicę. Co ważne-w sposób uprzejmy-była chętna na prywatne spotkanie natomiast grzecznie zastrzegła, że nie chce rozmawiać o finansach. Zdecydowanie koleżanka dała plamę bo po takim stażu znajomości chyba można oczekiwać od kogoś, że powie wprost o co mu chodzi i nie będzie Cię traktował jak potencjalnego obcego(!) klienta.

[pade]

Przeczytaj post autorki jeszcze raz, bo chyba nie zrozumiałaś.

[blond_suflerka]

No już napisałam czego nie zrozumiałam na początku Według Ciebie nie zrozumialam czegoś jeszcze?

[pade]

Autorka nie domysliła się, inaczej, po prostu nie wiedziała, ze koleżanka chce potrenować na niej świezo nabyte umiejętności:
"Tylko że, kurczę, nie zaczęła od tego, że chce ćwiczyć, ale od pytań o nasze nieruchomości..."

Granice postawiła, gdyż sądziła, że bedzie musiała podawać szczegóły ze swojego życia prywatnego, dotyczące decyzji finansowych, majatku itd, a na to nie miała ochoty. Sądziła, że koleżanka jest wścibska, albo chce by autorka była jej pierwszą klientką po "starej znajomości".

[taniec_pingwina]

pade napisała:

albo chce by autorka była jej pi
> erwszą klientką po "starej znajomości".

Raczej to, bo o wścibskość tej osoby nie podejrzewam. Po postu ograne hasło mnie wkurzyło.

Choć skoro już padło słowo "wścibskość", może rozważę... Faktycznie, kiedyś (jeszcze jak byłam singielką) dziwiła się, że stać mnie na fajne wakacje...
Ach, trzeba zjeść beczkę soli, a i to nie zawsze wystarczy...

[pade]

Wystarczy zmienić perspektywę
Rozważ też na ile w obu sytuacjach podłożem reakcji był lęk.
Lęk przed odmową (odmówię-obrazi się na mnie), lęk przed ingerowaniem w moje prywatne życie (szczegóły dotyczące finansów), lęk przed manipulacją ze strony urzędnika bankowego (może będzie chciała mnie odwieźć od decyzji), lęk z powodu tłumienia gniewu (nie mam ochoty się tłumaczyć, a ktoś zabiera mój czas, zaraz wybuchnę).
To tylko hipoteza, ale często podłożem naszych emocji, a co za tym idzie reakcji jest lęk.

[taniec_pingwina]

pade napisała:

>
> Wystarczy zmienić perspektywę
> Rozważ też na ile w obu sytuacjach podłożem reakcji był lęk.
Pade, ale nie wiszę Ci za sesję? Dzięki za uwagi, idę myśleć
A swoją droga to zaskakujące, jak wielu różnych sytuacji podłożem może być lęk, jak piszesz...

[pade]

nie wisisz ja to lubię

> A swoją droga to zaskakujące, jak wielu różnych sytuacji podłożem może być lęk,

na dobrą sprawę, jakby się tak zastanowić, to baaardzo wielu

[blond_suflerka]

pade napisała:

> Autorka nie domysliła się, inaczej, po prostu nie wiedziała, ze koleżanka chce
> potrenować na niej świezo nabyte umiejętności:
> "Tylko że, kurczę, nie zaczęła od tego, że chce ćwiczyć, ale od pytań o nasze n
> ieruchomości..."
>
> Granice postawiła, gdyż sądziła, że bedzie musiała podawać szczegóły ze swojego
> życia prywatnego, dotyczące decyzji finansowych, majatku itd, a na to nie miał
> a ochoty. Sądziła, że koleżanka jest wścibska, albo chce by autorka była jej pi
> erwszą klientką po "starej znajomości".

Domyśliła się, że te pytania i spotkanie w temacie finansów są związane z jej nową pracą. Mniejsza z tym czy chodziło o ćwiczenie na niej czy o zwerbowanie pierwszego klienta. Domyśliała się, że ten temat nie wziął się z kosmosu i miała rację.

[pade]

Ale to jest akurat jasne, tylko, że nie na tym polegał problem autorki.

[blond_suflerka]

Problem autorki polegał chyba na tym, że zachowała się asertywnie wobec koleżanki ale potem jak to często bywa miała wyrzuty sumienia i przyszła na forum zapytać czy na pewno postąpiła słusznie i czy nie jest niefajna i nieuprzejma. Większość osób odpowiedziała tutaj, że postąpiłaby tak samo, Ty dodałaś swoją zmodyfikowaną wersję plus kilka uwag o asertywności.
Coś przeoczyłam?
Zarzuciłaś mi, że nie zrozumiałam, ja napisałam, że zrozumiałam a Ty wtedy, że oczywiście, że tak ale nie na tym polegał problem autorki Szczerze mówiąc- wprost i z szacunkiem do rozmówcy, to się zgubiłam i nie wiem o co Ci chodzi.

[pade]

Pewnie masz rację z tym poczuciem winy, ono jest bardzo powszechne w naszym społeczeństwie. I tez wiąże się z lękiem.

Ja intencję wątku zrozumiałam inaczej. Autorka przedstawiła obie sytuacje i swoje zachowanie, a potem zapytała, czy zachowała się właściwie. Tytuł watku brzmi: O asertywności. Domniemuję więc, że zapytanie odnosi się do tytułu, czyli w skrócie: czy zachowałam się asertywnie?
Odpowiadałam więc na tak zadane pytanie, po prostu

Szczerze mówiąc- wp
> rost i z szacunkiem do rozmówcy, to się zgubiłam i nie wiem o co Ci chodzi.

Zrozumiałaś część a nie całość.

[blond_suflerka]

pade napisała:

> Zrozumiałaś część a nie całość.

No dobrze, to po kolei
Napisałam:
Autorka wątku jak widać inteligentnie wydedukowała, że koleżanka chce stosować na niej swoje nowe umiejętności i od razu postawiła granicę. Co ważne-w sposób uprzejmy-była chętna na prywatne spotkanie natomiast grzecznie zastrzegła, że nie chce rozmawiać o finansach. Zdecydowanie koleżanka dała plamę bo po takim stażu znajomości chyba można oczekiwać od kogoś, że powie wprost o co mu chodzi i nie będzie Cię traktował jak potencjalnego obcego(!) klienta.
Odpowiedziałaś:
Przeczytaj post autorki jeszcze raz, bo chyba nie zrozumiałaś.
Na co ja:
No już napisałam czego nie zrozumiałam na początku. Według Ciebie nie zrozumialam czegoś jeszcze?
Teraz Ty:
Autorka nie domysliła się, inaczej, po prostu nie wiedziała, ze koleżanka chce potrenować na niej świezo nabyte umiejętności:
"Tylko że, kurczę, nie zaczęła od tego, że chce ćwiczyć, ale od pytań o nasze nieruchomości..."
Granice postawiła, gdyż sądziła, że bedzie musiała podawać szczegóły ze swojego życia prywatnego, dotyczące decyzji finansowych, majatku itd, a na to nie miała ochoty. Sądziła, że koleżanka jest wścibska, albo chce by autorka była jej pierwszą klientką po "starej znajomości".
W międzyczasie odezwała się autorka i napisała:
"pade napisała:

albo chce by autorka była jej pi
> erwszą klientką po "starej znajomości".

Raczej to, bo o wścibskość tej osoby nie podejrzewam.
Ja odpisałam Ci tak:
Domyśliła się, że te pytania i spotkanie w temacie finansów są związane z jej nową pracą. Mniejsza z tym czy chodziło o ćwiczenie na niej czy o zwerbowanie pierwszego klienta. Domyśliała się, że ten temat nie wziął się z kosmosu i miała rację.
A Ty:
Ale to jest akurat jasne, tylko, że nie na tym polegał problem autorki.

A teraz dalej piszesz, że nie zrozumiałam.
Pytam więc jeszcze raz-czego nie zrozumiałam w kwestii o której rozmawiamy już kilka postów? Nie mówię o sytuacji z banku(to już wyjaśnione) ale o sytuacji z koleżanką-czego nie zrozumiałam?

[pade]

Tego, że gdyby autorka znała intencję koleżanki, postawiłaby granicę gdzie indziej.

Przepraszam, ze nie jestem w stanie Ci tego dokładniej wytłumaczyć.

[blond_suflerka]

No ale o to tu własnie chodzi. Podejrzewała jej intencje i jednocześnie widziała, że koleżanka nie mówi o tym wprost. I mając te dane postawiła właśnie tak granice.

[pade]

Napisałam, że zabrakło "dlaczego", prawda?
Ja nie zarzucam autorce złej woli, czy też nie kwestonuję intencji. Sugeruję tylko, że dopytanie o intencje rozwiałoby niejasności.

[taniec_pingwina]

pade napisała:

> Napisałam, że zabrakło "dlaczego", prawda?
> Ja nie zarzucam autorce złej woli, czy też nie kwestonuję intencji. Sugeruję ty
> lko, że dopytanie o intencje rozwiałoby niejasności.

Zauważę tylko, że jak jesteś częstowana tak wyczochranym już tekstem, jak wyżej przytoczony, to zaraz wiesz, że nie chodzi o szczerą rozmowę i to właśnie mnie zabolało. Po takim wstępie już po prostu nie miałam ochoty pytać, dlaczego - dlaczego było dla mnie jasne (na wyrost?): "żebym mogła się wykazać".

Z resztą po wyjaśnieniu całego zajścia jednak zdecydowałam się przyjąć w domu koleżankę, na co ona zastrzegła, że przyjedzie z szefową, która ocenia jej pracę i pomoże jej wychwycić ewentualne niedociągnięcia (hahaha!) i żeby przy rozmowie koniecznie był mój mąż (nie wie, w co się pakuje, bo on to dopiero jest cięty na takie zinstytucjonalizowane programy oszczędnościowe... no ale cóż, w tych okolicznościach raczej nie czuję się na siłach przekonywać jej, że jego udział w rozmowie to zły pomysł). Summa summarum mocno zastanawiam się, co wyniknie z tego spotkania, o ile do niego dojdzie (oczywiście z mojej winy, bo się jednak po drugiej - pseudoprywatnej - rozmowie ugięłam i postanowiłam przyjąć obie panie)... Niewesoło mi przez to

[pade]

Faktycznie, koleżanka wykorzystała Twoją dobrą wolę do granic mozliwości.
Jesteś na siebie zła?
Jak sądzisz, co teraz mogłabyś zrobić?

[taniec_pingwina]

pade napisała:

> Faktycznie, koleżanka wykorzystała Twoją dobrą wolę do granic mozliwości.
> Jesteś na siebie zła?
> Jak sądzisz, co teraz mogłabyś zrobić?

Wiesz co, zła na siebie nie jestem, ale wkurzona na nią. I chyba poczekam na rozwój wypadków... Nie chodzi o jakąś bardzo bliską osobę, ale i tak, jeśliby przez tę jej pracę miało dojść do kwasów między nami, to byłoby trochę szkoda. Przeżyję tę wizytę i zobaczę, jak ona się potem zachowa. Taką taktykę wymyśliłam.

[blond_suflerka]

Pytanie co było pierwsze-brak 'dlaczego' czy nieuczciwe podejście koleżanki? Oczywiście w sprzyjających okolicznościach mogło tam paść 'dlaczego'? i miałaby miejsce rozmowa o konkretach, również o tym dlaczego koleżanka nie powiedziała od razu o co jej chodzi. W mniej sprzyjających okolicznościach(można danego dnia nie mieć na przykład dużo cierpliwości dla bliźnich) za priorytet można uznać ochronę własnych granic bez dopytywania dlaczego.

[m_incubo]

Odwracasz kota ogonem. To koleżanka powinna była przyznać, jaki jest cel jej zagadywania, a nie niby koleżeńsko wypytywać o nieruchomości i jeszcze mieć pretensje.
Co do sytuacji z banku, może i autorka była trochę nieuprzejma, ale ja ją niestety rozumiem. Przeważnie jest to jedyny sposób na wszelakie "panie w banku" i np. telefony operatorów różnych sieci.
Ty mówisz raz - tak zdecydowałam i koniec, a ktoś głuchy niczym pień dlaej swoje a dlaczego, a może jednak, a proszę przemyśleć, a czy wie pani, że...
Jeśli faktycznie masz czas i ochotę przez 20 minut potakiwać i w kółko powtarzać, że już podjęłaś decyzję - proszę bardzo. To twój czas i marnuj go tak jak lubisz.
Ja jestem przesympatyczna, gdy krótko odmawiam pierwszy raz, za drugim razem robię to uprzejmie, a jak nie działa i zmuszona jestem powtarzać się po raz trzeci, to zazwyczaj właśnie jest foch.

[blond_suflerka]

Zachowałabym się tak samo ja Ty w obu tych sytuacjach. Asertywność to trudny temat bo nie każdy wie na czym to polega i grzeczną odmowę traktuje jako atak na siebie. Trudno jest być asertywnym w świecie nieasertywnych bo nawet jeśli zachowasz się tak jak chciałaś to potem o tym myślisz, zakładasz wątek na forum, szukasz potwierdzenia, że nie jesteś świnią, itd. Długa droga, żeby wszyscy nauczyli się tej potrzebnej umiejętności i odbierali na tych samych falach.

[kerri31]

NIe, mój czas jest cenny a jej pytania dlaczego zamykam konto- zbędne. Zawsze odpowiadam im w takiej sytuacji: nie ujawniam powodów swojej decyzji i pytania się kończą.

[kosheen4]

> Poświęciłybyście ten kwadr
> ans, żeby po kolei zbijać argumenty pani i tłumaczyć, czemu chcecie wypowiedzie
> ć umowę?

nie.
jeśli ktoś ma misję, żeby w imię uprzejmości wysłuchiwać pani w okienku albo operatora telefonii który chce mi coś zaproponować, to niech słucha na zdrowie i odmawia dopiero po kwadransie. osobiście uważam takie rozmowy za marnowanie czasu, przede wszystkim mojego.
myślę też że stanowczość w ucinaniu rozwojowej pani wcale nie równa się opryskliwości. nie i już, proszę mnie więcej nie namawiać, dziękuję.

[jowita771]

Zachowałaś się w porządku. Wzbudzania poczucia winy też ich uczą na szkoleniach. Jak nie chcesz słuchać, to źle, bo nie pozwalasz wykonywac obowiązków (WTF), jak wysłuchasz i nie jesteś zainteresowana, to nie szanujesz ich czasu i mogłaś powiedzieć od razu. Ogólnie wygląda to tak, że jesteś zua, jak nie dasz się naciągnąć. Ja czasami mówię, że nie zgadzam się na nagrywanie rozmowy, jak dzwonią.

[organza26]

Zachowałaś się asertywnie i tak po prosu w porządku. Foch koleżanki z pierwszej anegdotki jest pożałowania godny.

Druga sytuacja to typowy przykład tzw marketingu agresywnego - czyli zwykłej chciwości i chamstwa firm sprzedażowych.

Btw, ludzie pracujący gdziekolwiek gdzie w grę wchodzi sprzedaż usług/towarów są pod horrendalną i coraz bardziej wzrastającą presją na sprzedaż, wyniki itp. Są opieprzani i straszeni zwolnieniem, oczywiście nie dosłownie. Zwykli ludzie teraz mniej wydają na różne pierdoły, bo wiadomo, kryzys, bark pracy, słaba płaca itp i dlatego Ci pierwsi są poddawani jeszcze większemu ciśnieniu, błędne koło.

Wiem jak praca w sprzedaży wygląda od podszewki, bo np. mam jedną bardzo bliską osobę, która w tym siedzi i powoli już nie wyrabia psychicznie. Z drugiej strony to nie powód żeby dawać się odzierać chciwym firmom/korporacjom z każdej złotówki.

[taniec_pingwina]

Dzięki za odpowiedzi.

Pade, nie jestem robotem. Faktycznie Twoja wersja reakcji byłaby lepsza, ale uwierz mi, że wypowiadałam się uprzejmie i spokojnie, nawet z uśmiechem. Musiałam zareagować w określonym momencie bez opcji ustalania optymalnej wersji wypowiedzi. Zastanawia mnie natomiast: czy przypominanie komuś, że jest w pracy jest nieuprzejme (nie robiłabym tego, gdyby pani nie próbowała na mnie wpływać) oraz czy rzeczywiście to ja powinnam dochodzić motywów koleżanki, a nie ona je zwyczajnie i po ludzku przedstawić?

[adwarp]

"czy przypominanie komuś, że jest w pracy jest nieuprzejme "

a co miało wyniknąć z tego przypomnienia? czego się spodziewałaś?

[taniec_pingwina]

No że w tym momencie akurat inaczej podchodzimy do naszego czasu - pani i tak pracuje do 18, a ja jak tylko wyjdę z banku, jadę do domu, gdzie czeka na mnie stęskniona 3-latka.

[pade]

W idealnej rzeczywistości tak powinno być, koleżanka powinna przedstawić swoje motywy. Ale ani Ty nie jestes robotem, ani koleżanka Czasami po prostu ciężko wyartykułowac nam o co dokładnie chodzi, powstają niedomówienia itd.
Przypominanie komuś, że jest w pracy jest przywołaniem go do porządku, pokazaniem mu jego miejsca. Ta pani wie, że jest w pracy, poza tym jej obowiązki polegają na wypytywaniu ludzi o motywy podjęcia decyzji o rezygnacji i Ty dobrze o tym wiesz. Ona wypełniała swój obowiązek, a Ty miałas prawo odmówić.
Ja Ciebie nie oceniam, odniosłam się tylko do kwestii na czym polega asertywność, nic ponadto

[taniec_pingwina]

pade napisała:

> jej obowiązki polega
> ją na wypytywaniu ludzi o motywy podjęcia decyzji o rezygnacji i Ty dobrze o ty
> m wiesz.

Nie tak dobrze. Prawdę mówiąc dopiero jak mi powiedziała, to dotarło do mnie, że ona też nie robi tego z własnej woli. Pokręcony ten dzisiejszy świat... I chyba też wpadła na to, że żadna z nas nie miała złych intencji, bo po pierwszym zcięciu i chwili ciszy, kiedy ona wypełniała dokumenty, a ja przeglądałam prospekty, obie byłyśmy dla siebie nadzwyczaj miłe

[blond_suflerka]

Oj bo ludzie nie są w ogóle przyzwyczajeni, że im się mówi wprost. Jakoś tak bardziej tolerowane są kłamstwa i wykręty zamiast szczerego komunikatu. A jak już się powie wprost to urażeni. Taka dziwna logika

[pade]

Ale co jest szczerym komunikatem? Pani jest w pracy?
A czemu to ma służyć wg Ciebie?
To jest po prostu zbędny, nieuprzejmy komentarz.
Prawidłowa komunikacja, asertywność, nie ma nic wspólnego z usadzaniem przeciwnika czy waleniem prawdy między oczy. A gdy ktoś sie posługuje półprawdami, wykrętami, to powstają niedomówienia, patrz pierwsza sytuacja z postu załozycielskiego.

[blond_suflerka]

pade napisała:

> Ale co jest szczerym komunikatem? Pani jest w pracy?
> A czemu to ma służyć wg Ciebie?
> To jest po prostu zbędny, nieuprzejmy komentarz.
> Prawidłowa komunikacja, asertywność, nie ma nic wspólnego z usadzaniem przeciwn
> ika czy waleniem prawdy między oczy. A gdy ktoś sie posługuje półprawdami, wykr
> ętami, to powstają niedomówienia, patrz pierwsza sytuacja z postu załozycielski
> ego.

Ale ja już to napisałam wyżej, że uwaga o tym, że pani jest w pracy była zbędna. Natomiast to co napisałam odnosiło się do tego jak ludzie w ogóle przyjmują i odbierają odmowę. Jak powiesz-nie mogę bo jestem chora, kiepsko się czuję, dziecko choruje, mąż nie chce się zgodzić, itd to ludzie są bardzo skłonni taką odmowę przyjąć. Natomiast jak powiesz wprost, że nie masz na coś ochoty, że wolisz przeznaczyć czas na co innego(w domyśle-mogłabym to zrobić ale nie chcę) to jest odbierane jako atak i nieuprzejmość. Wielu ludzi nie umie o siebie zadbać szczerze i wprost bez gierek i manipulacji w związku z czym reagują agresją jeśli ktoś tę umiejętność ma.

[pade]

Bo zamiast powiedzieć: nie mam ochoty, mozna powiedzieć: mam inne plany. Mniej przykre, prawda?
Jeśli naszą intencją nie było "granie" drugą osobą, a jedynie wyrażenie własnych uczuć, albo postawienie granic, i oznajmiliśmy to z szacunkiem, dla siebie i dla rozmowcy, za odczucia drugiej strony nie jesteśmy odpowiedzialni.

[blond_suflerka]

A jak ktoś nie ma innych planów ale nie ma ochoty?

[pade]

Czyli mogłabym ale nie chcę? Ale jednoczesnie chcę zachować tę relację?
Asertywność to nie sztuczki, to nie jest kilka zdań, których człowiek uczy się na pamięć i powtarza jak zdarta płyta. Asertywność to szacunek do samego siebie, uznawanie własnych potrzeb i wyrażanie własnych uczuć, z założeniem, że drugi czlowiek też jest ważny, jest równorzędny. Jeśli ktoś prosi o przysługę, a Ty nie masz ochoty jej zrobić, nalezy rozważyć na ile relacja jest dla mnie istotna. Jeśli jest bardzo ważna, rozważam czy nie mogę spełnić prośby za jakiś czas i to proponuję. Jesli mało istotna i jedynym powodem jest brak ochoty, mówię, że nie mogę spełnić prośby i nie muszę się z tego tłumaczyć, ale nalezy liczyć się z pytaniami: dlaczego? i z poczuciem winy
Nie ma jednej odpowiedzi, każda sytuacja jest inna, bo inne towarzyszą jej relacje i emocje. Stąd tez powyższe ogólniki

[blond_suflerka]

Zgadzam się ze wszystkim co napisałaś i myślę, że nie stoi to w opozycji do tego co napisałam wcześniej. Prośby są różne, relacji są różne i myślę, że jest taka grupa i relacji i próśb kiedy spokojnie można powiedzieć, że nie ma się na coś ochoty. Generalnie nie jest łatwo przyjmować odmowę bo jeśli się o coś prosi to raczej się liczy, że ktoś tę prośbę spełni i zawsze jest jakaś przykrość i zawód. Inna sprawa co się z tymi uczuciami zrobi-na ile świadomie je przeżyje i dojrzale pójdzie dalej. No ale to też umiejętność do przećwiczenia. Mieć świadomość, że czyjś wybór nie jest skierowany przeciwko mnie czyli po prostu praca nad zagadnieniem 'personalizacja'.

[pade]

A lekcja z tego jest taka, że czasem nie domyślamy się czyichś motywów, więc lepiej dopytać, niż błądzić.
Ludzie często mylą asertywność z odmową, sztuką mówienia nie. A to tylko jedna z wielu składowych tej umiejętności.

[taniec_pingwina]

pade napisała:


> Ludzie często mylą asertywność z odmową, sztuką mówienia nie. A to tylko jedna
> z wielu składowych tej umiejętności.

To ja chyba jestem taki właśnie ludź A możesz polecić lekturę na ten temat? W necie albo księgarni? Bo, kurczę, konstruktywne te Twoje uwagi do mojego zachowania Niechętnie to przyznaję... Fakt też, że kiedyś dzięki pewnej inteligencji i uszczypliwości dość łatwo sprowadzałam ludzi do parteru. Teraz staram się nad tym panować. Widać nie zawsze mi wychodzi

[pade]

Polecam "Asertywność, sięgaj po to, czego chcesz nie raniąc innych"
Ostatnio czytałam też w necie "Naucz ich jak mają Cię traktować. Praktyczny podręcznik asertywności". Fajne, z poczuciem humoru, w skrócie, na temat, życiowo.

Obie pozycje calkowicie zmieniają punkt widzenia w zakresie komunikacji międzyludzkiej

Fakt też, że kiedyś dzięki pewnej intelige
> ncji i uszczypliwości dość łatwo sprowadzałam ludzi do parteru.
mam taką samą "przeszłość"
teraźniejszość jest lepsza

[taniec_pingwina]

pade napisała:

> teraźniejszość jest lepsza

Lepsza zdecydowanie

[ardzuna]

lubimyczytac.pl/ksiazka/1368/asertywnosc-menedzera - wbrew tytułowi najlepsza książka dla nornalnego człowieka o asertywności jaką czytalam.

[lilly_about]

W obu tych przypadkach zachowałabym się dokładnie tak jak ty. Nienawidze marnowania mojego czasu na coś, co i tak nie będzie moim udziałem. Ale ja jestem bardzo asertywna, kiedy chcę.

[bri]

LOL, popracuje trochę to dopiero zobaczy co to znaczy "chamskie spławienie"; przecież mierzenie się z takimi sytuacjami to będzie jej główne zajęcie w tej pracy, jak najbardziej powinna to ćwiczyć

[dzika41]

Zrobiłabym dokładnie tak samo jak i Ty.
Koleżanka powinna wspomnieć że chce z Tobą "potrenować".

Ja nie lubię tłumaczyć się obcym ze swoich decyzji więc szybko ucinam próby dyskusji na ten temat.

[triss_merigold6]

Zrobiłabym dokładnie tak jak Ty.

[zona_mi]

Asertywność to uczciwe postawienie sprawy - i granic.

Kilkanaście lat temu przyszła do mnie dobra, jak dotąd, koleżanka, porozmawiałyśmy o jej pracy, o moim niedługo przedtem narodzonym dziecku i wyglądało pięknie, dopóki nie zadzwoniła i nie spytała, czy przemyślałam kwestię ubezpieczenia się w firmie, którą reprezentowała. Przemyślałam (no dobra, nie przemyślałam, bo wcale mnie to nie interesowało), postanowiłam nie skorzystać, a ona na to - więc kogo ze znajomych zaproszę na spotkanie z nią, bo skoro jesteśmy przyjaciółkami, muszę jej pomóc.
No cóż - nie jesteśmy przyjaciółkami.

> Ja powiedziałam, że chętnie ją zaproszę, ale prywatnie, natomiast rozmową o zab
> ezpieczeniach finansowych nie jestem zainteresowana, bo je mam i temat mnie nie
> interesuje wcale a wcale.

Nie widzę tu niegrzeczności, tylko właśnie asertywność.

W drugiej sytuacji podobnie.
Ostatnio czuję się zarzucana propozycjami przy okazji - dzwoniąc na infolinię, po uzyskaniu odpowiedzi na pytanie nie pozwalam się rozkręcać konsultantowi, który przy okazji proponuje mi ochnaście wersji czegoś tam.
To jest ich praca i obowiązek, OK, ale mam prawo nie korzystać z każdej propozycji, a nawet jej nie wysłuchiwać.

[gaskama]

Sytuację pierwszą trudno mi ocenić, bo sama w takiej nie byłam. W teorii zachowałabym się tak jak Ty.
Sytuacja druga: kilka razy miałam taką i zawsze kategorycznie mówię, że ta rozmowa nie ma dla mnie sensu, bo - nie chcę kredytu, - nie chcę zmiany konta, - nie chcę kolejnej polisy itd. Miałam nawet sytuację, w której kobitka nie dala się spławić, więc musiałam odłożyć słuchawkę. Nie wiem, czy to asertywność, czy nie, ale według mnie to właściwe zachowanie.

[taniec_pingwina]

Dziewczyny, jeszcze raz dzięki za odzew

Już raz pisałam, ale post znikł

Mnie przede wszystkim zraził ten tekst ze strony koleżanki. Czy mógłby być bardziej sztampowy? Po nim nie miałam ochoty pytać, dlaczego, bo poczułam się potraktowana instrumentalnie.

Sytuacja miała ciąg dalszy: po drugiej - pseudoprywatnej - rozmowie zgodziłam się koleżankę zaprosić, żeby mi powiedziała "czym się teraz zajmuje". Na co ona oznajmiła, że przyjdzie razem z szefową, bo ona ją ocenia i jej doradza... Poprosiła też, żeby przy rozmowie był mój mąż (choć nawet nie wie, jak on jest cięty na tego typu "domokrążców")... W każdym razie nie widzę jakoś tego spotkania. Będę się gryzła w język, żeby w trakcie nie być wstrętna, ale czy to wystarczy? Jestem w zbyt inteligentna na wciskanie kitu I to jeszcze w towarzystwie owej nieszczęsnej szefowej... Martwię się, jak to wszytko wypadnie i czy nasze drogi z koleżanką się w konsekwencji nie rozejdą...

[pade]

Na Twoim miejscu powiedziałabym koleżance wyraźnie, jak się czuję w tej sytuacji. Ja czułabym się wykorzystana. Powiedziałabym, jak widzę to spotkanie: koleżanka sama sobie strzela w stopę, bo raz- jesteś niezainteresowana, mąż tym bardziej, dwa - urażona, czyli atmosfera będzie fatalna, przez co ona może źle wypaść w oczach szefowej, a chyba nie o to jej chodzi. Zastanów się na co się zgadzasz, na co nie i wyraź to, po prostu. Uległaś z obawą przed zerwaniem znajomości, albo przed krytyczną oceną Twojej osoby, ale możesz to jeszcze naprawić, tylko powiedz szczerze i wyraźnie czego nie chcesz.

[taniec_pingwina]

Kurczę, mądrze prawisz... Dobrze, że mam jeszcze chwilę do tego spotkania, to się prześpię z tematem. Naprawdę bardzo Ci dziękuję za rady.

[pade]

nie ma za co
Prześpij się, i pamiętaj, lepiej żeby to było w stylu: wygrana-wygrana, a nie- ulegam, może ona to doceni. Masz prawo czegoś nie chceć i koleżanka powinna to uszanować. Jak na moje oko, rozpędziła się i traktuje Cię jak klienta, nie jak dobrą koleżankę. Ona dba o swoje potrzeby a Twoją powinnością jest dbać o własne.
powodzenia

[nabakier]

To jest clou:
> Jak na moje oko, rozpędziła się i traktuje Cię jak klienta, nie jak
> dobrą koleżankę.
I dla mnie, to bardzo, ale to bardzo źle świadczy o koleżance.

[bri]

Nie nakręcaj się za specjalnie w tej krzywdzie, to jest przecież w gruncie rzeczy śmieszne. Na Twoim miejscu zabawiłabym się nieco na tą okoliczność. Jak przyjdą to np. podajcie alkohol i włączcie głośną muzykę, non-stop zbaczajcie z tematu, trochę potańczcie. Niech to będzie impreza.

Albo możecie też poudawać, że nic nie rozumiecie z tego, co mówią - zadawajcie mnóstwo dodatkowych pytań, tacy sprzedawcy zazwyczaj bardzo niewiele wiedzą o sprzedawanych produkcie i fajnie popatrzeć jak się pocą próbując sensownie odpowiedzieć. Na początku możecie zaznaczyć, że macie niestety tylko 10 min. bo coś niespodziewanego Wam wypadło więc muszą się bardzo spieszyć.

Można też panie zbić z pantałyku np. przyjmijcie je przy włączonym telewizorze oglądając jakiś film erotyczny, a potem wychodzcie do drugiego pokoju najpierw Ty, chwilę po Tobie mąż. Idziecie tam i długo, długo nie wracacie, możecie trochę pohałasować sprężynami łóżka, żeby mogły się zastanawiać, co tam robicie.

Znajomi, których jakaś ciotka uszczęśliwiła wizytą akwizytorów przyjęli ich lekko wstawieni i przebrani za pszczółki (taki mieli strój na jakimś przedszkolnym balu ich córki). Podobno mieli przy tym tyle śmiechu i zastanawiali się poważnie czy znowu sobie jakiś nie zaprosić.

[thegimel]

> Znajomi, których jakaś ciotka uszczęśliwiła wizytą akwizytorów przyjęli ich lek
> ko wstawieni i przebrani za pszczółki (taki mieli strój na jakimś przedszkolnym
> balu ich córki). Podobno mieli przy tym tyle śmiechu i zastanawiali się poważn
> ie czy znowu sobie jakiś nie zaprosić.

Piękne
Zapamiętam na wypadek konieczności spławienia natrętów

[leniwy_pierog]

W życiu! Jasno mówię, że nie zamierzam omawiać moich decyzji i sytuacji finansowej, bo to prywatna sprawa. Zawsze skutkuje.

[nabakier]

Mam alergię na komiwojażerów/agentów/akwizytorów w postaci znajomych. Niestety, ale to trwale modyfikuje nasze relacje, a konkretnie: kończy je. Tyle, że nie ma wyrzutów sumienia, jak Ty.
Na na komiwojażerów/agentów/akwizytorów w postaci nieznajomych też ma uczulenie, ale z nimi po prostu ucinam rozmowę: dziękuję, żegnam.
Dynda mi to, czy to jest asertywne, czy nie. Niech znikają. Brr...Wolałabym ulice zamiatać, niż nagabywać ludzi do kupna czegoś tam.

Koleżanka to dopiero focha strzeli, jak...

[nerri]

Nie będziesz niczym zainteresowana

Jako, że szukam teraz pracy, na rozmowy chodzę w różne miejsca
I własnie takie oferty na "doradców finansowych" są najlepsze Klientów musisz znaleźć sama, najlepiej jak najwięcej Najlepiej wśród znajomych - wręcz wprost mi powiedzieli, żebym sobie na początek przygotowała listę jak największej ilości znajomych
Nie skorzystałam, bo nie wyobrażam sobie wciskania kitu znajomym(zwłaszcza, że jakość "usług" owej firmy budziła moje wątpliwości).
A ta osoba, która przyjdzie z twoją koleżanką ma sprawdzić czy koleżanka dość umiejętnie ten kit sprzedaje - jak ci nic nie wciśnie, to nie będzie zachwycona
Bo to wcale nie trening - tam celem jest wciskanie tego chłamu znajomym

[taniec_pingwina]

... no właśnie mąż to samo mówi - i radzi mi się przestać przejmować, bo już pozamiatane po tej znajomości


> Bo to wcale nie trening - tam celem jest wciskanie tego chłamu znajomym
> ]

No właśnie wiem, dlatego wkurza mnie traktowanie jak pierwszego jelenia z brzegu lasu

Nota bene czy te firmy nie wiedzą, że teksty, które sprawdzały się 10 lat temu, teraz mogą najwyżej irytować, bo nikt ich nie traktuje serio? Nie stać ich na lepsze pomysły?

Rozwiązanie z filmem porno i pszczółkami boskie - uśmiałam się

[na_pustyni]

ja albo przerywam mowiac, ze nie jestem zainteresowana
albo
udaje, ze jestem zainteresowana, ale nie mam czasu, wiec prosze o jakis folder - biore i wychodze
i co jest lepsze?

[beverly1985]

Jeśli chodzi o pierwszą sytuacje to wielokrotnie się z nia spotkałam będąc na studiach- mnóstwo znajomcyh studentów 2-3 roku parało się takim doractwem-akwizycją. Moim zdaniem naprawdę trzeba mieć tupet, by dzwonic po znajomych i znajomych znajomych i umawiać się znimi na korytarzu w akademiku by przesdtawic ofertę. Odmawiałam- na początku mało zdecydowanie, potem stawiałam sprawę bardzo jasno- absolutnie nie życzę sobie pomocy daradców i im nie wierzę.

Jesli chodzi o drugą sytuację- zrobiłabym tak jak ty i dziwię się, ze pani w banku sie oburzyła.

dla autorki

[pade]

Asertywność – wielu o niej słyszy, czyta, mówi, mało kto ją świadomie praktykuje. Niektórzy sprawiają wrażenie asertywnych, innym wydaje się, że są asertywni. Większość jednak nie zdaje sobie sprawy ze swoich możliwości i nie panuje nad własnym życiem. Są ludzie którzy mówią, stoją i poruszają się tak jakby nie mieli prawa do swojej przestrzeni. Inni nie wyobrażają sobie, że mogliby otwarcie wyrażać swoje uczucia, pragnienia, wszelkie emocje, zarówno złość, jak i czułość.
Jeszcze inni prezentują postawę zaborczą, agresywną, kontrolującą, jakby bali się, że w przeciwnym wypadku pozostaną nie zauważeni lub nie dostaną tego, czego chcą.

Większość Polaków cierpi na chroniczny brak asertywności, dotyczy to prawie każdego z nas w mniejszym lub większym stopniu. Brak asertywności to nie tylko uległość lub akomodacja, ale także zachowania skrajne, agresywne, buntownicze i aspołeczne. Od pokoleń odbierano nam nasze prawa i tłamszono naszą tożsamość. Historia Polski i uwarunkowania kulturowo-społeczne sprawiają, że niedobór tej cechy mamy niejako wkodowany w naszą narodową świadomość i wypijamy go z mlekiem matki. Mamy być grzeczni i posłuszni. Mówią nam o tym nasze mądrości i przysłowia ludowe. Pokorne ciele dwie matki ssie. Mądry głupiemu ustępuje.
Tak ukierunkowuje nas wychowanie, rodzina, edukacja szkolna, środowisko społeczne, instytucje państwowe, polityka, media i kościół, kształtując kolejne pokolenia pokornych baranków. Wielu zależy na tym, by przekonać nas jak mało znaczymy i pozbawić naszych praw. Ma to dla nich sens, bo takie pokorne stado baranów pójdzie za byle pastuchem, który głośnym nawoływaniem przekonuje, że wie czego ludziom potrzeba ( „chleba i igrzysk” ). I wciśnie im wtedy, co tylko zechce, począwszy od środka na przeczyszczenie, poprzez wypromowane gwiazdy, użytecznych wrogów czy kozły ofiarne, a skończywszy na programie politycznym i światopoglądzie kreowanym dla mas.

Rezygnując świadomie lub nieświadomie, z własnych praw zaczynamy czuć się gorsi lub zachowywać się tak, jak byśmy byli gorsi. Niedoceniamy siebie i zgadzamy się, by kierowały nami reguły i kaprysy innych.
W konsekwencji budzi to frustrację i złość, pojawia się niezadowolenie z życia, poczucie bezsensu lub wewnętrzny konflikt, bunt i walka.
Osoba asertywna nie musi walczyć. Asertywna postawa sprawia, że doskonale odnajduje się w relacjach z ludźmi. Dba o siebie, szanuje siebie i innych, jest szanowana i konsekwentnie realizuje swoje cele.

Dlaczego asertywność jest tak istotna?
Ze względu na koszty i konsekwencje jakie jej brak powoduje dla naszego poczucia własnej wartości.
Oczywiście, możesz całe życie ustępować, wynosząc nawet taką filozofię do rangi świętości. Możesz znosić cierpienie z pokorą, unikać konfrontacji i wycofywać się z pochyloną głową z trudnych sytuacji. Taka uległa postawa wydaję się być dość bezpieczna. Do czasu.
Godząc się na minimalizm życiowy, ulegasz coraz bardziej (np. dla „świętego spokoju” lub z lęku przed podjęciem działań). Znosisz niedogodności i niewygodę, przyzwyczajając się do nich. Ignorujesz nie odpowiadające ci zachowania innych, tłumisz uczucie dyskomfortu, ograniczasz własne potrzeby i zdradzasz samego siebie.
Wypierając nieprzyjemne emocje, złość, niezaspokojone pragnienia, tłumiąc ból i niezadowolenie, nie odczuwasz także wykorzystywania. Coraz częściej nie zauważasz, kiedy twoje granice są przekraczane.
Zdarza się jednak, że poziom frustracji osiąga apogeum i w rozpaczliwej próbie obrony dajesz gwałtowny upust emocjom. Impulsem do wybuchu może stać się drobiazg, a twoja reakcja, często nieadekwatna do sytuacji, przeraża nawet ciebie. Potem przychodzi poczucie winy i niezrozumienie dla swoich niekontrolowanych zachowań.

Drugą, skrajną formą obrony jest agresywna postawa walcząca. Dominuje wtedy poczucie, że świat jest walką, trzeba go umieć kontrolować i nieustannie być czujnym, by przetrwać. Pojawia się nieufność wobec ludzi i nastawienie podejrzliwe, a nawet wrogie. Często zdarza się, że obwiniasz świat zewnętrznego i w nim upatrujesz źródeł swoich problemów. („Ja jestem w porządku, to świat jest nie w porządku. To ludzie są głupi i mnie nie rozumieją. Ja jestem inny.”
Budujesz emocjonalny mur wobec siebie i stajesz się w nim własnym więźniem. Wzbudzając w innych niechęć, strach, trzymasz ludzi na dystans, a poczucie własnego bezpieczeństwa uzależniasz od potrzeby dominacji i władzy.
Niezależnie którą postawę przyjmujesz, takie życie pochłania wiele energii, wysiłku i powoduje napięcie. Brakuje w nim spontanicznej radości i lekkości.

Asertywność uczy jak żyć w świecie pośród innych ludzi, będąc częścią tego świata, a jednocześnie chronić siebie i być za siebie odpowiedzialnym.
Asertywność to szanowanie własnych praw, uczuć, potrzeb, wartości i wyrażanie ich w życiu codziennym. Sprzeciwianie się temu co nie odpowiada i życie w zgodzie z tym, czego się pragnie. To obrona swojego prawa do istnienia i samorealizacji. Respektowanie tego prawa często wymaga odwagi, dlatego tak wielu ludzi poddaje się i poświęca siebie.

cd

[pade]

Trzy aspekty asertywności.
Dla łatwiejszego zrozumienia, wyróżniłam trzy aspekty asertywności.
1. Umiejętność mówienia ?nie? i ochrona swoich granic.
2. Wyrażanie własnych pragnień, potrzeb oraz uczuć.
3. Respektowanie granic i praw innych.
Zacznijmy od pierwszego, czyli umiejętności odmawiania bez poczucia winy.
Jak mówić „nie”?
Trening asertywności uczy rozróżniania postaw asertywnych, agresywnych i uległych. Niektóre osoby, błędnie rozumiejąc pojęcie asertywności, mylą ją z agresją. Podstawową różnicą między tymi dwoma zachowaniami jest ich skutek. Postawa agresywna to osiąganie celów kosztem innych i jej wynikiem jest naruszenie praw, poniżenie, zranienie odbiorcy. W przeciwieństwie do agresji, zachowania asertywne nie pozbawiają szacunku drugiej osoby.
Kolejną przeszkodą na drodze do asertywności jest to, że wielu ludzi nie zauważa różnicy pomiędzy „byciem lubianym”, a „byciem szanowanym”. Silna potrzeba akceptacji powoduje często rezygnację z autentycznego wyrażania siebie. Chęć podobania się innym, przymus spełniania oczekiwań innych, odpowiedzialność za ich dobry nastrój, sprzyja zachowaniom uległym i nieumiejętności mówienia „nie”. Nie da się przejść przez życie będąc przez wszystkich lubianym, nie urażając nikogo swoją odmową, czy wyrażeniem swojej opinii. Nie da się być przyjacielem wszystkich. Im bardziej chcesz, by ludzie cię akceptowali, tym bardziej dostosowujesz się do ich oczekiwań i przestajesz być sobą.

Drugim aspektem treningu asertywności jest umiejętność wyrażania swoich potrzeb i zadbania o ich zaspokojenie. Ludziom żyje się lepiej, kiedy mogą wyrazić to, czego pragną. Oczywiście najpierw trzeba te pragnienia poznać i poczuć. Osoby przywykłe do permanentnego ograniczania siebie, często nie potrafią sprecyzować, czego tak naprawdę chcą. Ważna jest zdolność do samoobserwacji, uważność oraz wrażliwość na własne reakcje i emocje.
Trening asertywności podkreśla rolę uczuć, ich spontaniczne przeżywanie i umiejętne wyrażanie. Wielu ludzi obawia się swoich emocji i przestaje ich słuchać. Niektórzy tylko myślą o tym, co czują, lub co powinni odczuwać, zamiast po prostu czuć.
Jedni tłumią emocje, bo wydaje im się, że tak jest lepiej lub bezpieczniej. Inni nie są ich świadomi, nie potrafią rozpoznawać i nazywać. Jeszcze inni nie okazują i nie mówią o uczuciach, bo nigdzie się tego nie nauczyli.
Często ludzie obawiają się powiedzieć o czymś co się im nie podoba, czy im nie odpowiada w zachowaniu innych. Tłumaczą się tym, że nie chcą zranić drugiej osoby. Ranią wtedy siebie, ignorując własne uczucia. Jeśli nie powiemy drugiej osobie, że jej zachowanie jest dla nas nieprzyjemne, ta osoba może się o tym nigdy nie dowiedzieć i wciąż zachowywać się tak samo. A w nas będzie wzmagać się poczucie dyskomfortu i prędzej czy później wpłynie to na nasze relacje z tą osobą. Tak rodzi się tłumiona agresja lub poczucie żalu czy wykorzystania.

Trzeci aspekt asertywności to szacunek dla granic innych. To uważność dla drugiego człowieka i poszanowanie jego praw.
W wielu rodzinach brakuje jasnych zasad i reguł postępowania. Dziecko nie ma możliwości nauczyć się ustalania funkcjonalnych granic między nim a otoczeniem. Zachowania obowiązujące w jego domu rodzinnym przenosi na zewnątrz, podczas gdy dla kogoś innego, mogą być one nie do przyjęcia.
Najczęściej naruszamy granice innych nie zdając sobie z tego sprawy. Potem nie rozumiemy reakcji ludzi lub dziwimy się tym, jak nas odbierają i traktują. Zdarza się, że czujemy się ofiarami z przekonaniem, że ktoś nas skrzywdził. Nawet nie przyjdzie nam do głowy, że w niektórych sytuacjach to my jesteśmy sprawcami naruszania godności innych. Prostym przykładem braku szacunku dla drugiej osoby jest wywoływanie poczucia winy – tak często przecież stosowane przez ofiary. („Przez ciebie czuję się …, to ty mnie ranisz.” ) Wzbudzanie w kimś lęku czy poczucia winy jest formą nadużycia emocjonalnego.

Zdarza się, że osoby odkrywające asertywność, zachłystują się nową wiedzą i przesadnie korzystają z odzyskanych praw, zapominając że asertywność jest ulicą dwukierunkową.
Zaskakujące dla nich samych może okazać się, kiedy z drugiej strony trafią na osobę, która także respektuje i korzysta w pełni ze swoich praw. I wtedy następuje konsternacja. Może nawet złość: „Jak ona śmiała mi tak odpowiedzieć, jakim prawem on…”
Cóż, tym samym prawem, co i ty.

Asertywność wyraża się poprzez zachowanie, mówienie, ton głosu, mimikę, spojrzenie, gestykulację, postawę ciała, słuchanie oraz asertywne myślenie, czyli postawę wobec siebie. Przekonanie o własnej ważności, wiara w siebie i traktowanie siebie z przyjaźnią. Bycie asertywnym w stosunku do samego siebie, to umiejętność podejmowania działania, o których wiesz, że są konieczne dla ustanowienia granic.

Główne cechy i zachowania asertywnej osobowości to:
- ujawnianie swoich przekonań, obrona własnego stanowiska;
- swobodne i szczere wyrażanie uczuć bez lęku czy poczucia winy, spontaniczność i autentyczność;
- zadawanie pytań, kwestionowanie autorytetów i samodzielne myślenie;
- umiejętność porozumiewania się z innymi, równość w relacjach międzyludzkich;
- inicjatywa i aktywność wobec życia, działanie w swoim interesie, podejmowanie świadomych i odpowiedzialnych wyborów oraz decyzji;
- gotowość do konfrontacji i podejmowanie działań oraz życiowych wyzwań;
- szacunek dla siebie, korzystanie z własnych praw z uszanowaniem praw innych.

I na koniec jeszcze jedna uwaga. Nie ma asertywności bez odpowiedzialności za siebie. Pozwalając, by inni decydowali za ciebie, stajesz się ofiarą, niezdolną do samodzielności. Brak decyzji i niepodejmowanie działań, to zdanie się na łaskę lub niełaskę innych oraz rezygnacja z udziału i wpływu na wydarzenia. Istnieje zjawisko nazwane wyuczonym poczuciem bezradności. Osoba pozbawiona możliwości podejmowania decyzji i wyborów oraz zadbania o siebie, lub świadomie rezygnująca z odpowiedzialności za swoje życie, skazująca się na opiekę innych, z czasem przestaje być zdolna do samodzielnego funkcjonowania.
Warto więc podjąć świadomy wybór: „Decyduję się cenić siebie, szanować siebie i troszczyć się o swoje potrzeby”.
Julita Dybowska
ze strony solaris

Pade, dziękuję

[taniec_pingwina]

Właśnie też mam odczucie, że czasem na normalne "nie" ludzie nie reagują, wtedy może i włącza mi się lekko agresywna postawa, choć nikogo nie chcę personalnie urazić, po prostu próbują tak się wypowiadać, żeby dotarło, że czegoś nie chcę. W praktyce jak widać wychodzi czasem nieasertywnie... No trudno. Może z czasem będzie lepiej, a jak nie zawsze to też nie koniec świata

[pade]

no i wlaśnie nie należy się przejmować tym, że do kogoś nie dociera, tylko stosować metodę zdartej płyty
a jeśli chodzi o bliższe otoczenie, wbrew pozorom ludzie dość szybko wyczuwają, że osoba, z którą mają do czynienia ma szacunek do siebie, i traktują ja również z szacunkiem, nie próbują przekonywać na siłę, bo wiedzą, że to nie ma sensu
ważniejsza jest tutaj kwestia nie tyle asertywności, co poczucia własnej wartości i nad tym na pewno warto pracować

Może z czase
> m będzie lepiej, a jak nie zawsze to też nie koniec świata
na pewno będzie lepiej i to na pewno nie koniec świata, tylko po prostu kolejna lekcja
całe życie się uczymy

a tak z ciekawości, jak się skończyła ta sprawa z koleżanką?

[taniec_pingwina]

pade napisała:


> a tak z ciekawości, jak się skończyła ta sprawa z koleżanką?

Na razie w zawieszeniu. Tzn. mam zamiar powiedzieć jej szczerze jak to czuję, kiedy zadzwoni, żeby się umówić. Mam nadzieję, że nie zrozumie mnie opacznie.

[pade]

Wystarczy, ze wyrazisz się jasno. Za jej uczucia nie jestes odpowiedzialna.
powodzenia

[pelissa81]

przypadek 1. Standard, ze ktos sie zatrudnia w jakims banku/ibezpieczeniach/ ble ble.. i szuka najpierw wsrod znajomych. Zle na to patrze i nie lubie jak sie mnie stawia w takiej sytuacji i tez zawsze to ucinam. Te firmy tym zyja. Biora nowa osobe, korzystaja z tego, ze najpierw szukasz wsrod swoich i za 3 miechy biora kolejnych.

przypadek 2. Zawsze jestem mila i uprzejma. Zawsze i nie przeszkadza mi grzecznie i mocno stanowczo ucinac wszelkie oferty w zarodku. Wiec robie tak samo, nie wiem skad pomysl, ze jestes opryskliwa Da sie z nienaganna uprzejmoscia podziekowac i przeprosic, ale NIE DZIEKUJE.

[madzioreck]

Widzisz, z tą asertywnością, podobnie jak z sv to jest chyba tak, że obie strony muszą znać te zagadnienia, żeby się porozumieć i właściwie odczytać to, co mówi i robi druga strona. Temat rzeka.

[taniec_pingwina]

Wystarczyłoby często słuchać pierwszego "nie", tego w 100% uprzejmego
Czemu ludzie tego nie robią? Ja rozumiem, jak chodzi o jakąś ważną osobistą sprawę, ale w pracy? Ciężko mi to pojąć.

[madzioreck]

Ale ludzi właśnie to "nie" już często uraża. Nie dają innym prawa do odmowy, a jeśli już, to trzeba się wytłumaczyć (co jest z kolei pretekstem do "tak ale" i udowadniania, że Twoje powody to żadne powody)...

[exina]

taniec_pingwina napisał(a):

> Poświęciłybyście ten kwadr
> ans, żeby po kolei zbijać argumenty pani i tłumaczyć, czemu chcecie wypowiedzie
> ć umowę?

Żartujesz?! Dla mnie akwizytor to najgorsza menda. Uwazam, ze kazdy bezrobotny powinien odrzucać ofery pracy "na słuchawce", bo to jest gó..o a nie praca. Wkurzanie i wkręcanie ludzi. Dałabym procent swoich zarobków, aby zakazali nagabywania, telefonowania, spamu. Kazdy akwizytor po kontakcie ze mną ma ochotę rzucić tę "pracę" i tak ma być, ten dział "marketingu" nie powinien istnieć.

Finał

[taniec_pingwina]

Koleżanka nas odwiedziła kilka dni temu i nie przebraliśmy się za pszczółki
Szefową sobie odpuściła, więc też postanowiłam być elastyczna
Wysłuchałam jej. OK. Potrenowała sobie
Znów dość nachalnie wypytywała się o majątek, ale jak poczuła opór odpuściła.
Zasadniczo był więc mały zgrzyt wcześniej i tyle. No i trochę czasu poświęciłam na wysłuchanie tej gadki - przeżyję.
Nie pytała o żadne kontakty, nie próbowała szantażu, więc też się już nie fochałam