Krzyczycie?

[tryggia]

W sensie - pod wpływem emocji.
Drzecie się?
Na dzieci, na męża, podwładnych, obcych, kierowców, czy kogo tam jeszcze.
Tak pytam, bo ja chyba muszę iść na jakieś szkolenia z emisji głosu, bo zwyczajnie nie umiem krzyczeć.
Ale też specjalnie nie lubię.
Może głupie porównanie, ale dzieci namiętnie oglądają "Rodzinka.pl".
Tam Natalia równo się drze. Kiedyś teściowa, w żartach, zapytała, czy mama też się tak wydziera na nich. Dzieci zrobiły okrągłe oczy i, prawie zgodnie z prawdą, odpowiedziały, że tylko raz słyszały jak wrzeszczę - młodszy leciał za toczącą się pięciozłotówką na ulicę.
Ale przyznam, że, mimo otwartych okien, nie słyszę na osiedlu żadnych wrzasków domowych.

[aya-breya]

Ale po co krzyczeć? Lepiej porozmawiać. Nie krzyczę na kogoś, nie krzyczę do kogoś. Dla mnie wrzeszczenie na siebie lub do siebie (o ile nie jest to wołanie z dalszej odległości) to oznaka braku szacunku do drugiego człowieka.

[solejrolia]

Bywa.

[klamkas]

Nie, nie umiem. W chwilach uniesienia płaczę. Ale to mało efektywne, więc wolę wykonać odwrót ;p.

[bergamotka77]

Tak owszem krzyczę, jestem w tym dobra

[3-mamuska]

Wrzeszczę często gęsto, bo mi sie chce isc wiec wołam ,krzycząc do dzieci z pokoju. Drę sie na psa lub do psa w podobnym kontekście. Czyli odległość.
Czasem jak młody ma histerie to krzyczę razem z nim i wtedy ucisza sie i patrzy dziwiony.

Ale nie krzyczę na nikogo , kilka dni temu podniosłam głos na meza. Najmłodszy od razu zareagował , i uciszał.
Boi sie krzyków i płacze. Wiec nie krzyczę ,owszem wrzeszczę do kogoś o cos. Ale młody jakos to rozpoznaje ze to nie wrzask (opie...nie kogoś)

[nastjaa]

Przez te wrzaski w rodzinka.pl nie jestem w stanie tego oglądać. I innych seriali z wrzaskami też. W moim domu nie ma krzyku

[3-mamuska]

nastjaa napisała:

> Przez te wrzaski w rodzinka.pl nie jestem w stanie tego oglądać. I innych seri
> ali z wrzaskami też. W moim domu nie ma krzyku

Te wrzaski sa okropne, oprocz tych które sa niby specjalnie.
I ten cwaniak średniak masakra.

[schiraz]

Krzyczę niestety.

[bi_scotti]

Z wiekiem coraz mniej, niestety Uwielbiam sie wykrzyczec - potem jestem zmeczona, biore drzemke i moge stawic czola wszelkim trudnosciom. Gdy umarl moj tatus, pojechalam do lasu i darlam sie strasznie - bardzo pomoglo ... Gdzies tam drzemie we mnie duch Liza Minelli
www.youtube.com/watch?v=Zu_aHXfr7Sg

[jaulfa]

Podniesionym głosem mówię imię i ew jakiś komunikat, krótki i na temat.
Wrzasku nie lubię.
"Rodzinkę.pl" czasem oglądamy, podoba nam się, ale nie rozmawiamy ze sobą tak jak rodzina Boskich.

[bergamotka77]

A My przypominamy Boskich

[solejrolia]

My również przypominamy, bardzo.

[angeika89]

Nie jestem histeryczka i nie drę się na rodzinę.
Zdarza się podnieść ton głosu, ale żeby od razu krzyki i wrzaski to nie

[manala]

Tak, krzyczę. Jak już nic nie działa i czuję się bezsilna. Jeśli kilka normalnych komunikatów trafia w próżnię to krzyczę.

[mebloscianka_dziadka_franka]

To tak jak ja.

[karme-lowa]

I ja.

[ichi51e]

Nie dre sie bo dziecko mam nadwrazliwe sluchowo. Co glos podnioslam to dzieciaka potem musialam godzine uspokajac. Nie warto. Dzieki temu nauczylam sie rozmawiac. Nie trzeba krzyczec zeby byc wysluchanym - no i jak krzyczysz to rodzina sie uczy ze dopoki glosu niebpodniesiesz to sa takie smiechy-hihy

[lilly_about]

Zdarza się.

[kira02]

Bywa, jak mnie krew zaleje. Nie jestem z tego dumna.

[miss_fahrenheit]

Nie i unikam ludzi krzyczących.

[butch_cassidy]

Sporadycznie, jak nie wyrobię z dzieckiem czy mężem (ale wcześniej ostrzegam ).
Na obcych nie. Kierowców? Jakim trzeba być bucem, żeby drzeć się na innych, podczas gdy samemu też robi się głupstwa na drodze - bo nie wierzę w kierowców, którym nigdy, ale to nigdy to się nie zdarza.
Podwładnych nie mam. Dzieci kiedyś uczyłam, ale nigdy nie podnosiłam głosu na lekcji (w sensie z nerwów), moim zdaniem to nieprofesjonalne.

[jagienka75]

jak trzeba i nie dociera po dobroci, to nawet zdarza mi się ryknąć, nie krzyknąć z głos mam donośny.

[emerald_green84]

Jak normalne komunikaty nie trafiają to podnoszę głos. Zdarza się dość często. Wrzaski i darcie paszczy zdarza się b.rzadko i z wiekiem chyba zanika mi ta potrzeba. Od lat też nie wydaję się w żadne pyskówki z obcymi ludźmi, choć jako młodociana byłam raczej łatwo zaczepna.

[truscaveczka]

Mnie troszkę przerażają domy, w których nigdy nie ma krzyku. Nie mówię, że trzeba trzaskać z paszczy cały czas, ale że wcale-wcale? Nigdy nie targają człowiekiem emocje na tyle silne, by trzeba je było szybko z siebie wypuścić?

[szarsz]

Mnie też. Ja czasem krzyczę, moje dzieci czasem krzyczą, mój mąż krzyczy... Model włoski to mój model stanowczo

Krzyczeć zwyczajnie trzeba umieć, dla własnego bezpieczeństwa.

[purecotton]

ja kiedyś się bardzo powstrzymywałam, ze do dzicka tylko spokojnie, zadnego krzyku, tylko rzeczowo i miło, az mnie pewna pani psycholog wyprowadziła z błędu, ze to wcale nie jest dobre. Ze dziecko musi tez spotkać się i z taka reakcją, najlepiej właśnie w domu, gdzie będzie mogła obeznać się z sytuacją, że krzyk wcale nie musi oznaczać końca swiata. Bo potem na swojej drodze dzieciak wiele razy spotka się z osobami, które krzycza - nauczyciel czy szef. I musi temu emocjonalnie podołać.

[burina]

No tak, i nie ma szans na to, ze zupelnie niewinnie dolozysz swiatu jednego wiecej krzyczacego szefa (co to w ogole jest???).

[purchawkapuknieta]

Ludzie niekrzyczący są podejrzani Wolę tych, co swoje emocje nosza na wierzchu. I zdrowsi są.

[kanga_roo]

tak, i to na kilku poziomach.
poziom pierwszy, to zwykłepokrzykiwanie na domowników, bez agresji, takie z cyklu "dzieciaki, wstańcie wreszcie", albo "nie właź tam, umyłam podłogę"
poziom drugi, to już nerwy, ale gardła nie zdzieram. dotyczy głownie dzieci. i psa.
poziom trzeci to kłótnie z mężem (który jest generalnie dość głośny). ja z natury głośna nie jestem, ale potrafię się dostosować. tu już, przy dłuższej wymianie zdań, gardło może zaboleć
i poziom czwarty, czyli sytuacje zagrożenia (gdy trzeba szybko zdyscyplinować dzieci czy psa). naprawdę GŁOŚNO.

[bei]

Nie umiem krzyczec, jak mam zawolac dziecko to musze pofatygowzc sie, by podejsc bardzo blisko

[saszanasza]

Niestety tak, tyle, że najpierw kilka razy mówię/proszę o coś. Krzyczę, jak nie słyszą, a mam (pewnie mylne) wrażenie, ze nie słyszą, bo nie krzyczę. Na obcych nie krzyczę.

[zuleyka.z.talgaru]

Bywa.

[fifiriffi]

jop. czasem niestety
i głos mam cholernie donośny, też niestety

no, ja sie drę coś jak Kożuchowska w rodzince.pl
nie jestem jakoś specjalnie z tego dumna, no ale tak mam.
Chłopaki moje zawsze się śmieją,że ona jak mama.
Jestem człowiekiem tylko.

ale domyślam sie, że na ematce to patologia

[purecotton]

No niestety, zdarza się, ostatnio jakby częściej. na swoje usprawiedliwienie powiem, ze nie wchodzę we wrzsa od razu tylko dopiero po kilku próbach zwyckłej formy komunikacji. Ale jak po ran enty wchodzę do pokoju a Młoda nadal przklejona do telefonu, łózko nieposprzątane, plecak i ciuchy na srodku, na biurku góra rzeczy, w tym talerzy i szklanek, no to mnie już strzela...

[konwalka]

Nie, nigdy. Krzyk uważam za przejaw swoistych zaburzeń. Żyłam w domu, gdzie wrzask był wszechobecny. Nigdy, przenigdy nie robie tego swoim dzieciom. Kocham je. Ale podniesiony głos sie zdarza, gdy z drugorodnym śpiewamy na cały głos diridonde Andrusa. I jeszcze jeden wyjątek w temacie mojego krzyku,ale o tym sza...

[rosapulchra-0]

Tajemnica poliszynela..

[purchawkapuknieta]

A i owsze. jesteśmy włoska rodzinką. Krzyczymy, bo mamy taki temperament, a ponad to jestesmy głusi
Ale krzyczymy miedzy sobą, obcy nie ruszamy z reguły.

[default]

Często mówię podniesionym głosem, tak po prostu mam, nie znaczy to, że "krzyczę" na osobę do której przemawiam. Ci, co mnie znają już to wiedzą, ale inni mogą to odbierać jako agresywny ton, niestety. Kiedyś moja koleżanka powiedziała do naszej nowej współpracownicy "tylko ty się nie przejmuj jej tonem, ona tak ma, że krzyczy, ale to nie znaczy, że krzyczy na ciebie".
Natomiast kiedy jestem naprawdę wkurzona i opieprzam kogoś, to mówię bardzo spokojnie i złowieszczo cicho

[dziennik-niecodziennik]

mam taką koleżankę w pracy. łatwo się unosi, mówi podniesionym tonem, jak sie jej nie zna to sie ma wrażenie że krzyczy na rozmówce, ale nie, ona po prostu tak rozmawia, zwłaszcza jak wpada w emocje. no niektorzy tak mają...