Wiersz o podróży.

[mary_lu]

Znacie fajny? Dla dzieciaka.

[ichi51e]

Sojka za morze?

[nangaparbat3]

Znam fajny, chociaż nie dla dzieciaka. Ale nie mogę się powstrzymać:

"Nie kuś mnie, pomywaczko zielonych talerzy,
Bodziś jestem zmęczony, trzeba spocząć trocha,
Bo jeśli ja chcę kochać, to już jak należy -
Bo kto nie całkiem kocha, ten wcale nie kocha.

Lecz kochać - to się wiązać. A ja muszę w drogę
I nie możesz się nawet o to na mnie gniewać,
Że cię całować nie chcę i pieścić nie mogę -
Bo chcę iść dalej - coraz głośniej śpiewać."

/ Jarosław Iwaszkiewicz - "Piosenka z Pass Lueg" /

[nangaparbat3]

Bo dla dzieci to pamiętam tylko to:
Jadą, jadą dzieci drogą,
siostrzyczka i brat,
i nadziwić się nie mogą,
jaki piękny świat.

Tu się kryje biała chata,
tu słomiany dach,
przy niej wierzba rosochata,
a w konopiach strach.

Od łąk mokrych bocian leci,
żabkę w dziobie ma.
Bociuś, bociuś! krzyczą dzieci,
a on Kla, kla, kla.

Tam zagania owce siwe
Brysio - kundel zły.
Konik wstrząsa bujną grzywę
i do stajni rży.

Idą żeńcy, niosą kosy,
fujareczka gra,
a pastuszek mały, bosy
chudą krówkę gna.

Młyn na rzece huczy z dala
białe ciągną mgły,
a tam z kuźni od kowala
lecą złote skry.

W polu, w sadzie brzmi piosenka
śród porannych ros,
siwy dziad pod krzyżem klęka
pacierz mówi w głos.

Jadą wioską, jadą drogą
siostrzyczka i brat
i nadziwić się nie mogą,
jaki piękny świat.

[maadzik3]

piękny! dzięki za przypomnienie

[nangaparbat3]

A moze to?
Kornieja Czukowskiego, to jest fragment:

Nagle szakal na kobyle
Pędzi krzycząc już o milę:
- Lecę, pędzę, strasznie się śpieszę,
Od Hipopotama przywożę depeszę:
"PROSZĘ PRZYBYĆ TU KONIECZNIE - LIMPOPO -
DZIECI CHORE NIEBEZPIECZNIE - HIPOPO"

I pyta doktor Ojboli:
- A co wasze dzieci boli?
Czy jest aż tak bardzo źle,
Że Hipopo po mnie śle?

- Tak, tak, tak! To szkarlatyna,
Choleryna i angina,
Koklusz z ospą i bronchitem
I malaria z dyfterytem!
Brzuszek boli i główka boli,
Na pomoc, panie doktorze Ojboli!

- Dobrze, dobrze, ruszam w drogę,
Waszym dzieciom w mig pomogę,
Tylko powiedz, póki czas,
Gdzie tam mogę znaleźć was?

- My mieszkamy w Zanzibarze,
W Kalahari, na Saharze,
U stóp góry Fernando Po,
Tam gdzie brodzi nasz Hipopo
Brzegiem czarnych wód Limpopo.*

[nangaparbat3]

Jeszcze był wiersz o amerykańskim milionerze, co sie wybieral w podróż z calą rodziną, nawet chyba jakaś malpka tam byla czy papuga.
Zaczynał się tak:
Mister Twister
były minister
fabrykant guzików
właściciel dziennków

Moze ktoś pamieta choć kawalek?

Byla jeszcze "Menażeria kapitana Ali" Kerna.

Z innej beczki - Pawlikowska, i też raczej dla doroslych :


Wędrujemy cygańskim obozem,
nocujemy w gwiaździstej grozie,
dzisiaj pod Wielkim Wozem,
jutro na Wielkim Wozie...

[janusz1korwin2mikke]

Nawet dużo:
Mister Twister
Były minister
Mister Twister
Z bankierskich sfer
Fabrykant guzików
właściciel dzienników
Wszedł do hotelu "Angleterre"

i dużo jesze, ale potrzebuje fragmentu:

Cook zagraniczne biuro podroży
Zachciankom ludzi bogatych służy
...
...lub gdy kto żąda
COOk sprzeda bilet
i na wielbłąda.
Nie ma dla COOKa nieznanych dróg
Kto wrażeń szuka - da mu je COOK

i wlasnie tego środka nie pamiętam...

[ga-ti]

Pan Maluśkiewicz, też w podróż wyruszył i jaki cel podróży

[raczek47]

Kochana mamo,jak będę duży
To ci przywiozę małpeczkē z podróży
Itd.
To właściwie piosenka była chyba,ale jako wierszyk też może być

[ra-sowa]

Edward Lear - paluszki okruszka
Okruszek, co nie ma paluszków u nóg,
Miał kiedyś tak wiele, jak my;
I nigdy nie wierzył, by stracić je mógł,
Jak ja bym nie wierzył lub ty.
Lecz Ciocia, co dbała o nóżki Okruszka,
Przed snem mu dawała dwie łyżki do łóżka
Wody miodowej, by wypił raz dwa-
Najlepsze lekarstwo, jakie Świat zna!

Okruszek, co nie ma paluszków u nóg,
Przez morze chciał płynąć na skos;
Lecz przedtem dokładnie, najlepiej, jak mógł,
Owinął szaliczkiem swój nos.
Bo Ciocia mówiła nie raz i nie dwa,
Ze Świat cały prawdę tę jedną zna:
Okruszka paluszków bezpieczny jest los,
O ile, o ile jest ciepło mu w nos!

I plynął Okruszek przez morze, przez toń
Tak coś ze dwadzieścia aż lat;
I dzwonił dzwoneczkiem diń-doń i din-doń
By słyszeć go mógł cały świat.
I wszyscy Żeglarze i Admirałowie
Krzyczeli:”Ach patrzcie, ach, patrzcie ,Panowie!
Tam płynie Okruszek dwunasty juz rok,
By złowić dla Cioci najpiękniejszą z fok!”

Lecz zanim zakonczył wspaniały swój łów
I zanim zobaczył znów brzeg,
Straszliwy, zielony Wieloryb czy Żółw
Skradł szalik, co noska mu strzegł.
A kiedy popatrzył Okruszek na nóżki,
Co kiedyś je śliczne zdobiły paluszki,
Posmutniał - a było mu zmartwić sie czem,
Bo wszystkie paluszki zniknęły jak sen!

I nigdy już z nas nie dowiedział się nikt,
Choć gnębi od wieków to Świat:
Czy każdy z osobna paluszek mu nikł
I kto to właściwie je skradł?
I jak to tam było, choc chcemy – nie wiemy,
Czy może to ryby, czy może syreny?
I głowi sie każdy, kto głowić ma chęć,
Jak znikło paluszków dwa razy po pięć?

Okruszka, co nie ma paluszków u nóg,
Rybacy zlowili w swą sieć
I wnet go zanieśli (choć chodzić sam mógł)
Do Cioci, by dała mu jeść.
A Ciocia mu dała najlepsze przysmaczki:
Wątróbki, ozorki, półgęski, półkaczki,
I Ciocia mówiła: kazdy wie, że przecież
Bez paluszków Okruszkom jest lepiej na świecie!

Też Lear - Puchacz i Kicia

[echtom]

Kiedy Puchacz i Kicia wyruszyli w rejs życia
W zgrabnej łódce groszkowozielonej,
Wzięli w drogę parówki, duży zapas gotówki
I słój miodu z nalepką The Honey
Puchacz najrozmaitsze piosnki brzdąkał na cytrze
I tak śpiewał w kierunku Nord - West:
Kiciu, cudna osobo! Kiciu, życia ozdobo!
Urodziwą mą Kicią tyś jest!
Tyś jest!
Tyś jest!
Urodziwą mą Kicią tyś jest!

Kicia na to: Puchaczu, czułych strun potrącaczu,
Jakichż w pieśni twej żądz czuć gorączkę!
Jeszcze dziś się pobierzmy i do siebie należmy!
No tak, dobrze, lecz skąd wziąć obrączkę?
Cały rok żeglowali, aż zamgliły się w dali
Drzewa Bongo, gdzie Ziemia Niczyja
A tam w poprzek na szosie Wieprzek stał czyli Prosię
Z kółkiem złotym wiszącym u ryja
U ryja!
U ryja!
Z kółkiem złotym wiszącym u ryja!

Drogi Wieprzku, czyś gotów za ten zwitek banknotów
Sprzedać kółko? - Odchrząknął im: Bierzcie.
Więc obrączkę już mieli i następnej niedzieli
Indyk ślubem połączył ich wreszcie.
A po uczcie z kapusty i plasterków langusty,
Odłożywszy widelczyk do pikli
Puchacz z Kicią objęci całą noc bez pamięci
Szli w dal w blasku księżyca, aż znikli,
Aż znikli!
Aż znikli!
Szli w dal w blasku księżyca, aż znikli.

[sundry]

Jestem fanką

[echtom]

A ja próbowałam sobie przypomnieć, gdzie czasem widuję cztery pierwsze wersy

[nickbezznaczenia]

Żółw chciał pojechać koleją,
Lecz koleje nie tanieją.
Żółwiowi szkoda pieniędzy:
„Pójdę pieszo, będę prędzej.”

[mary_lu]

Fajne wszystkie. Ale każdy ma jakiś feler - np jest za długi do nauczenia się na pamięć albo zawiera niecenzuralne słowo

I jak mogłam zapomnieć o Panu Maluśkiewiczu... przeczytaliśmy sobie z potworem z ogromną przyjemnością. Ale i Maluśkiewicz za długi.

Był chyba wiersz "bagaż" i kiedyś w necie było pełno nagrań wykonania Kwiatkowskiej, teraz nie mogę znaleźć ani tekstu, ani nagrania.

Może poszukacie czegoś jeszcze?

[raczek47]

A może Brzechwy Buty siedmiomilowe.Tam bohater wēdruje po różnych miastach i nie może trafić do domu przez te buty właśnie

[raczek47]

Albo Pyza na polskich dróżkach.
Tylko to są opowiadania a nie wierszyki.

[nickbezznaczenia]

Czy chodzi ci o pewną panią, która miała bagażu pieska?
To długi wiersz, ale zabawny:
BAGAŻ

Pewna dama krzyknęła:
- Tragarz!
Proszę mi oddać na bagaż:
Zielone pudełko,
Plecione krzesełko,
Pluszową kanapkę,
Akwarium i klatkę,
I stolik, i skrzynkę,
I malusieńką psinkę.

Gdy weszli na peron dworcowy,
On wręczył jej kwit bagażowy:
Na zielone pudełko,
Na plecione krzesełko,
Na pluszową kanapkę,
Na akwarium, na klatkę,
Na stolik, na skrzynkę,
I na malusieńką psinkę.

Kolejarz, co stał na peronie,
Kolejno umieścił w wagonie:
Zielone pudełko,
Plecione krzesełko,
Pluszową kanapkę,
Akwarium i klatkę,
Stolik i skrzynkę,
I malusieńką psinkę.

Gdy pociąg już ruszał z peronu,
Wymknęła się psinka z wagonu…
Kontroler na jednym z postojów
Poważnie się zaniepokoił,
Że czegoś w wagonie jest brak.
Więc patrzą i liczą tak:
— Zielone pudełko? — Jest!
— Plecione krzesełko? — Jest!
— Pluszowa kanapka? — Jest!
— Akwarium i klatka? — Jest!
— I stolik? I skrzynka? — Tak!
— Ludzie! A psinka?... — Brak!

Wtem widzą: przy stacji, tuż blisko,
Ogromne błąka się psisko…
Złapali go przeto z peronu,
Wrzucili psa, buch, do wagonu,
Tam gdzie:
Zielone pudełko,
Plecione krzesełko,
Pluszowa kanapka,
Akwarium i klatka
I stolik, i skrzynka,
I gdzie przedtem była psinka.

Na miejsce przybyli. Wysiadać!
Swój bagaż każe dama dać.
I znowu znalazł się tragarz,
Co taszczy cały jej bagaż:
Zielone pudełko,
Plecione krzesełko,
Pluszową kanapkę,
Akwarium i klatkę,
I stolik, i wszystko,
A z tyłu ogromne psisko…

[ Tu mi brakuje … … … ]
Pluszową kanapkę,
Akwarium i klatkę,
I stolik, i skrzynkę!
Oddajcie mi moją psinkę!

A na to jej mówią: — Sprawdzimy,
Co tu na kwicie widzimy:
Zielone pudełko,
Plecione krzesełko,
Pluszowa kanapka,
Akwarium i klatka,
I stolik, i skrzynka,
I… malusieńka psinka,
Która… tak rosła
Podczas podróży,
Że się z niej zrobił
Pies taki duży…

Po rosyjsku brzmi lepiej.

[viridiana73]

Jak tylko przeczytałam "Wiersz o podróży, to właśnie "Bagaż przyszedł mi na myśl. Jest kapitalny, do czytania i do cytowania. U mnie w domu, jak ktoś miał ze sobą duźo bambetli, to mówiło się o nim właśnie, że ma zielone pudełko i plecione krzesełko

[joa66]

Może piosenkę ?

• Historia pewnej podróży - Marek Grechuta