Dla mających problem z rodzicami

[kosmos_pierzasty]

Polecam aktualny nr "ja, my, oni" (Polityka).
Świeże spojrzenie na kwestie konfliktów z dorosłymi rodzicami, zaszłości z dzieciństwa itp. zgodne z ostatnimi osiągnięciami psychologii. Imo warto poczytać, bo pokutuje wiele mitów na ten temat.

Jeszcze nie przeczytałam całości, ale już w pierwszych kilku tekstach znalazłam ciekawe spojrzenie na pewne sprawy. Przykładowo:
- Informacje o złożonym PTSD, będącym często konsekwencją niewystarczająco dobrego rodzicielstwa;
- Że wybaczanie nie dość, że nie jest konieczne, to może być niekorzystne ze względu na "rozmycie odpowiedzialności";
- Że konfrontacja może być kontrproduktywna;
- Że wyjściem może być ćwiczenie się we współczuciu;
- Że troska o starzejących się rodziców nie musi wynikać z miłości, może z poczucia obowiązku i to też jest wystarczające, by zachować dobry obraz siebie.

[kosmos_pierzasty]

Oczywiście dorosłych dzieci z rodzicami

[kosmos_pierzasty]

A... i jeszcze kiedy się babrać w przeszłości, a kiedy nie warto. Otóż trzeba przejść przez to, gdy zachodzi potrzeba, by "stworzyć się na nowo", kompletnie zrewidować podejście do samego siebie i otoczenia, w pozostałych przypadkach lepiej patrzeć do przodu i stosować inne metody.

Przepraszam za namnożenie wpisów, ale to też wydało mi się ciekawe i chciałam dodać.

[asfiksja]

Jeśli chodzi o niekonieczność wybaczania - to wiele osób po prostu źle rozumie, o co chodzi w wybaczaniu. Wybaczanie to nie jest "zapomnijmy o wszystkim, a tak w ogóle nie zrobiłeś nic złego, to ja byłem do kitu". To raczej coś w stylu "wybaczam ci, bo już jestem ponad to i teraz już mi nic nie możesz zrobić, nie będę się już zajmować twoim złym postępowaniem, bo mam lepsze rzeczy do roboty. Istotnym elementem jest "teraz już mi nic nie możesz zrobić", bez uniezależnienia się od sprawcy nie da się pójść dalej.

[iwoniaw]

To prawda. Wybaczanie to nie tworzenie fikcyjnego mitu "tak naprawdę było cudownie, kwestia X w ogóle nie istniała/nie liczy się", to raczej odcięcie się od kwestii X, nienawracanie do niej co chwilę (czasem do tego potrzeba terapii, ale zawsze - właśnie dojrzenia do wybaczenia), zrozumienie, co i dlaczego się tak naprawdę działo i zajęcie się sobą. Do tego jednak trzeba dorosnąć - w tym sensie, że się już nie jest małym dzieckiem starającym się o uwagę rodziców a to "grzecznością", a to "niegrzecznością", tylko dorosłym, który buduje nową, zupełnie inną relację z drugim dorosłym - starszym rodzicem.

[panna.anna4]

Zgadzam się, wybaczenie to nie jest zdjęcie z kogoś odpowiedzialności za to co zrobił, tylko uwolnienie siebie od ciężaru przeżywania tego. Wybacza się dla siebie.

[fredzia098]

Tylko że dla ludzi ze starszego pokolenia, rodziców, będzie to jednoznaczne z tym, że skoro wybaczył mi to znaczy , że byłem niewinny , nic się nie stało, i do dziecka wreszcie to dotarło. Ja uważam , że właśnie warto podkreślać: byłeś draniem, zachowałeś się jak ostatnia łajza, nie zapomnę ci tego, nie wybaczę ci, brzydzę się tobą i chcę żeby to do ciebie dotarło. Warto też powiedzieć ( i dać sobie na to przyzwolenie), że nie zajmę się tobą na starość, nie interesuje mnie twój los bo za bardzo mnie skrzywdziłeś.

[iwoniaw]

Ja uważam , że właśnie warto podkreślać: byłeś d
> raniem, zachowałeś się jak ostatnia łajza, nie zapomnę ci tego, nie wybaczę ci,
> brzydzę się tobą i chcę żeby to do ciebie dotarło.

No ok, uważasz, że ty byś nie wybaczyła (bo, np., krzywda za duża) - zatem po co w ogóle odnosić się do tego, czym jest wybaczanie?

Tylko że dla ludzi ze starszego pokolenia, rodziców, będzie to jednoznaczne z t
> ym, że skoro wybaczył mi to znaczy , że byłem niewinny , nic się nie stało, i d
> o dziecka wreszcie to dotarło

Jak ktoś wyżej słusznie napisał - w wybaczaniu nie chodzi o tego, komu wybaczamy (i co on o tym sobie myśli i jakie mitologie buduje w swojej głowie), tylko o nas samych - czy my jesteśmy gotowi na uniezależnienie się od tamtej, toksycznej relacji i budowanie nowej (być może nie, też się zdarza). Ale o ile nie każdy chce budować nową relację, o tyle zdrowe zamknięcie starej wydaje mi się dość istotne dla własnego zdrowia psychicznego i dalszego życia.

[panna.anna4]

fredzia098 napisał(a):

> Tylko że dla ludzi ze starszego pokolenia, rodziców, będzie to jednoznaczne z t
> ym, że skoro wybaczył mi to znaczy , że byłem niewinny , nic się nie stało, i d
> o dziecka wreszcie to dotarło.

A myślisz że bez wybaczenia dziecka uważa że był winny? Tu w ogóle nie chodzi o to co sobie myśli ten rodzic.

[asfiksja]

A niech sobie myśli, co chce. Uniezależnienie się od sprawcy polega nie tylko na tym, że już nas nie trzyma w szachu finansowo, ale też na tym, że nie drżymy przed tym, co sobie na nasz temat myśli.

[piekna_remedios4]

Bardzo dobrze napisane

[kosmos_pierzasty]

Dla mnie wybaczenie to jednak coś więcej niż pogodzenie się z przeszłością, której zmienić się nie da. Wybaczenie to jest coś większego. To co opisujesz właśnie nazwałabym odcięciem się/ uniezależnieniem / dojrzałością / wdupiemaniem... dowolnie Ale wybaczeniem jednak nie.

[ida_listopadowa]

kosmos, zgadzam sie z toba. Odciecie sie jest jednostronne, a wybaczenie jest aktem, w ktorym biora udzial dwie strony. Sttona krzywdzaca powinna zrozumiec swoja wine, zadoscuczynic jej tak, jak jest w stanie i wykazac staranie, zeby krzywda sie nie powtorzyla.

[panna.anna4]

A to nie da się na przykład wybaczyć komuś zmarłemu?

[asfiksja]

Dla mnie jest oczywiste, że się da, ale też dla mnie przebaczenie jest aktem jednostronnym. W przeciwieństwie do pogodzenia się z kimś.

[aguar]

Dzięki za info, bardzo coś dla mnie!

[katja.katja]

O, w końcu coś ciekawego w "Polityce", chętnie kupię.
O tym, że nie trzeba wybaczać koniecznie mówiła mi moja teraputka już około roku 2010, więc dla mnie nowość to nie jest, ale pozostałe tematy ciekawe.

[kosmos_pierzasty]

To nie jest "Polityka" tylko magazyn psychologiczny przez nią firmowany.

[pade]

Kupiłam kilka dni temu i jeszcze się przymierzam do czytania.

[kosmos_pierzasty]

Ciekawa będę Twoich wrażeń. Może zechcesz się podzielić

[katja.katja]

Stworzymy sobie kącik czytelniczy

[kosmos_pierzasty]

[katja.katja]

A dzięki, to nie wiedziałabym i kupiłabym gazetę.

[kosmos_pierzasty]

Ciekawe jest jeszcze spostrzeżenie, że wraz z wzrostem długości życia, dzieci niejednokrotnie opiekują się rodzicami dłużej niż rodzice dziećmi... Policzyłam i u mnie się sprawdza. 20:23