uśmiechnięte kanapeczki na śniadanie ?

[mamaaga99]

Od tygodnia cieszę się książką Talki "Dziecko dla początkujących", mogę chyba
nazwać siebie fanką Leszka Talki I oto Talko pisze:

" Słowo daję, podobno nie ma potwora z Loch Ness, ale za to są na świecie
mamy, które rano na śniadanie podają swoim Pitulkom kanapeczki z warzywkami
układającymi się w usmiechnięte buzie. Ogóreczki to oczki, kawałek papryczki
to buzia, szczypiorek to nosek".

Talko, jesteś wielki, zrobiłeś swojemu Pitulkowi DWA takie śniadanka ! -
chciałam zakrzyknąc w pierwszej chwili, bo mnie nigdy nawet do głowy nie
przyszło zrobienie takich kanaperk, ale potem przyszła refleksja.... Może ja
i Talko należymy do mniejszości ? Może jednak są mamy, które robią
uśmiechnięte kanapeczki ?

Więc niniejszym, Drogie Mamy, pytam: czy robicie swoim dzieciom takie
usmięchnięte kanapeczki na śniadanie ? I z jakim skutkiem (chodzi o chęć
potomka do zjedzenia) ?

Aga

[aetas]

Zabawne, ja na pomysł usmiechniętych kanapek bądź innego jedzonka bym raczej
nie wpadła, jedzenie jest jedzenie...
Za to mój małżonek owszem, on robi naszemu synowi nie tylko uśmiechnięte
kanapki, ale też np. uśmiechnięty ryż z jajkami sadzonymi (oczka), a usteczka z
ogóreczka, maly z przyjemnością zasiada do takiego "uśmiechniętego" jedzonka.
Mała rzecz, a cieszy

[mamaaga99]

Masz szczęście z takim mężem :0 Mój ma co prawda zdolności plastyczne o wiele
większe niż ja ale zainteresowanie kuchnią i posiłkami bliskie zeru, więc nasze
dzieci raczej nigdy nie doczekają się uśmiechniętych dań, chociaż... może po
wypowiedziach innych mam zmienię zdanie.
pozdrawiam
Aga

[santta]

Mój tato czesto robił nam takie fantazyjne kanapeczki, dekorował śmietaną
naleśniki czy placki. Nawet zwykły obiad układał na talerzu w jakiś niezwykły
sposób. Mama układając śliwki na cieście do tej pory zwraca uwage na to czy są
ułożone w jakiś wzór
I wcale nie robili tego po to by nas zachęcić do jedzenia, nigdy nie było
takiej potrzeby.

Te uśmiechnięte kanapeczki to wspomnienie dzieciństwa...
Tak jak robienie ludzików z kasztanów, grzanie kołdry na kaloryferze w zimowe
wieczory czy "obryzanie" noska, zeby za duży nie urósł...

Taty już z nami nie ma a wspomnienia pozostaną we mnie zawsze

[grajka11]

Teraz nie robię, bo Grzenio wcina aż miło, ale na Kasi przetestowałam z dobrym
skutkiem fajnych pomysłów: do dekoracji fajnie nadaje się grysik: z kulek
nesqika robi się buźkę, "ogródek" robiłam z rodzynek, suszonych moreli i innych
bakalii, które Kasia lubiła, kanapeczki z razowego chleba przekrojone w
trójkąty i przerobione na żaglówki ( żagiel z żółtego sera) na liściu sałaty,
jajka na twardo przekrojone w połówki dwie wykałaczki wbite na sztorc i między
to trójkącik z żółtego sera itd itd. mój niejadek czyli Kasia w tej chwili już
mnie przerosła.
Pozdro

[grajka11]

Ach przypomniało mi się: krokodyl z kiszonego ogórka pokrojony w talarki,
pierwszy lekko ścięty i z keczupu oczy, podobnie mozna uatrakcyjnić parókwkę.

[asiaap]

ja robie takie kanapki dla mojego niejadka na kolacje.
robie tez kanapeczki gwiazdki kwiatuszki i koleczka -wycinam z foremek na
ciasteczka
pozdr
asia

[zuzia_i_werka]

Ech Od razu mi się przypomniała Kuchnia pełna cudów) Pamiętacie? Ja
przyznaję,ze jeszcze nie robię uśmiechniętych dań ale nie wykluczam takich
dziwnych zachowań w przyszłości hehe-to będzie zależało od zamiłowanie do
jedzenia mojej małej.Pozdr!

[mamaaga99]

Ale kiedy znajdujecie czas na takie zabawy z warzywami i wycinanie potrzebnych
na kanapki elementów ? Zwłaszcza rano ?

[aniaiewa]

robie, robie Co prawda od niedawna (jakos wypadlo mi to z glowy a poza tym
Ewcia do niedawna nie miala problemow z jedzeniem kanapeczek) Od jakiegos
miesiaca wszytko na kolacje i sniadanie bylo beeee, a ja juz rece zalamywalam
nad dzieckiem Nie zeby byla zabiedzona i chudzinka, tylko jakos wbilo mi sie w
glowe ze dziecko powinno jesc 3-5 malych posilkow dziennie i tego sie trzymalam
A teraz usmiechniete kanapeczki uratowaly mnie Oczywiscie propozycji jest
wiele, z czego robic oczka, buzki, noski i na jakim "podkladzie" Ale jak nie
mam czasu (zwlaszcza rano) to doskonale zdaje egzamin narysowanie oczek, noska
buzi (i u nas KONIECZNIE warkoczyki) nozem na rozsmarowanym na chlebku serku
Milego rzezbienia w kanapce i glowy pelniej pomyslow
Ania

[aari]

Czasami robię ... znaczy robiłam, niestety na Krzysia nie działają już nawet
takie zagrywki - jak nie chce jeść to, żeby jedzenie śpiewało nie zje i już

[malgra]

ja robie, ale raczej na kolacje a nie na sniadanie.Pozwalam tez dziecku na
wygryzanie oczu i ust w nalesnikach.A jak mial trzy-cztery lata to moj maz
robil mu wagoniki z pokrojonych w kostke kanapek.

[kocianna]

Ja robię... mężowi. Cieszy się jak małe dziecko. Maleństwu, jak już będzie
jadło kanapki, pewnie też będę robić...

[anek.anek]

Ja byłam karmiona takimi kanapkami. Próbowałam też przekonać w ten sposób syna
do jedzenia surowych warzych, ale on jako facet woli prostotę: chleb z szynką a
i to zjada oddzielnie(

[lucasa]

kiedys, chyba w Wysokich Obcasach byl artykul o Japonii - tam to prawie dziela
sztuki, specjalne proadniki, ksiazki kucharskie, a mamy sie stresuja, aby
dziecko nie mialo mniej interesujacej kanapki na lunch niz kolega ))

moze troche tak nudno u nas, ze nie ma takiej tradycji? )))
Agnieszka

[bambo44]

Ja też robię czasami swoim pociechom takie posiłki (nie tylko kanapki i nie
tylko na śniadanie). I nie po to, żeby ich zachęcić do jedzenia, bo wcale nie
są niejadkami, wręcz przeciwnie zazwyczaj mają wilcze apetyty. Ale taka
odmiana czasami sprawia, że życie jest bardziej wesołe, niezwykłe, interesujące.

[qaffka]

Też się z tego uśmiałam. Zrobienie takich kanapek jest chyba ponad moje
możliwości. Ale jest mozliwe! Może jednak się złamię i je zrobię? Chociaż sądzę
że skończą tak jak te Pitulka

[mamaaga99]

A już myślałam, że jestem samotna z tą swoją niechęcią do kanapek i miłością
do "Pitulka" )))

Tak, to jest możliwe, tylko nadal nie udało mi się rozwiązać podstawowego
problemu jakim jest czas na zrobienie takich cudeniek (przepisy zawsze się
znajdą). No bo rano to zupełnie odpada, a jak jest ładnie na dworze to siedzimy
tam prawie cały dzień. Jak wrócimy do domu (teraz coraz wsześniej), to dzieci
chcą się bawić a ja mówiąc szczerze, też wolę się z nimi bawić niż robić takie
kanapki. Zaraz ktoś mi powie, że robienie kanapek to też zabawa, ale:
po 1.) do tego potrzebny jest nóż, który staram się trzymać jednak poza
zasięgiem rączek 1,5-rocznej pociechy,
po 2.) przecież jak będziemy robić razem, to dzieci zjedzą składniki w trakcie
robienia, to po co robić te kanapeczki, kiedy dzieci będą już najedzone ?
po 3.) moja starsza pociecha skłonna jest zjeść na kanapce tak niewiele
produktów, że nie dałoby się z tego zrobić uśmiechniętej kanapeczki

A poza tym, co z nie zmuszaniem do jedzenia ? Czy nie jest to jakaś
zakamuflowana forma perswazji psychicznej? Czy dziecko nie będzie się czuło
zmuszone do zjedzenia tylko dlatego, że ta kanapeczka się uśmiecha, chociaż
wcale nie będzie głodne ? Albo będzie mu żal, że mama tak się napracowała, to
znowu szkoda wyrzucić takie ładne kanapeczki ? Czy nie odciśnie to na psychice
dziecka piętna nie od usunięcia ?

Oto pytania, na które nadal nie znam odpowiedzi !
Aga

ps. traktujcie to co tu napisałam z przymrużeniem oka

[judytak]

mamaaga99 napisała:

> Tak, to jest możliwe, tylko nadal nie udało mi się rozwiązać podstawowego
> problemu jakim jest czas na zrobienie takich cudeniek

a o ile dłużej trwa położenie trzech kawałków czegokolwiek odpowiednio
rozmieszczając, niż "tak sobie"?
o ile dłużej trwa zrobienie z keczupu, majonezu dwie kropki i kreskę, niż
rozsmarować?
o ile dłużej trwa powiedzieć, że talerz szpinaku to morze, jajko sadzone to
wyspa, i zatkać na to jajko frytkę w charakterze palmy?

> po 1.) do tego potrzebny jest nóż, który staram się trzymać jednak poza
> zasięgiem rączek 1,5-rocznej pociechy,

daje się dziecku dodatki na kanapkę, gotowe, pokrojone :o)

> po 2.) przecież jak będziemy robić razem, to dzieci zjedzą składniki w
trakcie
> robienia,

czyli fajnie, o to przecież chodziło, żeby się najedli, i się cieszyli w
trakcie :o)

> po 3.) moja starsza pociecha skłonna jest zjeść na kanapce tak niewiele
> produktów, że nie dałoby się z tego zrobić uśmiechniętej kanapeczki

ze wszystkiego się da :o)
ja robię tak zwłaszcza, kiedy nic sensownego nie mam w domu, tylko np. chleb,
masło i ketchup :o)

pozdrawiam
Judyta

[mamaaga99]

Hmm, chleb z ketchupem to moje córki potrafią zjeść tonami i to bez wzorków,
ale chyba nie o to chodziło w robieniu tych kanapek, tylko o zachęcenie do
jedzenia rzeczy, których normalnie jeść nie chcą, czyli np. warzyw.

A przy wspólnym robieniu kanapek na pewno nie najedzą się np. papryki tylko
chleba, sera i szynki

Swoją drogą, abstrahując od tego co napisałam na samym dole wątku, wcale nie
jestem pewna, czy jedzenie kanapek jest potrzebne do szczęścia. Są kraje, i to
całkiem sporo, gdzie się kanapek praktycznie nie je, to Polska jest takim
bardzo kanapkowym krajem. Kilka lat temu czytałam książkę, chyba autorstwa pani
Błaszczyszyn pt.: Dieta życia, gdzie autorka wyraźnie mówiła, że nie należy
łączyć w jednym posiłku białka zwierzęcego i węglowodanów, bo to jest źle
trawione wtedy (jeśli coś przekręciłam to przepraszam), w każdym razie wcale
nie należy jeść chleba z szynką czy kotletów z ziemniakami (nadal nie rozumiem
dlaczego można jeść mięso z innymi warzywami, bo ziemniak to też warzywo ).
Więc może te dzieci mają rację, że nie chcą jeść kanapek ? Może intuicyjnie
wyczuwają, że to nie jest zdrowe ?

[mamadwojga]

Uśmiechnęłam się tylko na samą myśl. Mój synek to taki żarłok, że ja ledwo
zdążam zrobić zwykłą kanapkę. Jakiś czas temu ze zniecierpliwienia ugryzł mnie
w nogę. Chyba się według niego zbytnio guzdrałam przy gotowaniu. Jego pierwsze
słowo to było "AM AM". Wyciąga ze śmietnika opakowania po jedzeniu i przynosi
mi z uśmiechem wołając "am am". A w sklepie robi siarkę bo cały czas się
wydziera że chce jeść. Przy czym często tylko się wydziera bo jak mu dam w rękę
Kinderkanapkę czy parówkę to nie je. Ale lubi dostawać jedzonko i trzymać w
garści.
I drobinka-chudzinka z niego taka jest, że pewnie wszyscy myślą że go głodzę
A on taki typ.
W każdym razie żeby mu zrobić ładne kanapeczki musiałabym dużo wcześniej
wstawać bo jak już mały wstanie to leci do kuchni, siada przy stole i zaczyna
swoją mantrę "am am am am........."

[mamaaga99]

Talko napisał, że on wstał godzinę wcześniej, żeby zrobić takie kanapki
Pitulkowi, czyli o 5.00 rano Ale nie poleca tej metody. Myślę, i myślę, że
każda zdrowo myśląca matka się zgodzi, że lepiej przespać tę godzinę. I
zazdroszczę takiego żarłoka, o ile nie jest zbyt wybredny!
Pozdrawiam uśmiechając się jak kanapeczka )))
Aga

[kolorko]

Jasne, że robię Teraz dla moich dzieci, a jako czternastolatka serwowałam
takowe cudeńka mojemu siostrzeńcowi- był zachwycony, szczególnie, ze nie
poprzestawałam na buzkach a wycinałam z chleba rózne pojazdy- traktory,.
pociąg Moim dzieciom oprócz zabawnych kanapek wymyślam inne rzeczy- np jabłko
kroję na plastry i nozem lub foremkami do pierniczków wycinam różne kształty,
układam wzorki z owoców, napoje zawsze ze słomkami- to tak niewiele, a jaka
radość)

[mamaaga99]

A ja oczyma duszy widzę taką scenę:
Moja dorosła córka na sesji u psychoanalityka opowiada:
- moje problemy z nadwagą zaczęły się we wczesnym dzieciństwie, kiedy moja mama
serwowała mi na śniadanie uśmiechnięte kanapeczki, nie potrafiłam odmówić jej
zjedzenia tych kanapek, bo tak jej zależało, żebym jadła. A ja nie byłam
głodna, ale te kanapeczki tak się uśmiechały równiutko, jakby prosiły "zjedz
mnie, zjedz mnie" Teraz prześladują mnie wszędzie.

Co Wy na to ?

[bambo44]

A ja na to posłucham rad dziewczyn, które doradzały, żeby przyzwyczajać małe
dzieci do czekolady i telewizji (dla tych co nie czytali lub nie pamiętają
załączam link tutaj:

Czy chronicie Wasze dzieci przed...?)

Teraz będę dawał swojemu dziecku tabliczkę czekolady i sadzał przed
telewizorem. Psychoanalityk na pewno nie połączy tego z nadwagą mojej dorosłej
córki. Niewątpliwie to uśmiechnięte kanapki były zgubne.

Co Wy na to?

______________
Jestem tatą

oj bambo bambo....

[kasiacs]

Czy ktos w watku przeze mnie zapoczatkowanym faktycznie
doradzal "przyzwyczajanie do czekoaly i telewizji". Ja glosy o ktorych piszesz
zrozumialam raczej jako zachowanie umiaru i nie zabarnianie wszystkiego. To ze
ktos np. przychodzac w gosci nie kaze gospodarzom zdejmowac ze stolu czekoladek
i ciastek "zeby dziecko przypadkiem nie zobaczylo" tylko pozwoli dziecku
poczestowac sie jedna mala czekoladka, albo ogladnac od czasu do czasu jakas
bajke typu krecik to jeszcze nie znaczy ze doradza innym "przyzwyczajanie"
dzieci do tego typu wynalazkow.
Twoja wypowiedz brzmi jakby wypowiadajace sie dziewczyny dawaly dzieciom na
sniadanie zamiast cudacznych kanapeczek z warzywami tabliczke czekolady a zaraz
potem sadzaly je na caly dzien przed telewizorem.....
Poza tym mam wrazenie ze chcesz zrobic jakas afere.
K.

[bambo44]

Kasiacs:

Strasznie fajna z Ciebie dziewczyna i założyłaś bardzo ciekawy wątek. Twoje
wypowiedzi w nim też były bardzo wyważone.

> Czy ktos w watku przeze mnie zapoczatkowanym faktycznie
> doradzal "przyzwyczajanie do czekoaly i telewizji".

No, mi się wydaje, że tak. Na przykład jedna mama stwierdziła tam, że człowiek
nieprzyzwyczajony do telewizora za młodu będzie później od niego uzależniony.
A ograniczanie słodyczy za młodu prowadzi do całkowitego od nich uzależnienia,
co, według niej, widać na przykładzie prohibicji w Stanach Zjednoczonych co
rzekomo doprowadziło do rozpicia Amerykanów. Inna mama zachwalała telewizję,
bo jej dziecko nauczyło się z niej liczenia do dziesięciu (dzieci, które nie
oglądają telewizji pewnie według niej tej umiejętności tak szybko nie nabędą).

To nie Twoje wypowiedzi. Akceptuję, że Ty możesz je inaczej niż ja rozumieć.
Tym niemniej zabawne wydało mi się zestawienie tego, co napisała Mamaaga99 o
psychoanalityku i otyłości z niektórymi wypowiedziami z wątku o czekoladzie i
telewizji. Postanowiłem podzielić się tym zestawieniem na forum. Trochę z
przymrużeniem oka.

Pozdrawiam,

______________
Jestem tatą

[mamaaga99]

Drogi Bambo44 !
przeczytałam wskazany przez Ciebie wątek (wcześniej tam nie zaglądałam) i
rozczaruję Cię - zgadzam się z Tobą w 100 % ! Ja nie tylko nie dozuję telewizji
moim dzieciom, ja jej w ogóle nie mam !!! Tak, od 7 lat NIE MAM TELEWIZORA ! I
moja 5-letnia córka wcale nie jest z tego powodu nieszczęśliwa. Baliśmy się
trochę, że jak pójdzie do przedszkola i zaczną się rozmowy o bajkach, to będzie
się domagała, ale nie - ona to traktuje jak coś zupełnie oczywistego, ten brak
telewizji. A czekoladę owszem je, jak sobie przypomni, że coś takiego istnieje,
to je. Czasami prosi też o czekoladę jako nagrodę za dobre sprawowanie, nie
robię z tego problemu. Ale musze Ci powiedziec, ze nasza pociecha sama sie
ograniczyla ! Poprosila, zeby dawac jej slodycze tylko w srody !!!

Przepraszam, cos mie poprzestawialo na klawiaturze i nie mam polskiej czcionki -
wiec krotko - o mlodszej corce nie pisze, bo ona jest jeszcze mala i nie
domaga sie roznych rzeczy, np. slodyczy. Ale czy to jest powod, zeby robic te
kanapeczki - podobno dziecko ma instynkt samozachowawczy i zaglodzic sie nie
da - jak nie chce jesc to trudno. I niekoniecznie chce to ndrabiac
czekolada !!!!

Pozdrawiam serdecznie
Aga

[mamaaga99]

Chciałam tylko dodać, że dzięki brakowi telewizji moje dziecko nie domaga się
kupowania różnych "głupot", czyli czipsów, żelków, groszków, słodkich napojów
itp., które - jak przeczytałam powyżej - są namiętnie serwowane dzieciom w
reklamach przez publiczną telewizję.
Ale jak dwie koleżnaki z przedszkola robiły imprezy urodzinowe w Mc'Donaldsie
to miałam zabronić pójść tam mojej córce ? Ano nie, była, pochwaliła się, że
piła coca-colę, ale powiedziała, że sama to by tam nie chciała mieć urodzin. I
słusznie, bo i tak byśmy się nie zgodzili. W każdym razie te wizyty nie
spowodowały u naszej córki jakiegoś wzrostu zainteresowania Mc'Donaldsem, bo my
tam po prostu w ogóle nie chodzimy ani na codzień ani od święta !

A moja młodsza córka (1,5 r.) wczoraj na kolację zjadła jedynie garść oliwek.
Czy powinnam w takim razie biec do kuchni i przygotowac jej uśmiechniętą
kanapeczkę, żeby coś jeszcze zjadła ? Watpię, bo nie wyglądała na głodną,
wolałam zjeść spokojnie swoją kolację. A córka mimo samych oliwek poszła spać
jak zwykle, spała całą noc bez przebudzenia, wstała jak zwykle i zjadła
śniadanie jak zwykle.
No to po co się męczyć z kanapeczkami ??????

pozdrawiam ciepło, bo jesteś pierwszym tatą, jakiego tu widzę i piszesz bardzo
rozsądnie ))
Kanapeczka :0)

[bambo44]

Mamaaga99:

Wcale mnie nie rozczarowałaś, a jedynie bardzo ucieszyłaś. Trochę martwiłem
się, czy przypadkiem nie poczujesz się urażona moją wypowiedzią. Bo tak
naprawdę nie była ona skierowana przeciw Tobie, a jedynie zabawne wydało mi się
zestawienie Twojego pomysłu z psychoanalitykiem i otyłością z wypowiedziami
niektórych mam na temat czekolady i telewizji.

Jeśli chodzi o Twoje nastawienie w sprawie czekolady i telewizji, to jak sama
zauważyłaś zgadzamy się w stu procentach. Powiem więcej. My też przez wiele
lat nie mieliśmy telewizora w ogóle. I nikt na tym nie ucierpiał, a jedynie
zyskał, mam tego pełną świadomość.

Jeśli chodzi o uśmiechnięte kanapeczki, to w przypadku moich dzieci nie ma to
większego związku z ich odżywianiem. Są i bez nich bardzo żarłoczne, a przy
tym baaardzo szczuplutkie. Wszyscy się raczej martwią, że za szczupłe.
Uśmiechnięte kanapeczki to raczej jeszcze jeden sposób na wprowadzenie
słoneczka i uśmiechu w życie.

Bardzo dziękuję za miłe i ciepłe słowa pod moim adresem. Sprawiły mi dużo
radości.

Pozdrawiam,

______________
Jestem tatą

[santta]

Mój tato czesto robił nam takie fantazyjne kanapeczki, dekorował śmietaną
naleśniki czy placki. Nawet zwykły obiad układał na talerzu w jakiś niezwykły
sposób. Mama układając śliwki na cieście do tej pory zwraca uwage na to czy są
ułożone w jakiś wzór
I wcale nie robili tego po to by nas zachęcić do jedzenia, nigdy nie było
takiej potrzeby.

Te uśmiechnięte kanapeczki to wspomnienie dzieciństwa...
Tak jak robienie ludzików z kasztanów, grzanie kołdry na kaloryferze w zimowe
wieczory czy "obryzanie" noska, zeby za duży nie urósł...

Taty już z nami nie ma a wspomnienia pozostaną we mnie zawsze

[pesteczka5]

Wypuściłam z dłoni mysz, podparłam głowę dłońmi i tak siedzę w stuporze, i
czytam.


Szkoda, że ja dzieciom zrobiłam takie kanapeczki tylko kilka razy... Może
dlatego, ze nie wykazali zainteresowania? A może dlatego, że mnie takich nie
robiono? O, mam! Ja regularnie robię gąsienicę z naleśnika! Może ta gąsienica
wystarczy, żeby moje dzieci nie odkryły kiedyś na kozetce, że zwichnął je
zakamuflowany matczyny brak miłości

[qaffka]

No tak, ale własnie przeczytałam resztę o kanapeczkach i sie usmialam. Pitulek
wrzucił je pod stół i zażądał muty. Wszystkie i własne i moje znajome dzieci
jedzą muty (czyli parówki) i plują jarzynkami - tymi usmiechnietymi też.
A jak jest u was? Też chcą parówek na sniadanie, obiad i kolacje? I jak sobie z
tym radzicie.

[mamaaga99]

No właśnie właśnie, czytając o tych kanapkach popłakałam się ze śmiechu i stąd
ten wątek (swoją drogą widać wyraźnie, że Talko się myli - mamy robią dzieciom
kanapeczki.
Ale moje dzieci różnią się od Pitulka w kwestii parówek i nie wiem, czy
powinnam martwić się z tego powodu, bo podobno to najlepszej jakości nie jest.
Podam przykład: pewnego dnia moja wówczas 3,5-letnia córka wróciła z
przedszkola godna i z płaczem opowiedziała mi, że w przedszkolu na obiad
były...parówki ! I pani kazała jej jeść, ale ona oczywiście nie zjadła,
bo "przecież wiesz, mamo, że ja nie mogę patrzeć na parówki". No i musiałam
interweniować u pani, żeby nigdy więcej nie nakłaniała mojej córki do jedzenia
parówek. Tak więc u nas nie ma ani parówek, ani uśmiechniętych kanapeczek ale
jest cała masa innych rzeczy "pomiędzy".

A'propos - czytając wypowiedzi na tym wątku bardzo przychylne dla kanapek
zadałam sobie trud wyszukania w starych numerach DZIECKA przepisów na takowe
wraz z bardzo ładnymi kolorowymi zdjęciami. Pokazałam to mojej pięciolatce z
pytaniem, czy chciałaby takie na kolację ? A ona mi na to: " Mamo nie, proszę
Cię, nie rób mi tego !"
I to w zupełności rozwiało moje wątpliwości co do sesnu robienia kanapeczek.

W każdym razie dziękuję Wszystkim powyżej za wypowiedzi i pomysły na
kanapeczki, zazdroszczę Wam woli i ochoty do robienia ich, ale ja się nie
przyłączę

pozdrawiam
Aga

Muty, muty, a jakże

[aetas]

U nas nawet uśmiechy i wzory nie są w stanie skłonić syna do jedzenia warzyw. Z
warzyw to tylko ziemniaki
A reszta różnie, w zupie rozgniatam, żeby nie mógł wyłowić, chociaż to już
stary chłop jest
O, i ogórki jeszcze jada czasem, bo niegotowane, od wielkiego dzwonu kawałek
sałaty czy kalarepy, ale w ogóle to kiepsko nam idzie z tymi jarzynkami