Dlaczego kobiety

[alpepe]

Ludzie generalnie mają tendencje do życia nieświadomie, ot, powielają to, co znają, bez refleksji. Z drugiej strony, skąd ona mogła wiedzieć, że to będzie tak ciężkie? Ja zawsze chciałam mieć dzieci i wiedziałam, że jak się powie a, trzeba powiedzieć b i czasem byłam przeciążona sytuacją, ale nigdy dzieckiem.
I masz rację, życie jest jedno i nieubłagalnie zmierza ku końcowi, a niektórzy tego nie mogą pojąć.

[fantomowy_bol_mozgu]

Ja po urodzeniu starszego syna dobrze z rok żałowałam tej decyzji. Dziecko było trudne, marudne, upierdliwe, ja niewyspana. Do tego wszyscy moi znajomi byli bezdzietni, podróżowali po całym świecie i biegali na te winka, a ja utknęłam w domu (bo karmienie piersią i mocno introwertyczny partner...).
Odetchnęłam po powrocie do pracy, dziecko się rozwijało, było coraz ciekawsze i coraz więcej się z nim dało zrobić. Jak miał 3 lata to poleciałam na 2,5 tygodnia do Meksyku sama z tymi znajomymi i zorientowałam się, że oni to dopiero są męczący i upierdliwi od tego czasu wolę podróżować z dzieckiem.
Spodobało mi się na tyle, że teraz mam drugi egzemplarz. Dużo łatwiejszy w obsłudze, więc od początku jest we mnie mniej frustracji. Do tego część znajomych dorobiła się dzieci (a z inną częścią mi się kontakt urwał), i nie porównuję swojego życia do tego, co mają inni (to jest podstawą sukcesu).

[ichi51e]

Ale z czym masz problem? Masz cudowne zycie i boli cie ze kolezanka zycie sobie dzieckiem upiorem zlamala? No zdarza sie fajnie ze ty nie. Dzieci rosna.

[danaide]

Drinkowanie nigdy nie było moją specjalnością, ale podróże, koncerty, siedzenie przy książce czy na filmie lubiłam. Miałam okienko transferowe, to mam i dziecko.
Z dzieckiem fajnie się podróżuje. Pewnie fajnie by się podróżowało z fajnym facetem, ale ja akurat mam dziecko na podorędziu. Filmy i książki mam dalej, a poszerzyłam repertuar o dziecięcy i wiele ciekawych pozycji w ten sposób odkryłam. Do koncertów i teatrów też wróciłam, na tyle na ile potrzebuję. Płyta w domu puszczona dziecku nie gryzie.
A co najważniejsze - coś się we mnie zmieniło. Dzięki dziecku.

Samo macierzyństwo jest niestety mocno nacechowane kulturowo i dlatego tak ważne jest do której z macierzyńskich subkultur trafisz.

[mamtrzykotyidwa]

No faktycznie super życie masz, od flaszki do flaszki.
Ale luz!

[kebabbathehutt]

Wiesz, nie mozna tak generalizować, bo jest wiele kobiet, które cieszy sie macierzyństwem. Ale tez tak jest, ze dla niektórych okazuje sie ono byc inne niz myślały i po prostui trudniejsze. Często obraz macierzyństwa jest przedstawiany w sposób dosc subiektywny... przedstawiane sa raczej tylko pozytywy, a o trudnościach, które towarzysza wychowywaniu dzieci wiele osob potencjalnym matkom nie mówi. No i niektóre kobiety rzeczywiście poddają sie presji spoleczenstwa, rodziny, meza...
Ja często słyszę, ze powinnam mieć dzieci, ze moje zycie jest niepełne, ze czegoś na pewno mi brakuje, ze moje zycie bylo by o niebo lepsze, gdybym miala dzieci, itd. Najsmieszniejsze jest to, ze mowia mi to osoby, które mnie nie znają, takze nie maja o moim życiu zielonego pojęcia 😂 A mi akurat niczego nie brakuje, wręcz przeciwnie.
Ja dzieci nie chce mieć. To zwyczajnie nie dla mnie i podjelam tez trwale kroki, zeby sie upewnić, ze dzieci nie bede mieć. Ja uwielbiam swoja wolność i niezaleznosc. Takze dodatkowa kasa, ktora zamiast na dzieci moge wydać na cokolwiek chce i kiedy chce, jest dużym plusem. Na szczęście wiekszosc moich koleżanek nie ma i nie chce mieć dzieci, kilka innych juz swoje wychowało i mieszka bez nich.
More warto przestać sie przejmować tym jak zyja inni i sie nad nimi użalać? Jej zycie, jej prawo żyć po swojemu i podejmować takie decyzje jakie uważa za stosowne, a potem radzić sobie z ich konsekwencjami tak jak potrafi. Ale skoro tak sie o nia martwisz, to moze zaproponuj jej pomoc z dzieckiem, zamiast pisać protekcjonalne teksty na emamie?

[gaskama]

Macierzyństwo nie musi uszczęśliwić.
Macierzyństwo to największe wyzwanie mojego życia. Macierzyństwo to olbrzymia odpowiedzialność.

Nie lubię dzieci. Nigdy nie lubiłam.
Jestem zagorzałą ateistką.
A jak patrzę na syna ... to jestem gotowa uwierzyć w Boga.

[stephanie.plum]

słuchaj, ja nie jestem ateistką, ale gdy patrzę na syna, to też tak mam!!!

(wiarę chyba można stopniować...)

[ira_08]

>Kobieta 29 lat więc dość późne macierzyństwo.

Chyba w XIX wieku. Teraz raczej przeciętne.

>strasznie upierdliwe ( 2 lata ) nie potrafi zająć się sobą, a ma multum zabawek.

Nie znam się na dzieciach, ale 2-latek to raczej ogólnie istotka, której nie interesuje multum zabawek.

Też nie mam dzieci, ale nie przyszłoby mi do głowy, żeby wysmarować taki długi post ta temat tego, jakie to cudowne. Jedni mają, inni nie mają, czas zrozumieć, że ludzie są różni. Ty wolisz kumpla z flaszką, ona woli poczytać bajkę.

>Boże słodki, życie jest jedno. Po co sobie je na siłę niszczyć? Jest tyle fajnych sposobów spędzania czasu i życia bez balastu.

Najlepiej spytaj swojej matki, dlaczego zniszczyła sobie życie dając je tobie.

[rosapulchra-0]

Naucz się, dziecko, pisać poprawnie po polsku, bo takie błędy, jak sadzisz w tym tekście świadczą jedynie o jakimś niedouczeniu, a na pewno (nie)osiągnięciach w edukacji na poziomie wczesnej podstawówki.. I może to i dobrze, że tych dzieci nie chcesz mieć.

[pitupitt]

...a jednym z tych "fajnych" sposobów jest chlanie wódy... żałosne

[nessy]

oczekujesz, że 2 letnie dziecko, zajmie się samym sobą? normalna ty jesteś?

[mona-taran]

Moja dwulatka jak się zaczyna "zajmować sama sobą" , znaczy że właśnie dorwała pastę do zębów, wysmarowała nią twarz, włosy, dwa misie i pół podłogi :p

[daniela34]

Silence is golden, unless you have a child. Then silence is suspucious, very, very suspicious

[stephanie.plum]

:~D

[kkalipso]

Właśnie młodsza maluje mi rękę starą pomadką, ja patrzę w jej piękne oczęta i myślę sobie jak ja mogłam bez niej żyć tyle lat. Przyniosła całej rodzinie tyle szczęścia, że tego nie da się opisać. Mogę robić wszystko o czym piszesz ale wolę pobyć z dziećmi, może twoje koleżanki też dlatego odmawiają spotkać wymawiając się dziećmi.

Ale wiesz co ja mam tak z właścilami psów (zwłaszcza tych dużych). Chodzimy często obok parku dla psów, bo starsza lubi i tak sobie myślę, po co im te psy, toż to sam kłopot. Trzeba nakarmić, wyjść na spacer, zaprowadzić do weterynarz, szczeka to to, niszczy, z wakacjami trzeba kombinować, kupy zbierać itd. Ostatnie lata bywają ciężkie, bo chorują leczenie jest kosztowne. I wiesz co wystarczy, że spojrzę w ich oczy, posłucham jak między sobą o tych pupilkach z zanagażowaniem rozmawiają i już wiem, to po prostu miłość. Więc nic mi do tego jak ktoś sobie życie układa. Polecam spokojnej będziesz spała.

[hosta_73]

Bardzo dobrze napisane ❤️👍🏻

[bulzemba]

Ależ oczywiście nie istnieje żadna koleżanka autorki a jeśli istnieje to dziś miała słabszy dzień a jutro będzie rzyg... tęczą. Bo przecież oczywiście rodzicielstwo daje nieskończoną radość.

A spróbuj się która przyznać, że życie sobie zmarnowała pieluchami to forum powiesi na suchej gałęzi.

[gru_z_gru]

Przecież nie chodzi o to że jej koleżanka żałuje. Chodzi o to że jej zdaniem wszyscy są nieszczęśliwi, żałują i mają zmarnowane życie

[lily_evans11]

Święta racja, ale jak już się o tym przekonasz, to dziecka sobie z powrotem w brzuch nie wsadzisz

[acola]

Ja osobiście trochę żałuję, brakuje mi tej wolności, miałam wczesniej chyba lekka depresję teraz minelo, żyje z dnia na dzień nie mając praktycznie prawie w ogóle czasu dla siebie i często wspominam dawne życie, spokojne leniwe i powolne, teraz mogłabymbchodzić np biegać na rower ale po powrocie czeka mnie zajmowanie sie dzieckiem, wobec tego nie mam siły ani ochoty na sporty czy spotkania towarzyskie, wolę pospać, poleżeć jeśli mam wolną chwilę. Dziecko ma 1,5 roku i jest bardzo absorbujace mimo, że egzemplarz jest chyba dość łatwy w obsłudze.

[kropkacom]

Gdyby wszyscy tak myśleli to by pewnie ciebie na świecie nie było. Zapytaj więc mamy i taty.

[stephanie.plum]

robi ktoś syrop z kwiatów czarnego bzu w tym roku?

[milupaa]

Mnie zastanawia skoro jesteś taka szczęśliwa to po co w ogóle ten post?? Musisz coś sama sobie udowodnić? Wygląda na to że głównymi argumentami jakie masz to wygodnickie życie bez obowiazkow i egoizm. No to ja Ci powiem że wychowuje dziecko sama i nie mam 29 lat ale dużo więcej (Nie wiem gdzie ty żyjesz twierdząc że 29 lat to późne macierzyństwo) , skończyło 10 miesięcy. Jest ciężko, bardzo ciężko. Ale ani przez minutę nie zalowalam że zostałam matka, mimo że wyszło nieplanowanie. Dzieci poza tym że marudza, rozdrabiaja, wymagają uwagi, to przytulaja, szczerze śmieją sie, kochają, mówią mamusiu jesteś najpiękniejsza na świecie (moj chrzesniak do mojej.siostry bo moje jeszcze nie mówi ale patrzy z zachwytem Dla nikogo nie będziesz w życiu tak wazna jak dla dziecka. Pewnie nie każda się na matkę nadaje i nie każda powinna nią zostać. Ale Ty masz jednostronne bardzo spojrzenie, w ten sam sposób tylko negatywny można widzieć związki, małżeństwa , konotacje rodzinne.. itp. Wszystko ma swoje dobre i złe strony, życie to nie bajka jeśli jeszcze nie zauważyłaś Ale może być mimo to bardzo satysfakcjonujące i szczęśliwe albo beznadziejne.
Jak któraś już zauważyła dzieci dorosna, przestaną być męczące a staną się fajnym partnerem do rozmowy, spędzania czasu. Matka jest się do końca życia, a chłopa dzis masz a jutro może nie być po nim sladu w twoim zyciu.

[ritual2019]

Jak któraś już zauważyła dzieci dorosna, przestaną być męczące a staną się fajnym partnerem do rozmowy, spędzania czasu.
Matka jest się do końca życia, a chłopa dzis masz a jutro może nie być po nim sladu w twoim zyciu.

Tak mysla glownie kobiety dla ktorych macierzynstwo jest jedynym sensem I celem w zyciu. To niestety ale czesto jest niekorzystne tak dla dzieci jak dla nich samych. Skupianie swoich emocjonalnych potrzeb przez matke na dziecku nie jest zdrowe. We wszystkim potrzeba balansu. Zbalansowana psychicznie dorosla osoba (obu plci) potrzebuje w zyciu zaspokojenia potrzeb emocjonalnych nie tylko jako rodzic i nie wystarczy jej do tego tylko dziecko. Milosc rodzica do dziecka I dziecka do rodzica jest inna niz kobiety i mezczyzny a w zyciu potrzeba balansu. Ty autorki tego postu uwazasz ze dziecko zaspokoi twoje wszystkie potrzeby emocjinalne, a tak nie jest, bo dzieci zaspokojaja tylko ich pewna konkretna czesc. Dzieci rosna, rozwijaja sie i dojrzewaja, ich potrzeby sie zmieniaja, staja sie coraz bardziej niezalezne I rodzice przestaja dosc szybko byc ich calym swiatem. Dzieci odchodza i zyja wlasnym zyciem. Z twojego postu wynika ze ty chcesz zyc ich zyciem.
Ja zostalam sama z dwojka dzieci, nie maluchow, corka miala 16 a syn 11 lat. Dla mnie bylo dosc istotne znalezienie partnera bo dzieck nie sa calym moim swiatem I mam potrzebe dzielenia swojego zycia z druga dorosla osoba. Mam tez swiadomosc ze dzieci odejda, beda mialy swoje zycie.

[szalona-matematyczka]

Ale dzieci zazwyczaj nie odchodza calkowicie. Ma sie z nimi kontakty o roznej czestotliwosci, bo to zalezy tez gdzie te dzieci mieszkaja, ale kontakt jest (osobisty, telefoniczny), bardzo emocjonalny, sa czesto wnuki itp. Mysle ze o tym mowi moja poprzedniczka. Bezdzietne nigdy tego nie przezyja, i tu im serdecznie wspolczuje.

[ritual2019]

szalona-matematyczka napisała:

> Ale dzieci zazwyczaj nie odchodza calkowicie. Ma sie z nimi kontakty o roznej c
> zestotliwosci, bo to zalezy tez gdzie te dzieci mieszkaja,

Owszem, ale maja swoje zycie. Kontakt to jedno a bycie wlaczonym w ich zycie to co innego. Autorka piszac o tym ze mezczyzna dzis jest jutro nie a matka jest sie do konca zycia miala jednak na mysli aktywne uczestniczenie w zyciu doroslych dzieci. Wiele kobiet doswiadcza syndromu pustego gniazda I niestety ale nie znajduje wypelnienia, nie ma zycia poza dziecmi dlatego wiele z nich czynnie uczestniczy w zyciu dzieci, opiece nad wnukami itd. Nawet podczas procesu wychowywania niektore kobiety skupiaja sie tylko na pracy zawodowej I dziecku.


Bezdzietne nigdy tego nie przezyja, i tu im serdecznie wspolczuje.

Nie kazdy ma potrzebe przyzycia tego. Sa kobiety ktore nie maja I naprawde nie trzeba im wspolczuc.

[trampki-w-kwiatki]

Ja też nie współczuję.
Czasem trochę zazdroszczę w jakimś sensie tego, że potrafią żyć bez potrzeby macierzyństwa. Ja nie potrafiłam.
Ale to jest taka zazdrość typu, że zazdroszczę brunetkom pięknych ciemnych włosów i oliwkowej cery, ale jednocześnie jak tak patrzę na moją białą buzię i różowe poliki to się sobie podobam

[szalona-matematyczka]

Wspolczuje, bo (niektore) bezdzietne nie wiedza co stracily. Choc i owszem, znam mnostwo bezdzietnych, ktore zaluja, ze nie maja dzieci i nawet same mi mowia gdy widza moje dzieci, ze duzo stracily. Czyli i bezdzietne maja te swiadomosc. Tylko ze ja zyje w Niemczech i tu duzo kobiet jest bezdzietnych, bo zbyt pozno sie obudzilo. Wierzyly ,ze w wieku 37, 40, 42 od razu zajda w ciaze wiec odwlekaly ciaze do 40-tki a los splatal im figla i ciazy nie ma.

[maly_fiolek]

Wojująca bezdzietnica?
Chcesz dziecko to masz, nie chcesz dziecka to musisz czymś tę pustkę egzystencjonalną zalać. Z postu widzę że alkoholem.

[piekna_remedios4]

100/100 snake, mam alergie na matematyczkę, co to za wredne babsko.

[snakelilith]

Wredne babsko i stara przekupa zmyślająca niestworzone historie nie tylko na temat innych, ale także siebie.

[alba27]

A ja myślę że w głębi duszy szczerze zazdrościsz tym, którzy mają dzieci widać to po tym jak Cię to rusza. Ja nie jem mięsa od wielu lat bo mnie brzydzi, od dziecka tak miałam, ale nie doszukuję się negatywów jedzena mięsa przez moich znajomych, nawet nie rozmyślam na ten temat. Naprawdę nie znasz osób z dziećmi, którzy mają czas dla siebie? Znam osoby które postanowiły nie mieć dzieci, ale raczej powody były bardziej dojrzałe niż niemożność wypicia wina po pracy. Sądząc po Twojej reakcji nie jesteś pewna swojej decyzji.

[wrotek0]

Jak moja córka miała 1,5 roku, to też miałam dość. Lepiej nie oglądać moich zdjęć z tego okresu. Ale potem zrobiło się lepiej i zdecydowaliśmy się na drugie dziecko . Ani chwili nie żałuję. Nie zrobiłam kariery naukowej ani wielkich pieniędzy, ale wychowałam dwójkę wspaniałych ludzi (dziś oboje po 30 tce). Towarzyszyłam im w rozwoju, patrzyłam jak się zmieniają, przeżywałam (i nadal przeżywam) ich radości i porażki. Pokazywaliśmy im świat, jeżdżąc na wakacje i wycieczki (nie żadna egzotyka, Polska i sąsiedzi), poznali piękno gór i radość pływania w jeziorze, wspólnego śpiewania wieczorami i pieczenia ciasta. Mimo ograniczeń spowodowanych posiadaniem potomstwa, nie czuję się nieszczęśliwa i nie czułam również wtedy. Traktowałam to jako coś normalnego a że nigdy zbyt rozrywkowa nie byłam, to mi nie przeszkadzało. Ale rozumiem, że nie każdy chce, na szczęście nie ma obowiązku.

[18lipcowa3]

Zazdrościsz koleżance macierzynstwa.

[bulzemba]

O! Odezwała się neofitka! Witam wojującą panią Bezdzietną z Wyboru. Tak jak byłaś fanatyczką kiedyś tak jesteś nią nadal. Fanatyczką własnego stylu życia ( a każdy kto nie żyje jak ty w tej chwili jest gupi)!

[szalona-matematyczka]

Ale fakt jest faktem, iz bezdzietne czesto zazdroszcza dzietnym ich dzieci. I by wytlumaczyc sobie, ze ta ich bezdzietnosc to super zycie, ze nie zaluja straconych okazji na ciaze, to zaczynaja tworzyc legendy typu : z dzieckiem jestes cale zycie (!) nieszczesliwa.

[asia_i_p]

To trochę nie tak.

Idziesz na wymarzone studia, przed sesją ryjesz, płaczesz, nie śpisz, i owszem wyrwie ci się, "po co mi to było?". Idziesz na wycieczkę w góry, godzinę przed szczytem zaczynasz marudzić, myślisz "a mogłam siedzieć w mieście na dole". A w głębi serca dobrze wiesz, po co ci to było.

Tyle, że w górach to trwa góra parę godzin, na studiach parę dni, a przy wychowaniu dziecka parę lat.

Owszem, może być tak, że ktoś się pomyli, i ta góra, te studia, te dzieci to nie dla niego. Ale liczba tych, którzy się pomylili i są trwale unieszczęśliwieni, jest nieporównywanie mniejsza od tych, którzy marudzą, bo dostali w kość, ale wyjdą na swoje, bo wiedzą, po co to robią.