default
11.05.22, 11:45
Od jakiegoś czasu źle się czuje psychicznie, rozbicie, niemoc ogólna, nie mogę się skupić na pracy, mam ciągle uczucie zmęczenia, zniechęcenia, często płacze z byle powodu. W każdym razie postanowiłam pójść po pomoc do specjalisty. I albo naprawdę jestem głupią stara histeryczką lamentującą bez powodu albo jakoś wyjątkowo źle trafiłam. Pan doktor nie dał mi się wypowiedzieć, co chwila przerywał "ale nie o to pytałem, to nie należy do sprawy", albo zadawał natarczywe pytania "no ale po co pani do mnie przyszła, co panią skłoniło i kiedy" -a jak znowu zaczynałam swoją opowieść, to znowu: "ale kiedy pani się tak źle poczuła, datę proszę podać". Kiedy chciałam mu opowiedzieć o tym że czuje się wypalona zawodowo, że praca mnie wręcz fizycznie odrzuca, skwitował: "no tak, że się pani robić nie chce to już słyszałem" - zabrzmiało to strasznie pogardliwie. Na koniec dał mi jakieś antydepresanty, a kiedy spytałam, czy nie powinnam trochę odpocząć na zwolnieniu, to spojrzał mi w oczy i stwierdził stanowczo: "nie, bo się pani jeszcze bardziej rozleniwi, da pani sobie prawo do czucia się dalej źle, wzięcie się do pracy dobrze pani zrobi". Zabrzmiało to zupełnie jak porady laików dla osób z depresją "weź się w garść, ogarnij się". Już nawet nie chodzi mi o ten brak zwolnienia, jak poczuje że już nie daje rady, to urlop wezmę, no i może te leki zaczną działać, ale czy nie uważacie, że niezbyt fajnie zostałam potraktowana ?
