Samodyscyplina

[kamkaklamka]

Jest taka modna celebrytka która dzieli się w sieci a głównie na instagramie życiowymi mądrościami. Fakt sama żyje w bańce ale opowiada ostatnio że drogą do uleczenia ze złych stanów psychicznych jest samodyscyplina, należy robić co trzeba i kiedy trzeba, zyskujesz wtedy poczucie siły i wartości. Czy się zgadzacie i czy praktykujecie a może macie się dobrze z ciągłym odpuszczaniem sobie?

[alpepe]

Chciałabym być samozdyscyplinowana i zazdroszczę każdemu, kto jest. Próbuję praktykować, ale wiem, że trzeba też dopieszczać wewnętrzne dziecko.

[daniela34]

Panie, daj mi siłę, abym robił to, co trzeba kiedy trzeba; daj mi luz, abym odpuszczał robienie tego, czego robić nie muszę i daj mi mądrość, abym odróżnił jedno od drugiego.

Taka parafraza. To jest moje motto życiowe.

[annanichtvergessen]

Amen!

[nangaparbat3]

[gaskama]

To moje jest parafrazą słów Melchiora Wańkowicza:
"Pokusie należy ulec od razu a nie dopiero po długiej walce, z której człowiek wychodzi utytłany jak świnia."

[annanichtvergessen]

Boskie!

[marion.marion]

Dobre!

[nie_ma_niebieskich]

Robienie co trzeba, kiedy trzeba jest dla mnie czymś oczywistym, a drogą do dobrostanu raczej byłoby odpuszczanie, kiedy można i pozwalanie sobie na całkowite, bezwartościowe, nicnierobienie od czasu do czasu.

[beaucouptrop]

A dlaczego nicnierobienie jest bezwartosciowe według ciebie?

[piesiedwa]

Jestem w tym dobra- o ile w pracy / szkole daje to doskonale wyniki, to w zyciu osobistym meczy. Trudno mi wyluzowac , ucze sie tego caly czas. Zazdroszcze tym odpuszczajacym.

[juzustempy]

Tak, samodyscyplina uratowała mi życie. Umiejętność panowania nad sobą sprawiła, że - chociaż pochodzę z mocno dysfunkcyjnej rodziny - udało mi się wykształcić, założyć rodzinę, pracować, wieść normalne, szczęśliwe życie. Bez terapii. Gdybym chociaż na krok sobie odpuściła mogłoby być kiepsko.

[nangaparbat3]

Skąd młodzież ma czerpać wiedzę o Cieplińskim, o Pileckim, o Danucie Siedzikównie?
Czy w cytowanych w podręczniku tekstach źródłowych znajdujesz coś zbędnego, nieprawdziwego, zafałszowanego? pełni się zgadzam, że nalezy robić co trzeba i kiedy trzeba, i że to daje poczucie siły i wartości.
Sama mam wielkie skłonności do odpuszczania, a na słowo "dyscyplina" reaguję alergicznie. Na szczęście drogi do robienia tego, co trzeba i kiedy trzeba, są różne, można się motywować "pozadyscyplinarnie", i to na mnie działa.

[annanichtvergessen]

Tak dzialalam latami i przyplacilam to nerwica i depresja. Teraz z pomoca terapeuty ucze sie dokladnie tego by miec na pewne sprawy wywalone. Robic to co dobre dla mnie. Dla eksperymentu odpuscilam sprawy, ktore wczesniej byly nie do pojecia. O dziwo swiat sie od tego nie zawalil. Teraz ucze sie rownowagi i oddzielania rzeczy waznych i niewaznych, stawiania granic i dbania o swoj dobrostan. Latwo nie jest, ale powolutku idzie.

[kamkaklamka]

Podobno każdy na terapii uczy się odpuszczać ale ludzie którzy trzymają siebie krótko, umieją się dyscyplinować mają w tym świecie gratyfikacje więc zgadzam się że może to mieć wpływ na poczucie wartości.

[kamkaklamka]

Jest jeszcze inne zjawisko które obserwuję, zauważyłam że ludzie którzy trzymają siebie krótko stawiają się wyżej nad tymi którzy odpuszczają, tacy ludzie też często widzą leni wokół i bywają uszczypliwi w związku z tym.

[annanichtvergessen]

U mnie bylo inaczej. Nakladalam krotka smycz, bo wydawalo mi sie, ze jestem za wszystkich i wszystko odpowiedzialna. Musze byc najlepsza w pracy, w domu, na studiach, no we wdzystkim i nad wszystkim miec kontrole, bo inaczej swiat runie. No nie runie, przynajmniej nie moj swiat.

[lily_evans011]

Jesteś DDA?

[annanichtvergessen]

Tak.

[kamkaklamka]

Ale też budowałaś na tym poczucie wartości?

[annanichtvergessen]

Trudno to wyjasnic. Z jednej strony tak. Osiagnelam bardzo duzo w wielu wymiarach, zwlaszcza jesli spojrzec na moja sytuacje wyjsciowa (tak jak u jednej z dziewczyn tu piszacych mooocnoo dysfunkcyjna rodzina). Z drugiej strony to poczucie wartosci latwo bylo zachwiac, czy zburzyc. Bo ja ocenialam sie oczami innych. Jak oni mnie widza, czy sa z moich osiagniec "zadowoleni", czy wykazalam sie i zasluzylam na uznanie. Teraz pracuje nad baza, w ktorej centrum jestem ja i moje uczucia i moje poczucie wlasnej wartosci. Bez samouwielbienia, ale i bez gnojenia samej siebie za porazki.

[beaucouptrop]

Bo może muszą sobie jakoś zracjonalizowac potrzebę życia w wojskowym drygu i kontroli i zazdroszczą tym innym umiejętności odpuszczenia i wrzucenia na luz.

[nelamela]

annanichtvergessen napisał(a):

> Tak dzialalam latami i przyplacilam to nerwica i depresja. Teraz z pomoca terap
> euty ucze sie dokladnie tego by miec na pewne sprawy wywalone. Robic to co dobr
> e dla mnie. Dla eksperymentu odpuscilam sprawy, ktore wczesniej byly nie do poj
> ecia. O dziwo swiat sie od tego nie zawalil. Teraz ucze sie rownowagi i oddziel
> ania rzeczy waznych i niewaznych, stawiania granic i dbania o swoj dobrostan. L
> atwo nie jest, ale powolutku idzie.


Miałam podobnie. Może jeszcze nie nerwica ale było blisko. Terapia nauczyła mnie luzu wewnętrznego i odpuszczania sobie. Polecam.

[triss_merigold6]

Wolność to uświadomiona konieczność.

[annanichtvergessen]

Od razu pokazal mi sie w glowie tytul: "Ucieczka od wolnosci" 🙃

[triss_merigold6]

IMO wolność to decyzyjnosc w połączeniu z odpowiedzialnością, zgodą na ponoszenie konsekwencji swoich wyborów (dobrych i mniej trafnych).

[annanichtvergessen]

O tym jest ta ksiazka. Az sobie ja odswieze bo lata temu czytalam. Dzieki za przypomnienie

[piataziuta]

Ma rację.
W pięćdziesięciu procentach.

Samodyscyplina jest bardzo dobra. Pod warunkiem, że przeplata się ją odpuszczaniem co jakiś czas.

[malgosiagosia]

piataziuta napisała:

> Samodyscyplina jest bardzo dobra. Pod warunkiem, że przeplata się ją odpuszczan
> iem co jakiś czas.

Swiadome odposzczanie, to tez samodyscyplina.

[piataziuta]

Z jednej strony to prawda.
Z drugiej - to nie prawda.

Borze jaka ja jestem dzisiaj mądra. 🤣

[annanichtvergessen]

Imponujesz mnie takimi jednoznacznymi opiniami. 😂🤪 Swoja droga temat watku tez mnie troche rozfilozofowal.

[malgosiagosia]

piataziuta napisała:

> Z jednej strony to prawda.
> Z drugiej - to nie prawda.
>
A z ktorej strony prawda, a z ktorej nie?

[piataziuta]

Prawda, bo odpuszczanie też podlega kontroli/wymaga dyscypliny.
Nieprawda, bo stan w którym człowiek się znajduje, po tym jak sobie odpuści, jest antytezą powyższej.

[malgosiagosia]

piataziuta napisała:

> Prawda, bo odpuszczanie też podlega kontroli/wymaga dyscypliny.
> Nieprawda, bo stan w którym człowiek się znajduje, po tym jak sobie odpuści, je
> st antytezą powyższej.

Chyba Twoj stan jest jakis niewesloly, bo moj ma sie dobrze, zadnych wyrzutow czy poczucia kleski.

[piataziuta]

No to musisz zrestartować tarota, albo odpalić jakiś inny horoskop, bo twoje obecne diagnozy niespecjalnie się sprawdzają.

[beaucouptrop]

》Samodyscyplina jest bardzo dobra. Pod warunkiem, że przeplata się ją odpuszczaniem co jakiś czas.《
Bardzo dobrze powiedziane.

[sumire]

Dla mnie brzmi jak recepta na nabawienie się nerwicy, ale co kto lubi.

[lily_evans011]

Za dużo odpuszczam i jestem tym bardziej zmęczona, niż robieniem wszystkiego, jak trzeba i kiedy trzeba.

[primula.alpicola]

Otóż to. Ja się najlepiej czuję, kiedy mam zrealizowany plan ramowy, punkty odhaczone, zadania wykonane- wtedy mam boski luz.

[malgosiagosia]

Nie umialabym zyc bez samodyscypliny, ale ona przychodzi mi naturalnie, Wiem co jest wazne, co mniej i mozna sobie odpuscic. Wiem kiedy zaczac dzialac i czy mozna z czyms poczekac. Nie znosze pospiechu, zadyszania, bieganiny, poganiania.

[sueellen]

Częściowo tak. Powtarzalność, schematy, cykliczność, codzienna rutyna dają poczucie bezpieczeństwa i mogą pomóc w utrzymaniu równowagi psychicznej.

[annanichtvergessen]

Ale to poczucie bezpieczenstwa jest zludne. Bo nagle schemat sie wali i czlowiek jak dziecko we mgle...

[malia]

Doszłam do perfekcji w ograniczaniu i selekcjonowaniu tego co trzeba, wychodzi mi maleńka cząstka w podgrupie "trzeba koniecznie" i spora w "może i trzeba ale nie teraz". Jest to wynikiem wrodzonego lenistwa ale przyznaję, że często prowadzi do nawarstwiania się spraw i wynikającego z tego doła. Samodyscyplina wprowadziłaby mnie z pewnością na właściwsze tory, ale słaaboooo mi idzie

[pepsi.only]

Potrafię odpuszczać, i potrafię się zdyscyplinować.

Jestem zadaniowcem i jak pilnuję samodyscypliny, to wtedy lepiej się czuję, bo mam poczucie, że mam większą kontrolę nad swoim życiem. No i efekty, zwłaszcza te, które można szybko uzyskać, tez zawsze mnie cieszą.
Z drugiej strony non stop pilnować się, i robić wszystko, co trzeba i kiedy trzeba, bez momentu oddechu- nie, tak się nie da, człowiek szybko by się wykończył ... i fizycznie, i psychicznie. To prosta droga do zajechania się, wypalenia, czy innej nerwicy...
Trzeba zachować równowagę i wiedzieć kiedy odpuścić, i zrobić to, bez wyrzutów sumienia.

[primula.alpicola]

Zachowuję równowagę pomiędzy samodyscypliną a odpuszczaniem sobie.
Cóż to za celebrytka?

[m_incubo]

Nie zgadzam się.
Tzn. oczywiście robię to, co trzeba, ale z kolei nic nie robi tak dobrze mnie jak właśnie odpuszczanie sobie, więc praktykuję kiedy się da.

[extereso]

Byłam zdyscyplinowana, inaczej nie udałoby mi się godzić całkiem wymagającej pracy z wychowaniem trójki dzieci. teraz już nie jestem, odpuszczanie łatwo mi przychodzi, widocznie zawiesiłam moja prawdziwą naturę na czas, który tego wymagał.

[mae224]

w sumie mam problem z definicją?
czym dla was jest samodyscyplina ? bardziej samokontrolą, poczuciem obowiązku? regularnością? konsekwencją? czym i kiedy?