Zaburzenia lękowe

[eva_evka]

Dziewczyny, któraś z Was miała i pokonała?
Jestem pod opieką psychiatry i psychoterapeuty, mam leki, psychoterapię i wsparcie bliskich.
Da się z tego wyjść bezpowrotnie?

[zaspasniegowa]

U mnie jest to zaleczone ale pewnie do końca życia będę się zmagać z mniejsza lub większa nerwicą lękową. Leki wyeliminowały ataki paniki. Terapia pomaga na codzień.

[lilia-anna]

Ja miałam i pokonałam. Wiem, jak się czujesz. Miałam terapię (nurt poznawczo-behawioralny), antydepresanty i doraznie leki przeciwlekowe. To było na studiach, zaraz po ślubie, czyli 20 lat temu. Było, minęło, nie wróciło mimo różnych życiowych stresów. Tobie też życzę, by przeszło bezpowrotnie! Ściskam serdecznie

[eva_evka]

Dziękuję. Myślę, że najważniejsza terapia i zmiana sposobu myślenia.

[eva_evka]

Miałabyś czas napisać mi coś więcej o swojej drodze di sukcesu?

[lilia-anna]

Jedno to leki i terapia, drugie to wsparcie bliskich, a trzecie to... chyba też po prostu trochę minęło mi z wiekiem. Dr mówił, ze to czasem łapie młodych dorosłych, a później sie z tego "wyrasta". W moim przypadku być może tak się właśnie stało. Oczywiście niekiedy człowiek męczy się z tym przez całe życie, dlatego nie można zaniedbać leczenia. Jest świetna ksiazka "Oswoic lek" (aut. Bemis, Barrada) - też mi pomogła na ataki paniki.

[lilia-anna]

A! Jeszcze trening autogenny Jacobsona miałam zalecony przez psychoterapeutke.

[lilia-anna]

Jeszcze coś Jest taka dość stara ksiazka "Jak przestać się martwić i zacząć żyć" - w niej jest świetnie wyjaśnione, dlaczego bez sensu jest martwić się na zapas i jak przestać to robić.

[eva_evka]

Dzięki. Będę walczyć, a czy się uda to zobaczymy.

[eva_evka]

W jakim kierunku miałaś psychoterapię?

[lilia-anna]

Poznawczo-behawioralnym, pisałam wyżej

[eva_evka]

Dziękuję. Dajesz mi nadzieję lekarz mówi, że to powinno szybko się wyleczyć, psychoterapeuta, że da się z tym żyć, ale ja się dalej zamartwiam

[siedemkropek82]

A jakie masz objawy?

[eva_evka]

Miałam nieustanny lęk I niepokój aż do paniki. Serce waliło. Biorę leki i jestem na psychoterapii. Zwolniłam też tempo życia i trochę inaczej myślę, bo jeszcze nie wstslam z lozka a juz myslalam o tym co sie wydsrzy. Opisywałam swój przypadek w innym wątku.

[marta.graca]

Mam i ciągle walczę, z lekami i terapią jest o wiele lepiej.

[eva_evka]

Jaka masz terapię i jak długo to już u Ciebie trwa?

[marta.graca]

Diagnozę mam od 3 lat, ale lęki miałam już w dzieciństwie, bardziej nasilone od studiów, czyli blisko 20 lat. Najpierw miałam psychodynamiczną, teraz behawioralno-poznawczą od wiosny i jest o wiele skuteczniejsza.

[mae224]

mam od 30 lat, raz lepiej raz gorzej, od idealnie do bardzo źle, mój ojciec całe życie walczy, ma 70 plus, wraca w ciężkich momentach, miewamy leki, walka, całe życie walka.

[mae224]

No cóż, czasami dobrze trafić na własny post sprzed lat, żeby się czegoś o sobie nauczyć.
Przyczyny, należy szukać przyczyny. Dziś wiem, że przyczyną jest przemoc - w dzieciństwie mojego w/w ojca właśnie - później narcystycznego męża, króry te lęki specjalnie podsycał.
Psychologia, psychotsrapia, praca nad szukaniem przyczyny. Trzymam za Was kciuki, mam nadzieję, że idę w dobrym kierunku.

[eva_evka]

Nie pracowałaś do tej pory że swoją traumą?
Koniecznie zajmij się tym, większość lęków z tego wynika. Dodatkowo być może dzieliłaś traumę swojego ojca.
Jesteś teraz w terapii?
Trzymam kciuki za Ciebie!!!!

[evee1]

U mnie całe szczęście działają dobrze leki. Biorę je od ponad 20 lat i kilka razy już próbowałam odstawiać, ale stany lękowe i ataki paniki wracały po jakimś czasie. Próbowałam też dwa razy terapii, ale nie bardzo mi pomogła. To znaczy pomogła mi tak ogólnie życiowo i ustawiła mi kilka spraw, ale nie pomogła na stany lękowe czy ataki paniki. Te jak miałam przed terapia, to miałam je także po terapii. W czasie terapii nie brałam leków, żeby móc z tymi lękami "pracować", ale niestety nie na wiele to się zdało.

[mae224]

20 lat leki? jakie?

[evee1]

Paroksety a, ale miałam przerwę na fluwoksamine (niestety nie działała na mnie za dobrze).

[liliawodna222]

Niestety, to świństwo lubi wracać.

[eva_evka]

Czy miałaś psychoterapię + leczenie farmakologiczne?

[liliawodna222]

eva_evka napisał(a):

> Czy miałaś psychoterapię + leczenie farmakologiczne?

Bliska osoba w rodzinie. Miała jedno i drugie. Po kilku latach przerwy wróciło.

[laurielle]

Mialam duzy problem z lękiem związanym z depresją oraz osobowoscia. Dwa lata terapii poznawczo-behawioralnej z terapia schematu, okresowo SSRI (sertralina), trening relaksacyjny Jacobsona i Schulza, autohipnoza Hipnomed na YT, afirmacje Ani Aftowicz (tez YT) i wszystkie lęki zniknęły, choc w katastrofizacjach bylam po prostu mistrzem swiata.

[eva_evka]

Gratuluje Ci! Najważniejsze to zmiana myślenia.
W katastrofizacjach byłabym dla Ciebie godna konkurentką, też od razu zakładam najgorsze.

[igge]

Ja też, zawsze zakładam najgorsze, ale nie mam zaburzeń lękowych. Chyba?

Natomiast znam osobę z zaburzeniami lękowymi i bardzo jej współczuję. Czasami bardzo dramatycznie to u niej wygląda. Niestety ma nie za duże wsparcie w rodzinie. Chodzi do lekarza ale jest zniechęcona do psychoterapii bo źle trafiała i już teraz nie chce, a szkoda.
Te lęki tak z boku wydają się irracjonalne, wynikające czasem z nadwrażliwości lub też spowodowane ściekiem idiotyzmów, ocen przypadkowych głupich ludzi i hejtu z internetu. Ta osoba nie przestaje zaglądać w necie na strony, które ewidentnie szkodzą plus " zmusza" niechcący znajomych do zapoznania się z tym nieznanym ściekiem netowym, na który trudno pozostać obojętnym i zupełnie się nie przejmować.

[evee1]

Ja akurat wręcz przeciwnie - jestem niepoprawna optymistką i w każdej sytuacji czy niepowodzeniu szukam pozytywów. Ale i tak nie ominęło mnie to cholerstwo.

[eva_evka]

Dziękuję Wam za rady, żałuję że tak późno skorzystałam z porady psychiatry i tak późno znalazłam psychoterapeutę.
Jest dobrze. Wiem już, gdzie leży przyczyna lęków, które miałam (trauma z dozecinsrwa, w wieku 10 lat straciłam siostrę blizniaczke).
Maz wyjechał na leczenie, w.przyszly czwartek ma operacje. Nie świruję. Analizuję. Jestem spokojna.

[zoskaanka]

Mam od ok. 30 lat. Na początku było strasznie. Byłam z tym zupełnie sama, ale jakoś sobie poradziłam. Niestety menda wraca od czasu do czasu, ale jestem już silniejsza i daję radę. Ostatnio bardzo pomogła mi hipnoterapia. Wiele rzeczy wyszło, z których nie zdawałam sobie sprawy. Jest znów lepiej, ale wiem, że tego gościa nigdy się nie pozbędę, więc muszę się starać żyć z nim w zgodzie.
Dasz radę, uszy do góry!

[eva_evka]

Dzięki. Akceptacja lęku to też element terapii, więc jakby (tfu tfu) pr,yszlo znowu to będę silniejsza

[headonshouldersbaby]

Zacznij myśleć o atakach paniki jak o teście alarmu przeciwpożarowego . Mózg i organizm trenują ucieczkę ale nic się nie pali . Powtarzaj sobie ‚ to tylko test’, fajnie ze wszystko dziala
Oprócz tego nie wiem jak z twoja dieta i potencjalnymi niedoborami ale
Witamina b complex nie zaszkodzi
Zbadanie poziomu: witamina b12, folate, witamina d, ferrytyna - koniecznie. Uklad nerwow szwankuje kiedy Czegos beakuje
Nie wiem Czy cwiczysz ale mnie pomoglo bieganie
Silownia
Rozciaganie
Sauna
Organizm inaczej odpowiada na bodzce kiedy masz w systemie endorfiny - ja miałam stany lekowe całe życie i pomogło tylko ćwiczenie fizyczne oraz zmiana diety . Za dużo cukru , alkochol, to wszystko ma wpływ na poziom energii i jak mózg funkcjonuje.

[eva_evka]

Dzięki

[eva_evka]

Dzien dobry! W styczniu skończyłam leki (brałam od września, niskie dawki), kontynuuje terapię.
W czerwcu chyba w wyniku ponownego stresu i gorących dni (pamięć somatuczna, kiedy doznałam traumy też było gorąco i duszno i to też był czerwiec) znów doznałam lęku. Chyba tak bardzo się cieszyłam, że to pokonałam, że zapomniałam, że to może wrócić. Obudziłam się w nocy zlana potem, z ogromnym lękiem i kołataniem serca. Norlany człowiek poszedłby dalej spać a ja myślałam: "to katastrofa i koniec mojego normalnego zycia, żadne leki mi już nigdy nie pomogą, terapia nie działa, będę z ttm żyła do
końca zycia". Oczywiście te myśli wywołały w moim ciele natychmiastowe reakcje: kołatanie serca, drżenie ciała, biegunkę, wstręt do jedzenia. Dokładnie te same objawy, które były wtedy, i które towarzyszyły mi 30 lat temu.... przez jakiś czas brałam tabletki ziołowe, ale strach przed tym, "że TO wrocilo" był silniejszy i mocny. Oczywiście w miarę upływu czasu i w zależności od nastroju lęki był mniejsze lub większe. Po drodze zaliczyłam też 10 dniowy urlop, który zaczął się od "co ja tu robię, wszystkim zniszczę urlop, wracajmy natychmiast" (przed dwa dni) a reszta urlopu była cudowna!!! Po powrocie jednak znów wpadłam w nerwówkę i zdecydowałam się spotkać z moją panią doktor. Od 3 tygodni biorę Pramolan w dawce 2x1 tabletka, jest dużo lepiej, ale lęki (a raczej tski niepokoj) nie zniknęły całkowicie. Są to lęki z którymi zazwyczaj radzę sobie sposobami z psychoterapii. Ale są też takie silniejsze, zwłaszcza, wywołane przez myśli"nie poradzę sobie nigdy, żadne leki mi już nie pomogą, tylko szpital". Wtedy jest mi bardzo ciężko.
Jest natomiast duży postęp w porównaniu do zeszłego roku:
*nie biorę leków SSRI tylko zwykły Pramolan
* nie nakręcam już stanów lękowych (choć nadal się ich boję)
* nie mam tych najgorszych dla mnie palpitacji serca (choć czasem serce ma chęć mnie postraszyc, to wiem jak to zatrzymac)
* uczę się akceptacji swoich myśli i emocji

Jednocześnie dalej się boję (jak wyżej, że nie będzie dla mnie leków, bo nic nie będzie działać i tylko szpital).
W zeszłym roku bardzo mi pomogłyście, dałyście nadzieję, że można z tym żyć całkiem godnie może i tym razem będziecie miały jakieś rady?

[nick_z_desperacji]

Na początek, to naprawdę cieszę się, że jest lepiej
Ale dla sprostowania, "zwykły Pramolan" to po prostu antydepresant z innej grupy. Nie jest bardziej zwykły czy niezwykły niż SSRI 😉

[eva_evka]

Kurcze, a jak pokazywałam swojej doktor.pierwwzego kontaktu to mówiła, że to taki lekki lek....
Czy masz doświadczenie z tym zaburzeniem?

[nick_z_desperacji]

Z nerwicą lękową nie, ale z antydepresantami mam. Te leki są specyficzne, raczej nie układają się w drabinkę od słabych do silnych, jeśli już to od tych bardziej aktywizujących do bardziej wyciszających. Spokojnie, grunt, że działa, a to są takie leki, że na jednego działa x, a na drugiego y pomimo tych samych objawów i w zasadzie nie wiadomo, dlaczego tak, a nie odwrotnie

[eva_evka]

Rozumiem.
Moja dawka to 2x 1 tbl. W ulotce jest 6x dziennie 1 tabl. Dostałam dawkę dla dziecka natomiast ten lek nie wyciszyłam mnie tak jak Depralin, nadal czuje umiarkowane lęki, a raczej taki niepokój. Z jednej strony to dobrze, bo mogę pracować z lękiem na psychoterapii, radzić sobie różnymi technikami, ale z drugiej strony wtedy byłam na maksa wyciszona i spokojna, nie bałam się, że się to rozkręci. Nie wiem co lepsze. Mam wielką nadzieję i chce pracować nad sobą, ale czy się uda? Często mam wątpliwości.

[eva_evka]

Acha, bardzo dobrze śpię.

[nick_z_desperacji]

Chcieć to już połowa sukcesu. A sen jest podstawą, człowiek jak źle śpi, to staje się rozchwiany samym zmęczeniem. Jesteś na dobrej drodze

[eva_evka]

Jestem psychoterapeuta? Bo moja Pani też tak mówi

[jdylag75]

Lekarz mojego dziecka też zaczął od ustawiania snu, z resztą u mnie zrobił to samo. Czytam od dłuższego czasu książki Hawkinsa, po których wreszcie doszłam do sedna problemu, w przywracaniu zdrowia jest rozdział o lęku, polecam.

[eva_evka]

Świadomość skąd się bierze i jaki jest mechanizm lęku jest podstawą. Dobrze, że psychoterapeuci o tym mówią.

[nick_z_desperacji]

Po prostu bujam się z różnymi "atrakcjami" od dłuższego czasu.

[lilia.z.doliny]

Zgłaszam się z zespołem lęku napadowego.
Do lekarza trafiłam w stanie ostrym. Istota tego uroczego zaburzenia jest odczuwanie somatyczne. Tak że tak.
W terapii od ponad pół roku. Jest mniej xujowo.

[eva_evka]

Przytulam mocno i wspieram!
To dobrze, że jest progres. Leki bierzesz, czy już skończyłaś?

[eva_evka]

Mi terapia dużo dała, ale to długi proces, raczej nie w miesiącach liczony a w latach. Mam świadomość skąd się TO bierze i muszę dużo nad ttm pracować. A nie jest łatwo nie zwracać uwagi na pewne myśli.

[lilia.z.doliny]

Biorę jeszcze. Jest poprawa. Choroba straszna.

[eva_evka]

Mi też dało w kość ale mam świadomość że połowy tych objawow bym nie miała, gdyby nie to, że wmówiłam sobie, że jestem chora psychicznie i że nie ma już dla mnie żadnego ratunku.
Brałam Depralin przez 5 miesięcy. Zastanawiam się, czy to nie było za krótko. No ale poprawa była po około 3 tygodniach i zero lęków przez ten czas. W czerwcu nawrót, ale to było 75% tego co wcześniej. Znów te myśli o szpitalu psychiatrycznym. Teraz od 3 tygodni biorę Pramolan 2x1. Pomaga ale nie wycisza tak jak Depralin. Czuję drobne lęki, ale raczej sobie z nimi sposobami z psychoterapii. Jeśli to by było tylko to, to dałabym radę z tym żyć. W czerwcu walczyłam ziołowymi tabletkami ale byłam już zmęczona tym, że jeden dzień jest dobry, a drugi tragiczny.

Myśl pozytywnie, jeśli masz siłę. Jeśli widzisz poprawę, to bardzo dobrze. Czasami ta poprawa jest bardzo, bardzo powolna. Ja niestety jestem niecierpliwa, pamiętam, jak po tygodniu wchodzenia na ten peorwszy lek napisałam dramatycznego smsa do pani Doktor że leki na mnie nie działają

[taki-sobie-nick]

Znów te myśli o szpitalu psychiatrycznym.

Ale że co?

Nerwice to oddział otwarty, można w każdej chwili zrezygnować, a czasem nawet sami wyrzucają.

Poszłabyś, wyszłabyś i co?

[eva_evka]

Trzeźwo myśląc, to czy oni wogole by mnie przyjęli?
Myślę, że nie pomogliby mi nic więcej niż zaufany lekarz do którego chodzę i który odbiera telefony i psychoterapeuta, który również odbiera telefony.
Dzięki za ten kubeł zimnej głowy na głowę.

[taki-sobie-nick]

Podobno istotą terapii grupowej jest fakt, że pacjenci leczą się wzajem. Raczej by cię przyjęli, dlaczego nie?

[eva_evka]

Może są inni, bardziej potrzebujący?
Terapia grupowa w moim przypadku nie jest zalecana, muszę przepracować jeszcze traumę.

[taki-sobie-nick]

Jak się przepracowuje traumę?

[eva_evka]

Wolę 1 na 1 niż w grupie.

[taki-sobie-nick]

eva_evka napisał(a):

> Trzeźwo myśląc, to czy oni wogole by mnie przyjęli?

Nie wiem, zawsze jest rozmowa kwalifikacyjna, która, jak twierdzę złośliwie, ma na celu przede wszystkim zorientowanie się, czy pacjent nie będzie zbytnio upierdliwy w terapii.

W moim odbiorze jest to procedura wysoce upokarzająca, w dodatku doskonale wiem, co oni chcą na tej rozmowie usłyszeć.

To znaczy nic konkretnego - ale lepiej być pacjentem przerażonym wpatrzonym w psychologów niż ich krytykować, lepiej wiedzieć mniej o swojej chorobie niż więcej (jeszcze się obrażą, że wchodzisz w ich kompetencje), lepiej nie zadawać trudnych pytań, no i najlepiej być młodym, ładnym i wzruszającym - takim zdecydowanie bardziej współczują*.

*Poszłam kiedyś do pewnej doktor, bo bardzo współczuła pacjentce. Niestety na sam mój widok wykonała focha "a pani miała przyjść kiedy indziej!", po czym załatwiła mnie szybko i wyraźnie niechętnie, by móc poczekać na swoją ULUBIONĄ pacjentkę. Tylko przed wzięciem hnorarium się jakoś nie wzdragała.

[eva_evka]

Dziwne, myślałam, że w takim szpitalu na zamkniętej terapii to właśnie się zajmują pacjentem na 100%. Opiekują i poświęcają czas. Ale to chyba jednak nie w PL

[taki-sobie-nick]

Pobudka jest o 7.00, terapie zaczynają się o 9.00 i trwają do 14, później jest czas na "pracę własną".

To, o czym piszę, to akurat była psychiatra prywatna. Indywidualna rozmowa z lekarzem na terapii przsługuje raz w tygodniu i można go zmienić, jeśli się on nie podoba.

Poza tym jest terapia grupowa, terapia dramą, terapia zajęciowa, choreoterapia, pod koniec dnia relaks. Gimnastykę na początek dnia pacjenci prowadzą sami. Naciska się na pacjentów, żeby się integrowali i nie tworzyli "podgrup" (pary, grupki przyjaciół).

[taki-sobie-nick]

Raz w tgodniu jest wieczorek integracyjny, raz w tygodniu wizyta byłego pacjenta. Oczywiście odpowiednio dobranego byłego pacjenta.

[taki-sobie-nick]

A, każdy pacjent w ramach terapii przez jeden tydzień jest członkiem samorządu pacjentów czy czegoś podobnego. Jest to forma terapii i tak samo, jak każda inna, podlega ocenie psychologów i lekarzy oraz omawianiu na tzw. zebraniu społeczności, które odbywa się codziennie z wybiciem 9.

[taki-sobie-nick]

Trudno powiedzieć, nie sprawdzałam, jak jest za granicą.

[nick_z_desperacji]

taki-sobie-nick
Niestety na sam mój widok wykonała focha "a pani miała przyjść kiedy indziej!",
Może po prostu, mie wiem, byłaś umówiona na kiedy indziej, a pacjentka nie byla "ulubiona", tylko straumatyzowana?

[taki-sobie-nick]

nick_z_desperacji napisała:

> taki-sobie-nick
> Niestety na sam mój widok wykonała focha "a pani miała przyjść kiedy indziej!",
> Może po prostu, mie wiem, byłaś umówiona na kiedy indziej

Tak, i PRZENIOSŁAM WIZYTĘ. To, że pani psychiatra nie została o tym poinformowana, to nie moja wina.

Ulubiona mogła być swoją drogą, psychiatrzy i psycholodzy też popełniają multum błędów poznawczych podczas leczenia. Można lubić pacjenta, ale trzeba brać na to poprawkę.

A może nie była straumatyzowana, tylko piękna, młoda i płacząca, a problemy miała np. z facetem.

[eva_evka]

Problemy z facetem i od razu szpital? No ale nie mnie oceniać, bo ja np boję się, że od tych lęków zwariuję i wyląduję w szpitalu.

[taki-sobie-nick]

Ta była prywatna, piszę.

[nick_z_desperacji]

Skoro nie została poinformowana, to pretensje słuszne, tylko 9biekt nie ten, powinnaś to wyjaśnić z administracją. Natomiast koncepcja ulubionej pacjentki (skąd w ogóle wiesz, kto I kiedy tam bywał?) idealnie wpisuje się w narrację "biedna ja i zły swiat".

[pursuedbyabear]

taki-sobie-nick napisała:

> Nie wiem, zawsze jest rozmowa kwalifikacyjna, która, jak twierdzę złośliwie, ma
> na celu przede wszystkim zorientowanie się, czy pacjent nie będzie zbytnio upi
> erdliwy w terapii.
>
> W moim odbiorze jest to procedura wysoce upokarzająca, w dodatku doskonale wiem
> , co oni chcą na tej rozmowie usłyszeć.
>
> To znaczy nic konkretnego - ale lepiej być pacjentem przerażonym wpatrzonym w p
> sychologów niż ich krytykować, lepiej wiedzieć mniej o swojej chorobie niż więc
> ej (jeszcze się obrażą, że wchodzisz w ich kompetencje), lepiej nie zadawać tr
> udnych pytań, no i najlepiej być młodym, ładnym i wzruszającym - takim zdecydow
> anie bardziej współczują*.
>
> *Poszłam kiedyś do pewnej doktor, bo bardzo współczuła pacjentce. Niestety na s
> am mój widok wykonała focha "a pani miała przyjść kiedy indziej!", po czym zała
> twiła mnie szybko i wyraźnie niechętnie, by móc poczekać na swoją ULUBIONĄ pacj
> entkę. Tylko przed wzięciem hnorarium się jakoś nie wzdragała.

Po raz kolejny piszesz tak wybitne bzdury o leczeniu na oddziale, czy w ogóle leczeniu psychiatrycznym i psychologicznym, że szlag trafia człowieka. Jaki masz interes w zniechęcaniu ludzi do terapii?

[taki-sobie-nick]

To są moje DOŚWIADCZENIA, a nie bzdury.

[nick_z_desperacji2]

Terapeuta informujący pacjenta, na kogo czeka? To jest taka bzdura, że aż śmiać się chce. No i to współczucie zależne od wyglądu Kobieto, to ich PRACA, współczucie jest w granicach zawodowych, bardzo umiarkowanych. I tak powinno być, bo nie są od ojojania, tylko od terapii, jak pacjent wymaga kopa w de, to właśnie to powinien dostać, choć niewątpliwie wolałby ojojoanie.

[nick_z_desperacji]

eva_evka napisał(a):

> Trzeźwo myśląc, to czy oni wogole by mnie przyjęli?
Na terapię nerwic są kolejki i podstawą są terapię grupowe. A na zamknięty by Cię raczej nie wzięli nawet jakbyś chciała. Zresztą, byłam na takich i raz to faktycznie porażka i pacjent w piciu kawy przeszkadza, raz całkiem znośnie, a raz nawet nie czułam, że w szpitala jestem.

[malgosiagosia]

Ja sie objawiaja zaburzenia lekowe? jak to sie dzieje?

[eva_evka]

W moim przypadku ciągle ataki paniki z calym przekrojem dolegliwości somatucznych, brak możliwości skupienia się na czymkolwiek, ciągły stan lęku i zdenerwowania

[malgosiagosia]

A czy probowalas poszukac poczatku tych dolegliwosci, kiedy sie one zaczely i z jakiego powodu?

[eva_evka]

Tak, mam nieprzepracowana do końca traumę z dzieciństwa. To są te same objawy co wtedy, aktywują się pod wpływem jakiegoś czynnika.

[malgosiagosia]

eva_evka napisał(a):

> Tak, mam nieprzepracowana do końca traumę z dzieciństwa. To są te same objawy c
> o wtedy, aktywują się pod wpływem jakiegoś czynnika.


Jesli znasz przyczyne swoich lekow, to czy nie latwiej jest je zahamowac? Nie jestes juz dzieckiem, mozesz zatrzymac swoja wyobraznie lub zmienic jej bieg. Co powoduje, ze poddajesz sie lekom z dziecinstwa?

[lilia.z.doliny]

mozesz zatrzymac swoja wyobraznie lub zmienic jej bieg
Najprawdopodobniej nie może. To jest choroba a nie koncert zyczen

[nick_z_desperacji]

Rada z cyklu uśmiechnij się i Idź pobiegać to ci przejdzie.

[malgosiagosia]

Moze ci sie przyda.

www.youtube.com/watch?v=tZYrJFibs5k

[eva_evka]

malgosiagosia napisała:

> Moze ci sie przyda.
>
> www.youtube.com/watch?v=tZYrJFibs5k

Dzięki, ale chodzę na terapię, jest jakiś plan na to i mam zakaz czytania / oglądania takich treści. Nawet tanie wchodzę w link, bo nie wiem, co wartościowego mogłaby polecić osoba, która twierdzi, że skoro znam przyczynę lęków to powinnam sobie z nimi poradzić. Nie wiesz przypadkiem, jak cofnąć śmierć siostry?

[malgosiagosia]

eva_evka napisał(a):

. Nie wiesz przypadkiem, jak cofnąć śmierć siostry?


Przypadkiem wiem jak sie z tym uporac.

[bananananas]

Ostatnio wpadła mi w ręce książka "Oddech" Jamesa Nestora, gdzie jest opisana metoda stosowana do leczenia zaburzeń lękowych. Polega na ograniczaniu liczby oddechów w ciągu minuty w celu zapobieżenia atakowi lęku czy jego, nomen omen, zduszenia (znamy obrazek oddychania w torebce papierowej przy ataku paniki). Należy powoli wciągać powietrze, ale tak głęboko, do brzucha, a potem powoli wypuszczać.
Bezpieczna liczba oddechów na minutę wynosi 6, normalnie robimy ich kilkanaście. Przy 6 nie spada ilość tlenu w organizmie, ale rośnie ilość dwutlenku węgla, co paradoksalnie zwiększa dotlenienie - krew dociera do zwykle mniej ukrwionych tkanek.
Zastosowałam ten sposób i na początku było mi strasznie trudno zrobić mniej niż 9. Już myślałam, że to kolejna rzecz, o której wiem, że dobra, ale nie będę miała cierpliwości wyćwiczyć, tymczasem po dosłownie 2 dniach mogłam zejść do 4. Jedyne wytłumaczenie jest takie, że mój mózg najpierw się bronił przed ograniczeniem oddechów, a potem zobaczył, że nic w tym groźnego. Robię sobie teraz takie kilkuminutowe sesje przed zaśnięciem, śpię lepiej i chyba działa mi to korzystnie na pracę jelit.
Nie robię tego na lęki (ale owszem, znam je z autopsji), więc nie wiem, czy naprawdę działa, ale na pewno warto spróbować. Jeżeli działa, to wyobrażam sobie, że im więcej doświadczeń z opanowaniem ataku przy pomocy własnego działania ma się za sobą, tym łatwiej opanować kolejny, aż wreszcie przerwą się ścieżki, którymi bodźce prowadzą do ataków.

[eva_evka]

A co działało na lęki?

[eva_evka]

eva_evka napisał(a):

> A co działało na lęki?
Kiedyś czytałam, że 100 razy trzeba oddech ćwiczyć, zanim "zakoczy"

[bananananas]

eva_evka napisał(a):

> A co działało na lęki?

Lęki mi przeszły wiele lat temu razem z depresją, a teraz to się zdarza tylko coś takiego jakby pod powierzchnią się zatrzymywały, ale głowy nie wychylają. Czyli da się ich pozbyć.

[eva_evka]

Lęk jest naturalna emocja, ważne, żeby nie przysłaniał wszystkiego. Cieszę się, że z tego wyszłaś! To dla mnie nadzieja!

[eva_evka]

Opowiesz mi, jak sobie radziłaś na początku?

[korniz]

Z rego co czytam to jest farmakologiczne leczenie ,terapię. A czy jakiś lekarz zaproponował komuś badanie poziomu witamin B ,magnezu? A czy któryś zaproponował rehabilitację pod kątem ukladu nerwowego , aby zmniejszyć objawy . Czy coś takiego jest? Biorąc pod uwagę dolegliwości osób niepełnosprawnych rehabilitacja to podstawa. A przy nerwicy lekowej? hmm jak sadzicie?

[korniz]

Wiecie , że kawa podnosi poziom kortyzolu i powoduje stany lękowe? Doświadczyłam tego na wycieczce, na której nie piłam jej wcale przez kilka dni. Działa moczopędne itd , ale zauwazylam , że spadł mi poziom napięcia. Byłam bardziej wyluzowana. Też zauważyliście takie działanie kawy u siebie?

[edka12]

Córka cierpi na zaburzona lękowe, jest pod opieką psychiatry, bierze leki. Ostatnio miała stresową sytuację i nasilenie stanu. Nie mając lepszego pomysłu zaaplikowalam zwiększona porcje magnezu i wit b przez kilka dni. Córka mówi że lepiej śpi i czuję się spokojniej. Może placebo ale będzie jeszcze suplementowac. Wcześniej poziomy nie badane, dieta taka sobie.

[korniz]

Też zauwazylam że po magnezie wit B się lepiej czuję . Poziom stresu spada. Ale ciężko z tego wyjść.

[eva_evka]

edka12 napisał(a):

> Córka cierpi na zaburzona lękowe, jest pod opieką psychiatry, bierze leki. Osta
> tnio miała stresową sytuację i nasilenie stanu. Nie mając lepszego pomysłu zaap
> likowalam zwiększona porcje magnezu i wit b przez kilka dni. Córka mówi że lepi
> ej śpi i czuję się spokojniej. Może placebo ale będzie jeszcze suplementowac. W
> cześniej poziomy nie badane, dieta taka sobie.

A czy córka chodzi na psychoterapię?

[mae224]

Potwierdzam, że magnez i vit b stanowczo polepszają stan zdrowia psychicznego.

[miaumia]

Hipnoterapia pomaga na tanatofobię?