Bezmiar smutku

[la_mujer75]

Co tu można napisać?
Bardzo, ale to bardzo Ci współczuję. I moge jedynie wirtualnie przytulić.
Najgorszy koszmar rodzica, który się ziścił

[bez-miar0123]

Jestem tutaj, czytam dawkami, bo nadchodzi falami smutek i muszę kulić się i płakać. Napisałam do niej przez ostatnie dni wiele sms-ów, wysłałam zdjęia z kotem i udanym sernikiem, tak, jak zazwyczaj. I nie odpisuje, chociaż sprawdzam każde powiadomienie z nadzieją.
Boję się swoich myśli, bo przehandlowywuję w głowie jej życie za życie innych, złych, starych ludzi. Wstydzę się tego. Wszystko jako chęć znalezienia odpowiedzi na pytanie: dlaczego i po co?
Dziękuję za wszystkie Wasze wpisy. Nie jestem sama, ale przy innych w realu łapię się na tym, że wstrzymuję oddech, żeby nie zaskowyczeć.
Moje dziecko już pojechało.

[banicazarbuzem]

Po śmierci mojej ukochanej siostry robiłam tak samo z tymi wiadomościami, wysyłałam, czekałam i płakałam...
Siadałam w kącie, kuliłam się, kołysałam i płakałam
Jeśli tylko pisanie tutaj ci pomaga to pisz, pisz, pisz......

[eliszka25]

Twój żal i to, co czujesz, są naturalne. Jeśli forum ci choć trochę pomaga - pisz. Tu zawsze ktoś czyta, o każdej porze dnia i nocy. Jak napisała bi_scotti, wszystkie trzymamy cię za rękę. Przytulam cię wirtualnie z całych sił

[emateczka]

Jak umarł mój tata, też "handlowałam", kombinowałąm, co mogę obiecać, co zaoferować za jego życie, a potem wracała myśl, że to już się stalo i tylko dusiłam się płaczem

Z czasem ten ból się przytępi, nauczysz się z nim żyć, myśleć o codziennych rzeczach. I będzie troszkę łatwiej, ale to jeszcze długo...

[aqua48]

bez-miar0123 napisała:

> Nie jestem sama, ale przy innych w realu łap
> ię się na tym, że wstrzymuję oddech, żeby nie zaskowyczeć.

Ależ skowycz, masz do tego pełne prawo. Nie powstrzymuj się. Trzeba się wypłakać, wykrzyczeć i wyryczeć po przeżyciu tragedii.

[ginger.ale]

💔

[lilia-anna]

Serce pęka. Bardzo Ci współczuję.

[quilte]

Nie wiem co powiedzieć. Ogromnie Ci współczuję.

[kozica111]

Wchodzę w ten watek i wychodzę..nie wiem co napisać, co by Ci ciut pomogło.Jedna z forumek napisała, że każda z nas czytając o Twojej historii ma wielka, zimną dziurę w sercu.Kochana to prawda, bardzo, bardzo mi przykro.Córcia jest, spotkacie się, jestem pewna.Trzymaj się.

duckduckgo.com/?q=carlo+acutis+youtube+&t=ffab&iax=videos&ia=videos&iai=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DpxRaz8vjgO4

chcesz obejrzyj, nie wywal..tylko to mi przyszło do głowy.

[gaskama]

Płacz, płacz, płacz.... Tu nie da się pocieszyć. Masz kogoś, kto z tobą cierpi? Tul się do ukochanych osób. Obyś nie była sama ... nie wiem, co napisać. Bardzo mi przykro ...
.

[kindaghost]

Bardzo bardzo mi przykro. Trzymaj sie kochana jakos

[marzeka11]

Brak słów, by znaleźć możliwość pocieszenia. Nie da się. Bardzo, bardzo współczuję

[piesfafik]

Strasznie strasznie mi przykro. Nikt nie moze cie pocieszyc tylko po prostu byc z toba i sluchac

[jolie]

Bardzo Ci współczuję. Nie ma słów, żeby opisać to, co przeżywasz. Mam nadzieję, że masz wsparcie obok siebie.

[kolejkawosiedlowym]

Ogromnie ci współczuję.

[ginger.ale]

Brak mi słów Bezmiar smutku o samego czytania.
Mam nadzieję, że kiedyś znajdziesz ukojenie.

[stulta]

Bardzo współczuję. I mocno przytulam.
Gdybyś potrzebowała rozmowy, zachęcam do kontaktu z Fundacją Nagle Sami. Pomagają osobom w żałobie- prowadzą terapię, grupy wsparcia. Wklejam numer do bezpłatnego telefonu wsparcia 800 108 108. Czynny od 14 do 20.

[bez-miar0123]

Będę znów próbować, bo na razie wykręciłam i nie umiałam nic powiedzieć prócz płaczu.

[bi_scotti]

Przyjmij uscisk reki zza Atlantyku. My tu wszystkie z kazdego zakatka swiata trzymamy Cie mocno za reke.
Now I greet you from the other side of sorrow and despair, with a love so vast
And so shattered, it will reach you everywhere. [LC]
Wspolczuje bardzo gleboko. Peace.

[rosapulchra-0]

Jak to się stało?
Bardzo, bardzo ci współczuję..

[black_magic_women]

rosapulchra-0 napisała:

> Jak to się stało?
>

Naprawdę musisz to wiedzieć?
>

[rosapulchra-0]

Jesoo. Śmierć osoby w tak młodym wieku jest szokująca po prostu. A z tego co czytam, dziewczyna była młoda i zdrowa.

Autorko wątku - współczuję ci całym sercem i naprawdę nie wiem, czy w ogóle są jakieś słowa, które przyniosłyby ci choć odrobinę pocieszenia.. Gdybym je znała, to na pewno bym ich użyła.

[kropkaa]

Ogromnie współczuję 🖤💔

[bez-miar0123]

Opłakuję nieobecność.
Opłakuję utraconą przyszłość z moim dzieckiem, mojego dziecka.

Potrzebuję słów, że to nie będzie z czasem już tak bardzo bolało, że da się "normalnie" żyć. Bo jeśli nie, to nie podołam tej rozpaczy.

Czytam wasze wpisy po kilka razy, pojawia się często zwrot "brak słów" i ja to rozumiem, bo ja też nie umiem znaleźć odpowiednich słów na odpowiedzenie innym ludziom czegoś w takiej sytuacji. Chciałabym wykrzyczeć, że mojej wspaniałej córci nie ma! Że to nie ma sensu!

Dwa tygodnie temu o tej porze moja córka robiła mi listę zakupów na ciasto, które piekła komuś na imprezę urodzinową. Ona uwielbiała i umiała piec, gotować, wymyślać dania. Lubiła przygotowywanie efektownych tortów, robiła nawet sama swojski makaron, focaccię, lepiła uszka, robiła mistrzowski barszcz, kluski, carbonarę, dania azjatyckie i wiele innych - miała wtedy słuchawki na uszach, słuchała podcastów lub muzyki, krzątała się po kuchni i wyganiała nas z niej, gdy chcieliśmy skubnąć czegoś. Przynosiła miski po słodkich kremach do wylizania, farsz do spróbowania, a z kuchni pachniało. Pamiętam jej dumę, gdy przynosiła na talerzykach pierwsze kawałki do spróbowania, czekała na opinie, kiwała głową, mówiła "no, spoko" i widziałam, że jest bardzo zadowolona.
Nie lubiła sprzątać po wszystkim, z ulgą się zgadzała, żebym ja to ogarnęła, a ja, wiecie, robiłam to z przyjemnością.

Ja nigdy nie umiałam zrobić carbonary, nigdy nie robiłam własnoręcznie makaronu do rosołu, nie umiem zrobić wielu z jej dań, nikt mi już tak nie ugotuje.

[bez-miar0123]

Moja córka dużo szkicowała - marginesy jej zeszytów są zapełnione jej rysunkami. Na ostatnie święta BN dostała od nas tablet graficzny i spędzała przy nim wiele, wiele godzin, gadając przez komunikatory ze znajomymi czy słuchając nagrań z internetu. Boję się go teraz włączyć.

[pade]

Bardzo współczuję

[bez-miar0123]

Moja córka miała piękne niebieskie oczy i długaśne rzęsy, drobniutką buzię, pyzate jeszcze policzki. Lubiła się czasem "pacykować" przy lusterku, efekt wow. Usta miała często spierzchnięte, lubiła, jak kupowałam jej zapachowe pomadki nawilżające. Ale dla mnie na co dzień moja śliczna córka była najpiękniejsza: z paćką kremu na wyprysku, z kucykiem byle-jakim, swobodna i tuląca kota do siebie. Zawsze była ze mną. Tak bardzo tęsknię.

[nena20]

Straszne to wszystko. Kochana moja siostra straciła bardzo wcześnie męża. Żałoba trwała długo, nigdy już z nikim się nie związała. Teraz wspomina go właśnie tak ciepło jak ty swoją córkę.
Życie jest okropnie niesprawiedliwe, nigdy nie wiemy co wylosujemy za zakrętem. Trzymaj się jakoś, bo na pewno nie będzie jeszcze długo dobrze.

[rannala]

Twój opis córki, Waszej relacji... Bardzo bardzo współczuję... Takie nagłe odejście, bez "ostrzeżenia"...
Łzy się toczą.....

[hummorek]

Płaczę z Tobą i przytulam jak matka matkę.
Gdy byłam w dramatycznej sytuacji, ktoś bliski mi powiedział: "Czas. Wiem, że teraz jest Ci bardzo ciężko, ale czas...". I to prawda, tylko on nie chciał biec tak szybko jak bym chciała, żeby była JUŻ jakaś ulga, to światło. Ale nadeszły... Piszę to, bo pytasz, czy da się żyć po takiej tragedii. Da się, z czasem jest inaczej, spokojniej, łagodniej. Miłość Twojej córeczki nie odejdzie nigdy, ona jest w Tobie.

[aqua48]

hummorek napisała:

> Gdy byłam w dramatycznej sytuacji, ktoś bliski mi powiedział: "Czas. Wiem, że t
> eraz jest Ci bardzo ciężko, ale czas...".

Tak, mnie prawie to samo powiedziała ciocia na pogrzebie mojego Taty, "Zobaczysz, po roku będzie mniej boleć". Sprawdziło się już kilka razy. Ale w czasie tego pierwszego roku żałoby kurczowo się tego zdania trzymałam.

[hummorek]

Ja też...

[bez-miar0123]

Do tej pory też tak myślałam, a teraz boję się, że jestem skazana na zawsze na taki okropny ból i nie wiem, jak temu podołać.

[jowita771]

Nigdy nie przestaniesz kochać swojej córki i nigdy nie przestaniesz za nią tęsknić. Ale kiedyś będziesz umiała pomyśleć o niej i nie czuć, że serce pęka Ci na kawałki. Będziesz umiała wspomnieć córkę bez tego uczucia, że można tylko wyć z rozpaczy.
Bardzo Ci współczuję.

[aqua48]

bez-miar0123 napisała:

> boję się, że jestem skazana na zawsze na
> taki okropny ból i nie wiem, jak temu podołać.

Nie, ból z czasem przygasa, od czasu do czasu kujnie znowu, ale już nie z taką mocą.

[bez-miar0123]

Tak trudno jest teraz, że walczę z każdą godziną dnia i nocy.
Gdyby dało się zasnąć i obudzić, gdy już nie będzie takiego bólu.
Przy innych ludziach udaję. Udaję spokój, a w rzeczywistości tchu nie umiem złapać, bo miotam się w gonitwie myśli i wspomnień.

Dwa tygodnie temu była niedziela i moja córka była.

[danaide2.0]

Pisz. Nie tu, dla siebie. To może pomóc. I tak też ocalisz wspomnienia.

[klaramara33]

bez-miar0123 napisała:

> Moja córka miała piękne niebieskie oczy i długaśne rzęsy, drobniutką buzię, pyz
> ate jeszcze policzki. Lubiła się czasem "pacykować" przy lusterku, efekt wow. U
> sta miała często spierzchnięte, lubiła, jak kupowałam jej zapachowe pomadki naw
> ilżające. Ale dla mnie na co dzień moja śliczna córka była najpiękniejsza: z pa
> ćką kremu na wyprysku, z kucykiem byle-jakim, swobodna i tuląca kota do siebie.
> Zawsze była ze mną. Tak bardzo tęsknię.
Współczuję bardzo. Co się stało,że odeszła, możesz napisać?

[szare_kolory]

Wszystkie Twoje opowieści o niej są jak wiersze. Tak pięknie o niej opowiadasz, wyobrażam ją sobie i myślę, że to niezwykła osoba i że Ty też taka jesteś. Zabrała część Ciebie ze sobą, w jakieś cudowne miejsce i ta część Ciebie jest tam teraz z nią.

[ekstereso]

Pięknie piszesz o swojej córeczce. Pisz jeszcze, mam w głowie tę Twoją Dziewczynę.

[beznickova]

Myślę od wczoraj o Twoim wątku, mogę sobie tylko wyobrażać, jaki to ból i szok, jak Ci teraz ciężko. Płacz, ile tylko potrzebujesz! Dziewczyny pisały już o grupach wsparcia dla osieroconych rodziców – może byłaby dla Ciebie wsparciem rozmowa z kimś w podobnej sytuacji, niekoniecznie teraz, od razu, jeśli nie jesteś gotowa, ale pamiętaj, że jest taka możliwość.

Pięknie piszesz o córce, z wielką czułością i chociaż odeszła tak wcześnie – sama mam ogromne poczucie niesprawiedliwości, myśląc o tym, a co dopiero Ty – dobrze, że miała taką mamę obok przez tych osiemnaście lat. A miłość nigdy nie umiera.

Ściskam najmocniej!

[znowu.to.samo]

Jeśli czujesz że nie dajesz rady, nie obiawiaj sie poprosić lekarza o odpowiednie leki
Tu potrzeba czasu żeby ból zelżał
Przytulam mocno

[impostor_syndrome]

Zabrzmi to strasznie, ale wiem co czujesz. Moja córka umarła w kwietniu, 5 miesięcy temu. Miała 19 lat. Teraz chciałabym zapomnieć o tym co się stało, a jednocześnie najbardziej boję się, że jej zapomnę. I że inni o niej zapomną. Taki paradoks.

[shmu]

Impostor, bardzo, ale to bardzo mi przykro. Rozumiem ten Twoj paradoks - sama chyba starałabym się zachować jak najwięcej, nawet jeśli sprawiałoby mi to dużo bólu. Mocno ściskam.

[ginger.ale]

Bardzo Wam współczuję dziewczyny. Serce pęka. Łzy same napływają do oczu.

[bez-miar0123]

Moja córka była bardzo dobra w logicznym argumentowaniu, brała udział w licealnych debatach i zawsze była świetna. Była taka, jak ja zawsze chciałam być - umieć zebrać w głowie myśli i umieć je mądrze i sensownie wypowiedzieć. Rozmowa z nią była dla nas wszystkich prawdziwą przyjemnością, jestem wciąż dumna, że taka była, taka się stała - o wiele lepsza i mądrzejsza niż ja. Nawet dziwiłam się nieraz, że taka świetna jest, znajdowała szybkie i dowcipne komentarze w rozmowach, które rodzinnie prowadziliśmy. Puchłam z dumy, gdy słyszałam, jak mądrze wypowiada się wśród znajomych, jak ma i potrafi wyrazić swoją opinię.

[szare_kolory]

A jaki był jej ulubiony przedmiot w szkole?

[mgla_jedwabna]

Bardzo mi przykro. Przytulam. Masz kogoś, z kim dzielisz ten ból i z kim wspieracie się nawzajem?

[millli40]

Serce się rozdziera jak czytam co przechodzisz, bardzo mi przykro, wszystkie tu pewnie ciągle wchodzimy w ten wątek i jesteśmy myślami z Tobą.

[emateczka]

Kochana, ja tak jak reszta, przytulam Cię mocno, ale wiem, że boli strasznie i będzie bolało bardzo długo, pewnie zawsze. Bardzo, bardzo współczuję, nie jestem w stanie wyobrazić sobie twojej rozpaczy.

Pisz, jak będziesz chciała się wygadać, wysłuchamy i posiedzimy przy Tobie.

[koko8]

Bardzo ci współczuję, bardzo, bardzo. ♥️♥️Napiszę tylko tyle, bo nie jestem w stanie przedrzeć się emocjonalnie przez ten wątek, przepraszam.

[hrabina_niczyja]

Nie powinnam wchodzić w ten wątek. Nie wiem co ci napisać, nie wyobrażam sobie nawet co teraz przezywasz i z czym się mierzysz. Wirtualnie za to bardzo cie przytulam do serca. Czy masz pomoc? Jesteś objęta opieka psychiatry i psychologa? Ja wiem, że to wcześnie, ale pomysl o tym, może choć trochę zlagodzisz swój ból.

[anorektycznazdzira]

Bardzo, bardzo współczuję. Przytulam.