To ja wspominkowo

[nangaparbat3]

Babcia i dziadek mieszkali 300 z okładem kilometrów od nas. Widywałam ich rzadko, raz, dwa razy w roku. Paczkę, o której chce napisać, dostalam mając nie więcej niż 11 lat. To znaczy paczka , jak zwykle na Mikołaja, była dla całej rodziny, jak zawsze orzechy i krojone w kosteczkę suszone jabłka. Ale raz było też coś ekstra dla mnie: "Matka"Sewera (papierowa, innych wówczas nie było) i torebka rodzynek albo orzeszków w czekoladzie. Pamiętam, jak czytałam , podjadając te orzeszki czy rodzynki. Więcej takich paczek nie było, bo babcia nagle umarła, wcześnie, miała dokładnie tyle lat co ja teraz. Ta książka i orzeszki/rodzynki to jedno z moich ważniejszych i milszych wspomnień, chociaż na brak prezentów narzekać nie mogłam, a tato znosił mi książki całymi stosami. Nie wiem, czemu to wspomnienie jest tak intensywne - ale jest.

I naszło mnie znowu przy okazji....
Macie jakieś opowieści o świątecznych rodzinnych paczkach??

[lajtova]

Ja dostałam paczkę od cioci z Niemiec.
W nocy obudził mnie hałas z kuchni. Poszłam zobaczyc co się dzieje.
A to babcia z dziadkiem wyżerali w nocy wafelki Hanuta i czekoladę Milkę. A w kieszeniach piżamy mieli poutykane słoiki z wurstami.
Niedługo potem umarli. Myślę że to była kara za to wyżeranie słodyczy dziecku.

[zerlinda]

Nie myślałaś, żeby sobie pomóc i iść do specjalisty?

[lajtova]

Byłam dzisiaj u ortopedy.

[zerlinda]

To nie wystarczy..

[lajtova]

Na kolano wystaczy.

[konsta-is-me]

Ja nie załapałam czy to żart , bo moja rodzicielka naprawdę tak robiła ( wyzerala czekoladę i słodycze ,które dostawałam będąc w szpitalu po operacji ).

[gryzelda71]

Masz taki robaczywy mózg.

[lajtova]

HiHiHiHi!

[shumarii]

Ja wzięłam to za żart. Nawet się uśmiałam 😀

[bywalec.hoteli]

Fajna rzecz

[abria]

jak mieszkali 300 km od was to twoja matka nie mogla sie nimi opiekowac i powinna miec podwyzszony wiek emerytalny

[nangaparbat3]

Gdyby to byli jej rodzice, powinna się była przeprowadzić.😉 Ale to ojca rodzice, nie wiem, czy się liczy.

[kk345]

Ładna opowieść, przykre, że akurat ona ściągnęła pokręcone trolle

[nangaparbat3]

Trolle są jak motocykle - wszędzie.

[heca007]

Całą rodzinę miałam na miejscu więc nie było potrzeby nic wysyłać. Oprócz dalszej rodziny ojca, która po wojnie przeniosła się do Wrocławia (gdzie nadal mieszka). Moi rodzice i babcia utrzymywali kontakt dość regularny, ciotki przyjeżdżały do nas. I kiedyś się zgadali, że u nich łatwo dostać pościel, obrusy, kryształy i ręczniki. No i się umówili i przysłali nam gigantyczną paczkę (rodzice im oczywiście kasę oddali) z tym wszystkim co wyżej wymieniłam. I to była jedyna paczka w życiu jaką dostaliśmy (chyba). W życiu tak wielkiego pudła nie widziałam

[volta2]

a to u nas z gdńska przysyłała ciotka muchozole, bo tam podobno nie było problemu z zaopatrzeniem, tymczasem u nas na mazowszu był to bardzo deficytowy towar. mówię o latach 80-81

[nangaparbat3]

Ciekawe, jedna z moich ciotek (dokładnie żona stryja) przy każdej okazji obdarowywała nas ręcznikami. A czasem obrusami. Wrocław.

[bywalec.hoteli]

Heca, a Wy coś wysłaliście im, coś co na przykład było łatwo dostępne w Warszawie i okolicach?

[heca007]

bywalec.hoteli napisał:

> Heca, a Wy coś wysłaliście im, coś co na przykład było łatwo dostępne w Warszaw
> ie i okolicach?


Tak, moi rodzice zawozili to co produkowali a było trudno dostępne na rynku.

[beneficia]

We Wrocławiu, po wojnie, łatwo dostępne rzeczy...
Ciekawe skąd pochodziły...

[nangaparbat3]

Po wojnie się przeniesli, a kiedy się odbyła rozmowa i przyszła paczka, nie wiemy. Mnie się kojarzy z latami 60-80, wtedy ciotka obdarowywała nas ręcznikami. Bardzo możliwe, że produkowano je w dolnośląskiej Bielawie, a kryształy w hutach sudeckich, stąd łatwiejsze do kupienia we Wrocławiu

[heca007]

beneficia napisała:

> We Wrocławiu, po wojnie, łatwo dostępne rzeczy...
> Ciekawe skąd pochodziły...


Po ... wojnie?! W latach 80! A nie po wojnie Czy ty myślisz, że ja mam 80 lat?

[konsta-is-me]

Nie.
Ale mam opowieść o wielkiej paczce czekolady na kilogramy , która przeleżała schowana w pufie 7 lat.Przywieziona przez krewnych z Kresów a dzisiejszej Białorusi o ile pamiętam To była taka ogromna bryła czekolady , wielkości sporej kapusty, w foliowym worku.
I przywieziona była chyba na Święta wlasnie a odkryta przez mnie lata później i skonsumowana po kawałku przez kilka miesięcy.

[srubokretka]

Tez tesknie za swoja babcia buuuuuu Dzieki niej mialam cale zycie organiczne, prawdziwe jedzenie, ktore dopiero teraz doceniam, gdy go brak. Jej prace tez bardzo teraz doceniam.

[kaskaz1]

Końcówka lat 70-tych. Przyjechał do nas wujek mamy z dalekiej Australii. W sklepach pustki. Cukier był tylko dla wujka, pomarańcze kubańskie ( zielone) . Wujek po powrocie do Australii przysłał nam kilka paczek ( przez Pewex, nie jechały z Australii). 50 kg cukru, chyba 20 kilo pomarańczy i 5 ? kilo cytryn. Pamiętam jak mama kombinowała żeby zagospodarować te cytryny , zasypywała cukrem. Część cukru poszła do piwnicy ( w bloku) a tam koty urzadziły sobie piaskownicę...

[mama-ola]

Pamiętam, jak dostałam słodycze na gwiazdkę i tam był wśród innych rzeczy Snickers. Oniemiałam na widok takiego cudu. Snickers! Dostałam... Snickersa...
(Kto nie dorastał w latach 80. nie zrozumie, co czułam).
Do tej pory mam sentyment do Snickersów, to mój ulubiony batonik.

[nangaparbat3]

W 1973 miałam 17 lat i pojechałam do UK. Mieszkająca tam ciotka kupiła mi swój ulubiony batonik. To był Mars. Tak, to był cud, zupelnie jak Twój Snickers 😍

[simonna]

Ja pamiętam jak się zbierało zagraniczne papierki po czekoladach. Przy oglądaniu kolekcji wąchalismy je wszyscy, pachniały przecudnie.

[nangaparbat3]

I chyba większą przyjemność mieliśmy z tego wąchania niż teraz z jedzenia 😄

[princesswhitewolf]

Z paczkami to chyba mialam najlepsze wspomnienia z czasow komuny 82- 83 rok. Bylam dzieckiem wtedy.

Moj RIP ojciec, czlek uczynny DLA WSZYSTKICH, wywlokl jakichs Niemcow z rowu. Natrafil na nich jadac jakas droga z lasu. Zreszta on co rusz kogos zbieral z ulicy a ile wygłodzonych kotow znosil hoho. Wpadli Ci Niemcy samochodem w nocy do tego rowu i nie mogi wyjechac. Ojciec ich wywlokl ze znajomym rolnikiem ktory mial traktor.
Doholowali ich do mechanika. A ze hoteli w naszym miasteczku nie bylo to ojciec , jak te koty przyprowadzil ich do domu. Dwa sni u nas biesiadowali a babcia sie wyzywala kulinarnie na nich , a i tak nikt nic nie rozumial z tego co mowili, ale kto by sie przejmowal wazne ze jedli)) W koncu samochod naprawiony i
wrocili do RFN.

Bylo to w 1980.

Jak nadszedl stan wojenny i kolejki to co trzy miesiace przez 2 lata wysylali nam wielkie paki pelne slodyczy, kawy, herbaty, salami i wszelakich luksusowych lakoci.

W koncu ojciec do nich napisal ze milo ale glodu az nie ma.