Kto ma dwa psy? Sprawy techniczne

[chromatic]

Możecie mi powiedzieć czy jest duża różnica między posiadaniem jednego a dwoch psów? Chodzi mi o sprawy techniczne, spacery, wyjazdy itp.

[czarnywrobel]

Bardzo duża. Spacery są dużo fajniejsze, moim zdaniem, z 1 psem. Pewnie wiele zależy od wielkości i charakteru psów.

Ani chwili nie żałowalam, że mam dwa. Moglabym miec i trzy Prawda jest jednak taka, że z 1 było łatwiej.

[wicehrabia_julian]

Im mniejsze masz mieszkanie, mniej czasu na zajmowanie się zwierzętami, mniej troski o ludzi dookoła i mniej w głowie tak ogólnie tym więcej psów/kotów powinnaś posiadać - oto współczesne podejście do tematu zwierząt.

I jeszcze jedno: ze spacerami koniecznie czekaj do ostatniej chwili by spokojnie mogły nasikać do windy.

[chromatic]

Nie mam windy

[pepsi.only]

To nie bierz psa, którego nie będziesz w stanie wziąć pod pachę
(to na wypadek urazu, stanu np po operacji, czy jakiegoś zabiegu, czy prozaiczna sprawa- na starość).

[chromatic]

Nie mamy windy bo mieszkamy w domu

[pepsi.only]

Jeśli parterówka, to ok. Ja też mieszkam w domu, windy nie mam, ale mam schody- mój pies z chorymi łapami nie młodnieje, niestety, i ma duże problemy w wejściem do mieszkania.

[andaba]

Z psami jest tak jak z dziećmi - jak jest więcej lepiej się chowają
Różnica jest taka, że psy się ze sobą bawią, młody pies potrafi rozruszać starego, mniej grymaszą przy jedzeniu - bo zawsze jest obawa, że ten drugi zeżre. Na spacerach się mniej nudzisz i psy się nie nudzą, z wyjazdami niea problemu, albo pies jest problemem, albo nie jest, obojętnie czy jeden, czy trzy.

[pepsi.only]

Aktualnie moja rodzina przeżywa dramat, ponieważ źle trafiliśmy z drugim pieskiem.
Nie jest moim celem zniechecać cię, chcę jedynie zwrócić ci uwagę, że dwa psy to poza wszystkim wymienionym przez dziewczyny, to jest również rywalizacja, i obrona zasobów, a dodatkowo biorąc pieska po przejściach, ze schroniska, czy z niepewnego źródła, można trafić bardzo różnie. My trafiliśmy najgorzej, ale nie mam siły teraz pisać o tym.

[chromatic]

Ja mam rozterkę bo znalazłam psa. Nie zostawiłam go w domu bo mój się denerwował. Nie jakoś bardzo, ale jednak. Natomiast wezwałam straż miejska i przed ich przyjazdem psy się uspokoiły i sobie leżały. Teraz mam rozkmine co zrobić jak właściciel się nie znajdzie bo nikt się nie odezwał do tej pory, nikt go nie szuka. Jeździłam po okolicy i pytałam czy ludzie go znają i nic. Przy obroży miał urwany sznurek plastikowy i się zastanawiam czy nie był przywiązany w lesie do drzewa i się nie zerwał.

[pepsi.only]

Chyba na razie nie pozostaje ci nic innego, jak poczekać cierpliwie na rozwój sytuacji- właściciel może znaleźć się jutro, czy w najbliższych dniach.
(W akcji, w którą nie dawno była zaangażowana cała okolica, psa odnaleziono po około tygodniu.)

[chromatic]

No i znalazł się wlasciciel. Całe szczęście. Może zdecydujemy się na drugiego ale po wakacjach i raczej mniejszego niż ten którego już mamy. Popatrzymy po schroniskach

[pepsi.only]

Ufff...

[katie3001]

Behawiorysta i dobrze dobrane leki. Ja przrabiałam psy na psychotropach, lekach przeciwlękowych i uspokajających

[pepsi.only]

Tak.

[kocynder]

Cuda, jeszcze nie ma naszej forumowej maniaczki fundacyjnej?
A serio - współczuję. I nie, wbrew "pewności" piszącej Katie - nie zawsze behawiorysta i leki pokonają problem. Bywają psy po takich przejściach, że trzeba lat pracy, a wyniki najwyżej znośne. Wiem, bo miałam taki przypadek.

[pepsi.only]

Wiem. Dziękuję. Doceniam że to piszesz, nie oceniasz.

[kocynder]

Sama przeszłam psa z problemami, więc wiem jak to jest. Ja miałam o tyle łatwiej, że nie miałam wówczas rezydenta, więc agresja lękowa, napady paniki itp psa uderzały tylko w nas, ludzi, i nasz komfort. Ale to były piekielnie trudne lata i zdecydowanie nie jest to coś, czego się może podjąć każdy.
Wierzę, że robisz wszystko, żeby było jak najlepiej.

[yenna_m]

Niestety, agresja lękowa moze destabilizować drugiego psa. Psy uczą się od siebie.
Dwa psy to może byc bardzo trudny temat.

[ichi51e]

No właśnie trzeba myśleć też o drugim zwierzęciu ostatnio widziałam filmik o kotach domowych które zostały wypuszczone do ogrodu. Tam jeden poczuł mocz jakiegoś obcego kota i przeniósł agresję na domownika - rzucił się na niego i próbował rozszarpać. Tak ustraszył że tamten się posikał i zdefekowal ze strachu. Od tego czasu zaczęły się konflikty i ostatecznie trzeba było je rozdzielic. Właściciele zresztą sami się przyznawali że źle do tematu podeszli bo nie rozumieli co się dzieje (koty żyły razem 6 lat)

[yenna_m]

Dlatego przy 2 psach trzeba miec oczy dookola glowy i naprawdę umiec czytac mowę ciała psa, aby zapobiec przeniesionej agresji, uczenia się lękliwości ininnych niepozadanych zachowań (to idzie szybciutko, psy łapią takie niefajne rzeczy w lot a prostowanie tego to czasami dlugi proces) czy walki o zasoby. A zasobem moze byc wszystko - zachomikowany smakolyk, zabawka czy ulubiony czlowiek.

[princy-mincy]

Moja znajoma ma dwa psy. Specjalnie brała dwa małe, żeby mogła wziąć i nosić oba w razie W. Na spacerze to też łatwiej bo są podobnego gabaryty, podobnie się poruszają, różnica wieku 2 lata, temperament podobny.
Dla niej same plusy, bo psy są bardzo zżyte.

Sąsiadka ma dwa psy- jeden starszy w typie owczarka, drugi młody w typie teriera. Ona nie znosi spacerów w stylu 1 osoba, dwa psy bo młody chce biegać, wyprzedza starszego, chce na długie spacery. Starszy jest wolniejszy, wystarczy mu krótki spacer. Wg właścicielki starszy często jest zirytowany zachowaniem młodego i go podszczypuje. Dla niej więc dwa psy to utrapienie.

[yenna_m]

Dużo radości, ale mnostwo pracy.

Trzeba bardzo pilnować relacji miedzy psami, aby spin o zasoby nie było, spacery najlepsze z 1 psem, więc każdy spacer wychodzisz razy dwa. Dwa razy większe koszty utrzymania, dziady ucza się od siebie glupot, więc potrzebna dużo większa konsekwencja niz w przypadku 1 psa.

Ale wolę mieć 2 psy niż 1

[yenna_m]

Aha. U nas beagle i owczarek staroniemiecki, czyli de facto 2 światy, 2 kompletnie różne gatunki szczekadeł.

[homohominilupus]

Jaki piękny ten owczarek

[yenna_m]

Dzięki. Piękne z niej bydlę.
Oczywiscie moje psy to dwie pucie żeńskie

[pepsi.only]

Jakie piękne 😍

[yenna_m]

Dzięki 😘😘😘

[jottka]

mówił ci ktoś, że oba prześliczne?

[yenna_m]

Wszyscy mi mówią. Malo tego, obie pucie slyszą to od nas codziennie

[grey_delphinum]

Przepiękne pieski. Widac, ze zadbane i zadowolone.

[yenna_m]

Dzięki ❤️

[nenia1]

Piękne oba, ale mam sentyment do czarnych psów i kotów, cudna ta owczarzyca

[stulta]

Ja mam dwa psy o różnym usposobieniu. Spokojny, starszy retriever i szalony wyżeł po przejściach ( adopcja). Mój flacik nie zyskał na towarzystwie, jest zmęczony wyżłem. To dwa cudowne psy, są wobec siebie przyjaźni ale mają inny temperament. Staramy się wychodzić z nimi osobno. Jeśli chodzi o wyjazdy, to trochę trudniej znaleźć dobre miejsce wakacyjne ale jak się poszuka to się znajdzie. Gdybym była sama nie zdecydowałabym się na taki pakiet (dwa duże psy o różnym napędzie .

[default]

Od 30 lat mam zawsze kilka psów - trzy albo cztery, najwięcej miałam sześć naraz. Teraz mam trzy, od zeszłego roku, kiedy zmarła najstarsza sunia. Więc mi się wydaje, że mieć tylko dwa psy to luz 🙂
U nas jest tak: na spacery chodzą wszystkie naraz, tylko kiedy jest ktoś już całkiem niedołężny, to zostaje w domu. Wyjazdów z psami nie praktykujemy. Kiedys, dawno, z innymi psami - owszem, ale głównie na wyścigi (to były charty), na wczasy tylko dwa razy. Ciężko było znaleźć miejsce, gdzie przyjmą z trzema psami. Obecne psy w ogóle nie są przyzwyczajone do jeżdżenia autem, bo nigdy nawet nie próbowaliśmy gdzieś z nimi pojechać - jeździmy na wycieczki/wczasy sami - pod warunkiem, że nasza córka zgodzi się na ten czas zamieszkać u nas. Więc pod tym względem to duże ograniczenie. No ale z tylko dwoma psami to zapewne w dzisiejszych czasach da się bez problemu znaleźć kwaterę na wyjazd.
Koszty to wiadomo - dużo większe. Tak samo syf w domu, wiadomo, że na 12 łapach zawsze więcej brudu się naniesie niż na czterech 🙂 Kłaków też odpowiednio więcej.
Natomiast nie miałam nigdy, w żadnym układzie stada, jakichś poważnych problemów z awanturami - niektóre się lubiły bardziej, inne mniej, ale nigdy nie było sytuacji otwartej wrogości, atakowania, bójek, gryzienia.

[lilia.z.doliny]

Odpowiedz brzmi - to zależy. Wariantów, jak im się poukłada, jest multum. Może być harmonijnie, może być orka na ugorze.

[b-b1]

Wszystko zależy od tego, co robisz z psem kiedy wyjeżdżasz. Jeśli zostaje w domu i ktoś z nim mieszka-możesz mieć nawet wiecej niż dwa, jeśli zabieracie ze sobą-dwa też nie są problemem, ale jeśli oddajesz na przechowanie rodzinie do bloku-łatwiej im z jednym psem.
Spacery dwójki nie są problemem, koszty wiadomo, innych wad nie widzę( obecnie mam 4 psy)

[marianna1960]

Jedno psiecko to za mało jak masz duży instynkt macierzyński kup drugie psiecko. Widze u nas bardzo duże par z dwoma psieckami

[ninanos]

Tez mam taki dylemat. Mam maltankę już 4 letnią i teraz zastanawiamy się nad drugą suczką, małej rasy, najchętniej cziłką. Moja psica to taka typowa jedynaczka, ona nie potrzebuje innych psów, ma nas do miłości i synów naszych do zabawy. Jest spokojna, grzeczna, super ułożona, boje się że drugi pies zburzy jej święty spokój i będzie ustawiał, bo ona taka ciapa w kontaktach z innymi psami. Mamy domek, więc spacer to tylko raz dziennie, w weekendy jeździ wszędzie z nami. Przy drugim zwłaszcza podczas wyjazdów mógł być problem. Jednak napaliłam się na drugiego psa, zawsze marzyłam o domu pełnym dzieci i zwierząt.

[konsta-is-me]

Tak najbardziej to zależy czy psy się że sobą przyjaźnią czy może rywalizują bez przerwy.
Czy były chowane razem,czy jest różnica wieku / wielkości ( starszy/ mniejszy pies b.często bywa zdominowany przez drugiego w dostępie do jedzenia a nawet właściciela).
Jeśli nie ma dużej różnicy w powyższym i w charakterach ,to wyjdzie.
Jeśli nie,będziesz miała nieustannie kotlowanine i bójki a nie dasz rady za każdym razem pilnować .
Z drugiej strony pozwalanie żeby same ustaliły hierarchię ,czasem kończy się tym że jeden pies nie będzie miał dostępu do miski a nawet pokoju w którym jesteś.
A trudno to przewidzieć - psy mogą się kochać jak 2 aniołki na spacerze a jednocześnie ostro rywalizować w domu ,bo taka psia natura

Więcej miejsca w samochodzie a jak pociągiem to b.trudno utrzymać 2 psy i jeszcze bagaż.
Jeśli któryś zakaźnie zachoruje to masz problem.
Na spacerze - ponieważ czyja się w grupie raźniej - mogą być bardziej agresywne albo jeden może ostro bronić drugiego ( jeśli ten słabszy jest strachliwy).
Generalnie - techniczne sprawy to mały pikuś , jeśli wiesz na pewno że nie będzie konfliktow w domu ( a wiesz to dopiero po jakimś czasie ) to 90 procent problemów masz z głowy.

[maly_fiolek]

Tak, jest spora różnica, oczywiście zakładam że psy się lubią/akceptują. Jak masz swa psy na spacerze to zawsze jednego trzeba trzymać na smyczy - bo jak je oba puścisz to potrafią najzwyczajniej w świecie zwiać.
Jeśli idę na spacer z jednym - mogę go puszczać bez smyczy, zawsze wróci .
Wyjazdy - dwa psy zdecydowanie lepiej znoszą nasze wyjazdy (nigdy nie bierzemy psów ze sobą).

Generalnie, dwa psy to problem do kwadratu, ale warto je mieć bo psy są zwierzętami towarzyskimi i lepiej się razem czują. Dlatego jeśli jeden mi zdechnie, zawsze dodaję mu towarzysza.

[czarna_kita]

No różnica jest spora. Wszystko zależy od tego czy CHCESZ miec drugiego psa. Bo jesli CHCESZ to wszystko inne da sie jakos zorganizowac ale jesli nie jestes zdecydowana na 100% to drobne problemy urosną do duzych i będą baaardzo przeszkadzac i irytowac. No i psy muszą się dogadywać. Inaczej nie będziesz mogła np zostawiać ich samych w domu.
My mieliśmy 10 letnią seniorkę labradorke więc dobieraliśmy rasę szczeniaka pod nasz tryb życia i trochę z myślą o naszej staruszce (żeby szczeniak nie był zbytnio żywiołowy i jej nie zamęczył). Dodatkowo myśleliśmy o tym że też jesteśmy coraz starsi więc miał być taki pies który nie wymaga bóg wie jakich spacerów i niewiadomo jakiej aktywności. Wybraliśmy Akite i od 2 lat cieszę się z tej decyzji.
Z wyjazdami nie ma problemu bo zawsze ktoś się znajdzie kto zajrzy do psow (sąsiadka, czy też ktoś z rodziny)- nie bierzemy ze sobą zwierząt na wakacje.
Spacery w jedną osobę z dwoma psami trochę jest męczące ale nie niewykonalne. Zdecydowanie wolimy z mężem iść we dwoje i każdy bierze "swojego" psa.
Koszty przy dużych psach są spore- no nie ukrywajmy.
I nasza labradorka przy akicie nauczyła się że nie musi wszędzie za nami łazic. Leżą sobie teraz dwie i nie muszę już się opędzać od psa (Akita ma wywalone jak gdzieś ide, nawet łba nie podniesie).