Czy biorac slub...

[mayessa]

...mialyscie juz ustabilizowana sytuacje materialna, mieszkaniowa, pracowa
itp? Tak sie zastanawiam bo teraz kilkoro znajomych, którzy tez koncza studia
bierze sluby i sa oni w takiej sytuacji jak ja i mój jeszcze-nie-maz.Wiecie
jakiej-jeszcze szkola bez konkretnej pracy itp. Mnie wiadomo, korci juz
perspektywa 24 h/dobe z moim Misiem ale nie wiem czy taki zywiol jest dobry.

[e_r_i_n]

Ja nie mialam. Teraz sobie te cala sytuacje stabilizujemy - razem. Bywa ciezko,
ale wszysko, do czego dochodzimy/dojdziemy bedzie naszym wlasnym osiagnieciem,
wiec bedzie rewelacyjnie smakowac

Nie

[jagasz]

Nie,
mieszkanie u rodziców, ja właśnie rezygnowałam z pracy (nową znalazłam na
szczęście dwa miesiące po slubie), materialnie tyle co uzbieralismy z wesela.
I co??? Nie żałuję, teraz obydwoje mamy pracę, drugie dziecko za 1,5 miesiąca,
drugi samochód, mieszkanie rodziców wykupione przez nas (ewentualna zamiana).
Czeka nas tylko zamiana mieszkania, kupienie nowego. Razem jest łatwiej,
szybciej podejmuje się decyzje, pieniądze do wspólnej kasy, wydatki
zaplanowane, ewentualny kredyt na dwa.
Ogólnie zaplanowani jesteśmy na maxa))ale nie od początku tak było, pierwszy
rok to totalne zachłyśnięcie się nową sytuacją, dopiero potem
przyszło "trzeźwe" patrzenie na świat

aga

[triss_merigold6]

Pierwszy nie - studiowałam. Drugi - tak.

[gagunia]

Ja bylam po studiach, po stazu, ale nie mialam pracy. Maz mial stabilna i pewna
prace w budzetowce. Chociaz jak podjelismy decyzje o slubie to jeszcze tam nie
pracowal. Mial jednak umowe na stale w innej, dobrze prosperujacej i znanej firmie.
Mieszkania nie mielismy.

Slub zmusil nas do dzialania. Bez slubu na pewno nie mielibysmy dziecka i dalej
trwonilibysmy kase na imprezy i ciuchy

[mayessa]

Czyli wlasciwie kazdy ma jakas podstawe czyli np. chociaz jedna osoba pracuje
albo cos.Bo to jest chyba najwazniejsze-jak sie ma prace to mieszkanie
przestaje byc (az takim) problemem.Korci mnie strasznie ale mysle, ze musze
podejmowac racjonalne decyzje.chyba

[jutka7]

My wzięlismy ślub tydzień po mojej obronie, G. bronił sie miesiąc wczesniej.
Oboje bez pracy, bez mieszkania, bez niczego. I najwspanialsze było wspólne
zdobywanie wszystkiego. Prace znaleźliśmy po 2-3 miesiącach, nasz domek
kupiliśmy rok temu (a małżeństwem jestesmy 3,5 roku).
Moim zdaniem, podstawy typu praca, mieszkanie itp. nie mają nic do rzeczy. Nie
to przesądza o udanym związku. W może i takie wspólne dorabianie się bardziej
łaczy i cementuje. Zwłaszcza, jesli chce się razem mieszkać, być no i w ogóle-
żyć razem. A życie to własnie układanie sobie tych spraw, wspólnie łatwiej i
lepiej.

[a_bizon]

Ja też nie miałam ustabilizowanej sytuacji.
Paweł kończył studia, w każdej chwili mógł iść do wojska, ja skończyłam drugi
rok studiów. Ale bardzo chcieliśmy się pobrać i być razem właśnie 24/dobę.
Najpierw mieszkaliośmy u moich rodziców, Paweł znalazł pracę, w wakacje
jechaliśmy za granicę pracować. Po 4 latach małżeństwa mamy synka, mieszkanie,
wszystko się bardzo dobrze ułożyło.
Nie żałuję podjętych decyzji (wychodząc za mąż miałam 21 lat).
Pzdr.
Ania

[carminamama]

My wprawdzie bez ślubu ale mamy dziecko, jesteśmy razem jak małżeństwo i ślub
kiedys, kiedyś w planach
A decyzję o wspólnym życiu podjeliśmy nie posiadając prawie nic, mój facet po
rozwodzie z torbą ubrań i komputerem, ja wbrew rodzicom z własna pralka,
kartonami ksiązek i czarnym kotem ogólnie wydziedziczona
Bez mieszkania - musialam wyprowadzić sie z tego które należało do rodziców, ja
dopiero co po dyplomie, praca na zlecenia-nieregularne, on na etacie ale i
płacąc duże alimenty na 2 dzieci.
I wiesz co ? razem jest duuużo łatwiej Po 2 latach nadal nie mamy własnego
mieszkania, ale wynajmujemy, mamy samochód (fakt stary za rok pewnie
wymienimy na lepszy, ja nadal praca na zlecenia ale sie rozkręca, on do etatu
dorabia, mamy małe dziecko (z wyboru i tez "na żywioł", ale spokojnie dajemy
sobie radę...a czego dziwnego to my nie robiliśmy??? jak nie ma kasy to
ratuja pomysły najdziwniejsze, na które sama nigdy bym sie nie zdobyła, albo
nie wpadła

To chyba zależy od pary, dopasowania, uczuć, zaufania (bo chwilami cięzko było
i gdyby nie to że jesteśmy dla siebie najlepszymi przyjaciółmi to kłopoty
finansowe i otoczenie by nas wykończyły). Moja rodzina była wściekła (należa do
raczej zamożnych a tu taki goły facet z przeszłościa) niewiele nam pomogli,
wiele sprawili przykrości i łez, znajomi pukali sie w czoło, przyjaciele mi
współczuli-chociaż my byliśmy szczęsliwi. Wkurzało mnie to czasem, to ich
współczucie, nigdy na swój wybór nie narzekałam...wręcz przeciwnie. Teraz
zazdroszczą..."wy to sie kochacie"

Razem jest łatwiej, ma sie wiecej odwagi i do szalonych pomysłów zawodowych też
(rodzice mnie powstrzymywali bojąc sie ryzyka, moja połówka mnie wspiera).
My akurat tak na siebie działamy że związek rozwija nas zawodowo, wymieniamy
sie wiedza i umiejętnościami.
Ja nie byłam tak szczęsliwa jak teraz chyba nigdy wcześniej, on twierdzi to
samo! wiec jeśli sie kochacie i macie wspólne plany to warto, bo łatwiej jest
toczyć z zyciem boje jak sie ma kochana osobe w domu i wsparcie na codzień. A
taka bliskośc/wspólnota jaka powstaje kiedy sie zdecyduje byc razem na zawsze i
zamieszka i ma sie wspólna odpwiedzialnośc jest nieporównywalna z byciem para i
mieszkaniem oddzielnie. a te wszystkie kłopoty i problemy rozwiązane wspólnie
pewnie będziemy z łezką w oku wspominac na starośc, w końcu te problemy to
tylko problemy finansowe! nie powinny decydowac o naszym życiu...dają
okresowe złudzneie bezpieczeństwa...dzis sa jutro ich nie ma dzieki nim
obrasta sie tylko w rzeczy, dzieki miłości, partnerstwu, wspólnym
doświadczeniom, pracy człowiek sie rozwija, żyje!

a tak na trzeźwo to wazne jest to czy stac was na jakiekolwiek mieszkanie
razem? bo nieważne czy to wynajmowane, czy własne, z meblami czy w kartonach,1
pokój czy 3 pokoje, ważne żeby związek nie na odlegośc i najlepeij bez
mieszkania u rodziców, teściów -bo i jedni i drudzy w najgorszych chwialch
potrafią podkopac wiarę w druga połowke, choćby głupimi uwagami w "dobrej
wierze".
a wszystko inne dacie radę razem jak bys chciala pogadac to pisz na adres
gazetowy

[melka_x]

Pierwszy nieustabilizowana moja sytucja, w miarę ustabilizowana sytuacja eksa.
Skończyło się to źle.
Drugi tak i mam wszelkie powody, by podejrzewać, że będzie dobrze

Podstawowe pytanie; to czy macie gdzie mieszkać, ewentualnie czy jesteście w
stanie mieszkać z rodzicami/teściami, oraz czy jesteście w stanie -skromnie, bo
skromnie- ale jednak się utrzymać.

[mayessa]

Mieszkac moglibysmy u tesciów ale prawde mówiac wolalbym tego uniknac.Teraz mam
stypendium ale do czerwca bo jak skoncze studia to wiadomo koniec kasy. A mój
Mis jest na zaocznych i to tez b. duzo kosztuje a teraz bedzie 3 miesiace na
stazu.Nie chcialabym, zeby tesciowie/ rodzice finansowali nam wszystko lacznie
z np. majtkami czy piciem, batonikiem itp.Ja zdaje sobie z tego wszystkiego
sprawe ale mysl o slubie/wspólnym juz zyciu czasem mnie tak nachodzi...

[margarettka]

U nas bylo tak, ze bylismy para od konca 3 klasy liceum (jestesmy w tym samym
wieku), kiedy wyprowadzalismy sie na studia 200 km od domow, moja babcia
zdecydowala sie kupic mieszkanie (miala jakies stare ksiazeczki
oszczednosciowe), zebysmy mogli w nim mieszkac w czasie studiow. Tak wiec od
poczatku studiow zamieszkalismy razem. Utrzymywali nas rodzice. Rok pozniej
zmarl moj tesc. Od tej pory maz utrzymywal sie z renty po nim i z kredytu
studenckieg, a mi nadal pieniadze dawali rodzice. Pobralismy sie po 3 roku
studiow. Do konca studiow pieniadze dawali mi rodzice, ktorzy od poczatku
mowili ze do konca studiow beda mnie utrzymywac, czy bede mezatka czy tez nie.
W polowie 5go roku urodzil sie Ignas, wtedy maz juz pracowal. Odkad
skonczylismy studia utrzymujemy sie sami.

[mamaskarba]

Jak brałam ślub z moim ukochanym, nie mieliśmy praktycznie nic... Mieszkaliśmy
u jego rodziców, którzy nie tylko nam nie pomagali, ale kazali się dokładać.
Teraz (prawie pięć lat po ślubie) mamy wszystko, prócz własnego mieszkania,
wliczając oczywiście nasze szczęście-Kacperka. Jesteśmy dumni, że sami się
wszystkiego dorobiliśmy, a to czy przed ślubem, czy po nie miało dla nas
żadnego znaczenia. Chodzi przecież o miłość, no nie?

do mamyskarba

[mayessa]

Tylko chyba mieliscie z czego dokladac kasy rodzicom, jakas praca czy cos?

[mamaskarba]

Mój mąż pracował jedenaście godzin na dobę za sześćset zł miesięcznie. Na
szczęście po roku ja znalazłam pracę i on zmienił na dużo lepszą.

[elmira_k]

Nie mieliśmy nic. Zamieszkaliśmy u moich rodziców. Mąż właśnie zaczynał studia
a ja miałam pracę ale zarobki były marne. Po 5 miesiącach od ślubu urodziła się
Olusia. Praktycznie przez 5 lat utrzymywali nas moi rodzice, a rodzice męża
utrzymywali go na studiach. Po studiach mąż dostał dobrą pracę, ja po
wychowawczym też nie mogłam narzekać na swoją. Teraz mamy praktycznie wszystko.
Własne mieszkanie, samochody, wczasy za granicą i pod względem materialnym jest
wszystko ok. a zaczynaliśmy od zera...15 lat temu

[yola66]

my zdecydowanie nie.... Mój małżonek nie miał nawet skończonych studiów, pracy
zero, no i mieszkał w i nnym mieście 300 km ode mnie. Ja pracowałam i
studiowałam zaocznie, wynajmowałam malutką kawalerkę.... ale się udało! Razem
jest zdecydownie ŁATWIEJ i przyjemniej....

[martyna1985]

Ja mam 20 lat, we wrzesniu planujemy ślub, jestem na I roku, mój chłopak na
III, wynajmujemy mieszkanie, obydwoje pracujemy dziennie więc nie jesteśmy
ustabilizowani materialnie. W wakacje obydwoje jedziemy do pracy zarobić
na...wesele. Nie chcemy obiciążać zbyt rodziców i dlatego postanowiliśmy, że na
swoich znajomych i "zachcianki" zarobimy sami Pozdrawiam
Wierzę, że się uda!!

[flo5]

Nie mieliśmy mieszkania - wynajmowaliśmy ale oboje pracowaliśmy, czyli żyliśmy
za swoje i sami też się rządziliśmy tym co mamy. Jeżeli będzie na utrzymaniu
rodziców musicie się liczyć z ich wtrącaniem się a czasem nawet wypominaniem
(zależy oczywiście od rodziców). A jak będziecie niezależni finansowo i
mieszkaniowo to w razie problemów/kłótni/itp. mówicie do widzenia i
wychodzicie, wracacie jak wszystkim przejdzie.

My długo nie mieliśmy pralki i jeździliśmy prać do rodziców lub teściów. Moja
mama OK - czasem nawet wyprasowała. Ale teście wygadywali. Byłam bardzo
szczęśliwa jak już miałam za co kupić pralkę i nie musiałam wysłuchiwać
komentarzy.

Pozdrawiam

Tak

[karinka17]

każde z nas pracowało i mielismy mieszkanie po rodzicach.
Dopiero po slubie zaczełam studiować...

[kalina_p]

Hehehe...my oboje nie pracowalismy, studia nie pokonczone, jeden plus -
mieszkanie bylo 3 pokojowe)) Znalismy sie w dodatku 2 m-ce, kiedy
postanowilismy wziac slub. Ale jakos sie ulozylo, wytrzymujemy ze soba jak na
razie. Maz pracuje, ja siedze w domciu z Kindziorem, jest OK.
Pozdrawiam!!!

[procesor]

Widzę że wiekszość nieustabilizowana była..

My tez. No, mąż pracował, najniższa krajowa wtedy..

Razem było nam dużo łatwiej. I rodziny mamy życzliwe więc pomagali gdy mogli.
Dzięki czemu teraz pisze z własnego lokum.

[s-y-l-l-a]

Myśmy brali ślub mając po niespełna 21 latek Nie z musu tylko z miłości
Ja byłam w V klasie technikum, mój mąż dopiero co zaczynał pracę. Nie mieliśmy
nic, właściwe tylko 1000 zł debetu na koncie męża, no i.... siebie.
Teraz jesteśmy 6 lat po ślubie - mamy mieszkanie /po babci/, działkę /od
teściów/, autko /15 letnie/ i budowę domu w planach /no i kredyt /

Ale największym naszym szczęściem jest nasz kochany OLO

jeszcze jedno...

[s-y-l-l-a]

13 dni po ślubie mój mąż poszedł do wojska na drugi koniec polski

Podróż poślubna, hihihi.....

[agata_to_ja]

Jeśli mogę, to i ja...
Ja z moim mężem brałam ślub w dość zaawansowanym wieku, bo ja miałam 29 lat, a
on 31, więc siłą rzeczy byliśmy ustabilizowani. To znaczy oboje pracowaliśmy,
ale nie mieliśmy swojego mieszkania. Kiedy doszło do pierwszych rozmów o ślubie
i on wspomniał coś o mieszkaniu z mamą, to ja gwałtownie zaprotestowałam.
Chciałam kategorycznie mieszkać osobno, wynajmowałam wtedy kawalerkę. Przyszły
mąż nie chciał sie do niej wprowadzić, sam mieszkał z mama w 85 metrach i jakoś
nie mógł sobie wyobrazić że można inaczej
Niedługo potem trafiła nams ię okazja - znajomi wyjeżdżali na placówkę i
zamieszkaliśmy w ich mieszkaniu za grosze. Do 58 metrów mój mąż już nie miał
oporów iść
Mieszkaliśmy tam 5 lat, a potem kupiliśmy swoje nieduże mieszkanie. Teraz, po
kolejnych 4 zamieniliśmy na większe.

Co do zasady, to ja uważam, że ludzie powinni się pobierać wtedy, kiedy są w
stanie się utrzymać. Jeśli co najmniej jedna osoba pracuje i z tego oboje są w
stanie żyć, to ok. Natomiast uważam za nieporozumienie zakładanie rodziny i
bycie na utrzymaniu rodziców. Powicie, że łatwo mi mówić, bo brałam ślub jako
stara baba i wtedy to już każdy zarabia i może się utrzymać. No, ale takie jest
moje zdanie.
Tylko że u nas nie było innej opcji - moja mama ani mama męża i tak nie byłaby
w stanie nam pomagać, nawet jakbyśmy się pobrali mając lat 19. Męża brat
właśnie w tym wieku brał slub, tzn żona miała tyle lat, on 2 lata więcej.
Bardzo dobre małżeństwo, naprawdę. Tylko że ślub brali już po śmierci teścia,
teściowa na rencie, brat poszedł do wojska i w efekcie rodzinę złożoną z mamy i
bratowej utrzymywał mój 24 letni wtedy mąż.

Reasumując, uważam, że jeśli nmie jesteście w stanie się utrzymać sami, to
zakładanie rodziny jest czystą fikcją.

do agata_to_ja

[mayessa]

I w tym jest wlasnie problem,ze mój rozsadek podpowiada mi dokladnie to co Ty
napisalas.Ale ja chce juz!!!!!

[atlantis75]

Po części. Mielismy pracę i wynajmowalismy mieszkanie. Jakoś trudno było
zmobilizować się do załatwiania kredytu i zakupu własnego M, ale gdy okazało
się (7 mies. po slubie), że jestem w ciąży... to mieszkanie znależliśmy w
tydzień, a kredyt załatwilismy w 2 tyg.
Myślę, że biorąc slub warto mieć chociażby pracę, by nie siedzieć na garnuszku
u rodziców.

Pozdrawiam