chyba mam problem...nie lubie tego dziecka

[aerina]

Nie lubię własnego dziecka. Dziecko ma 5 miesięcy, jest drugim dzieckiem,
zaplanowanym, to nie była wpadka. Oprócz tego mam jeszcze 4-letnią córkę.
Nie lubię tego dziecka od początku. To znaczy najpierw było mi obojetne, a
teraz wzbudza we mnie coraz większa niechęc i odrazę. Czasem chciałabym coś
mu zrobic, zwłaszcza jak cos ode mnie chce. Zdarza mi sie nim gwałtownie
kołysać (to znaczy potrząsać) i uderzyć go grzechotką. Jak krzyczy to mam
ochote go wyzywac najgorszymi z rynsztokowych słów. Jest chłopcem, ja
chciałam dziewczynkę- byłam przekonana, ze będę miała drugą dziewuszkę. Nie
mam siły i ochoty się do niego uśmiechać. Dziecko rozwija sie dość dobrze.
Jest troche nerwowe, ale nic dziwnego, skoro ma taka matkę. Myslałam, żeby go
oddać, ale co na to córka, rodzina, znajomi?
Nie jestem pewna, czy to depresja poporodowa. Ogólnie wszystko jest ok, córkę
nadal kocham nad życie, uwielbiam spędzać z nią czas, potrafię znaleźć sobie
zajęcie, nie jest mi smutno tak w ogóle. Jest we mnie tylko mnóstwo agresji
do tego, Bogu ducha winnego, chłopca. Ja wiem, że on ma tylko mnie. Że wierzy
mi bezgranicznie. Że tyle ode mnie zależy. Wiem. Ale jakos mnie to nie
obchodzi.

[mamamisiaczka]

Na twoim miejscu chyba udałabym sie po poradę do jakiegoś psychologa lub
psychiatry . Może on zdoła ci pomóc . Sama mam synka i nie wyobrażam sobie
czegoś takiego co ty opisujesz . Zwróć się do kogoś o pomoc , zanim zrobisz
dziecku krzywdę , potem możesz tego żałować . A moze jest ktoś z twojej rodziny
kto może ci pomóc ?
Mam nadzieję że jakoś sobie poradzisz . Pozdrawiam Edyta

[joasiiik25]

gdzie w tym wszystkim maz i ojciec dziecka?
nie wie o Twoich uczuciach do syna?

[bea.bea]

oj.oj.oj.....

ogladałam kiedys taki film.....
...pogrzeb świerszcza...
moze warto bys go tez obejżała....

nie wim co napisac ....żal mi i ciebie i twojego synka....

pozdrawiam cie cieplutko ,

[aleksandrynka]

to co piszesz jest dla mnie dość przerażające... Ale próbuję Cię zrozumieć. Nie
znam się na depresji poporodowej, ale bardzo możliwe, że to właśnie to. Skoro
tu napisałaś, to jednak niepokoi Cię ta sytuacja (mimo, że piszesz, że niewiele
Cię to obchodzi), wiesz, że źle się dzieje i pewnie chcesz to zmienić. Cóż, na
forum tego nie załatwisz, jedyne, co mi przychodzi do głowy to NATYCHMIASTOWA
konsultacja z psychologiem. To nie może dłużej trwać, sama wiesz, że cierpi na
tym niewinne niczemu dziecko, a oprócz tego Ty i cała Twoja rodzina. Zgłoś się
do jakiejś poradni jak najszybciej! Poważnie, poszukaj specjalisty, bo przez
swoje problemy z psychiką możesz być poważnym zagrożeniem dla tego dziecka.

[aerina]

Oczywiście, że sytuacja mnie niepokoi (może przeraża byłoby tu lepszym słowem).
Nie zostałam matką po raz pierwszy, mam córkę, którą kocham tak, że nie
potrafię tego wyrazić. Od samego początku. Za początek rozumiem moment
urodzenia, bo dziecko w brzuchu (jedno i drugie) było mi obojętne. Myślałam, że
to wynik cc (córka rodziła się normalnie) i że z czasem jakieś ciepłe uczucia
się pojawią, ale jest coraz gorzej.

Mąż jak jest, to wspiera i rozumie. Dużopracuje. Mam pomoc, więc nie zostaję
duzż z nim sama.

Jeśli ten film, bea.bea, kończy się tragicznie, to nie chcę go ogladać.

[martaglowacka]

Jak to "dziecko w brzuchu (jedno i drugie) było mi obojętne"?? To chyba już tu
zaczyna się problem......

[grzalka]

martaglowacka napisała:

> Jak to "dziecko w brzuchu (jedno i drugie) było mi obojętne"?? To chyba już
tu
> zaczyna się problem......

Nie, Marto. To się zdarza i nie jest jakieś mocno wyjatkowe. Bardzo duzo kobiet
zaczyna kochać swoje dziecko dopiero po narodzinach. Część kilka tygodni, a
nawet miesięcy po.
>

[tynia3]

Jak dla mnie to prowokacja, bo:
-autorka ma 1 post na swoim koncie,
-jak planowane, to dlaczego ani słowa o ojcu dziecka?

Jeśli jednak faktycznie masz taki problem, w co szczerze wątpię, to jedynym
rozwiązaniem jest pomoc psychologa.

[joasiiik25]

w pierwszej chwili tez o tym pomyslalam ze to prowokacja przez....

pozdr

[agatha_mama]

Jakie to smutne...spróbuj spojrzeć na tego maluszka inaczej, przecież to twoje
maleństwo, bezbronne i zdane tylko na Ciebie, które kocha Cię najbardziej na
świecie, nie rób mu krzywdy, przecież to boli...ja mam 2 córeczki i 6 tyg. temu
urodziłam nieplanowane 3 dziecko-chłopczyka.Kiedy dowiedziałam się o tej ciąży
wpadłam w histerię, dopiero co wróciłam na studia, znalazłam super pracę,
kredyt zaciągnięty, mąż w Niemczech, a tu kolejne dziecko!!!!!Nie chciałam go,
chciałam usunąć, płakałam, walczyłam z własnym sumieniem i tylko dzięki mężowi
nie zabiłam tego dziecka.Musiałam przerwać studia, zwolnili mnie z pracy i
spędziłam 2 miesiące na oddziale patologii ciąży..miesiąc przed terminem
urodziłam ślicznego, zdrowego chłopczyka, Kubusia, patrzyłam na niego i byłam
wściekła na siebie za te moje głupie myśli co do niego, za to, że prawie go
zabiłam, a on patrzył na mnie swoimi ufnymi oczkami nic nie świadomy...dziś nie
wyobrażam sobie życia bez niego i choć wszystkie plany i marzenia diabli
wzięli, a teraz noszę go nonstop na rękach i nic nie mogę zrobić, wyglądam jak
7 nieszczęść to nie cofnęłabym czasu.
A co na to Twój mąż?
mam nadzieję, że nauczysz się jeszcze kochać swoje maleństwo, życzę Ci tego z
całego serca,chociaż spróbuj, przytul go pocałuj, napewno też już usmiecha się
do Ciebie i tylko czeka na ciepłe słowo i czuły gest, proszę nie odmawiaj mu
tego,.
pozdrawiam Cię serdecznie
aga

[maxim31]

Słuchaj, a rozmawiałaś z kimś na ten temat? Przeraziło mnie to co napisałaś.
Zawsze pamiętaj, że jest to b. malutkie dziecko i naprawdę można mu zrobić
krzywdę na całe życie nieopatrznym potrząsaniem etc. Ja kocham swoje dzieci b.
mocno, jest to miłość wypływająca niejako bez mojej woli, więc trudno zrozumieć
mi Twoje negatywne emocje . Ale może warto byłoby z tym problemem udać się do
psychologa?Czy Twój mąż wie o sytuacji?Powiem Tobie, że na Twoim miejscu
bałabym się zostawać z dzieckiem sama.Nie jesteś po prostu w stanie zapanować
nad agresywnymi odruchami wobec niego - z tego co piszesz.Ale również myślę, że
może całą tę sytuację nie powoduje Twój syn, tylko jakieś inne okoliczności, o
których być może nie chciałaś napisać. Na Twoim miejscu postarałabym się o
pomoc - dla Ciebie samej, żebyś wyszła z tej matni. Pamiętam kiedyś program E.
Drzyzgi, w którym wystąpiła matka, która swojego najstarszego (dorosłego już
człowieka) nie kochała. Owszem, zajmowała się nim, ale on wiedział o tym, że
matka go nie kocha. Było to wstrząsające. Niemniej jednak konluzja z tego
prgramu była taka, że wołami nikogo nie można zmusić do miłości. Tylko szkoda,
bo to zawsze uniesczęśliwia osobę najmniej w tym wypadku winną - dziecko.

tynia3

[aerina]

Niestety, to nie jest prowokacja. O ojcu dziecka napisałam. Zmieniłam nicka, bo
jakoś nie chcę, żeby ludzie, którzy mnie znają, wiedzieli, że mam takie myśli.
Ty byś chciała?
Napisałam tez na forum psychologia, ale tam chyba jest mniej rozsądnych ludzi.
Po cóż ktoś chciałby w ten sposób prowokować?

[tynia3]

Wiesz co, należy Ci się kopniak w tylek. Owszem, to klasyka - depresja
poporodowa. I są na to metody, bo nie Ty pierwsza taką masz. Tylko Ty zamiast
lecieć do psychologa i pomóc sobie i dziecku przede wszystkim, rozkminiasz to
na forum. No nie rozumiem. Jak Ci na stare lata syn odplaci to się nie zdziw. I
córeczkę, ktorą tak kochasz przy okazji nauczysz kochania... wybiórczego. Weź
normalniezrób coś ze sobą, bo już 5 miesięcy masz zmarnowane, kobieto!

[mamamisiaczka]

Zgadzam się z tynią , nie wierze że w twoim mieście nie ma psychologa. Ja
mieszkam w mieście z ok. 60 tyś . mieszkańców i w naszej lokalnej gazecie
ogłaszają sie psychologowie. Także dla chcącego nic trudnego . Przejrzyj
ogłoszenia , spróbuj w przychodni na pewno lekarze mają prywatne gabinety .
Poszukaj a na pewno znajdziesz.

[tynia3]

I z góry mówię, że ani trochę zrozumienia nie mam! Egoizm w najczystszej
postaci.
Bawić się w tłumaczenie i takie tam dyrdymały to by można, jakby tylko o
autorkę chodziło. A to o maleńkim dziecku mowa.
Oj uważaj, bo życie odpłaca... .

[sceptyczna1]

A ja ją rozumiem. Natomiast nie rozumiem jak można kogoś zmusić do kochania.
Poza tym autorka wątku jasno napisała, że jest to wołanie o pomoc, a nie o
krytykę czy potępienie. No, ale już dawno zauważyłam, że na tym forum jest
grupa pań, którym się wydaje, że wszystkie rozumy pozjadały. Może zamiast
zjadać wszystkie trzeba było sobie jakiś zostawić i używać go do myślenia.

[e_r_i_n]

Wolanie o pomoc - ok.
Ale jesli na rade, zeby pojsc do psychologa odpowiada autorka watku, ze :
1. w miescie ponizej 150tys takowego moze nie byc
2. problem z pojsciem jest, bo mam znane nazwisko
to juz staje sie to irytujace i kuriozalne.

[tynia3]

Daj spokój... Nikt nie każe zmuszać do kochania, a do myślenia właśnie i do
robienia czegokolwiek a nie tylko pielęgnowania siebie i swoich emocji.
I może temu dziecku w przyszłości tez bedzie trzeba tak tłumaczyć? Że mamusia
się nie zmuszała i dlatego się mu rodzina się sypnęła, ale to jej prawo, święte
(!). A kto myśli inaczej i -o zgrozo- skrytykuje, ten nie ma w sobie odrobiny
empatii. A idź.

[sceptyczna1]

Przeczytaj jeszcze raz swoje posty - Ty , owszem, udzieliłaś jej rady odnośnie
psychologa, ale poza tym nie mogłaś się oprzeć pokusie dowartościowania siebie
jej kosztem. Jaka to ja jestem wspaniała, bo kocham moje dziecko - no to się
ciesz, że nie wiesz o czym autorka wątku pisze, że to zostało Ci oszczędzone.

[tynia3]

Ale przestań, naprawdę. Głaskano ją 5 miesięcy i co? I nic.

[e_r_i_n]

sceptyczna1 napisała:

> ale poza tym nie mogłaś się oprzeć pokusie dowartościowania siebie
> jej kosztem

A gdzie w postach tyni jest jakies dowartosciowywanie? Ona nie pisala o sobie,
tylko o dziewczynie - ze zamiast sie zalic na forum, gdzie pomocy odpowiedniej
do sytuacji nie znajdzie, powinna ruszyc do fachowaca.

[sceptyczna1]

to przeczytaj jeszcze raz posty Tyni

[g_kasia]

radzę to samo...

[e_r_i_n]

Przeczytalam. Ani slowa o niej.

[sceptyczna1]

No wiem, bo dla Ciebie powinna o sobie pisać w pierwszej osobie. Poczytaj
między wersami

[g_kasia]

dla mnie nadinterpretujesz... ale może o To Ci chodzi?

[tynia3]

Ty chyba przypisujesz mi coś, czego nie powiedziałam i nie zamierzałam, ale
skoro Ci z tym dobrze - miłej zabawy . I kończę tu, bo zaczyna być nie na
temat.

[e_r_i_n]

Eee, pewnie i tak nic nie zrozumiem W koncu guupia jestem

[sceptyczna1]

no więc prosze o wyjaśnienie, bo mnie nasuwa się samo, kiedy czytam ironiczną
uwagę o tym, że ma nauczyć córeczkę kochania wybiórczego - to znaczy, że
autorka postu potrafi kochać "całościowo" i dlatego jest lepsza - skoro daje
rady i ocenia. Podobnie rzecz się ma z uwaga o egoiźmie - ja nie jestem
egoistką więc jestem ok, tak?

[e_r_i_n]

Ja nie wiem, co potrafi tynia, natomiast inaczej niz Ty intrepretuje jej slowa.
I wyjasniac w takim ukladzie nie ma czego.

[g_kasia]

czy Ty wszystko czytasz w ten sposób? nie dziwię się w takim razie że masz
podwójne wiersze...

[sceptyczna1]

No faktycznie, gdybyś ty miała podwójne wiersze to może zrozumiałabyś dlaczego
autorka wątku otworzyła się na forum

[tynia3]

Dlaczego ironiczną? Sądzisz, że jej córka nie zauważy tego co się dzieje i nie
zastosuje w życiu. Tak to zwykle bywa - dzieci uczą się od rodziców. I co? To
nie egoizm nie iść po poradę w obawie o własne nazwisko i wizerunek a kosztem
bezbronnego?
Już moze przestań czytać między wersami.

[omama]

istnieje syndrom dziecka potrząsanego - noworodki są o wiele delikatniejsze i
icg mózg jest mniej chroniony. Potrząsaniem można diecko zabić, oślepić,
doproadzić do ciężkich upośledzeń umysłowych.

[jagienkaa]

ja też uważam (i mam nadzieję!) że to prowokacja.
Jeśli nie, to zdecydowanie trzeba się udać po pomoc, bo może się to wszystko
źle skończyć. Jest dużo miejsc gdzie się można udać po pomoc, i zrób to
koniecznie, zanim komuś się może stac krzywda.

to nie jest prowokacja, to wołanie o pomoc...

[aerina]

Mąż wie, zajmuje sie synem po przyjściu do domu, nie ma do mnie pretensji, to
on zatrudnił opiekunkę do pomocy, robi wszystko, żeby sytuacje jakos unormowac.
Nie wiem, skąd wziąć takiego psychologa, skoro się mieszka w mieście poniżej
150tys. Na dodatek nazwisko jest dość znane. Prosze o podpowiedzi gdzie
konkretnie mam sie udać?
Prosze o niemęczenie mnie już tym, że to prowokacja.
Z opiekunką czuję sie źle, bo musze przed nią udawać, że go lubię. Zazwyczaj
wychodzę, ale jak jesteśmy we dwie, to jest dziwnie.

[verdana]

Wyobrax sobie, ze jurto u Twojego synka stwierdzaja np. białaczkę. Czeka go
bardzo ciężka kuracja, może nawet smierć.
Jesli to Cie wystraszyło, to jesteś na dobrej drodze. Jeśli nie, musisz
poszukać pomocy, nawet jeśli oznaczało by to dojazdy do bardzo oddalonego
miasta. Bo mozesz skrzywdzić nie tylko syna, ale i córkę. Dzieci swietnie
wszystko widza. Jak zauwazy, ze nie kochasz rata, bedzie sie zastanawiała kiedy
i ją przestaniesz kochać.
A dla pociechy - o ile jest to pociecha. Ja jedno z moich trojga dzieci
kochałam mniej. Przez pierwsze parę lat. I co? I nic! Teraz kocham je tak samo
jak pozostałe, a ono nigdy sie o tym nie dowiedziało. Tyle, że ja je kochałam -
tylko trochę inaczej.

[aerina]

Już sobie wyobrażałam. Niestety nic ((

[tynia3]

aerina napisała:

> Już sobie wyobrażałam. Niestety nic ((


I dalej na forum siedzi !!!
Że Cię mąż nie leje, to aż się mu dziwię.

[e_r_i_n]

Od siedzenia na forum nic sie nie zmieni.
Masz z kim zostawic dzieci, wiec pupa w gore i bierz sie za siebie.
Rozumiem, ze masz problem i tego nie zazdroszcze.
Natomiast nie moge zrozumiec, dlaczego nic z tym nie robisz. Tu trzeba dzialac
juz, natychmiast. Dziecko juz pewnie i tak bardzo odczuwa te Twoje problemy. I
szczerze mowiac - jemu wspolczuje najbardziej.

[e_r_i_n]

Psychologow mozna znalezc i w miescie 20tysiecznych. A nazwisko? Mysle, ze
wazniejsze pomoc sobie, a przede wszystkim dziecku, a nie ogladac sie na opinie
kogokolwiek.
Wybierz sie na przyklad do poradni psych - pedagogicznej, tam moga Ci doradzic,
gdzie szukac psychologa.

[kropisia]

Dokladnie - psychologow mozna znalez wszedzie. Ja mieszkam w miescei
12-tysiecznym i polozna w szkole rodzenia mowila nam, zeby w razie jakichs
negatywnych uczuc wobec siebie czy dziecka, ktore moga wystapic po porodzie udac
sie do poradni zdrowia psychicznego. Poradnia jest darmowa.
Psychologa czy psychiatre obowiazuje tajemnica zawodowa - to jesli chodzi o
nazwisko. Gorzej bedzie gdy prasa doniesie, ze w szanowanej rodzinie matka
podejrzana jest o doprowadzenie dziecka do smierci przed potrzasanie.

Biedny chlopczyk i biedna jego siostra.

[g_kasia]

moja propozycja - kup lokalną gazetę - otwórz na strnie z odłoszeniami i w
rubryce zdrowie napewno znajdziesz jakiegoś psychologa lub psychiatrę, i nie
pisz że w małych miastach nie ma tego typu pomocy, bo nawet na wsiach sie
ogłaszają.
Kiedy odnajdziesz odpowiednie ogłoszenie, zadzwoń i umów się na wizytę, potem
powinno być z górki, co do nazwiska - psycholog i psychiatra muszą dotrzymywać
tajemnicy lekarskiej i nikomu nie powiedzą o Twojej sytuacji...
Zresztą co jest ważniejsze nazwisko czy dziecko?
Dla mnie choć też przeszłam przez depresję poporodową wybór nie był trudny

[sceptyczna1]

Nie wiem jak wygląda sytuacja z psychiatrą, ale u psychologa nie trzeba podawać
nazwiska, przynajmniej w gabinetach prywatnych.

[black-cat]

Aerino, jest coś takiego jak telefon zaufania. Tam dyżurują specjaliści i
wskażą ci miejsce lub lekarza do których będziesz mogła się udać. Poradnia
Zdrowia Psychicznego jest też w Warszawie przy ulicy Modzelewskiego, nie znam
telefonu ale można zadzwonić na 913 i się dowiedzieć. Nie zwlekaj, jeżeli nie
chcesz leczyć się w swojej miejscowości, przyjedź do Warszawy. Jeżeli mąż wie
to zrobi wszystko, żeby ci pomóc. Proszę nie zostawiaj tak tego.

[justyna_dabrowska]

Proszę o podanie miejscowości a ja sprawdzę, czy gdzieś blisko nie ma
certyfikowanego psychoterapeuty.
Wydaje mi się, że nie ma na co czekać.
Pozdrawiam serdecznie
Justyna Dąbrowska, psycholog, terapeuta, red. nacz Dziecka
mój adres: [e-mail]

[maxim31]

Strasznie przykro mi się zrobiło. Tyle ostatnio jest o dzieciaczkach bitych,
niechcianych ... Oczywiście, w tym przypadku najprawdopodobniej chodzi o coś
innego, ale jednak u podstaw działań tamtych rodziców również był brak
miłości.Ciężko żyć z taką świadomością...

[klaudia1973]

osobiscie czuje , ze to prowakacja , matczyne uczucia drzemia w kazdej z
nas , takze byalm przekonanna ze druga ciaza to bedzie syn a mam córke ,
zszokowana zaskoczona ale szcesliwa po uszy , wiec nie wydaje mi sie aby
mozna tak nie lubic dziecka własnego , noszonego pod serce, kochanego i
wyczekanego, własnie dzis o 2 w nocy moja kolezanka straciła dziecko ,
nieplanowane ale kochane i chciane i jej rozpacvz jest przeogromna po stracie
dziwecka , a ty masz dziecko i nie umiesz tego docenic , powinna sie
iopamietac bądz udac do poradnii zdrowia psychicznego o porade to nie jest
noirmalne zachowanie nawet jeskli to jest depresja poprodowa a nie jak
prowokacja o która cie podejrzewam

[sceptyczna1]

To może nie jest częste, ale normalne i opowiadasz bzdury pisząc, że uczucia
macierzyńskie drzemią w każdej z nas. Ona akurat do tego dziecka ich nie ma.
Przeprowadzono w tym temacie badania i okazało się, że bezwarunkowa jest miłość
dziecka do matki, a nie odwrotnie.

[g_kasia]

coś propo tych rozumów zjedzonych... grono się chyba powiększa

[sceptyczna1]

Mylisz sie droga Kasiu, ja przez coś takiego przeszłam i bynajmniej nie była to
depresja poporodowa. I jeszcze jedno - z własnego doświadczenia wiem, że dla
matki to jest tragedia, a jeżeli panie tak łatwo oceniające innych myślą
inaczej to są po prostu GŁUPIE.

[g_kasia]

słuchaj jestem w stanie to zrozumieć bo też przez to przeszłam, ale każdy
normalny człowiek jeżeli widzi coś niepokojącego to powinien jakoś działać... a
ona po 5 miesiącach ocknęła się, ale nadal siedzi na forum zamiast iść szukać
konkretnej pomocy, zwłaszcza, że w każdej gazecie nie tylko dotyczącej dzieci
pisze się o depresji poporodowej - to nie jest temat tabu... i wszędzie się
mówi o pomocy psychologa, psychiatry jako podstawie.

a jeżeli panie tak łatwo oceniające innych myślą
> inaczej to są po prostu GŁUPIE

sama teraz z ofromną łatwością oceniłaś więc oceń i siebie...

[e_r_i_n]

sceptyczna1 napisała:

> a jeżeli panie tak łatwo oceniające innych myślą inaczej to są po prostu
> GŁUPIE.

Łatwe oceny?

[tynia3]

sceptyczna1 napisała:

> Mylisz sie droga Kasiu, ja przez coś takiego przeszłam i bynajmniej nie była
to
>
> depresja poporodowa. I jeszcze jedno - z własnego doświadczenia wiem, że dla
> matki to jest tragedia, a jeżeli panie tak łatwo oceniające innych myślą
> inaczej to są po prostu GŁUPIE.



Oj, to dobrze, że jesteś.

[jagienkaa]

no ale skoro autorka wątku już ma jedno dzieckom które bardzo kocha, to chyba
jednak te uczucia w niej gdzieś drzemią?

[sceptyczna1]

a ponieważ kocha córkę to MUSI tak samo kochać synka, tak?

[e_r_i_n]

Nie, poniewaz ma corke, ktora kocha, to ma jakies uczucia macierzynskie.

[g_kasia]

nie tak samo, ale jest zdolna do miłości... więc skoro nie kocha to powinno ją
to zastanowić na początku a nie po 5 miesiącach... a nawet jeżeli dopiero po 5
miesiącach... eh... szkoda słów nie lubię się powtarzać...

[sceptyczna1]

No dobrze, załóżmy, że autorka poszła do psychologa, wzięła udział w terapii -
bardzo się strała i nie udało jej się pokochać synka. I co wtedy? Skoro
wszystkie matki kochają swoje dzieci to dlaczego jest tyle dzieci w domach
dziecka, dlaczego noworodki, często martwe znajdowane są na śmietnikach,
dlaczego rodzice mordują swoje dzieci. Z miłości?

[g_kasia]

sceptyczna1 napisała:
Skoro
> wszystkie matki kochają swoje dzieci to dlaczego jest tyle dzieci w domach
> dziecka, dlaczego noworodki, często martwe znajdowane są na śmietnikach,
> dlaczego rodzice mordują swoje dzieci. Z miłości?

słyszałaś o patologiach, o chorobach psychicznych, o braku pieniędzy, o
ludzkiej głupocie? bo to jest odpowiedź na Twoje pytanie...

[sceptyczna1]

a słyszałaś o najzwyklejszej nieumiejetności kochania tego konkretnego
człowieka, bez uciekania się w patologie

[g_kasia]

jeżeli nic się z tym nie robi to dla mnie to jest patologia

[jagienkaa]

lepiej późno niż wcale. I nie oceniajmy ludzi ot tak sobie, autorka potrzebuje
pomocy a nie rozprawy sądowej.

[sceptyczna1]

Widzisz jagienko, dokładnie to miałam na myśli pisząc swoje posty, dokładnie to.

[g_kasia]

serio? bo między wierszami było inaczej...

[sceptyczna1]

droga kasiu , jak widzę Wy macie prawo do oceniania i krytykowania innych, ale
same jesteście bardzo czułe na swoim punkcie

[e_r_i_n]

Oczywiscie, zarowno Kasia, jak i ja (moge sie, Slonce, w Twoim imieniu
wypowiedziec, prawda? ), wpadlysmy w bardzo glebokiego dola po Twoich
slowach o glupocie .
Jako ze ciezko mi sie z niego podniesc, koncze juz rozmowe z Toba, bo sie watek
rozbudowuje nie z te strone, co trzeba
Pozdrawiam serdecznie

[g_kasia]

Erin idę się powiesić po tej druzgocącej i oczywiście niesłusznej uwadze na mój
temat, nudzi mnie ten wątek... rozwija się w całkiem innym kierunku... kolejna
prowokacja? a może taki już los tego typu wątków...

Ok przeczytam czy mam jakieś wolne miejsca pomiędzy wierszami i wciskam po raz
ostatni w tym wątku "wyślij"

Miłego dnia

[sceptyczna1]

droga erin , a gdzie ja napisałam, że jesteś głupia. Uderz w stół, a nożyce się
odezwą?

[danik1]

Sceptyczna zgadzam sie z Toba, a Wy dziewczyny, te atakujace i kpiace
zastanowcie sie czasami zanim cos napiszecie. Po co ta agresja i drwiny.
Ja rowniez mam nadzieje, ze ten post jest prowokacja, a jezeli nie to jest mi
bardzo szkoda tej matki a najbardziej dziecka. Jednak nie wszystko jest czarne
albo biale i moze autorka postu naprawde nie wie jak ma sobie i dziecku pomoc.
Wizyta u psychologa moze nie byc problemem dla kogos kto do niego nie musi isc,
ale jezeli juz pojawia sie taka potrzeba to nie jest to latwe.

[ewis]

> osobiscie czuje , ze to prowakacja , matczyne uczucia drzemia w kazdej z
> nas

No cóż, a ja nie jestem pewna czy to prowokacja.
Matczyne uczucia uczuciami, a życie różnie się toczy.
Moja starsza córeczka jest i zawsze była bardzo mądra, grzeczniutka, aniołek po
prostu, a młodsza - wrzaskun powyżej granicy akceptowalnego dźwięku (oczywiście
nie zawsze), piszczy jak nie wiem co i do tego preferuje rozwiązania siłowe.
Ewcia wiele razy przez nią płakała, bo Ala ją uderzyła, przestraszyła wrzaskiem
albo obudziła. Ja również momentami byłam bliska obłedu gdy ten maluch krzyczy i
piszczy o wszystko, wzięty na ręce wali mnie główka w nos tak, że widzę
ciemność, nie chce ani byc na rękach ani bawic się sama - wrzask i pisk o
wszystko...
Powiem Ci, że początkowo trudno mi było zaakceptować tak różny charakter od
charakteru starszej córci. I trudno było przyzwyczaić się, że po względnej
swobodzie z mądrym trzylatkiem, zajmujesz się - momentami - bardzo trudnym
maluchem.
Więc nie pisz, klaudia1973, że "to prowokacja, bo matczyne uczucia drzemią w
każdej z nas", bo nic nie wiesz. Czasami to nie jest takie proste.

Pozdrowienia

[zaneta21]

Powiem tak tez miałąm depresje poporodowa to straszny stan i jestem w stanie
sobie wyobrazic co czujesz.Powiem jedno najwazniejsze to uswiadomic sobie ze ma
sie problem i ze sytuacja nie jest normalna -ty juz to zrobiłas a to juz
naprawde duzy sukces Masz oparcie w męzu co równiez ma ogromne znaczenie przy
leczeniu depresji poporodowej
Moja rada jak najszybciej do psychologa bez wzgledu na nazwisko czy uwagi
otoczenia .....dla dobra Twojego syna Twojego i całej Twojej rodziny
Pozdrowienia i zycze powodzenia

[sakada]

Nie będę oryginalna - NATYCHMIAST idź do psychologa. To jest forum - a na nim
piszą ludzie. Nie lekarze, nie terapeuci. A właśnie osoba wykwalifikowana jest
Ci teraz niezbędna. Rozumiesz? Nawet jeśli nic nie czujesz do dziecka - ono
jest najważniesze i jako matka musisz zrobić co w Twojej mocy, żeby pomóc jemu
i sobie. Powiem ostro - rusz tyłek i ratuj swoje dziecko, bo jeśli coś mu się
stanie będziesz tego żałować do końca życia!

[merlott]

mam nadzieje, ze to prowokacja..

jesli jednak nie, to musisz jak najszybciej udac sie do psychologa. depresja
poporodowa moze sie poglebiac i doprowadzic do strasznych rzeczy.

podczas moich zajec w szkole rodzenia polozna chciala koniecznie podkreslic,
bysmy za wszelka cene starali sie przez kilka dni po porodzie nie poddac tej
depresji. by nakreslic jej niszczycielska sile opowiadala nam o przypadku
kobiety, ktora miala porod z komplikacjami, wiec musiala potem zostac w
szpitalu na tydzien. Czwartego dnia kobieta dostala swoje dziecko do karmienia
i w pewnym momencie zaczela na nie krzyczec i je bic!! cale szczescie, polozne
byly blisko.

nigdy nie potrząsaj dzieckiem

[melka_x]

Jedno to pychiatra (raczej nie psycholog, mogę się mylić, ale podejrzewam, że
masz depresję, którą powinno leczyć się farmakologicznie). Jeśli wstydzisz się,
zostaw dziecko z opiekunką i pojedź do innego miasta.

Drugie - nigdy nie potrząsaj niemowlakiem. Z dwojga złego lepiej wrzasnąć czy
rzucić jakimś przedmiotem. Brzmi to nieprawdopodobnie, ale w przypadku
niemowlaka mocne i/lub regularne potrząśnienia mogą być przyczyną różnych
upośledzeń, a w skrajnym przypadku nawet doprowadzić do śmierci. Jeśli czujesz,
że nie możesz sobie zaufać, sceduj opiekę na kogoś innego, ewentualnie tak
sobie ustawcie życie, żebyś nie zostawała z dzieckiem sama.

[melka_x]

miało być 'potrząśnięcia'

[xxx75]

Wiem co przechodzisz,jestem po takim koszmarze.Kiedy moj synek mial 15miesiecy
zaszlam w druga ciaze,zaplanowana,oczekiwana itp.Kiedy synek sie urodzil zaczal
sie pieklonie potrafilam Go pokochac,irytowalo mnie kiedy plakal,kiedy chcial
cos ode mnie,doszlo do tego ze myslalam,ze on jest jakims przeklenstwem,chcialm
zeby bylo tak jak kiedys,tzn kiedy Go nie bylo potrafilam GO zostawic,zeby
plakal.Mimo ze rozwijal sie bardzo dobrze,wyczuwal moja niechec,mniej sie
usmiechal,byl bardzo nerwowy,potrafilam Mu mowic rzeczy bardzo
przykre,slowa,ktore nigdy nie przeszly mi przez gardlo do starszego synkaMoj
maz...szkoda slow,nawet nie chce o tym pisac,Twoj przynajmniej wynajal
opiekunke..niewazne,w pewnym momencie nastapil przelom,kiedy mial ok 11miesiecy-
wiem ze to dlugo.To nie jest tak,ze przez 11miesiecy nie zaznal mojej
milosci,teraz z perspektywy czasu wiem,ze kochalam GO od samego poczatku,ze od
samego poczatku byl moim wytesknionym,wymarzonym kurczaczkiem i nadal
jest,tylko ze ja pewne rzeczy robilam mechanicznie.Teraz kurczaczek ma
14miesiecy kocham Go ponad zycie,jest cudowny,a wszystkie zle chwile chce
wymazac z pamiec,ale wiem ze nigdy mi sie to nie udazaluje tego bardzo i co
noc modle sie do Boga,aby mi wybaczyl.I wiem,ze Ty tez kochasz swojego synka
baardzo mocno,mimo,ze wydaje Ci sie ze Go niecierpisz,kochasz Go bo jest
czescia Ciebie.Mi pomogli moi rodzice i moja przyjaciolka,duzo ze mna
rozmawiali,pokazywali jaki jest madry,cudowny i wspierali w zlych
chwilach,odganiali demony kiedy ja nie mialam juz sily.Niestety ja odbijalam na
nim swoje nieudane zycie malzenskie,kiedy synek mial 3miesiace moj maz zaczal
kontaktowac sie ze swoja "byla" i zaczely sie rozne jazdy,ale wiem ze w zaden
sposob mnie to nie tlumaczy,bo na takie cos nie ma wytlumazcenia,ani
usprawiedliwienia.Jesli chcesz porozmawiac pisz na priv.Trzymam za Ciebie
kciuki!

Wolanie o pomoc

[evee1]

e_r_i_n napisała:

> Wolanie o pomoc - ok.
> Ale jesli na rade, zeby pojsc do psychologa odpowiada autorka watku, ze :
> 1. w miescie ponizej 150tys takowego moze nie byc
> 2. problem z pojsciem jest, bo mam znane nazwisko
> to juz staje sie to irytujace i kuriozalne.
No, ja nie wiem, ja ze swoja depresja (co prawda nie poporodowa) walczylam sama
przez 10 lat, zanim wreszcie odwazylam sie pojsc do lekarza ). Teraz uwazam
to za 10 straconych lat mojego zycia.

aerino, powinnas jak najszybciej wybrac sie do psychologa, a raczej psychiatry,
bo pewnie bez farmakologii sie nie obejdzie, a tylko psychiatra ma mozliwosc
zapisywania lekarstw. To mozna leczyc i wyleczyc. I im szybciej, tym lepiej.
I tak za dlugo juz zwlekasz... Szkoda zycia i radosci, ktora molabys miec z
tego malego chlopczyka (wiem, bo sama takiego mam, tez urodzil sie jako drugi,
po corce).

[e_r_i_n]

Eeve, a czy odbijalo sie to w taki sposob na rodzinie (a szczegolnie malenkim
dziecku)?
Gdyby tu chodzilo tylko o samopoczucie dziewczyny - to pewnie nikt by tak nie
reagowal.
Ale jesli cierpi (doslownie i w przenosni) dziecko - to juz wymaga to
zdecydowanych reakcji.

[evee1]

> Eeve, a czy odbijalo sie to w taki sposob na rodzinie (a szczegolnie malenkim
> dziecku)?
Nie specjalnie, bo mam kochana rodzine ). Ja nadal bylam w stanie jakos
funkcjonowac na zasadzie "bo musze". Ale bylo to strasznie wyczerpujace i
komplikowalo wiele podstawowych spraw zyciowych, na przyklad za nic sama nie
wyszlam z domu, a czasami jednak musialam )). Ale teraz przynajmniej zapala
mi sie czerwone swiatelko jak widze pewne zachowania u moich dzieci, bo one sa
obciazone genetycznie i po mnie i po tacie (moja tesciowa i jej mama cierpialy
na ciezka kliniczna depresje, ktora zreszta przyczynila sie do ich
przedwczesnego odejscia z tego swiata - depresja to nie zarty niestety).

> Gdyby tu chodzilo tylko o samopoczucie dziewczyny - to pewnie nikt by tak nie
> reagowal.
> Ale jesli cierpi (doslownie i w przenosni) dziecko - to juz wymaga to
> zdecydowanych reakcji.
Totaz wlasnie musi jak najszybciej cos z tym zrobic, a podejrzewam, ze samej
bedzie jej baaardzo trudno, a lekarz jakos tym pokieruje tak zeby nie tylko ona
miala sie lepiej, ale by i dziecko bylo bezpieczne.
Bo jezeli faktycznie jest to depresja poporodowa (czy jakakolwiek), to
"branie sie w garsc" nie ma specjalnego efektu.

[e_r_i_n]

Ja sie domyslam, ze depresja to nie jest latwa choroba (domyslam, bo sama sie z
nia nie zetknelam).
Co do drugiej czesci Twojej wypowiedzi: dlatego z takim uporem maniaka pare
osob, w tym ja, namawiamy dziewczyne do pojscia do specjalisty, a nie zalenia
sie na forum. Bo tu moze tylko slowa: wez sie w garsc, a to, jak sama piszesz,
za malo.

[kassia23]

Oddaj go! Jest wiele rodzin, które z pocałowaniem ręki wezmą Twoje zdrowe,
śliczne maleństwo pod swój dach, swoje skrzydła, swoje serce. Jeśli nie
potrafisz sobie z tym problemem poradzić (a wydaje mi się, że byś potrafiła -
autodiagnoza na to wskazuje) to będzie to najlepsze rozwiązanie...
Albo wiesz co? Poczytaj w wolnym czasie forum "Chore dziecko, strata dziecka".
Kasia.

Do Aeriny

[jagienkaa]

Posłuchaj, a może napisałabyś z jakiego jesteś miasta? Jeśli się boisz że Cię
rozpoznają, to podaj 3 miasta czy coś, ale na pewno znajdzie się ktoś kto Ci da
namiary do specjalisty.
Zrób to dla siebie, synka i córki.
Trzymaj się, wszystko się ułoży.

jagienko i te, które sa oburzone

[aerina]

Jagienko, juz poprosiłam o namiary (juz widze, jak częśc forum rzuca sie
sprawdzic jakie to miasto).

Co do niektórych oskarżeń, to się ustosunkuję- nigdzie nie napisałam, że w moim
mieście nie ma psychologa. Jest mnóstwo, szpital psychiatryczny.
Po drugie, być może niezbyt jasno to napisałam (bo napisałam) ale to nie jest
tak, że od 5 miesięcy mam ochote rozwalic swojemu dziecku głowe o ścianę.
Najpierw zajmowałam się nim bez agresji, z pełną obojetnością. Potem, jak
sytuacja zaczęła sie pogarszać, poszukaliśmy opiekunki. Trochę pomogło. No, a
teraz od jakiegos czasu znowu jest gorzej.

Szczerze mówiąc doskonale wiem, że potrzebna mi pomoc psychoterapeuty. Dobrego.
Który by nauczył mnie rozładowywania negatywnych emocji.
Ale to naprawde nie jest łatwe- przyznac sie do takich uczuć komuś obcemu. Mąż
to mąż. Ten post służy wyłącznie przełamaniu się- jeśli potrafię napisac co
czuję i poddać się ocenom takich ludzi jak g-kasia, tynia i (nie pamietam nicku)
tej, która nie wierzy, że mogą nie istniec uczucia macierzyńskie- to juz jest
duzy krok do przodu.
Oburzonych przepraszam, że wstrząsnęłam ich delkatną psychiką.

Melko-x, ja nim nie potrząsam w TAKIM sensie. Raczej wrzeszczę, kopię drzwi,
zagłuszam. Zdarzyło mi się pare razy agresywnie go kołysac (tył/przód).
Uszkodzenia mózgu zdarzaja się przy potrząsaniu za ramiona, gdy głóka lata
bezwładnie.

A ja pociesze...

[kalina_p]

Trzymaj sie, ciesze sie, ze cos z tym chcesz zrobic. Faktycznie, tylko
specjalista Ci pomoze...szkoda mi ciut tej malenkiej istotki, ktora kocha
Ciebie bardzo, calym swoim serduszkiem ale mam nadzieje, ze sie pozbierasz i
rowniez pokochasz.
Tylko prosze, postaraj sie, niech maluch nie cierpi, bo on nie jest niczemu
winien, nie prosil sie na ten swiat...
Badz dzielna, idz gdzies, obcemu latwiej jest sie wygadac, niz znajomemu I
pisz koniecznie, co dalej, ok? Moze na priv sie do mnie odezwiesz?
Pozdrawiam!

jeszcze raz ja

[jagienkaa]

ja jakoś nie umiem znaleźć miasta, gdzie mieszkasz, natomiast zaglądnij tutaj:
www.rodzicpoludzku.pl/baby/depresja.html
a potem spróbuj do nich zadzwonić:
www.rodzicpoludzku.pl/poradnia/index.html
wiem że numer jest Warszawski ale może Ci dadzą jakieś wskazówki gdzie się udać.
Walcz

[melka_x]

> Melko-x, ja nim nie potrząsam w TAKIM sensie. Raczej wrzeszczę, kopię drzwi,
> zagłuszam. Zdarzyło mi się pare razy agresywnie go kołysac (tył/przód).
> Uszkodzenia mózgu zdarzaja się przy potrząsaniu za ramiona, gdy głóka lata
> bezwładnie.

Aerino bez żadnej agresji; obrażenia wewnętrzne w wyniku potrząsania niestety
zdarzają się i nie ograniczają się do mózgu, w dodatku czasem niewielkie
obrażenie wewnętrzne nie zdiagnozowane może doprowadzić do poważnych
komplikacji (wiem, co mówię, bo lekarze nie wykluczyli, że skręt jelit u mojej
córki mógł być wynikiem potrząsnięcia). No i druga rzecz, wszyscy mamy
skłonność do przesuwania sobie granic, na razie zdarzyło Ci się agresywnie
zakołysać dzieckiem, następnym razem możesz nim potrząsnąć lub je uderzyć.
Jakby Ci to się wydawało teraz nierealne, jest to możliwe. (Pewnie gdyby kilka
miesięcy temu ktoś Ci powiedział, że będziesz agresywnie kołysać dzieckiem też
byś nie uwierzyła.)

Bardzo Ci współczuję, niemniej uważam, że obowiązkiem Twoim i męża jest przede
wszystkim zadbać o bezpieczeństwo dziecka, nawet z marginesem, który wydaje Ci
się przesadą.

Na pociechę powiem, że znam podobny przypadek, dziecko wywoływało w matce nie
tylko złość, ale autentyczne, jak najbardziej fizyczne obrzydzenie (kobieta
brzydziła się nie tylko karmić - i nie karmiła-, czy przewinać - mąż przewijał,
ale nawet dotknąć dziecka). Najpierw farmakologia, później psychoterapia, dziś
dziecko jest ukochaną córeczką i patrząc na jej matkę nigdy w życiu nie
domyśliłabyś się jakie przeszła z córką piekło. Leczenie trwało 2 lata, ale
pierwsze efekty były zauważalne po kilku miesięcach.

[xxxinkaxxx]

Hej,

ja tez nie bede oryginalna- MUSISZ NATYCHMIAST iść do psychiatry, a najlepiej
gdyby udało się znaleźć psychiatre/psychoterapeute... nie szukaj przeszkód i
wymówek... to część tej choroby- nawet drobne zadanie urasta do problemu nie do
rozwiązania.....

wiem co mówię, bo chociaż mój problem polegał na czym innym, to też zwlekałam z
pójściem do psychiatry, wydawało mi się że sama sobie poradzę...

Napisałaś:
> Szczerze mówiąc doskonale wiem, że potrzebna mi pomoc psychoterapeuty.
Dobrego.
>
> Który by nauczył mnie rozładowywania negatywnych emocji.

Ale moim zdaniem to nie o wyładowanie agresji chodzi.... raczej o to byś
znalazła przyczynę takich uczuć wobec własnego dziecka... jestem pewna, że coś
się za tym kryje...



> Ale to naprawde nie jest łatwe- przyznac sie do takich uczuć komuś obcemu

... hm, wiem z doświadczenia, że okazuję się, że dużo łatwiej niż komuś
bliskiemu....

pozdr

INKA

[atlantis75]

Aerina, proszę, idż po pomoc do psychologa... Gdyby Ci na synku nie zależało
nie napisałabys takiego posta...

[sceptyczna1]

trudno się z tym nie zgodzić

i bardzo dziękuję tym...

[aerina]

emamom, które podeszły do mojego problemu poważnie i życzliwie.
Chociaż w zasadzie byłam przygotowana na znacznie większą agresję.

[sceptyczna1]

A to zupełnie inaczej niż ja, bo mnie ta agresja zaskoczyła. Nigdy nie przyszło
by mi do głowy, że można człowieka tak jednostronnie osądzić"od czci i wiary" w
imię obiegowych opinii, że "każda matka kocha swoje dziecko". Tymczasem gorąco
w to wierzę, że dla matek, które jeszcze nie zdążyły pokochać swojego dziecka
to wielka tragedia, jako, że mają pełną świadomość konsekwencji takiego braku
uczuć. I dlatego zasługują na wsparcie w poszukiwaniu dróg wyjścia z problemu a
nie krytykę i potępienie. Pozdrawiam serdecznie

[maw51]

Szkoda mi tego dziecka. Mam nadzieje ze psycholog lub psychiatra będzie w
stanie cię z tego wyciągnąć i pokochasz to maleństwo

[makowapanienka2]

Też nie podoba mi się ta agresja. Jednego mnie życie nauczyło, żeby nie oceniać
ludzi zbyt surowo bo niewiadomo jak my byśmy się zachowali w takiej sytuacji.
Każdą z nas mogło to spotkać. Dziewczyna zachodząc w ciąże napewno nie myślała
że tak będzie. Ato że pisze na forum to znaczy że wcale jej z tym dobrze nie
jest i że zdaje sobie sprawe że coś jest nie tak, a to już dużo. Niestety wydaje
mi się że tylko dobry psycholog jest wstanie pomóc.
Pozdrawiam cię serdecznie i mam nadzieje że przyjdzie taki czas że pokochasz
swego synka.

do tyni, kasi i erin

[sceptyczna1]

Nie bardzo wiem, jak zacząć. Mnie również nie podoba się kierunek w jakim
potoczyła się nasza wymiana postów, bo nie o to mi chodziło. I na pewno nie o
to, żeby kogoś obrazić. Bardzo możliwe, że autorka wątku otwarła moje stare
rany stąd może , aż tak emocjonalna reakcja na Wasze posty. czytając je
poczułam sie urazona, bo sama byłam kiedyś w podobnej sytuacji jak autorka
wątku i dzień, w którym poczułam, że kocham moje dziecko uważam za
najpiękniejszy w moim życiu, ale nie dlatego, że "kazda matka kocha swoje
dzieci", tylko dlatego, że sama zawsze cierpiałam z powodu braku matczynej
miłości i zawsze sobie zakładałam, że moje dzieci tego nie doświadczą. Nie
zareagowałam też świętym oburzeniem na post autorki, bo obecnie tak kocham
mojego syna, że nie wiem czy można kochać bardziej, więc wiem, że jest możliwe
wyjście z tej sytuacji. Poza tym mam już tyle lat, że wiem, że życie nie jest
czarno-białe, ale składa się z różnych odcieni szarości. Mniejsza z tym. Nie
zgadzam się z Waszymi ocenami, ale zgadzam się, że każdy ma prawo do własnego
zdania i w imię tego prawa przepraszam, jeżeli poczułyście się urażone.

[tynia3]

Też przepraszam, jeśli było zbyt emocjonalnie i pozdrawiam

[g_kasia]

j.w.

[e_r_i_n]

Ja sie nie poczulam urazona, juz od dawna wszytsko, co jest pisane na forum
dziele przez 4
Pozdrawiam i przepraszam, jesli przeze mnie poczulas jakos zle sie poczulas.

[black-cat]

Pędem do psychiatry najlepiej specjalizującego się w psychozach poporodowych.
Przypadki odrzucenia własnego dziecka zdarzają się ale postaraj sie zrobić
wszystko aby to wyleczyć. Pięć miesięcy z oziębłą emocjonalnie matką to bardzo
długo i nie czekaj dłużej. Nie pozwól, żeby rosło z poczuciem winy i nie funduj
mu przyszłości na kozetce u psychiatry.

[verdana]

Do psychologa, oczywiscie, ale chyba jednak nie w swoim miescie. To prada -
jesli w małym miescie jest się znaną osobą, lepiej nie zwierzać się nawet
psychologowi, ze nie kocha się dziecka. Nigdy nie wiadomo, kiedy
wiadomość "wycieknie" i za pare lat ukochane dziecko dowie się, ze mama go nie
kochała.
A poza tym, tak sobie myslę - czy rzeczywiscie nie kochasz tego swojego
dziecka. Denerwuje Cię (mnie moje ukochane denerwowało nie mniej, wrzeszczałam
na niemowle, fakt, miałam ochote je zlac - fakt, i tak sobie mysle, że nie
byłam nienormalna tylko jawnie przyznaję się do tego, co inni ukrywają). Masz
go dosyć. Wolałabys mieć spokój. To prawda.
Ale jakby Cię to dziecko tak naprawde zupełnie nie obchodziło, nie martwilabyś
się, że mama go nie kocha. Bo przecież Twoje zmartwienie to troska o dziecko.
Głeboka troska. Więc to chyba nie jest całkowita obojetność na jego losy.

dziwne..i smutne.

[18lipiec]

Ale dziwnie tak...piszesz o synu "to dziecko, tego dziecka" Chyba ani razu nie
napisałaś synek, albo po imieniu. Dziwna jesteś. To po co Ci to było?

[wieczna-gosia]

lipiec,
mysle ze aerina nie wiedziala ze takie uczucia spotkaja ja w stosunku do
wlasnego dziecka.
Strasznie to smutne co piszesz.
Ale wiesz co?
Ludziom, ktorzy faktycznie maja swoje dzieci tam gdzie plecy zmieniaja nazwe
nawet nie przychodzi do glowy ze nie sa OK.
A tobie przyszlo.
Bierzcie sie z mezem do roboty.

[ewamamaolka3]

Wyglada mi to na depresje poporodowa. Bardzo czesto sa takie symptomy agresja w
stosunku do dziecka i to wszystko co napisala.

[annba1]

Wiem, że tak się nie powinno, i że na forum jest dyskusja, ale nie mam czasu
czytać tu wszystkich wypowiedzi. Zdanie o mamie pomijam, chciałam tylko
podzielić się z wami moimi odczuciami na temat takich maleńkich dzieciątek -
niekochanych! Patrząc na swoje maleństwo, tuląc je w nieskończoność i
podziwiając na każdym kroku, bardzo silnie i wrażliwie reaguję na brak uczuć i
miłości dla maluszków, które nie dostają tego co im się należy. Wyję nad
dziecmi do adopcji, wyję nad dziećmi z domów małego dziecka, a najbardziej
takimi, jak opisany w wątku - maluszek zamknięty w czterech ścianach- o
którego "tragedii" nikt nie wie i nie może mu pomóc! Nie wiem, po prostu
strasznie mnie rusza los niemowląt! A nie jestem w stanie im pomóc!!! Niestety!
Bo niby jak??

[olga50]

Współczuje twojemu synkowi, że ma taką matkę.
brrrrr tragedia.idź lepiej dziewczyno do psychologa albo od razu do psychiatry,
bo tobie jest potrzebna pomoc.

[miriam_b]

no tak wszystkie mało wyrodne mamy się tu zebrałyczyt...wszystkie te
matczyne "dewotki"które jak przyjdzie co do czego same by dziecko trzasnęły a
tu kochają i dziewczynę uważają za nienormalną......(acha przepraszam nie
wsyztskie tu takie są)ale co do tych pań to niech poprostu zamkną się w swoim
pięknym świecie gdzie wszyscy wszystkich kochaja a matki jak aerina zamyka się
najlepiej w szpitalu psychiatrycznym...no pogratulować co niektórym
pomysłówa wracając do tematu zupełnie rozumiem cię co do nazwiska....też
mam te problemy...jak poszłam do ginekologa to zaraz wiedzieli pracownicy
mojego ojca nawet!!!!!ach szkoda słów...wiadomo jeden wypad do psychologa i
klapa kulturowa....to akurat racja i jak ktoś nie ma takich problemów nie
zrozumie!!żadnego psychiatry dziewczyno nie polecam!!!!psychiatra jest od
chorób psychicznych zdiagnozowanych pod względem medycznym!!!psycholog nie
zajmuje się chorobą jako chorobą ale przede wszystkim przyczynami...jeśli ktoś
zrozumie w ogóle o co mi chodzi...psycholog potrzebny bo poprostu ktoś musi
poznać powód tego problemu...porozmawiać z kimś anonimowo byłoby
najlepiej...ale ze specjalistą a nie z mamami z forum no chyba że któraś jest
psychologiem....napewno jest dużo rozwiązań i dużo pomysłów jak dojść z tym
wszystkim do ładu...w każdym razie życzę powodzenia.....nie będę się rozwodzić
jakie to dziecko jest biedne bo i tak sama sobie zdajesz z tego sprawę,a to nic
nikomu nie pomoże tym bardziej synkowi...

[odlipcadomarca]

Uwazaj na siebie. Niestety wiele kobiet w depresji poporodowej probuje zrobic
sobie krzywde, ostateczna krzywde - najczesciej z powodu tych wlasnie
pogmatwanych uczuc: poczucie obowiazku, swiadomosc braku pozytywnych i ogolnie
oczekiwanych uczuc wobec dziecka, stawianie samej sobie wysokich wymagan zeby
byc przyzwoita matka, zmeczenie, zapetlenie, brak wyjscia Zanim zrobisz
dziecku krzywde, o co tak wiele pan sie tu boi, mozesz zrobic sobie cos
nieodwracalnego wlasnie z obawy zeby nie skrzywdzic dziecka - to dosc typowy
mechanizm w przypadku depresji, nie tylko poporodowej. Nie jestes w stanie sama
sobie pomoc na tym etapie. Juz sama obecnosc dziecka jatrzy i prowokuje kolejne
zle mysli i uczucia zarowno wobec Niego jak i samej siebie. Wstydzisz sie
prosic o pomoc, bo zapewne do tej pory zawsze umialas sobie ze wszystkim radzic
sama. Byc moze nawet nalezalas do tych, ktorzy zawsze umieja sie sami wziac w
garsc. Ale czasem tak jest, ze najwiekszym osiagnieciem jest wzbudzenie w sobie
tej umiejetnosci poproszenia o pomoc. Bo sa tacy, ktorzy moga Ci pomoc. Na
pewno nie szukaj pomocy w swoim miescie ale koniecznie jedz do najblizszego
wiekszego osrodka. Nie bardzo mozesz sobie pozwolic na zwlekanie, bo jak sama
piszesz, uczucia niecheci wracaja i poglebiaja sie. Niszczy Cie to. Odwaz sie
szukac pomocy zanim Cie zniszczy.
Serdecznie Cie pozdrawiam i trzymam kciuki za odwage
od7do3

[evee1]

> pomysłówa wracając do tematu zupełnie rozumiem cię co do
nazwiska....też
> mam te problemy...jak poszłam do ginekologa to zaraz wiedzieli pracownicy
> mojego ojca nawet!!!!!ach szkoda słów...wiadomo jeden wypad do psychologa i
> klapa kulturowa....to akurat racja i jak ktoś nie ma takich problemów nie
> zrozumie!
Czyli, ze trafilas na kiepskiego lekarza, ktory nie potrafil dochowac tajemnicy
lekarskiej. Jezeli Aerina podejrzewa, ze cos takiego moze sie zdarzyc, to
faktycznie lepiej, zeby poszla do lekarza w innym miescie.

> żadnego psychiatry dziewczyno nie polecam!!!!psychiatra jest od
> chorób psychicznych zdiagnozowanych pod względem medycznym!!!psycholog nie
> zajmuje się chorobą jako chorobą ale przede wszystkim przyczynami...jeśli
ktoś
> zrozumie w ogóle o co mi chodzi...psycholog potrzebny bo poprostu ktoś musi
> poznać powód tego problemu...
I tu sie mylisz, bo depresja poporodowa, to nie jest dol czy chandra, tylko
choroba, ktora trzeba leczyc. Sklonnosci do depresji jedni maja i wylazi im
ta zolza przy wielkich zmianach zyciowych, inni jej nie maja i chocby sie
walilo i palilo wyjda z tego poobijani, ale psychicznie zdrowi.
I grzebanie w przeszlosci z psychologiem niewiele tutaj pomoze. Ja dobrze
wiedzialam, ze powinnam byc szczesliwa i rozumowo do tego podchodzac
powinnam "sie wziac w garsc i wybic sobie glupoty z glowy". Ale mam taki feler
jak imbalans serotoniny w mozgu i niestety ma to takie skutki, a nie inne.
teraz co prawda juz nie biore zadnych medykamentow i jest nareszcie OK, ale
wiem, ze moje problemy moga wrocic. Ale teraz juz sie nie boje, bo wiem, coz z
tym fantem robic.
A grzebanie w przeszlosci dalo mi tylko tyle, ze zdalam sobie sprawe, ze pewne
moje zachowania z przeszlosci wskazywaly na to, ze mam sklonnosci depresyjne.
Wszystko ulozylo sie w piekna calosc i wiedzialam dlaczego dzieje sie tak jak
sie dzieje, ale nie co zrobic, zeby przestalo sie dziac.
A symptomy Aeriny sa dosyc klasyczne i opisywane dosyc czesto, wiec ja bym na
jej miejscu oszczedzila pieniadze na psychologu i poszla raczej od razu do
psychiatry. Ale to jej wybor...
Aerina, mozesz jeszcze porozmawiac o swoim problemie na forum Depresja
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=99, albo wrzuc haslo "depresja" na
www.google.pl.
Powodzenia.

[miriam_b]

oczywiście depresje poporodową się leczy!!!ale nie środkami farmakologicznymi i
nie przez psychiatrę!!!!
a co do ginekologa nie tylko o niego chodzi!!chodzi o innych w ogóle ludzie i
tak w ogóle tajemnicy lekarskiej wśród znajomych nie ma...to bajka...

[melka_x]

miriam_b napisała:

> oczywiście depresje poporodową się leczy!!!ale nie środkami farmakologicznymi
i
>
> nie przez psychiatrę!!!!

Miriam mylisz się. Depresję rozumianą w ścisły, kliniczny sposób leczy się
farmakologicznie, a leczenie prowadzi lekarz psychiatra.

[black-cat]

Chyba nikt Aeriny nie wysyłał do szpitala. Psychiatrzy mają dużo większą wiedzę
na temat psychoz poporodowych. Również psychiatrzy (oczywiście nie wszyscy tak
samo jak nie wszyscy psycholodzy) są psychoterapeutami. Aerina nie jest wyrodną
matką, po prostu ma problem a najważniejsze, że zdaje sobie z niego sprawę. Nie
jest jedyną, co więcej może to spotkać każdą z nas. Depresje i psychozy to
jednostki chorobowe i leczą je psychiatrzy szukając między innymi ich przyczyn.

[lizzy]

A jaCi napiszę,że nie jesteś wyjątkowa. Wiele mam przez to przechodzi, ale w
naszym społeczeństwie gdzie kult matki polki jest wiecznie żywy mało która
kobieta do tego się przyzna.
Przechodziłam przez to przy pierwszym dziecku co prawda tylko przez miesiąc,
ale zawsze. Moje dziecko było mi obojętne. Marzyłam, żeby zniknęło, albo żebym
to ja zniknęła. Wkurzało mnie gdy ktoś mówił, że ona jest taka bezbronna, bo
dawała mi w kość. Jedynym pozytywnym uczuciem jakie miałam w stosunku do mojej
córki to było przeświadczenie, że zabiję każdego kto chciałby zrobić jej
krzywdę. I to dawało mi nadzieję, że moje uczucia do niej wkrótce się zmienią.
Nie potrafiłam jej pocałować, mówić do niej po imieniu, przytulić. Była mi obca.
Jednakże byłam ostrzeżona, że tak może być. To się zdarza - miłości trzeba się
nauczyć. Czasem ta nauka może trwać nieco dłużej.
Kiedy moja córka skończyła miesiąc nastąpił 11 września 2001. To wydarzenie tak
mną wstrząsnęło, że wszystko mi się poukładało - czego i Tobie życzę.

[iwcia75]

ja rowniez odradzalabym psychaitre i faszerowanie sie lekami

[evee1]

> ja rowniez odradzalabym psychaitre i faszerowanie sie lekami
Tak, najlepiej niech sie dziewczyna wezmie w garsc. Sorry za ironie.
A dlaczego uwazasz, ze psychiatra jest "be", a lekow nie nalezy brac?
Jak ktos ma angine, to tez bys odradzala mu wizyte u lekarza i branie
antybiotykow?

[iwcia75]

evee, wcale nie uwazam,ze "dziewzyna ma sie wziac w garsc", jestem jak najdalej
od tego. autorce postu potrzebna jest pomoc bliskich,a jesli pomoc specjalisty,
to duchowa. mowie to dlatego,ze znam osoby,ktore mialy depresje i leki
uczycnily z nich wraki ludzkie, stali sie lekomanami i zadnej osobie nie
zyczylabym tego.
wiem,ze gdybym ja miala ten problem,to zwrocilabym sie do znajomej mi psycholog
i bylabym pewna,ze zachowa ona to w tajemnicy. chcialabym,zeby mama tego 5mies
chlopczyka tez miala taka mozliwosc

[milarka]

iwcia75 napisała:

> mowie to dlatego,ze znam osoby,ktore mialy depresje
> i leki uczycnily z nich wraki ludzkie, stali sie lekomanami i zadnej osobie
> nie zyczylabym tego.

Depresję leczy się lekami, te osoby o których piszesz może trafiły na jakieś
niekompetentnego lekarza, nie wiem
mój tata miał depresję, i wiem, że żadna terapia by go z tego nie wyciągnęła,
gdyby nie lekarstwa - bo żeby terapia pomogła to trzeba iść na tę terapię i
chcieć się leczyć.

To tak trochę na marginesie, bo jeżeli chodzi o autorkę wątku to mi to nie
wygląda na depresję, specjalistka oczywiście ze mnie żadna, ale w depresji nie
jest tak, że kochasz jedno dziecko, a drugiego nie, w depresji jest tak, że nic
cię nie obchodzi, na nic nie ma siły, w ogóle dół totalny.

Oczywiście do specjalisty (psychoterapeuty, psychologa czy psychiatry) warto
się wybrać, bo problem ten tkwi jak najbardziej w psychice.

milarko

[iwcia75]

tez mi sie tak wydaje- i co do odpowiedniego lekarza i co do depresji. wydaje
mi sie,ze w depresji czlowiek nie znosi wszystkiego, wszystkich lacznie z samym
soba, jest osowialy, jakby obojetny, bez sil. u Aerin to jest chyba cos innego,
co przeminie, ale potrzebna jest tu pomoc. to,ze piszę,ze nie polecam
psychiatry, wynika z mojego osobistego braku zaufania do tego typu lekarzy.

co do tych osob uzaleznionych od lekow, to ja mam wrazenie,ze one pokochaly
swoja depresje i swoje leki. trudno mi powiedziec, kto popelnil tu blad

[wieczna-gosia]

moj przyjaciel mial depresje jako skutek urazu glowy- facet wysportowany,
aktywny, nagle stal sie slaby jak niemowle. U niego prowadzone bylo rownolegle
leczenie farmakologiczne i psychoterapia, obecnie po poltora roku leki zostaly
odstawione, psychoterapia trwa nadal, poprawa jest uderzajaca.

[evee1]

iwcia75 napisała:

> evee, wcale nie uwazam,ze "dziewzyna ma sie wziac w garsc", jestem jak
najdalej
> od tego. autorce postu potrzebna jest pomoc bliskich,a jesli pomoc
specjalisty,
> to duchowa. mowie to dlatego,ze znam osoby,ktore mialy depresje i leki
> uczycnily z nich wraki ludzkie, stali sie lekomanami i zadnej osobie nie
> zyczylabym tego.
Ja bylaby troche sceptyczna jezeli chodzi o stwierdzenie, ze to na skutek
brania lekow stali sie oni wrakami ludzi. Moze to wlasnie depresja i niemoznosc
znalezienia odpowiedniego leku doprowadzila ich do takiego stanu. Wcale nie tak
latwo dobrac lek, ktory pomaga danej osobie, a na efekty dzialania kazdego z
nich trzeba czekac tygodniami. Ja mialam dzikie szczescie, ze trafilam (a
raczej moj lekarz) trafil za pierwszym strzalem, ale utrzymywalam kontakt z
ludzmi, ktorzy cierpieli na dokladnie to samo, ale ten lek na nich nie dzialal.
Poza tym sporo lekow starej generacji ma dosyc nieprzyjemne efekty uboczne, co
tez nie pomaga.
Nawet w przypadku tej samej osoby przy kolejnych nawrotach depresji to co
dzialalo kiedys moze nie dzialac i czlowiek dalej musi (z pomoca lekarza)
szukac. Tak bylo z moja tesciowa, dla ktorej lekarze za kolejnym razem po
prostu nie mogli (i w efekcie nie zdazyli juz) dobrac lekarstwa. A gdyby
im sie udalo, to pewnie jeszcze by z nami byla.
Poza tym w ciezszych stanach depresyjnych (czy manii, fobii czy nerwic) czesto
najpierw zaczyna sie od leczenia farmakologicznego, a dopiero jak czlowiek
wyjdzie troche na prosta zaczyna sie psychoterapie. Ale to juz specjalista
musi ocenic czy wystarczy psychoterapia, czy potrzebne sa jednak na poczatek
jakies srodki.

> wiem,ze gdybym ja miala ten problem,to zwrocilabym sie do znajomej mi
psycholog
> i bylabym pewna,ze zachowa ona to w tajemnicy. chcialabym,zeby mama tego
5mies
> chlopczyka tez miala taka mozliwosc
Ale ja mam w rodzinie psychologa i psychiatre, ale jakos wole obcym opowiadac o
swoich problemach (dlatego tak latwo mi tu pisac) niz rodzinie.
W zasadzie wole z nimi pozostawac w stosunkach rodzinnych niz pacjent-lekarz.
Owszem moge poprosic o polecenie mi kogos, ale sama na kozetke do kogos z
rodziny na pewno bym sie nie udala ).
Ale jak psycholog Aerinie pomoze, to bardzo dobrze. Byle jak najszybciej...

[odlipcadomarca]

Depresja jest jak najbardziej jednostka chorobowa. Ma rozne postacie (np.
wiekszosc eating disorders to formy depresji, to tak dla przykladu) i leki
dobiera sie odpowiednio do sytuacji pacjenta, zaawansowania choroby itp.
Depresji nie da sie wyleczyc wylacznie psychoterapia (choc, oczywiscie, stosuje
sie ja jako srodek wspomagajacy) gdyz mamy do czynienia ze zmianami klinicznymi
w mozgu - namawianie do wizyty u psychologa jest wiec bardzo chwalebne ale
uczciwie mowiac, przyzwoity psycholog majac do czynienia z pacjentem z objawami
depresji, jedyne co moze i powinien zrobic, to wyslac tego pacjenta ciupasem do
psychiatry. Doprawdy trudno jest diagnozac cokolwiek poprzez Internet, zawsze
istnieje mozliwosc, ze piszacy historie wymyslil, radzi sie na temat znajomych
lub opisywana historia jest tylko czescia calego zespolu innych objawow ale
jesli traktowac pierwszy post autorki z cala powaga, to tu potrzebny jest
psychiatra specjalizujacy sie w postpartum depressions. I to potrzebny jest
raczej szybko. Wiele moze bowiem byc potegujacych sie objawow istniejacego
stanu z katatonia lub probami samookalecznia lub samobojstwa wlacznie. Dlatego
nie bardzo jest na co czekac - ten stan nie minie sam, a nawet jesli nastapi
chwilowa poprawa, to problemy nieleczone i tak wroca, bo taka jest okropna
natura depresji. Wiekszosc ludzi, ktorzy raz na nia zapadli, zmaga sie z jej
skutkami badz nawrotami przez wiekszosc zycia choc formy depresji i ich
nasilenie zmieniaja sie.
od7do3

chyba mam problem.nie lubie tego dziecka - Iwcia75

[l.e.a]

iwcia75 napisała:

> evee, wcale nie uwazam,ze "dziewzyna ma sie wziac w garsc", jestem jak
najdalej
>
> od tego. autorce postu potrzebna jest pomoc bliskich,a jesli pomoc
specjalisty,
>
> to duchowa. mowie to dlatego,ze znam osoby,ktore mialy depresje i leki
> uczycnily z nich wraki ludzkie, stali sie lekomanami i zadnej osobie nie
> zyczylabym tego

iwcia75

walczyłam z depresją farmakologicznie, jakieś 1,5 roku temu, pomogło, nie byłam
wrakiem ( no chyba,że na początku leczenia) i nie uzależnilam się. leki
p/depresyjne NIE UZALEŻNIAJĄ - tak było kiedyś, teraz sa takie leki, które nie
uzależniają ... obecnie mam spore kłopoty, chodzę do psychiatry i Bogu
dziękuję, że są tacy lekarze ...

do autorki wątku ...
to, że napisałas to bardzo dużo, to pierwszy krok, wierzę,że znajdziesz
zaufanego lekarza, który Cię z tego wyciagnie, jeszcze będziecie szczęśliwą
rodziną - zobaczysz

pozdrawiam ciepło
lea

[mamagucia]

Aerina, jeśli to depresja, a wiele na to wskazuje, to nie czekaj tylko walcz -
dla swojego synka, który jak sama piszesz jest "Bogu ducha winien i ma tylko
Ciebie". W ostatnim numerze "Twojego dziecka" jest artykuł "Miłość od drugiego
wejrzenia", gdzie jest napisane m.in.,że "kobiety dotknięte depresją poporodową
nie potrafią okazywać dziecku miłości, unikają z nim kontaktu, a nawet czasem
zachowują się wobec niego wrogo.W efekcie potrzeby psychiczne dziecka nie są w
pełni zaspokajane, nie ma niezbędnego mu poczucia bliskości z mamą. Skutki tego
są szybko widoczne: maluch nie czuje się pewnie i bezpiecznie w towarzystwie
matki, może zacząć jej unikać, pojawiają się zaburzenia w jego zachowaniu.
Kiedy dziecko podrośnie, może mieć problemy z wchodzeniem w bliskie związki."
Autorka artykułu podaje kilka rad jak walczyć z depresją, wśród nich proponuje
grupę wsparcia (jeśli nie w Twoim miejscu zamieszkania, to może w jakimś
większym mieście)i coś, od czego moim zdaniem możesz zacząć - anonimowy telefon
wsparcia np. w Poradni "Początek" przy fundacji "Rodzić po Ludzku":
022/6351011, czynny w pon.,śr., czw.,pt. w godz. 13-15. Myślę, że tam
podpowiedzą Ci co robić i do kogo się zwrócić, może współpracują z psychologami
czy psychiatrami lub mogą konkretnego terapeutę polecić. W każdym razie zacznij
działać, żeby Twój maluszek jak najszybciej poczuł Twoją miłość i bliskość,
bardzo proszę. Trzymaj się dzielnie, pozdrawiam - Agnieszka

Do Aeriny

[wio_sna]

Przeszłam przez to samo. Ja dodatkowo, nie mogłam patrzeć także na moje starsze
dziecko.

Teraz, gdy wszystko wróciło do normy czuję czasem straszny żal i pustkę. Żal mi
tych starconych miesięcy, brak ciepłego niemowlaka, którego nie przytulałam z
czułością, brak wpomnienia ufnych dziecięcych oczu. To starsznie teraz boli.

Mam wiele wspomnień podobnych do Twoich. Kiedyś schowałam się przed dziećmi w
sypialni, nie zapalałam światła, żeby starszy mnie nie zanlazł i leżałam na
podłodze marząc, że umrę i ten koszmar wreszcie się skończy. Przyszedł starszy i
gdy mnie znalazł poprosił: Mamo kochaj mojego braciszka.
Twoja starsza córka też bardzo cierpi.

Wiem jak trudno wybrać sie do lekarza, wiem jak trudno cokolwiek zrobić.
Doskonale rozumiem Twoje obawy, ale myślę, że dla lekarza to nie pierwszyzna, że
kobieta ma depresję poporodową. Na pewno nie jesteś pierwszą pacjentką, która
się zgłasza z takim problemem, na pewno nie ostatnią.
Tobie wydaje się teraz, że to wyjątkowa sprawa, że świadczy o ułomności. To
tylko choroba!!!! Straszna, bo nie pozwala Ci odczuć miłości do synka, jaką w
sobie masz.
Mi ulżyło, gdy usłyszałam diagnozę, bo wiedziałam, że z tym można sobie
poradzić, a byłam przekonana, że ten stan będzie już trwał wiecznie i nie można
go zmienić.
MOŻNA !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Trzymam kciuki za całą Twoją rodzinę.