dziecko i ja

[iza9925]

W listopadzie zostałam mamą cudownego małego chłopczyka. Zanim zaszłam w
ciążę bardzo przeżywałam każde niepowodzenie, kiedy okazywało sie, że to
jeszcze nie teraz. Mamy także córkę, która ma 13 lat, więc różnica wieku jest
spora i czasem moja córcia zachowuje sie jak mama a nie jak siostra. Siedze
teraz w domu z syneczkiem i czuję sie bardzo winna, bo mimo, że ogromnie Go
kocham, to bardzo mnie męczy taki tryb życia. Wszystko o tej samej porze,
nigdzie dalej nie moge wyjść. Czuje sie jak w klatce. Wczesniej miałam dzień
wypełniony niemal po brzegi, wszędzie mnie było pełno, jestem bardzo
energiczna. Teraz cały mój świat się zmienił i nie bardzo wiem jak sobie z
tym poradzić. Łapię sie na tym, że zazdroszczę innym, że mogą coś zrobić, że
są w jakimś sensie wolni. I czuje się coraz gorszą matką.

[annamalgorzata25]

Ja urodziłam we wrześniui czasem też miałam "dołek"-szczególnie na
początku.Teraz trochę się wkurzałam bo okazało się że mogłabym pracować w
Niemczech (wyjazd na stałę).Nie pojadę.Jak patrzę na córcię wiem że ona jest
teraz najważniejsza i nie umialabym zostawić ani jej ani męża.
Rozumię cię jak się czujesz-wszędobylstwo to moja cecha wrodzona więc wiem
jak "ciągnie" do jakiegokolwiek działania,a tu pieluszki,obiadki,sprzątanko-
same tego chciałyśmy.

chcę coś dodać

[annamalgorzata25]

[czajkax2]

To normalne, że przy małym dziecku człowiek czuję się uwiązany
Takim odczuciom sprzyja jeszcze pora zimowa. Myślę ze jak nadejdzie wiosna to
przejdą ci takie myśli. wiem że ja na wiosnę (rodziłam w koncu września)
odżyłam i czułam się wspaniale. Pozdrawiam

[18_lipcowa]

strasznie to przykre...
napisalabym Ci cos ,ale wlasnie wychodzę na piwo...

[czajkax2]

Oj Lipiec, ty szalenie pomocna i empatyczna istoto))))))))

[kotbehemot6]

zapomniałaś dodać że zabierasz lustro ze sobą

[18_lipcowa]

kotbehemot6 napisała:

> zapomniałaś dodać że zabierasz lustro ze sobą

po co?
mialam koleżankę i kolegę ze sobą...

[halszkabronstein]

Rozumiem co czujesz mimo , że dopiero jestem w ciąży ! Nie moge robić prawie niz
z tego co do tej pory było moją codziennością . A żyłam szybko o realizowałam
mase pasji ( ze spadochronem przecież skakać nie bede itp ) . Teraz w ferie
prawie wszyscy znajomi wyjechali w góry poszaleć , ja zostałam - raz , że podróż
w ciąży podobno nie jest wskazana a dwa , że jadac z ludzmi jezdzacymi na
nartach i snowboardzie do opoeru troszke czułabym się jak ciężar . Znam ich i
wiem , ze napewno chcieliby mi poswiecac czas zamiast spedzac go w typowy
sposób. Dziecko jest najważniejsze , ale poza dzieckiem jest też matka dla
której nie powinno być ona 100% dnia i życia . Takiego jestem zdania . Nikt nie
powinien wmawiać kobietom , że są gorsze bo poza dzieckiem chciałyby sie
realizować !! To jest wręćz pozytywny objaw. Ważne by i mama była zadowolona .
Po porodzie jak dojde do siebie to wracam do pracy i na studia . Dziecko ma też
tate i w razie konieczności dziadków wiec nie uważam , że pracujac ja jestem zła
a mąż pracujac jest dobry . Nie wiem skad taka zabobonna logika .

Pozdrawiam Iza i nie poddawaj się ! Powinnaś pomyśleć i o sobie , pójść do pracy
na 1/2 etatu , spotykac sie za znajomymi , zapisac na kursy podnoszace
kwalifikacje itp robic to co lubisz ! Trzymaj się !

[sutra]

A dlaczego nie możesz wychodzić z małym? I prowadzić nieregularnego trybu życia?

[mbkow]

no raczej klasyka gatunku
mam 2-letniego synka, jestem w drugiej ciazy z problemai. nie moge lezec,
czytac, odpoczywac, bo synek, nie moge chodzic na spacery, nawet kurna sprzatac,
meczyc sie, bo przodujace lozysko. i czuje sie czasem strasznie udu..iona. ale
za 3 lata znow wroci wszystko do normy, a za 5 bedzie impra co noc

[czajkax2]

hehe
No tak, tylko trzeba jakoś przetrzymac te 5 lat

[pandora_]

Zima nie sprzyja pogodnym nastrojom. Dlatego nalezy zachodzić w ciążę w wakacje,
a potem, jak jest maluch, spacerowac sobie całymi dniami i robić fajne rzeczy.
Jestem jedną z niewielu moich znajomych, które pierwsze pół roku wspominają
niemal jak idyllę
Nie łam się, niedługo będzie dobrze. Ale jak możesz, zorganiizuj babcię czy męża
do maluszka, a sama gdzies sobie wyskocz, to Ci się humor poprawi.

mialam tak samo

[edytatar]

U mnie roznica miedzy dziecmi jest 14 lat,po porodzie mialam podobne odczucia
jak Ty.Odzwyczailam sie od monotonii a tu jedno i to samo,dzien w dzien-
myslalam,ze zwariuje.Terza mala ma 10 msc a ja zaczelam robic cos dla
siebie/jakis basen,silownie,kolezanka,zakupy-takie tam babskie sprawy/troche
odreagowalam.Ponadto wychodzimy z Mala do znajomych,czasami zostaja z nia
babcie-wszystko jakos da sie pogodzic,tylko trzeba troche checi,pozdrawiam...

[agnieszkas72]

Spędziłam w domu z dziećmi już ponad 8 lat,zawsze miałam malucha(w sumie
czwórka) i nikogo do pomocy oprócz męża który dużo pracuje.Uwierz mi,z dziećmi
można robić prawie wszystko,niemowlę jest takie poręczne..Masz nieoceniony
skarb,starszą córkę-myślę,że za kilka miesięcy spokojnie możesz zostawić jej
malucha i iść z mężem do kina,oczywiście płacąc "opiekunce".Możesz znależć jakiś
kurs,studia ,uczyć się czegoś.Nie musisz każdego dnia robić tego samego,dziecko
nie potrzebuje rutyny,poczucie bezpieczeństwa daje mu bliskość i miłość mamy,a
nie spacerek wokół bloku i obiadek codziennie o tej samej porze.Dlaczego nie
możesz wyjść z synkiem
gdzieś dalej?Nie stawiaj sobie sama barier,które sprawiają,że czujesz się
nieszczęśliwa.Serdecznie pozdrawiam.

[halinka90]

dziewczyny we mnie cos dzisiaj pękło,mam potwornie wszystkiego dosc dziecko ma
włsnie dzisiaj rok a ja doła od roku nie wyszlam nawet na godzine sama ,jestem
uwiazana do dziecka w dzien usypia przy piersi 2 razy, na noc tez tylko
cyc.mieszkamy zdala od rodziny nie ma sie kto zajac synkiem,maż nie chce bo
przedtem twierdził ze sie boi ze bedze płakał a teraz chyba poprostu nie
chce,jestem tym potwornie zmeczona marze wyjsc gdzies odpoczac.chcialaby
oduczyc synka usypiania przy piersi ale maz nie chce mi pomóc bo bedzie płakac
i podobnie jest w nocy. na nikogo liczyc nie mogę ja poprostu zwariuje,wiem ze
to moze chwilowe ale jak sie nie wygadam to mi nie przejdzie, mam nadzieje ze
mnie rozumiecie?

[czajkax2]

halinko po prostu zostaw dziecko z mężem i tyle. W końcu to jego dziecko, też
powinien mieć udział w wychowaniu malucha.
Zaplanuj sobie coś i postaw meża przed faktem dokonanym. Musisz zadbać o
siebie bo zwariujesz.
A obiekcje męża,że dziecko bedzie płakac to zwykłe asekurantctwo. Powiedz mu
co i jak, czym zajac dziecko itp i wyjdź.

[halszkabronstein]

Bo dorosły człowiek to ma troche inne potrzeby od niemowlaka który siedzi w
domu , je itp i to mu wystarcza . Nie dajcie się tak zamykać w domu bo to jest
psychicznie szkodliwe . Już lepiej pracować, nawet zarabiać mało a część kasy
przeznaczać na opiekunke , ale nie zapominać o sobie . Ja w ciąży miałam kilka
gorszych dni kiedy zle się czułam i siedziałam w domu i myślałam , że
oszaleje , czułam się jak w wiezieniu , w klatce , czułam , że coś mi umyka
itp. Gdybym musiała rok oglądać 4 ściany to wole nie myśleć jak bardzo byłabym
sfrustrowana itp.

[martajoanna1]

Mam podobne odczucia, również urodziłam w listopadzie, córeczkę i powoli mam
dosyć. Od porodu jestem właściwie uwiązana do dziecka. Tata nie zostanie, "no bo
jak nakarmi?", jak wychodzę do sąsiadki to jęczy, abym tylko wróciła za godzinę,
bo mała na pewno zgłodnieje i co wtedy? Mam za mało pokarmu, aby coś odciągnąć i
zostawić, a jak proponuję, że wyjdę, a on zrobi sztuczne to nie zgadza się.
Siedzimy w domu i tylko na spacery wychodzę (oczywiście z małą), też mam już
dość. Mąż wraca bardzo późno, więc cały dzień jesteśmy same, a ona jeszcze jest
z takich małych marudek, co to tylko na rękach. Tatuś nie rozumie, że ja się już
duszę, uważa, że mam super sytuację i właściwie odpoczywam. Muszę przyznać, że z
ulgą myślę o powrocie do pracy (to już w maju). Podjęłam też postanowienie, że w
przyszłą sobotę jadę sobie na zakupy i nie słucham protestów, jak raz mała zje
sztuczne to nic jej nie zaszkodzi, a ja przestanę mieć taką deprechę, która
odbija się na niej.

[iza9925]

Dzięki za posty. Czuję się dokładnie jak Marta. I chyba to racja, co piszą
dziewczyny, że niedługo bedzie lepiej. Wciąż w nas pokutuje nasze wychowanie,
że dziecko ma przede wszystkim matkę, że trzeba karmić piersią, bo to zdrowo,
że..... Jak tylko coś odbiega od tej normy czujemy sie złe i wyrodne, a inni,
nasze otoczenie nas w tym utwierdza. Mój synek jada mleczko modyfikowane, z
butelki. Otoczenie sprawiło, że poczułam sie jak wyrodna matka, ale tak
naprawdę to nikt nie pomógł mi, nikt nie nauczył jak karmić piersią i poradzić
sobie z górą pokarmu. Mój mąż chętnie uczestniczy w opiece nad dzieckiem,
chętnie kąpie małego, ale to nie podoba sie nawet mojej rodzinie. i znów jestem
złą matką.
Dzięki za porady, podtrzymują mnie na duchu.

[blou1]

I tu odzywa się następna mama która Cię rozumie. Ja tak mam od 4 lat. I zanosi
się na to że jeszcze z rok tak będzie, jak dobrze pójdzie. Poczekaj dzieciątko
podrośnie, pójdzie do przedszkola i będziesz miała chwilę dla siebie.

[iza9925]

Może rzeczywiscie zima sprzyja takim nastrojom. CZekam więc do wiosny, bo i
cieplej i w maju wracam do pracy, co prawda na matury (jestem nauczycielem w
liceum), ale. Malutki pójdzie do żłobka, mam nadzieje, że będzie Mu tam tak
samo dobrze jak Jego straszej siostrze. Dobrze, że teraz jest internet, są
fora. Człowiek nie czuje się taki samotny ze swoimi uczuciami i wie, że są one
normalne. Dzięki

[karolcia86]

Też wiem co czujesz. Rodziłam pod koniec sierpnia 2003, karmiłam więc pierwsze
pół roku non stop z małym. Potem też nie było dużo lepiej. Zima za oknem, na
spacery chodzić za bardzo nie można bo karminie co 1,5 h a jak karmić na
mrozie. Kursowanie z maluchem od okna do okna, bo też chciał tylko na rękach.
Przychodził wieczór, mały szedł spać a ja ryczałam.
Ale jak skończył pół roku to zaczęliśmy wychodzić, ale na szczeście była mama
do pomocy. Najpierw niewinne kino w środku dnia, kiedy mógł zjeść coś innego.
Jak miał 15 m-cy wyeliminowałam nocne karminia i pierwszy raz został z babcią
na noc. Teraz raz w tyg robimy sobie wieczór "na higienę psychiczną" i zostaje
u babci, a my gdzieś idziemy. W ostatnie lato nawet wyjechaliśmy sami na 2 tyg -
niech będą dzięki za kochaną babcię. Ale nie powiem trochę to okupiłam
wyrzutami sumienia ale warto było.
W maju drugie będzie na świecie i powtórka z rozrywki. Ale teraz wiem że taka
zwała się kiedyś kończy.